30 november, 2008

Intussen...


En nu gaat er eens gepubliceerd worden...

RG de 50-quidman opgewerkt tot treurigheid

Huisvlijt voor een sombere zondagmiddag - alsof er niets beters te schrijven was. Naar aanleiding van een top-20 treurigste liedjes van de startpagina. Kom op zeg, dat kan ik beter, al vind ik lang niet alles. Gelukkig zijn er altijd soulbrothers/-sisters die een prachtig filmpje neerzetten zoals bij

I´ll always love you, The Spinners


Take him back (if it makes you happy), The Contours


I´m gonna be strong, oorspronkelijk van Frankie Laine, maar de definitieve versie is van Gene Pitney.

Pleidooi voor christen-anarchisme in VS


Een theologische stem uit de VS die pleit voor christen-anarchisme:
However, if the historical conjunction between Christian nationalism and Enlightenment liberalism, which has sustained American political life for generations, is breaking down, there is always the possibility that those who are alienated from both the theocratic tendencies of the Right and the secular impotencies of the Left can find a new political impulse in the (surprisingly natural) alignment of Christianity and the anarchist critique. To give just one example of this natural alignment, both Christians and anarchists believe that ultimate authority is not to be found in any human system and that human organizations have a Babel-like tendency to become anxiously invested in their own perpetuation and to react violently toward those who threaten them. Therefore, both Christians and anarchists should never foreclose the possibility of fundamentally changing those systems if they threaten important values. From a Christian perspective, systems based on greed and fear are faithless; from the anarchist perspective, such systems are inegalitarian and a threat to individual liberties. A Christian anarchism that combines the two perspectives would thus act politically in ways that would resist and undermine systems of control based on anxiety, greed, and fear rather than on faith, hope, and love.

Christian anarchists would resist military-state-industrial complexes that pursue the chimerical goal of absolute security and the all-too-enticing goal of market (and profit) expansion. They would undermine financial systems that are fundamentally abstracted from the responsibilities of personal giving-and-receiving so that they are oriented toward the accumulation of wealth for its own sake. Economic systems of this sort have severed the term economic from its root, the Greek word oikos, which means living place and suggests an emphasis on caring about the ordering of households. And they would speak out against education systems that depend for their own existence on fulfilling market and institutional systematic demands for a certain type of student-product, thereby transforming education into a transition period for students into these systems of control.

But on a more fundamental level, the revival of Christian anarchism would open up the realm of politics to a public examination of a much wider range of issues than are possible in our current environment, an environment where the existence of certain systems have been naturalized and thus placed outside the realm of the political. A Christian anarchist perspective would explore the deeper reasons for our calamities, and it would be discontent with just managing the systems better, especially because the systems are starting to seem both unjust and unmanageable.

Verder lezen - ironischerwijze heet de onderwijsinstelling Mars Hill.

29 november, 2008

Charivari


Je hoeft ze in Nederland niet zelf te verzinnen. Het weblog dat een Nederlandse prijs voor het beste weblog heeft gekregen toont zijn dankbaarheid met de volgende opener:

vrijdag 28 november 2008
Chavez duld geen gedeelde macht

Free opinionVenezuela heeft nu wel een award gewonnen, maar er ligt een nog grotere beloning in het verschiet. Althans dat hoop ik en het is mijn wens dat de democratie terug komt in Venezuela. En dat met de democratie een einde aan komt aan de negatieve en lands-vernietigende spiraal waar Venezuela nu in zit.

We zien wederom allerlei berichten waaruit blijkt dat H. Chavez geen macht wilt delen met de oppositie en er alleen maar op uit is om de oppositie de nek om te draaien.

Kommu uit Rotterdam, hee? Ik kant ook heel mooi schrijven, maar niet zo mooi dan jou hoor.

Je hoeft toch niet direct over zure druiven te beginnen als ik stel dat het een eer is niet in de prijzen te vallen bij deze zich noemende awards. Gunst, ik heb het dan nog alleen over de stijl en niet over de voor Nederland blijkbaar representatieve reactionaire inhoud. Lofzangen voor Chávez hoef ik tenslotte ook weer niet te lezen, maar die zouden dan ook geen prijzen krijgen...

In de stationskiosk even een tweede deeltje aansluitend bij I always get my sin ingekeken. You are not good snick, zou dat echt authentiek heusjes waar zijn? Ik zie bij het titelcitaat trouwens altijd een patjepeeër van Philips Gloeilampen voor mij, ik kan niet op zijn naam komen en het doet er ook niet toe. Als het niet waar is heb ik het toch mooi gevonden.

Fouten hoef je niet te verzinnen als het om Nederlanders die Engels willen kwekken gaat. De bedenkers van het merk chello hadden echt in gedachten dat men dat als see hello zou gaan uitspreken. Say hello, dig? Een andere foonkumpenie adverteert nu met schapen in beeld en de kreet cheap deal. Men denkt zo te zien dat cheap en sheep homofoon zijn. Dat ze daar in de Engelstalige wereld nou nooit zelf op gekomen zijn.

Ik hoef er voorlopig even niet meer mee, gelukkig, en sommige werkzaamheden zijn zowaar voltooid. Ik zal het even niet meer horen. Niettemin: bij wat in Amsterdam voor metro versleten wordt vallen regelmatig wat ze noemen treinstellen uit. Voor een metro die ook in de spits zo ongeveer eens in het kwartier komt voorrijden geen verrassing.
Dan komt de verdere verduidelijking:
De tijden op de dísplee zijn aangepast.

Dísplee. Zo spreken ze het hier dus uit.
Rather set yourself to shit than to speak your nut's language.

Doug Tjapkes over de doodstraf die geen doodstraf mag heten

Doug Tjapkes over onschuldig opgeslotenen en - onschuldig of niet - de zacht uitgedrukt gebrekkige gezondheidszorg in de goelag archipel van Michigan die voor feitelijke executie van gevangenen zorgdraagt.
Kern van zijn betoog is Matth. 25:36, Jezus zegt niet zomaar voor de gein dat Hij in de gevangenis zit.

De techniek laat mij in de steek, bij blogs van hetzelfde merk kan de video geladen worden, maar ik kan u slechts vanaf hier doorverwijzen, wat verder geen punt is.

RG de 50-quidman heeft er weer drie

Drie RVZ-tunes.

Hyper gamma spaces, Alan Parsons Project, Freek Frituur oftewel wijlen Marcel Kennis, De hoop herrieshow 1979-1982.


Ba Ba Boom time, The Jamaicans, van gelijknamig programma gepresenteerd door Anja (van der Land).


Soul time, Shirley Ellis, van ook al gelijknamig programma van Pieter Buijs (toen nog Peter Selie geheten).

28 november, 2008

Madagascar verkoopt zichzelf


Opmerkelijk: Madagascar heeft de helft van zijn bouwland geleast aan Koreaanse autofabrikant Daewoo, die er mais en oliepalmen gaat verbouwen voor de zogenaamde milieuvriendelijke auto.

Handelscontacten tussen Oost-Azië en Oost-Afrika zijn al heel oud, en als zogeheten westerse media de term neokolonialisme gebruiken dan is het op zijn best de pot die de ketel verwijt. Toch is de transactie in allerlei opzichten dubieus.

Springtij aan de Italiaanse academie


Rustig Milaan - dit zouden twee jonge docentes kunnen zijn die van oud-minister Cossiga vooral in het openbaar afgeranseld moeten worden om de opstandige studenten in het gareel te krijgen.

Het antwoord van de studenten kwam gisteren: bij alle grote universiteiten is de plechtige opening van het academisch jaar op grote schaal verstoord.

I´m so bored....


Steely Dan heeft het niet over de dag na Dankdag (ook zoiets)...

Handtekeningen gevraagd


Israel kent dienstplicht voor de Joodse ingezetenen van beiderlei kunne.
Het vergt veel moed om in Israel dienst te weigeren. Het doet je in de gevangenis belanden en Joost mag weten wanneer je daar vanaf bent.
Het is een eenvoudige handeling om deze moed met een handtekening te honoreren. U kunt haar voor een slechter doel zetten...

