13 augustus, 2006

De bries die de gerst doet ruisen

Een weinig deskundige recensie wekte de indruk dat het titellied van The wind that shakes the barley oorspronkelijk in het Gaelic was. Dit is niet waar. De schrijver heet Robert Dwyer Joyce (1830-1883), verzamelaar van volksmuziek, maar deze heeft hij zelf geschreven. De eerste plaatopname is van Sarah Makem, stelt Arnold Rypens, die ik slechts zal tegenspreken als ik het beter weet...


I sat within the valley green, I sat me with my true love
My sad heart strove the two between, the old love and the new love
The old for her, the new that made me think on Ireland dearly
While soft the wind blew down the glen and shook the golden barley

'Twas hard the woeful words to frame to break the ties that bound us
But harder still to bear the shame of foreign chains around us
And so I said, "The mountain glen I'll seek at morning early
And join the bold united men, while soft winds shake the barley"

While sad I kissed away her tears, my fond arms round her flinging
A yeoman's shot burst on our ears from out the wildwood ringing
A bullet pierced my true love's side in life's young spring so early
And on my breast in blood she died while soft winds shook the barley

But blood for blood without remorse I've taken at Oulart Hollow
And laid my true love's clay cold corpse where I full soon may follow
As round her grave I wander drear, noon, night and morning early
With breaking heart when e'er I hear the wind that shakes the barley.

Geen opmerkingen: