30 juli, 2007

Irak bestaat even


Het nationale voetbalteam maakt een land tot een land. Ivoorkust is een door de Franse kolonialen gekerfd stuk op de kaart van West-Afrika, met een schandelijke naam - maar Les Eléphants zijn van iedereen, bijna-burgeroorlog of niet. Dichterbij zou zoiets van België gezegd kunnen worden. Is het nationalisme of patriottisme?

Een soort lokaal chauvinisme kan ik niet (meer) aan een voetbalteam koppelen. Ajax is niet meer Amsterdams, laat staan van Oost, ondanks alle lawaaiige moeite van Het Parool en AT5. Maar het Nederlandse elftal is nog wel Nederlands - een bron van ergernis en toch van meeleven.

Irak heeft ook weinig meer dan het nationale elftal. Hoewel de bakermat van zoveel beschavingen (van DE beschaving, zullen de mensen zeggen die het land kapotgemaakt hebben de afgelopen jaren) is het een koloniaal baksel. En toch...
Irak heeft de Aziëbeker gewonnen, voor de eerste keer in zijn geschiedenis.
Het wat beangstigende maar vrolijk bedoelde gebruik van in de lucht schieten hebben de bezetters en hun marionetten er niet onder gekregen.
Even bestaat Irak weer, of nog, of zonder enige toevoeging. Gewonnen.

Ook Amsterdam bleek een Iraakse gemeenschap te hebben. Uitbundig werd er gejoeld en getoeterd op en rond het Stationsplein. De blije Irakezen doken op bij het bussatation aan de Prins Hendrikkade in open auto's en reden achter het stadhuis op de Dam langs, via de Westermarkt, toeterend en lachend, en dan verder langs de route van lijn 13 naar West (waar in Amsterdam in zekere zin het Oosten begint).

Proficiat.

29 juli, 2007

Ik weet het nog goed - het was op een maandag


Natuurfilms uit de tijd van het reële socialisme beklemtoonden het belang van de voortbeweging van dieren. Misschien was dit een echo van het dialectisch materialisme dat officieel beleden moest worden. Het was geen afstotelijke boodschap in dit geval.
Gangbaar in de huidige zogeheten markteconomie is het beklemtonen van het recht althans de macht van de sterkste. Eten en gegeten worden. De leeuw zit altijd achter de gazelle aan en begint met erop te loeren (dreigende muziek: gazelle en leeuw nooit gelijktijdig in beeld).
David Attenborough wil de ideologische boodschap nog wel eens voor het puur eshetische beeld overslaan. Maar dat zijn films ideologisch bijgetekend moeten worden vind ik verrassend. Ik heb geen idee waarom ik naar de EO-bewerkingen zou hebben moeten kijken, maar velen zullen dit wel gedaan hebben. En dan blijkt dat iedere verwijzing naar de ouderdom van de wereld en de ontwikkelingsgang van de soorten weggezuiverd is. De BBC vindt het wel best.
Zie ook hier en hier.

28 juli, 2007

De onwelkome gast van de Fruytierschool


Laten we het woord aan de moderedactrice van The Observer:

There is something farcical about the legging aesthetic, after all. Leggings aren't quite tights, they aren't pants, and they're definitely not trousers.

Voor mij is een legging de vrouwelijke pendant van de welbekende campingsmoking. Met dan niets er overheen gedragen uiteraard. Goed fijngeknepen (en in het algemeen ook flink dikke) achterwerken horen er bij. De kleding van het vrouwelijke lompenproletariaat. En grotendeels uitgestorven. Maar een gereformeerde school in Apeldoorn weet raad: wat de afgebeelde meisjes onder hun rok of jurk dragen heet legging, En dat is volgens het ondoorgrondelijk raadsbesluit van in ieder geval deze Nederlandse school een broek - en dus mannenkleding, en dus op bijbelse gronden verboden. Kijk maar niet naar de commentaren, heb ik ook niet gedaan.

Een advies voor het schoolbestuur: vermaan de meisjes ze uit te laten. Zijn ze pas echt gekleed.

En de klemmende vraag: wat denkt u eigenlijk dat Jezus van Nazareth Zelf aanhad? Ik vermoed dat Hij uw schooltje niet had mogen betreden. Maar dat past natuurlijk ook bij een gereformeerde school.

27 juli, 2007

Aan Babylons stromen


Na de aanval in 2003 waren er nog 23. Laat in 2006 werd hun aantal op 16 gesteld. Volgens dit artikel zijn er nu nog acht Joden over in Irak. De bezetting door de VS heeft een einde gemaakt aan een presentie die dateert van de Babylonische ballingschap - de oudste Joodse gemeenschap ter wereld. MInje zit er niet meer in, in de afgebeelde synagoge.
De acht overgeblevenen willen naar Nederland, waar klaarblijkelijk een belangrijke Iraaks-joodse gemeenschap woont. Het mag niet. Van wie niet, dat blijft in het vage.
In het artikel verder de helaas al te bekende rampenverhalen over de christenen en Mandeeërs, en nu ook de Yezidi's.
De overval op Irak zal van dit land een islamitisch land maken - ik zou bijna schrijven: homogeen, maar hier komt het bekendste dagelijkse-ellendeverhaal over Irak in beeld.

26 juli, 2007

Komkommertijd?


Dinsdag, Antiwar.
Naast de dagelijkse portie Irak Gordon Brown aan het woord die een aanval op Iran belooft vanwege het nuclear weapons program - zo staat het er.

Maar Syrië is een makkelijker doel voor de Angelsaksische helden dan de grotere landen. Een tekstschrijver van Bush ziet hier ook wel wat in. Syrië is geen Grenada of Panama, maar ook weer geen Iran en zelfs geen Irak.
Hoewel een aanval op Pakistan niet uit te sluiten is. Hier kan intelligent tegenin geredeneerd worden, maar wat te doen met de aanstaande val van Musharraf?

Ze hebben er zin an, in Londen en Washington - nu nog eens even zien waar de frisse vrolijke oorlog tegen gevoerd gaat worden.

25 juli, 2007

Kapitalisme als gezwelziekte


Het kapitalisme als geestesziekte lijkt mij een juiste aanduiding, als ik het mij goed herinner heb ik deze hier al eens neergezet. Een eventueel collectieve waan waar niettemin met een stap uit het denkraam aan te ontkomen valt. Het archimedisch punt waarvandaan het kapitalsime gekritiseerd kan worden is zo in ieder geval gemakkelijk te vinden.

Je kunt ook zeggen dat men moet ophouden de Mammon te dienen. ZIch christen noemenden zullen altijd uitvluchten bedenlken waarmee ze zeggen dat ze dit toch eigenlijk niet doen als ze het doen.

Beeldspraken over de maatschappij als organisme dat ziek kan zijn, maken mij altijd enigszins argwanend. Maar de volgende passages uit The modern crisis van Murray Bookchin geven wel te denken:

The cultural barriers that precapitalist societies raised against incipient forms of capitalism impeded the latter's development for thousands of years. It was not until the eighteenth century and primarily in England that capitalist market relations finally broke through these barriers and proceeded to spread like an aggressive cancer throughout the world.

My use of the word cancer is deliberate and literal, not merely metaphorical. Capitalism, I would argue, is the cancer of society - not simply a social cancer, a concept that implies is is some form of human consociation. It is not a social phenomenon but rather an economic one; indeed it is the substitution of economy for society, the ascendancy of the buyer-seller relationship, mediated by things called commodities, over the richly articulated social ties that past civilizations at their best elaborated and developed for thousands of years in networks of mutual aid, reciprocity, complementarity, and other support systems which made social life meaningful and humanizing. Like all uncontrollable cancers, capitalism has shown that it can grow indefintely and spread ino every social domain that harbored ties of mutuality and collective concern.

If there are any "limits" to the growth of capitalism, they are to be found not in any of its so-called internal contradictions, such as economic breakdown or class wars between the workers and bourgeoisie as so many radical economists tell us, but in the destruction of that host we call "society," the host which this cancer parasitizes and threatens to annihilate. To respond properly to this kind of crisis, we must develop not only specific antibodies that will arrest the disease, and admittedly the valuablle palliatives that will slow up its growth, but also a new immunological system that will make society completely resistant to its recurrence.
Rethinking ethics, nature, and society, p.30-31.

Spinozisten op het net


Siebe Thissen heeft de complete tekst van zijn zeer belangwekkende dissertatie nu geheel op het net staan.
De Nederlandse spinozisten kunnen als verre geestverwanten of wegbereiders van het christen-anarchisme gezien worden. Het is altijd beter zo'n tekst in boekvorm te lezen, maar het hoeft dus niet meer.

24 juli, 2007

Nee bedankt


Is “links” voor kernenergie in Iran? Ik spreek “links” zelden en hoor of zie er ook nooit iets van. Maar moeilijk is het wel – het goed recht van Iran verdedigen om kerncentrales te bouwen terwijl er toch alle reden is zich tegen kernenergie waar dan ook te verzetten.
Reza Fiyouzat noemt in het voorbijgaan de Iraanse anti-kernenergiebeweging. Dit zou wat uitgebreider mogen zijn geweest, want het vreemde dilemma zoals in de vorige alinea beschreven heb ik zelf al bedacht. Valt er niets meer over deze beweging te zeggen? Kerncentrales in een land dat zo gevoelig is voor aardbevingen, alleen dat gegeven al.

23 juli, 2007

Sa ald ben ik net


Dat zwarte damesfietsen omafietsen gingen heten, het heeft zich afgespeeld onder mijn neus en het blijft merkwaardig.
Maar eigenaardiger vond ik het zinnetje in dit stukje Bieslog over zijwielen die volgens de Fietsersbond bij vijfenvijftigplussers gemonteerd zouden moeten worden. Die maken namelijk zoveel ongelukken.

Fietsersbond? Is dat niet de ENWB, later ENFB? Is Arien de Jong daar niet woordvoerster of zoiets? En net als ik zelf zal mijn (nauwelijks) huisgenote van dertig jaar geleden nog steeds ergens in de twintig zijn. Maar of de smeris die haar gaat aanhouden zonder zijwielen dit weet? Is de fietsersbond nu helemaal gelijkgeschakeld?

Het blijkt allemaal niet waar, een uitglijder van De Telegraaf. Maar helemaal gerust ben ik niet.

22 juli, 2007

Zonsopgang



De (nieuwe) banner van Christianarchy.org kan alleen op deze wijze hier vertoond worden.
Ik zou een permanent geantedateerde post kunnen neerzetten maar dat lijkt mij wat storend. U kent hem nu.

Oeigoer in het nieuws


Zij kwam uit Kasjgar, waarmee al gezegd was waarom zij hier was en niet meer terug kon keren. Zij sprak Frans, Engels, Chinees, Turks, Oeigoer en misschien nog meer talen en zou ongetwijfeld ook snel het Nederlands beheersen. Om te illustreren hoe fundamentalistisch-islamitisch zij als Oeigoerse was kwam zij eens naar een kerkdienst, in een adembenemend minirokje.
Zij is geklinkerd en ik hoop het beste voor haar, een van de velen in het doorgangshuis van de vreemdelingendetentie.
De bekendste Oeigoeren van de laatste tijd waren vijf mannen die vijf jaar in het concentratiekamp in Guantánamo hebben gezeten, levensgevarlijke terroristen die evenwel niets ten laste te leggen viel. Zij konden niet terug naar hun door China bezet gehouden eigen land. Waarheen dan? Het werd Albanië, het islamitische land waar George W. Bush door velen op handen wordt gedragen. Waarschijnlijk vanwege de steun van de NAVO voor de Groot-Albanese gedachte.

Oeigoer is uitzichtlozer nog dan Tibet - wie zal de zaak van dit volk adopteren, behalve Groot-Turkse strevers die het getij niet mee hebben in Turkije? De Sunday Times heeft een verhaal over een in Nacht und Nebel opgehaalde man die na een paar jaar gevangenisstraf is doodgeschoten door de Chinese bezetters. De Oeigoeren zijn moslims, mensen dus die de racistische en koloniale reflexen bij de Westeuropenanen en Noordamerikanen losmaken. Alle begrip dus voor de verder niet bepaald op handen gedragen Chinezen.

Een reactie evenwel die de moeite van het overwegen waard is:

- Why should the world - including Great Britain - flock to Beijing next year to participate in the most politically motivated and manipulated Olympics Games since 1936? The Chinese Government - which despite its trappings of economic liberalisation is still a brutally repressive one, as is yet again demonstrated by today's article - sees the Olympics as critical for its standing and prestige on the international stage. They should not be allowed to get away with it. An international boycott of the Olympics - ideally led by Great Britain - would focus attention as never before on the massive range of human rights abuses - of which the treatment of the Uighurs is but one - perpetrated by this ruthless government.

Ook dit zal niet gebeuren, maar het zou de moeite waard zijn er voor te mobiliseren, niet alleen terwille van Tibet dus

21 juli, 2007

Religieuze dieren


Uit een stuk in de serie religieuze belevenissen in Trouw:
"Het bewustzijn is talig, en ik vermoed dat er misschien andere niet-talige vormen van bewustzijn zijn. Religieuze ervaringen geven dan toegang tot een voortalig grond- of oerbewustzijn, tot het religieuze bij uitstek. Dit is een hypothese, waarin ik geloof. Misschien hebben de niet-talige dieren dus wel een veel religieuzer bewustzijn dan wij. De eenheidsbeleving heeft niets met het verstand te maken. Van het buitentalig bewustzijn kunnen we niets weten."
Dixit filosoof Piet Winkelaar (van wie daarvoor de gruwelijke uitdrukking "ik ben bespaard gebleven" is opgetekend - ga u schamen, wie hiervoor ook aansprakelijk zij).