27 november, 2008

Er bestaat geen medicijn tegen oud en eenzaam zijn

Nee, geen José Felicano, gracias (en ook geen Michel Legrand).



Kleintje Muurkrant: gefeliciteerd met het winnen van een proces dat aangespannen is door een organisatie die redacteuren wel de isoleercel in wilde stoppen, naar ik begrijp. Het advocatenbureau van een andere LGAT waar Kleintje Muurkrant over geschreven heeft is dat van de huidige minister van integratie. Integere figuur, had ik al meteen door - ach ja, PvdA in Amsterdam nietwaar.

Ik hoop hier spoedig op terug te komen.

26 november, 2008

De christelijke regering houdt het oog op uw kruis

Hier past toch alleen nog een verbijsterd zwijgen.

139 miljard, een weggevertje


Het was of is het grootste concern ter wereld, en u weet - niets zo goed als de vrije markt en zijn tucht - als je 139 miljard dollar kunt vangen van de belastingbetaler dan zou je als General Electric wel gek zijn als je het afwimpelde; vooral omdat je natuurlijk wel dividend wilt kunnen uitkeren.
En MSNBC en NBC wilt laten uitzenden. Die stations zullen kritisch zijn over het regime!
(Het bericht is van Reuters, is evenwel als zodanig niet gemakkelijk te vinden, maar het is zo ongelooflijk dat het wel waar moet zijn).

RG de 50-quidman gedenkt Dee Dee

Een dag na Levi Stubbs overleden (18 oktober), hetgeen toen over het hoofd gezien is vrees ik: Dee Dee Warwick.

It's not fair. Inderdaad. oorspronkelijk stonden hier enkele originelen van Dee Dee Warwcikc, beroemd gemaakt door anderen, maar die zijn gewist.


Don't you ever give up on me


Don´t think my baby´s coming back.

25 november, 2008

Na de christenheid


Juist als kletspraatjes over evolutie en gemeenschap des vlezes zonder liefde worden verkocht onder een als christelijk versleten vlag dringt de droevige waarheid door: het is voorbij, misschien al langer dan je denkt... Zelfs als deze mensen hun eigen gezwets zelf wel geloven - godverhoede, zou ik zeggen - heeft het niets met geloof of christendom te maken. Maar er is niet eens een vorm van openbaarheid om dit te uiten. Nou ja, ik doe het hier bij dezen. Waar het verder gekritiseerd wordt zal dit in het algemeen in de vorm van "zie je wel" gebeuren - en het is ook niet ten onrechte.

Het christen-anarchisme zoals ik het tot nu toe ken kan zich tegen de gevestigde kerk, het sleurgeloof, het -isme (christianisme) keren, het heeft dit toch steeds gedaan in een context die uitging van de gedachte van christenheid (in het Engels: christendom, soms verwarrend).

In Engelstalige doperse kringen bezint men zich ernstig op een christendom na de christenheid - een afrekening met Constantijn zogezegd. Er is een hele reeks over opgezet:

The 'After Christendom' series will explore the implications of the demise of Christendom and the challenges facing a church now living on the margins of western society. The various authors all write from within the Anabaptist tradition and draw on this long-marginalised movement for inspiration and insights. They see the current challenges facing the church not as the loss of a golden age but as opportunities to recover a more biblical and more Christian way of being God’s people in God’s world.


Wegwijzer in de wereld na de christenheid.

Plotseling moet ik even denken aan een interview met het Nederlands Dagblad dat het toch ook al mooi samenvatte.

Nausea - meer...


Het volgende BBC-bericht neem ik integraal over, want men hoeft niet bepaald heel achterdochtig te zijn om te verwachten dat het misschien opgeschoond gaat worden of helemaal verdwijnt. Duitse regeringsprovocateurs zorgen voor terreur in EU-protectoraat Kosova.


Germans held in Kosovo over blast
The EU's International Civilian Office in Pristina, 14 November 2008
The attack on the EU office earlier this month caused no casualties

A Kosovan judge has ordered three Germans suspected of throwing an explosive device at the EU headquarters in Pristina to be held for 30 days.

The three reportedly deny involvement in the attack on 14 November, saying they were detained while investigating it themselves.

Windows in the glass-fronted building were shattered but nobody was hurt.

German and Kosovo media report that the men are German intelligence agents but officials in Berlin refuse to comment.

Lawyers for the detainees say the prosecution is seeking terrorism charges that carry a maximum 20-year sentence.

A spokesman for the German foreign ministry in Berlin confirmed that three Germans had been arrested on Thursday, but declined to make any further comment as an investigation was under way.

The German weekly Der Spiegel said the men worked for the German intelligence agency BND, and that they told investigators they had been examining the scene of the explosion, but had not been involved in it.

Kosovo declared independence from Serbia in February after nine years under UN stewardship and is recognised by more than 50 countries, including Germany.

Four days before the bomb attack, Kosovo's Albanian majority rejected an agreement between the UN and Serbia on the deployment of the much-delayed EU police and justice mission Eulex.
Site bij raadpleging: http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/7744535.stm

En om het bijna onbegrijpelijke en onverdraaglijke verder te illustreren: Chris Floyd.

24 november, 2008

Nausea


Weet u wat het fotootje symboliseert? Neen? Dan zal ik het u vertellen.
Het symboliseert de overseksualisering en de pornificatie of zoiets van de Samenleving (die blijkt dan plotseling toch te bestaan). De jeugd is verwilderd, kijkt onbeperkt naar viezigheid en zekzualiteit is een consumptieartikel, mevroi. Liefdeloos, meheer - en dan, zekz zonder liefde is nog ongezond ook.

En zekz is een vrouw in een blote jurk (liefst lycra).
Weet u dat ook weer.

Wat treurig moet ik vaststellen dat ik toch nog steeds in zekere mate in vooruitgang geloofde. Het geloof kreeg al een knauw toen ik bij Blokker las over een brochure Evolutie of schepping - wat geloof jij? of iets dergelijks die in zesmiljoenvoud verspreid gaat worden. Het ding staat al online - wist u dat er bomen zijn die dwars door allerlei geologische lagen heengaan en die dus getuigen van de Schepper die er vier dagen voor nodig had om de dag te scheppen? Een verhaal dat voor christelijk versleten wordt en u moet vooral niet denken dat wij mensen van de apen afstammen. Heeft u ooit een aap in een mens zien veranderen? Nou dan.

Ik zou wijzer moeten zijn maar ik word hier toch nog steeds intens treurig van. Juist dezer dagen, nu ik de Rein Levenbeweging bestudeer, als meest exotische - uitwas zou ik zeggen, van het christen-anarchisme. Hoewel uitwas dan weer ongenuanceerd en wat oneerlijk is. Maar nu ik dit schrijf wil ik het er ook helemaal niet over hebben. Het zou een aanknopingspunt kunnen zijn voor een beschouwing over echte moraal of gezondheid, maar neen - het is heel erg moeilijk, om Shane Claiborne te parafraseren, om christen te zijn in een land waar georganiseerde zich-noemende christenen aan de macht zijn en het vulsel rond de reclame waar de televisie om draait verzorgen. En de dagelijkse humanitaire opbouwmissie met F-16s in Afghanistan niet te vergeten.

23 november, 2008

Geslaagde algemene staking Chili


Een vierdaagse algemene staking in Chili mag als geslaagd afgesloten gezien worden.
De senaat heeft met algemene stemmen een loonsverhoging van tien procent in de publieke sector goedgekeurd. De grootste vakcentrale eiste een "percentage van twee cijfers", oorspronkelijk 14,5%.

Gedeelde hoop


Omdat de provenance niet duidelijk is zodat verwijzen moeilijk wordt neem ik de vrijheid die velen al genomen hebben door deze tekst als geheel over te nemen. Een Positief Verhaal is wel wat in deze donkere dagen (niet alleen die op het noordelijk halfrond) nodig is.



Hope in common

David Graeber


We seem to have reached an impasse. Capitalism as we know it appears to be coming apart. But as financial institutions stagger and crumble, there is no obvious alternative. Organised resistance appears scattered and incoherent; the global justice movement is a shadow of its former self. There is good reason to believe that, in a generation or so, capitalism will no longer exist: for the simple reason that it’s impossible to maintain an engine of perpetual growth forever on a finite planet. Faced with the prospect, the knee-jerk reaction -- even of “progressives” -- is, often, fear, to cling to capitalism because they simply can’t imagine an alternative that wouldn’t be even worse.

The first question we should be asking is: How did this happen? Is it normal for human beings to be unable to imagine what a better world would even be like?

Hopelessness isn’t natural. It needs to be produced. If we really want to understand this situation, we have to begin by understanding that the last thirty years have seen the construction of a vast bureaucratic apparatus for the creation and maintenance of hopelessness, a kind of giant machine that is designed, first and foremost, to destroy any sense of possible alternative futures. At root is a veritable obsession on the part of the rulers of the world with ensuring that social movements cannot be seen to grow, to flourish, to propose alternatives; that those who challenge existing power arrangements can never, under any circumstances, be perceived to win. To do so requires creating a vast apparatus of armies, prisons, police, various forms of private security firms and police and military intelligence apparatus, propaganda engines of every conceivable variety, most of which do not attack alternatives directly so much as they create a pervasive climate of fear, jingoistic conformity, and simple despair that renders any thought of changing the world seem an idle fantasy. Maintaining this apparatus seems even more important, to exponents of the “free market,” even than maintaining any sort of viable market economy. How else can one explain, for instance, what happened in the former Soviet Union, where one would have imagined the end of the Cold War would have led to the dismantling of the army and KGB and rebuilding the factories, but in fact what happened was precisely the other way around? This is just one extreme example of what has been happening everywhere. Economically, this apparatus is pure dead weight; all the guns, surveillance cameras, and propaganda engines are extraordinarily expensive and really produce nothing, and as a result, it’s dragging the entire capitalist system down with it, and possibly, the earth itself.

The spirals of financialisation and endless string of economic bubbles we’ve been experiencing are a direct result of this apparatus. It’s no coincidence that the United States has become both the world’s major military (”security”) power and the major promoter of bogus securities. This apparatus exists to shred and pulverize the human imagination, to destroy any possibility of envisioning alternative futures. As a result, the only thing left to imagine is more and more money, and debt spiralling entirely out of control. What is debt, after all, but imaginary money whose value can only be realized in the future: future profits, the proceeds of the exploitation of workers not yet born. Finance capital in turn is the buying and selling of these imaginary future profits; and once one assumes that capitalism itself will be around for all eternity, the only kind of economic democracy left to imagine is one in which everyone is equally free to invest in the market -- to grab their own piece in the game of buying and selling imaginary future profits, even if these profits are to be extracted from themselves. Freedom has become the right to share in the proceeds of one’s own permanent enslavement.

And since the bubble had built on the destruction of futures, once it collapsed there appeared to be -- at least for the moment -- simply nothing left.

The effect however is clearly temporary. If the story of the global justice movement tells us anything it’s that the moment there appears to be any sense of an opening, the imagination will immediately spring forth. This is what effectively happened in the late ‘90s when it looked, for a moment, like we might be moving toward a world at peace. In the US, for the last fifty years, whenever there seems to be any possibility of peace breaking out, the same thing happens: the emergence of a radical social movement dedicated to principles of direct action and participatory democracy, aiming to revolutionize the very meaning of political life. In the late ‘50s it was the civil rights movement; in the late ‘70s, the anti-nuclear movement. This time it happened on a planetary scale, and challenged capitalism head-on. These movements tend to be extraordinarily effective. Certainly the global justice movement was. Few realize that one of the main reasons it seemed to flicker in and out of existence so rapidly was that it achieved its principle goals so quickly. None of us dreamed, when we were organising the protests in Seattle in 1999 or at the IMF meetings in DC in 2000, that within a mere three or four years, the WTO process would have collapsed, that “free trade” ideologies would be considered almost entirely discredited, that every new trade pact they threw at us -- from the MIA to Free Trade Areas of the Americas act -- would have been defeated, the World Bank hobbled, the power of the IMF over most of the world’s population, effectively destroyed. But this is precisely what happened. The fate of the IMF is particularly startling. Once the terror of the Global South, it is, by now, a shattered remnant of its former self, reviled and discredited, reduced to selling off its gold reserves and desperately searching for a new global mission.

Meanwhile, most of the “third world debt” has simply vanished. All of this was a direct result of a movement that managed to mobilize global resistance so effectively that the reigning institutions were first discredited, and ultimately, that those running governments in Asia and especially Latin America were forced by their own populations to call the bluff of the international financial system. Much of the reason the movement was thrown into confusion was because none of us had really considered we might win.

But of course there’s another reason. Nothing terrifies the rulers of the world, and particularly of the United States, as much as the danger of grassroots democracy. Whenever a genuinely democratic movement begins to emerge -- particularly, one based on principles of civil disobedience and direct action -- the reaction is the same; the government makes immediate concessions (fine, you can have voting rights; no nukes), then starts ratcheting up military tensions abroad. The movement is then forced to transform itself into an anti-war movement; which, pretty much invariably, is far less democratically organized. So the civil rights movement was followed by Vietnam, the anti-nuclear movement by proxy wars in El Salvador and Nicaragua, the global justice movement, by the “War on Terror.”

But at this point, we can see that “war” for what it was: as the flailing and obviously doomed effort of a declining power to make its peculiar combination of bureaucratic war machines and speculative financial capitalism into a permanent global condition. If the rotten architecture collapsed abruptly at the end of 2008, it was at least in part because so much of the work had already been accomplished by a movement that had, in the face of the surge of repression after 9/11, combined with confusion over how to follow up its startling initial success, had seemed to have largely disappeared from the scene.

Of course it hasn’t really.

We are clearly at the verge of another mass resurgence of the popular imagination. It shouldn’t be that difficult. Most of the elements are already there. The problem is that, our perceptions having been twisted into knots by decades of relentless propaganda, we are no longer able to see them. Consider here the term “communism.” Rarely has a term come to be so utterly reviled. The standard line, which we accept more or less unthinkingly, is that communism means state control of the economy, and this is an impossible utopian dream because history has shown it simply “doesn’t work.” Capitalism, however unpleasant, is thus the only remaining option. But in fact communism really just means any situation where people act according to the principle of “from each according to their abilities, to each according to their needs” -- which is the way pretty much everyone always act if they are working together to get something done. If two people are fixing a pipe and one says “hand me the wrench,” the other doesn’t say, “and what do I get for it?”(That is, if they actually want it to be fixed.) This is true even if they happen to be employed by Bechtel or Citigroup. They apply principles of communism because it’s the only thing that really works. This is also the reason whole cities or countries revert to some form of rough-and-ready communism in the wake of natural disasters, or economic collapse (one might say, in those circumstances, markets and hierarchical chains of command are luxuries they can’t afford.) The more creativity is required, the more people have to improvise at a given task, the more egalitarian the resulting form of communism is likely to be: that’s why even Republican computer engineers, when trying to innovate new software ideas, tend to form small democratic collectives. It’s only when work becomes standardised and boring -- as on production lines -- that it becomes possible to impose more authoritarian, even fascistic forms of communism. But the fact is that even private companies are, internally, organised communistically.

Communism then is already here. The question is how to further democratize it. Capitalism, in turn, is just one possible way of managing communism -- and, it has become increasingly clear, rather a disastrous one. Clearly we need to be thinking about a better one: preferably, one that does not quite so systematically set us all at each others’ throats.

All this makes it much easier to understand why capitalists are willing to pour such extraordinary resources into the machinery of hopelessness. Capitalism is not just a poor system for managing communism: it has a notorious tendency to periodically come spinning apart. Each time it does, those who profit from it have to convince everyone -- and most of all the technical people, the doctors and teachers and surveyors and insurance claims adjustors -- that there is really no choice but to dutifully paste it all back together again, in something like the original form. This despite the fact that most of those who will end up doing the work of rebuilding the system don’t even like it very much, and all have at least the vague suspicion, rooted in their own innumerable experiences of everyday communism, that it really ought to be possible to create a system at least a little less stupid and unfair.

This is why, as the Great Depression showed, the existence of any plausible-seeming alternative -- even one so dubious as the Soviet Union in the 1930s -- can turn a downswing into an apparently insoluble political crisis.

Those wishing to subvert the system have learned by now, from bitter experience, that we cannot place our faith in states. The last decade has instead seen the development of thousands of forms of mutual aid association, most of which have not even made it onto the radar of the global media. They range from tiny cooperatives and associations to vast anti-capitalist experiments, archipelagos of occupied factories in Paraguay or Argentina or of self-organized tea plantations and fisheries in India, autonomous institutes in Korea, whole insurgent communities in Chiapas or Bolivia, associations of landless peasants, urban squatters, neighborhood alliances, that spring up pretty much anywhere that where state power and global capital seem to temporarily looking the other way. They might have almost no ideological unity and many are not even aware of the other’s existence, but all are marked by a common desire to break with the logic of capital. And in many places, they are beginning to combine. “Economies of solidarity” exist on every continent, in at least eighty different countries. We are at the point where we can begin to perceive the outlines of how these can knit together on a global level, creating new forms of planetary commons to create a genuine insurgent civilisation.

Visible alternatives shatter the sense of inevitability, that the system must, necessarily, be patched together in the same form -- this is why it became such an imperative of global governance to stamp them out, or, when that’s not possible, to ensure that no one knows about them. To become aware of it allows us to see everything we are already doing in a new light. To realize we’re all already communists when working on common projects, all already anarchists when we solve problems without recourse to lawyers or police, all revolutionaries when we make something genuinely new.

One might object: a revolution cannot confine itself to this. That’s true. In this respect, the great strategic debates are really just beginning. I’ll offer one suggestion though. For at least five thousand years, popular movements have tended to center on struggles over debt -- this was true long before capitalism even existed. There is a reason for this. Debt is the most efficient means ever created to take relations that are fundamentally based on violence and violent inequality and to make them seem right and moral to everyone concerned. When the trick no longer works, everything explodes. As it is now. Clearly, debt has shown itself to be the point of greatest weakness of the system, the point where it spirals out of anyone’s control. It also allows endless opportunities for organising. Some speak of a debtor’s strike, or debtor’s cartel.

Perhaps so -- but at the very least we can start with a pledge against evictions: to pledge, neighbourhood by neighbourhood, to support each other if any of us are to be driven from our homes. The power is not just that to challenge regimes of debt is to challenge the very fiber of capitalism -- its moral foundation -- now revealed to be a collection of broken promises -- but in doing so, to create a new one. A debt after all is only that: a promise, and the present world abounds with promises that have not been kept. One might speak here of the promise made us by the state; that if we abandon any right to collectively manage our own affairs, we would at least be provided with basic life security. Or of the promise offered by capitalism -- that we could live like kings if we were willing to buy stock in our own collective subordination. All of this has come crashing down. What remains is what we are able to promise one another. Directly. Without the mediation of economic and political bureaucracies. The revolution begins by asking: what sort of promises do free men and women make to one another, and how, by making them, do we begin to make another world?

Beer en krijg


In de Slavische talen heet Ursus arctos in doorsnee medwed-, honingkenner. Een magische naam, de echte aanduiding van het dier is taboe. Een eufemische wijze van praten over de honingkenner is ook in de Germaanse talen gangbaar: beer en zijn pendanten betekenen eigenlijk bruine, dus "bruine beer" is dubbelop, evenals de naam van de figuur uit de Vos Reynaerde. De eufemismen moeten ook van kracht zijn onder de niet-Indoeuropese talen in Rusland. De Latijnse talen en het Grieks hebben waarschijnlijk de niet-taboenaam, die ook tot wetenschappelijke namencombinatie is verheven. In ieder geval de Germaanse naam moet hier oorspronkelijk op geleken hebben, ursus en arktos zijn duidelijk familie van elkaar.

Een fenomeen dat al evenzeer eufemistisch aangeduid wordt is oorlog. Het Nederlandse woord heeft geen tegenhangers bij de naaste familie, of het moest het Fries zijn. Varianten op krijg zijn in de Germaanse talen het gangbaarst. Het Engelse war is etymologisch in verband te brengen met het Nederlandse (in de) war, waar het naar verwijst: oorlog is wanorde. Dat dit als eufemisme gezien kan worden wordt nog het best tot uitdrukking gebracht door de meeste Romaanse talen, die een variant van het Germaanse leenwoord hanteren, te beginnen met guerre. Het kan zijn dat het oorspronkelijk-Latijnse bellum te dicht bij de Volkslatijnse aanduiding voor mooi kwam zodat er geleend moest worden. (Bij gebrek aan andere beren in de omgeving was de homofonie met het mannetjesvarken in het Nederlands geen probleem).

Het eufemisme oorlog, dat van huis uit ook naar verbreking van orde verwijst, is voor het heden niet meer geschikt. Voor de koloniale oorlog van 1945 en later werd het merkwaardige politionele actie ten tonele gevoerd. Korea heette echt oorlog, Nieuw-Guinea had geen aparte naam (maar daar is met Indonesië inderdaad geen oorlog om geweest, tenslotte). Joegoslavië is verkocht als een humanitaire interventie tegen genocide, Irak als politieke steun. Afghanistan is ontwikkelingshulp, wederopbouw of - hoorde ik bij het langszappen vanavond - missie. Protesteert de Kerk van Rome hier nog tegen? Vermoedelijk niet.

Er staat ons allen vrees ik nog heel wat te wachten en ik zou denken dat het steeds moeilijker wordt een eufemistische uitdrukking voor oorlog (in feite: propagandistische term) te bedenken die de werkelijkheid verbloemt. De wederopbouw in Afghanistan gaat in ieder geval met veel schieten gepaard (de missie ook). Een wederopbouw waarbij geen steen op de andere gelaten wordt. Een zieltjeswinnen waarbij veel doden vallen. Misschien moet voor al die doden ook eens een woord bedacht worden - ik ga mij niet aan voorspellingen wagen.

22 november, 2008

RG de 50-quidman loopt langs de Laan der Herinnering

Over Drift away gesproken:

De LP mag van 1973 zijn, maar de single in Europa is van 1974. En voor mij is hij ook erg 1976: in het hotel vlak bij het vliegveld van Tel Aviv, laatste ochtend op een studiereis van het type "het is dinsdag, dus dit is Jordanië", had ik bij het opstaan, nog diep in de nacht, The Voice of Peace aangezet. Engelstalige deejays in de fading, de meeste bekend van Caroline of andersom, en dan: Dobie Gray. Wat kan ik er verder over uitleggen?

Twee RVZ-soulnummers:

Thunder and lightning, Miss Thang.
Toespeling op Oran ´Juice´ Jones met The rain en onderstaand nummer.
Een aangrijpender combinatie van ruige rap en gevoelige zang, die een geheel ander verhaal vertelt dan de rap, ken ik eigenlijk niet. Moeilijk vindbare single die niettemin meermalen op het kanaal te vinden is.


Ain´t nothing going on but the rent, Gwen Guthrie.

Wie wil er op Roy Orbison lijken?


Drift away, een mij tot nu onbekende versie. Laat u niet foppen: dit is geen nummer van Don Gibson, en the big O heeft het in 1973 op de plaat gezet, na Dobie Gray (die ook niet het origineel doet). Niettemin...

n/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344">
It´s over. Laat alle hoop varen.
En nee, ik weet niet hoe ik die codes hier wegkrijg, er valt mee te leven (relativeert aardig).


There won´t be many coming home uit het oorlogsjaar 1966.


Live, wanneer? Ride away, het Roy O.-nummer waarvoor men mij midden in de nacht mag wakkermaken (en ik heb geeneens een motorfiets).

21 november, 2008

It´s lonely at the top


Toptheologen... wie verzint het? Zou de ware toptheoloog niet een eenvoudige dorpsherder zijn - gesteld dat die er nog zijn, en ze zijn er nog - die het Woord, of liever de Geest, niet alleen op zondagochtend maar alle dagen alle uren weet uit te drukken, in lering en levenswandel - nou ja, zoveel mogelijk menselijk gesproken?
Het is een retorische vraag. Maar goed, esoterisch schrijver Hans Stolp is tot Neerlands toptheoloog gekozen. Ik heb niet meegedaan aan de verkiezing (en zou, zo wel, ongetwijfeld een bevriende dorpsherderin hebben voorgedragen).

Ik heb enkele boeken van de man gelezen, wie weet is hij een soort Felix Ortt anno 2008, maar zijn esoterisch genoemde beschouwingen worden niet in evenwicht gebracht door een degelijke opleiding en praktijk op natuurkundig gebied. En hij is geen anarchist. Ik kan mijn lichte weerzin niet verhelen. Enfin, ieder volk krijgt de toptheoloog die het verdient.

Blurb van het afgebeelde boek:
Waarom zijn wij mensen eigenlijk naar de aarde gekomen? En wat komen we hier doen? Waar komt de baby, die in mama's buik groeit, vandaan? Komen we van een andere wereld, een Lichtwereld? Wat gebeurt er met opa als hij sterft? Gaat hij weer terug naar de wereld waar wij vandaan komen? Wat zijn Engelen? Hebben wij een eigen Beschermengel? Vragen, vragen en nog eens vragen. In dit boek geeft Hans Stolp antwoorden, in eenvoudige taal. Hij schrijft over onze reis naar de aarde, onze Beschermengel...

Tja...

Het einde van General Motors?


Op de avond waarop de BBC op een serieus kanaal Ian Hislop het verhaal laat doen van de teloorgang van de Britse spoorwegen loopt de besluitvorming in de VS over staatssteun aan de autoindustrie vast.
Het doet merkwaardig aan dat de Republikeinen wel volop geld willen uitdelen aan de banksector, en niet aan General Motors. Zeker, het einde is zoek, en tenslotte gaat het er ook om dat die auto´s blijkbaar onverkoopbaar zijn. Daarnaast, ze rijden toch altijd al op de pof rond - als een consumptiegoed, naast huizen, van krediet afhangt is het wel het autootje. Krediet dat tenslotte door anderen dan de automobilist betaald wordt, in laatste instantie. En om ecologische redenen kan de teloorgang van de autofabricage slechts toegejuicht worden.
Waarbij komt dat de asfaltmaffia de trein bestreden heeft, zoals in Groot-Brittannië, het is tijd de dingen recht te zetten. Het gerucht gaat dat de autoindustrie ook de meeste tramnetten in de VS om zeep geholpen heeft. Weg ermee dus....?

Misschien wel, maar er worden dubbele maatstaven aangelegd, en er staan heel veel banen op het spel in de VS. En het is onzin om een soort Verelendungsmodel aan te bevelen. Anderzijds: hoe kom je anders van het automobilisme af? Dit lijkt een ware revolutie, de verandering die Obama niet zal willen brengen, maar die ondanks hem zal komen.

20 november, 2008

Oot is de boer zijn dood


Zomaar een aardig weblog, Quaker Oats, van jonge vrouw die als lid van de Christian Peacemaker Teams naar Israstina (hoe zal ik het eens anders zeggen) wil gaan.
Sjalom, salaam, sjlomo...

Wereld op zijn kop


Van 21 t/m 23 november is er weer een bijeenkomst met als thema christendom, anarchisme en vrede, in Christchurch, Sheffield. Toen ik in Loughborough was begin september leek het vanzelfsprekend dat ik zou gaan; maar dan had ik vandaag al weg moeten zijn, dunkt mij. Helaas. Ook vorig jaar in Bradford heb ik niet meegemaakt. Hier een verslag uit de London Catholic Worker van de hand van Keith Hebden.
A Subversive Gospel

Christians from various traditions met together in Bradford in September
2007 to explore what a subversive gospel might look like. In this the second annual Christianity and anarchism conference delegates discussed the politics of food, peace studies, direct action and much more.
The weekend started with a shared meal, which in Bradford had to be a curry, followed by an open-mic session at Soul Space, the city's new fresh expression of Church. It was great to see friends from the conference at Leeds in June 2006 but also to meet new people and discover again how broad and diverse Christian activism can be.
There were present those who believe that activism should be aggressive and confrontational while others sought a more fun approach to challenging the principalities and powers. People shared stories of their experiences of corporate living, taking a stand against oppression, being arrested or standing alongside those who are oppressed in Palestine while trying to reconcile the settlers with their Muslim brothers.
Annie Heppenstall led some of the delegates in a discussion about the politics of food drawing from Old and New Testament texts, a version of which will feature in the free Christian anarchist magazine “A Pinch of Salt” in December. Keith Hebden led a small group in comparing and contrasting the ways Jesus and Gandhi challenged the strength of empire, a discussion which raised issues as to how and why we lobby government.
Perhaps the highlight of the event was a tour of Radical Bradford, led by Chris Howson. For those of us new to the city it was great to see how much subversion is going on just below the surface of the cityscape: an anarchist club run on principles of consensus with a fantastic anarchist library; community driven concerns about the gentrification of the city-centre; links to the formation of the Labour party back when it was a socialist affair and more. It was encouraging that so many Christians could walk into an anarchist club and be warmly welcomed.
I think we all left feeling we have had met some inspiring people and had new horizons opened up. Not surprisingly we are already looking forward to next years conference in Autumn 2008.

19 november, 2008

Ook een zonnebril draagt...


Ik zou liegen als ik ontkende dat ik val voor het charisma van de gebroeders Gallagher - vraag er verder niets over.
I am the walrus zoals onlangs te zien op de BBC.

Notitie achteraf aangaande de wachtkamer

Een oncologische radiotherapeutische behandeling. Het staat er echt. Waarschijnlijk, hopelijk, is het een standaardformule in de brief die ik heb meegekregen om reiskosten te declareren vanwege de dagelijkse portie straling die ik de afgelopen twee weken heb mogen ontvangen.
Omdat ik meestal grotendeels op een overstapje naar de ziekenfabriek kon en er uiteraard een eigen bijdrage gevergd wordt weet ik dat de brief in het ronde archiefje gedeponeerd kan worden.

De straling was gericht op mijn oogspieren, verdikt dankzij de Ziekte van Graves - geen gezwelziekte dus, maar wel tamelijk agressief bestreden met uraniumachtige middelen. Voor een korte lichtflits, gericht op elk oog afzonderlijk, kon ik dagelijks de reis ondernemen de afgelopen twee weken. Observerende omstanders v/m constateren al werking. Voor mij zelf lijkt het belangrijkste effect dat ik niet meer Roy-Orbisonachtig met zonnebril zou hoeven lopen om lichtgevoeligheid en ontsteking te voorkomen. Maar tenslotte waren de dubbele beelden het ergst, en het loopt alweer naar het jaar dat dit voorbij is.

De lichtflits van het stralen ging gepaard met wat ik een geur van ernstig bederf, een verse graftombe, zou noemen, onaangenaam. Een reactie met zuurstof, zegt een laborante desgevraagd. Zij krijgt zelden klachten of vragen hierover, want weinigen worden bestraald vlak bij hun neus.

Afgezien van aanloopproblemen waren er eigenlijk geen problemen met wachttijden, vandaar het overstapje, en het deeltje Baudrillard is bij lange na niet uit...
Ik dook er wel steeds direct in in de wachtkamer, om mij heen kijken om meer dan een reden vermijdend. Het was de enige wachtkamer waarin ik de afgelopen ruim anderhalf jaar heb vertoefd waar de binnentredenden zeer nadrukkelijk groeten. De ruimtes zijn zo groot en onpersoonlijk, zij doen mij aan vliegvelden denken, groeten van medepatiënten zou niet bij mij opgekomen zijn.
Meestal zijn zij vergezeld van een of meer begeleidenden. Het onderstreept de ernst en de vermoede hulpbehoevendheid van de meeste patiënten, een reden waarom ik welwillende aanbiedingen van "meegaan" heb weggewimpeld. De behandeling duurt net een minuut, en ik kan gerust alleen heen en weer reizen, bewaar me. Gunst, in deze wachtkamer ben ik zowaar weer eens een van de jongeren. Gezwelziekten die met bestraling behandeld worden zijn in doorsnee ziekten voor senioren, om het zo maar uit te drukken. Hoort het bij de oudste generaties, dat groeten?

Het is niet de plaats waar men alle hoop dient te laten varen maar als alleengaande die wil lezen word ik wel geconfronteerd met de kennelijke behoefte van de meeganers om de vooruitzichten van de patiënt te bespreken terwijl deze bestraald wordt. De vooruitzichten worden zelden zonnig geacht. Praat niet over uzelf, dat doen wij wel als u weg bent.
You can thank your lucky star, there´s someone somewhere much worse off than you are - zing ik maar even met Labi Siffre. Nog een reden om in mijn boek gedoken te blijven, wat zelden meer dan een paar minuten duurde.

Nou ja, een ding dat zo treurig onderstreept dat, terwijl gezwelziekten zo algemeen en zelfs gewoon zijn, "wij" er maar moeilijk mee kunnen omgaan. Een kwart eeuw geleden kwam ik helaas regelmatig in het Van-Leeuwenhoekhuis, waar kort achtereen de borsten van mijn moeder werden afgezet. Ook daar en toen kon ik ze al waarnemen: de Jonge Vrouwen Die Niet Voorbereid Waren. Heur lage halzen laten de sporen van hun lot duidelijk zien, de kerven volop in beeld. Het idee van accentuering van schoonheid op zijn kop gezet. Waarschijnlijk hadden deze jonge vrouwen niet eens hooggesloten kleding. Nog niet. De gemiddelde kankerpatiënt is wel degelijk een man, maar de meestvoorkomende kanker bij vrouwen leidt wel meer tot zichtbare ellende, ook bij hooggesloten blouses.

Ouderdom en zeker ziekte is iets om een collectebus voor te vullen, niet om in het straatbeeld opgenomen te zien. Voor wat dit zegt over deze samenleving hoef ik Baudrillard niet te lezen.

18 november, 2008

IJsland demonstreert


Het feitelijke failliet van IJsland gaat niet onopgemerkt voorbij. Als er wekelijks gedemonstreerd wordt, en er komen vierduizend mensen bij het parlementsgebouw om hun boosheid uit te drukken, dan betekent dit dat meer dan een procent van de bevolking op de been is. Trouw vermeldt wel het zwaaien van sommigen met EU-vlaggen, natuurlijk niet de zwarte...

17 november, 2008

Wandelend in de Herinneringslaan...-6


Op 5 december 1980 was ik ´s middags net thuisgekomen per trein uit Barcelona. Geen familiefeest, de liefste maar liever niet gebeld, want waar en bij wie was zij? George Claassen (Lodewijk Bosch) was ook alleen thuis op de flat, en we zijn samen maar radio gaan maken - wie het gehoord heeft heeft in ieder geval iets bijzonders meegemaakt. Er werden geen rijmsels bij voorgedragen.
Zes jaar later, andere studio, zelfde station (al zou het wel de laatste Sinterklaas worden voor RVZ).
Ikzelf nog aan de knoppen, Dolf Jansen met een kurketrekker (of is het een spanningsmeter) in zijn oor, zoals het hoort. Hij was nogal wel zo tamelijk melig die avond.

Wandelend in de Herinneringslaan...-5


Annabelle Parker draait, maar Dolf Jansen wilde zeker zijn hardlopersvoeten er bij in beeld hebben...
Sinterklaasavond 1986, RVZ.

Wandelend in de Herinneringslaan...-4


Vorderende Sinterklaasavond 1986, RVZ. Links Rob Gerritsen (ikzelf), rechts Tom Prins (Ad Rem). Achter hem aan de muur (wist hij dat hij gekiekt werd?) nou juist een niet-representatieve artieste, die iemand voor de grap had opgehangen.

Wandelend in de Herinneringslaan...-3


Sinterklaasavond, 1986, RVZ. Dolf Jansen draait...

Wandelend in de Herinneringslaan...-2


Sinterklaasavond 1986, RVZ. Dolf Jansen (Deejee) en Jacqui van Oekel (Annabelle Parker).

Wandelend in de Herinneringslaan...-1


Omdat allerlei persoonlijke omstandigheden hem van nieuws & taak afhouden staat hij stil bij een partijtje tevoorschijngekomen foto´s uit de goede oude RVZ-studio.
Sinterklaasavond 1986, ik geloof dat we wat goede glazen slechte wijn bij de hand hadden.
Ikzelf aan de wheels of steel...
Nou ja, wat heet - door deze opstelling was het heel gemakkelijk de naald uit de aanloopgroef te laten verspringen (aanstoten kon goed zoals u kunt zien) zodat ofwel een valse of een loeiende start er bij hoorde, als men het niet had opgemerkt...

16 november, 2008

Christendom in India


ASIRA heeft een eerste gehele dissertatie online staan - Keith Hebden met
From Right to Left and beyond the state: Rethinking Indian Church Mission, een christen-anarchistische benadering van de Dalit-theologie. De staat India als koloniale uitvinding wordt door deze theologische benadering ter discussie gesteld.

Hoe vreemd en koloniaal is het christendom in India eigenlijk? Het antwoord is: niet - het kolonialisme heeft er iets vreemds van gemaakt. Het christendom kwam eerder naar India dan naar West-Europa. Dit kan veilig gesteld worden, ook als men de bekering door de apostel Thomas zelf als legendarisch afwijst (de oudste christengemeenschap heet Thomaschristenen).

Nog een blijk en uiting van het vroege christendom in India is de kerstening van het leven van de Boeddha tot Josaphat. Ik heb hierover geschreven in Gouden Hoorn, dat tot mijn spijt van het net verdwenen lijkt. Een Engelse vertaling van de vita is hier te vinden.

15 november, 2008

Ellul en Damico op het net

Kameraden wier oordeel ik wel degelijk hoogschat - Rudolf de Jong, Keith Hebden - vinden Linda H. Damico´s The Anarchist Dimension of Liberation theology aanbevelenswaardig. Ik ben er niet zo van onder de indruk, naar mijn mening beoordeelt ze Lenin en leninisme, en daarmee de bevrijdingstheologie, te positief, maar ik verwijs naar de pdf - oordeelt u zelf.

En een aantal boeken van Jacques Ellul staat - in het Engels - inmiddels ook op het net, waaronder zijn kritiek op het pseudo-marxisme van de bevrijdingstheologie Jesus and Marx.

RG de 50-quidman verkent een decenniumwisseling

Drie (grotendeels) witte bands uit de VS waarvan de vocalist er in slaagde zwart te klinken zonder dat de nummers er naar waren. Dit geldt uiteraard niet voor BS&T.


Vehicle, Ides of March


Ride captain ride. Blues Image. Dierbaar nummer, lief filmpje - helaas zag ik op het kanaal dat de zanger alsnog rockster is geworden, had het liever niet geweten.


God bless the child, Blood, Sweat and Tears, voor de Duitse televisie.

14 november, 2008

Het gezicht van de sociaal-democratie anno 2008


De opvolger van Ella Vogelaar, alweer een Van der Laan (toegegeven: toen ze Verdonk de laan uit wilde sturen hield ik plotseling van Lousewies).
Troelstra was tenslotte ook advocaat. Hij heeft het evenwel nooit tot minister geschopt. Ik weet wel al bij voorbaat zeker dat hij meer geschiedenispagina's zal blijven vullen dan deze mijnheer.
Als opperhoofd in Brezjnjew aan de Amstel heeft hij leuk toegezien op het uit de hand gieren van de kosten van de noord-zuidlijn (uiteraard waren deze van begin af aan te voorzien, maar het slechte soort acteur dat politicus wordt wist van niets). Waar deze soosjemekraatiese heibel eigenlijk over gaat?
Unilever-Shell 0-1, lijkt mij.
Gauw maar weer in innerlijke ballingschap.

Civilising offensive: petty bourgeois ideology sold as historiography


Closing part of introduction given at the Anarchist Studies Network Conference, Loughborough, on September 4th 2008.
Since any idea about a beschavingsoffensief is in no way relevant to historiography of the fin-de-siècle outside the Netherlands I can safely remove it from the article which is to be published in 2009. Back on the net, without popular demand...

*


Nearly twenty years ago I discovered the idea of christian anarchism and found out that there was a bachelor’s essay about latter day Dutch religious anarchism – which I only now am mentioning, as you notice – which essay recommended further research on the earlier Dutch christian anarchism. It had not been done yet and I made the subject mine, getting absorbed into it, as you can get as an historian. Several documents turned out to have been waiting for me for about ninety years, they had to be cut open especially – incidentally, this is still the case: the other day I found an archive filled with papers which had only visibly been touched by mice at the attic of whomever had kept it. So I still feel special and a bit lonely at the same time.

Even though I am virtually the only person studying Dutch christian anarchism, there were and are the know-it-alls who never kept from giving their opinion on it, stamping it as scientifically sound judgement. When I wrote my dissertation marxism was still colouring the official vision on the workers movement – amazingly, when you think of the year: 1989. Since obviously the end of leninism was looming months before the fall of the Berlin wall I took the liberty of disagreeing, arguing for anarchism and christian anarchism as THE authentic socialist current of the workers movement, particularly in the Netherlands, where social democracy was built up as a counter-revolutionary movement, subsidised by German industrialists. I should call it the grace of God that my dissertation was accepted and even praised, without my having to make any concessions. It might also have been the help of the spirit of marxist historian Ger Harmsen, who I consider to be my main teacher, who sympathised with what he – alas – called tolstoyanism. Getting this idea passed, I fear, would not be easy these days. Marxist ideas tinged with leninism have been replaced by an even more petty-bourgeois outlook on fin-de-siècle movements.

Vegetarianism, the idea of animal protection or liberation, teetotalism, enjoying nature and amateur study of nature, reading and self-study, the idea of chaste living – all themes running through the (christian) anarchist movement of those days – most of them still are, with the notable exceptions of teetotalism and chastity - are now being labelled as civilising offensive. The working class was waiting to be civilised – polished, is the connotation of the Dutch phrasing – by members of the bourgeoisie who knew what was best for them. Of course, social democracy is never included in this view. It seems I cannot read any Dutch book on the fin-de-siècle without this so-called offensive being applied as a label for the pacifist or deliberately defenceless movement of (christian) anarchists.

This idea is an utter betrayal of all working class and lower middle class activists of a century ago, who – if they were not the originators of certain movements, which they regularly were – welcomed the idea of a life transcending the tediousness and emptiness of working for sixty hours a week and spending the rare leisure time boozing. It reminds me of present day ideological apologetics of capitalism, which often claim that there is a so-called underclass which is beyond redemption, and of course this situation is what this underclass wants. No more civilising ideas, there are bars to be put behind for these asbo people. Well, of course this is not true now and it was not true a century ago – it never will be.

13 november, 2008

Mitch Mitchell, ter nagedachtenis


The magic forest, Fat Mattress

Zaken onder de pet te houden


Wat lees ik over de halfbroer - oeps, nee natuurlijk - van Beatrix op de site van de BBC?
Aitken's first career choice was as a journalist. But he became unsettled by his brush with the law over what was called the "Scott scoop".

He was shown the Scott Report by General Henry Alexander, who was a British representative on the International Military Observer team in Nigeria at the time of the Biafran civil war. The report appeared to prove that Britain had been providing the Nigerian government with many more arms than they had admitted.

Aitken photocopied the document and made two copies. One went to Hugh Fraser, a pro-Biafran Tory MP and the other went to the Sunday Telegraph, who used it as a basis for an attack on the government of the day.

In the ensuing uproar Aitken was charged with breaking the Official Secrets Act - but was cleared at the Old Bailey. However, the incident took its toll on his political aspirations when he was dropped as the candidate for the Thirsk and Malton seat.


Ik krijg nog sympathie voor de man (hij heeft ook gevangen gezeten, toch uniek voor een lid van de heersende klasse, en schrijft hierover dat het een louterende ervaring geweest is - en is ook begrijpend over zijn medegevangenen).
Iemand die vuile zaakjes over wapenleveranties op straat gooit schopt het nooit te ver in de heersende stand. Zijn pappie zal niet blij met hem geweest zijn (kom op, genoeg flauw gegrapt hierover).

Het nieuwe rookgordijn


Stop de persen! Historicus Cees Fasseur, lid van de Koninklijke (!) Nederlandse Akademie van Wetenschappen weet alles over het huwelijk van koningin Juliana en prins Bernhard, hij heeft het archief van het koninklijk huis mogen raadplegen. Als enige, en daarna ging het weer netjes in de kluis. Hoewel, netjes...
Een historische studie wordt heus niet direct overgedaan, maar de geraadpleegde bronnen moeten natuurlijk wel controleerbaar zijn, dus beschikbaar voor heronderzoek. Is dat niet het geval dan kan men de heren Aalders, Daalder en Giebels moeilijk verwijten dat de druiven zuur zijn - het werk van Fasseur wordt simpelweg hofgeschiedschrijving. Hoe serieus neemt dit land zichzelf nog?

Het lijkt er sterk op dat er weer eens een rookgordijn rond Bernhard wordt opgebouwd. Het malst in het geheel is wel de hijgerige vaststelling dat Fasseur een nieuwe minnares van Bernhard in Londen heeft ontdekt. Kom nou toch zeg, leest u wel eens een buitenlandse krant? Jonathan Aitken als onechte broer van Beatrix? Waarschijnlijk niet... Hoewel, Juliana als ´sponsor´ van het huwelijk van Jonathans moeder?
Ik zou mijn exemplaar van Klinkenbergs biografie toch nog maar niet wegdoen voorlopig.

12 november, 2008

Het nieuws...

Waarom zijn de bananen krom?

Omdat ze het mogen zijn.

Lieve vrijheid


Voor een achternaam als Tjapkes verwacht je Douwe of Doeke. Maar hij woont nu eenmaal in Michigan en daar is het op zijn Schots Doug geworden. Ik heb hem twee jaar geleden ontmoet: hij ziet er wel uit alsof het nog steeds Doede zou moeten zijn. Hij is ook predikant, zodat hij wijd en zijd gevangenen mag bezoeken.
Doug heeft zich ingezet voor de ten onrechte veroordeelde Maurice Carter, die niet vanwege zijn onschuld maar vanwege een in de gevangenis opgelopen ziekte is vrijgelaten. Hij leefde nog drie maanden, na negenentwintig jaar ten onrechte gevangen te hebben gezeten. Sweet freedom heet het verhaal dat Doug over hem heeft geschreven, en dat ik nodig moet recenseren. Omdat ik dit nog niet heb gedaan beveel ik nu alvast zijn site Humanity for Prisoners aan.

11 november, 2008

Negentig jaar later


Requiem for the masses, The Association.

10 november, 2008

Papua Barat merdeka - het kan


African American heeft alle trekken van een eufemisme, of een magische omzeiling van het vorige gangbare woord, Black.
Voor Noordamerikanen is het geen gek gehoor: Papoea´s zijn African Americans.
Enfin, dit is ook een uiting van hoop - en ik zal in ieder geval niet aansprakelijk zijn voor het feit dat deze stem niet gehoord wordt.

Miriam Makeba


Een paar dagen geleden liep ik er langs - nog voor de zevende - en dacht aan zekere collega die vast zou zeggen dat ik een stunning concert zou hebben gemist. Maar 45 euro is erg veel voor een concert in Paradiso...
Een herkansing zit er niet meer in. Een affiche op de Keizersgracht, alsof het GEB en Miriam Makeba er nog zijn - vanmiddag gefotografeerd (voor een bosje bloemen was geen plaats tussen de fietsen).


Rust zacht, Mama Africa.

09 november, 2008

Italiaanse toestanden


Er is trouwens veel meer in Italië aan de hand dan de gelijkgeschakelde media zullen laten weten - en laten we wel wezen, het is geen ver buitenland meer.
Het land maakt een hete herfst mee, die vooral spectaculair is aan de universiteiten.

G8 wordt toch G7


Natuurlijk klopt het niet dat Griekenland plotseling niet meer in de EU of de eurozone zou zitten.
Maar speculanten houden toch al ernstig rekening met het failliet en daarmee met het uit de euro stappen van Griekenland, Ierland en lid van de G8 Italië.
Een failliet Italië onder het huidige regime - een mars op Rome hoeven ze niet meer te houden. En Berlinguer zei het al in de jaren zeventig: voor de communisten hoeft niet gevreesd te worden.
Met het wegvallen van drie eurolanden wordt ook het tapijt onder deze valuta vandaangetrokken. Wordt dan toch de yuan de nieuwe wereldvaluta?
Waarschijnlijk zal er helemaal geen wereldvaluta meer zijn binnenkort.
Dit is eigenlijk opmerkelijker nieuws - vanuit vakhistorisch standpunt: evenementen die de structuur veranderen - dan wat ons uit de VS wordt aangeleverd.

08 november, 2008

De wittebroodstijd duurde nog geen hele dag


Toegegeven, blijkbaar koesterde ik toch nog illusies over Obama, anders zou ik niet eens over zijn démasqué hoeven praten. Misschien hebben de VS juist een president met een donkere tint nodig om zich vrij te voelen kernbommen te gooien op Derde-Wereldlanden. Of om een kernoorlog in het algemeen te voeren. De benoeming van een chef staf Witte Huis van iemand die in een terroristisch en racistisch milieu is opgegroeid en door zijn pappie geprezen wordt in zijn nieuwe functie laat ons weer weten hoe hopeloos het is met de VS. Nu heeft de Russische president Medwedew op de verkiezingsdag al gezegd dat er raketten geplaatst gaan worden in Kaliningradskaja Oblast, de exclave aan de Oostzee, voorheen Noord-Oostpruisen.
Wij staan allen voor de poort van de hel.


La porta dell’inferno e caronte



“Per me si va ne la citta’ dolente,
per me si va ne l’eterno dolore,
per me si va tra la perduta gente.
Giustizia mosse il mio alto fattore:
fecemi la divina potestate,
la somma sapienza e ‘l primo amore.
Dinanzi a me non fur cose create
se non eterne, e io eterna duro.
Lasciate ogni speranza, voi ch’entrate.”

Laat alle hoop varen, gij die binnentreedt.
(Afbeelding: de trots van de familie Auerbach-Emanuel, het opgeblazen Koning-Davidhotel, Jeruzalem).

Herfstbeeld - 2


Een gave vliegenzwam - voor hun algemeenheid wordt al een tijdje gevreesd.

RG de 50-quidman heeft weer iets om bij vol te schieten


A thousand stars burst open, Pale Saints, nog een tijd afkondigingsmuziek van Transkul, Radio 100, geweest.


Storm of light, Working week, muziek onder een spotje ter werving van nieuwe deejays op RVZ, "in verband met de samenstelling van het team worden vrouwen speciaal aangemoedigd te reageren." Ook als uuropvuller gebruikt door mij - de instrumentale versie dan.


Herkenningsmelodie van Radio Caroline in de begintijd, en een paar maanden op zaterdagochtend op Radio 100 door mij gebruikt als startmuziek - als verwijzing uiteraard. In de niet op dit kanaal te vinden versie van Jimmy McGriff, maar Julie London maakt er een heel mooie vocale versie van:´Round midnight.

07 november, 2008

Minse, pikke me det?


Een kwartiertje Nova gezien gisteravond en dat is wel weer genoeg geweest voor heeeel lang. Er is blijkbaar van alles te doen om minister Vogelaar. Ik had haar niet gehoord sinds haar overgang naar PvdA en grootkapitaal en vervolgens ministerraad.
Harreblaksems! Ze heeft haar kurses pllat proate, nodig om lid te worden van de CPN als student destijds, niet vergeten. Zo praat men echt niet op Sint-Philipsland, hoor. Zo praat men nergens, behalve in dat CPN-studentenkringetje. Kon dat zo blijven, aan de top bij Unilever? Blijkbaar.

En het draaide allemaal om een partyboot waarvoor het budget ruim is overschreden. In Rotterdam dan. Reuze interessant hoor.
Dagelijks geconfronteerd met de noord-zuidlijnbouw - waarover nooit een Kamerdebat zal komen zo te zien - ben ik diep onder de indruk over waarmee men zich bezighoudt in het Nederlandse parlement.

Een kwartier Nederlandse televisie zonder reclame zien, dat mag toch wel op een weblog, niet? Maar het is weer genoeg voor een hele tijd.

06 november, 2008

De doorslag


"Jullie mogen toch niet stemmen?" is de vraag die ik vaak genoeg naar mijn hoofd geslingerd heb gekregen. "Van wie niet?" is dan de wedervraag. "Nou, van de anarchisten."
Als je niet hoeft uit te leggen dat je niet van plan bent naar iets of iemand een bom te gooien krijg je ten minste zoiets. De uitleg dat je nog nooit een stem hebt uitgebracht op iemand die in de regering heeft gezeten - Huib Riethof was ooit een grensgeval, maar die heeft zich zelf keurig het bestuur van Amsterdam uitgewerkt na zijn judasrol gespeeld te hebben - voldoet zelden. Wat zou ik in de VS gedaan hebben? Groen, liberal of libertarian? Ja, er waren zowaar zeker drie kansloze kandidaten om uit te kiezen. Ron Paul is niet als onafhankelijke kandidaat doorgegaan, anders zou ik hem als VS-ingezetene de voorkeur gegeven hebben. Ook weer niet van ganser harte. Enfin, het is toch niet aan de orde.
Virtuele vrienden hebben het motto Anarchists for Obama gelanceerd. Ik begrijp de redenering wel, maar het gaat mij toch veel te ver.

Maar dan weet u ook weer waar die overwinning vandaankomt...

Weet dat zwijgen u past


Balkenende en Blairite Amos die plotseling oproepen tot sluiting van het concentratiekamp Guantánamo - durven ze nu? Maar goed, de vraag die zich als vanzelf aandient is: staatshoofd is wel heel wat, maar hoeveel ministers met een donkerder-dan-roze huidskleur heeft voormalig-koloniaal Europa nu eigenlijk al voortgebracht? Voor Nederland weet ik alleen twee staatssecretarissen namens de LPF in Balkenende-I te bedenken. Bijlhout, die geen dag in functie is geweest, en Phoa, die goed een half jaar heeft gediend. Dat was het lijstje.
Zelfs de grootste groep in Nederland met een (post-)koloniale immigratieachtergrond, mensen met een Indische "connectie" hebben naar mijn weten geen minister of staatssecretaris opgeleverd. Misschien kan het ook eens rechtgezet worden.

De enige "Indische" minister heeft nebbisj net het halve jaar volgemaakt en had geen gekozen vertegenwoordigend lichaam tegenover zich: Pangeran Adipati Soejono .

Na ruim 65 jaar mag op dit punt ook wel eens iets verwacht worden, en officiële commentaren over de verkiezingen in de VS zouden best wat terughoudender kunnen zijn.

Niet officieel zijnde kijk ik wel even met verbazing en opluchting terug naar vier jaar geleden. Nee, ik had het niet durven - hopen, kan ik toch wel zeggen.