Religieus bewustzijn, wat voor mij hetzelfde is als religie, is per definitie buiten- of voortalig. Als dieren geen talig bewustzijn hebben (andere dieren, zoals mensen, kunnen niet weten of dieren geen talig bewustzijn hebben overigens) is hun bewustzijn dus per definitie religieus.
Dit is even slikken voor degenen die religie en godsdienst op een hoop gooien. En het is voor de mens als historisch wezen wel degelijk uniek dat zij weet heeft van mensen uit zijn geschiedenis, van Zoroaster en de Boeddha via Jezus en Mohammed tot Franciscus en verder - voorgangers in meer dan een betekenis. Hier komt men al gauw in de buurt van de (georganiseerde) godsdienst, waarvan wij vrij zeker weten dat dieren daar te verstandig voor zijn.

20 juli, 2007

Conferentie Jesusradicals augustus



Swords into Plowshares: Anarchism, Christianity and Principles of Peace

August 10-11, 2007
Loras College
Dubuque, Iowa
Contact: jesusradicals AT jesusradicals.com

Peace is more than the absence of war. It is more than temporarily restraining physical abuse and ending only human oppression. In this fifth annual conference, we will explore our struggle for peace in all of its forms from anarchist and Christian perspectives.

Together, we will explore different facets of peacemaking — peace with creation, our neighbors and our enemies. In addition to sessions such as Practical Ecology, Contemporary Anarchisms and The Problem with Prisons, we will also have opportunities for open discussion and skill-sharing.

Het programma.

19 juli, 2007

Uw koninkrijk kome

Ziehier enkele passages uit Michelle Goldbergs boek over het christen-fascisme in de Verenigde Staten. Verontrustende lectuur.

18 juli, 2007

Klaagzang vanwege een onbekende


Je moest altijd maar slapen, en dat lukte lang niet altijd. Wakkerliggen was gewoon, en soms was het al, of nog, licht. Te lang licht. (Het donker was evenwel eng).
Tegen de betengeling achter het behang zaten kranten geplakt. Wat ik nog concreet weet is dat ze knap bruin van kleur waren. Ik kan mij nu afvragen hoe het kwam dat ik achter het behang kon kijken. Maar ik deed het. En ik las die kranten. Ik vind het nog steeds onvoorstelbaar, maar de eerste combinaties van letters tot woorden heb ik gemaakt van die kranten achter het behang - Joost mag weten hoe oud ze waren. Ter verdrijving van de verveling van het wakkerliggen.
Ik zat nog niet op de kleuterschool.

Het was pedagogisch een bijzonder slecht idee om mij - ook nog kort na het overlijden van mijn vader - de eerste klas van de lagere school te laten overslaan, en dan niet op de school waar ik de kleuterschool had gevolgd, maar in een heel nieuwe buurt. Ik heb anderhalve dag in de eerste klas doorgebracht op mijn oude school. Een verplaatsing die pijn deed.
Wel kunnen lezen betekent nog niet kunnen rekenen. De tramcombinaties op "mijn" lijn 5 schreef ik keurig op in een schriftje, maar ik zou 307+942 niet bij elkaar hebben kunnen optellen. Dat was echter bij te spijkeren. Wat niet bij te spijkeren is geweest, was gymnastiek. Koppeltjeduikelen? Een aanslag op mijn arme hoofd die ik nooit heb gedoogd - het lukte nooit, punt uit. Mijn eerste tocht over de tot een brug gemaakte ladders (verticaal/horizontaal/verticaal dus) eindigde met een misstap waarin ik machteloos met mijn linkerbeen in de leegte zweefde. Genoeg reden om voorgoed een afkeer van deze onzin te hebben.

Toen de puberteit uitbrak las ik in een Het Beste uit Reader's Digest - die bladen moest ik naar mijn eindeloos in het ziekenhuis liggende moeder brengen - een stuk dat een verklaring gaf waarom mannen korter leefden dan vrouwen. Mannen branden zichzelf op in de geslachtsdaad.
Aha. Een arithmetische bewerking die iets te maken zal hebben gehad met de gemiddelde gezinsgrootte liet mij uitrekenen hoeveel ik telkens van mij opbrandde. Ik zou net het eindexamen halen, maar dan was het afgelopen.
En zodoende bleef ik zitten, tot verbazing van de meeste leraren. Misschien was het mijn redding, al wezen de cijfers uit dat het nou ook weer niet echt nodig was geweest. Ik was in ieder geval niet meer de jongste, de te jongste van de klas.
Er was een nare ziekte, geheel maagdelijk opgelopen, voor nodig om mij een voorlichtingsboekje te bezorgen dat mijn toch al door twijfel aangeknaagde angsten definitief verdreef. De angsten doken elders op.
Waarom heb je nog geen meisje? Ik wil niets liever. Maar een volgende stap in het leven zetten - waar leidt dat toe? Beperkingen, benauwdheid, angstige toestanden.
Paint yourself in a corner.

Mason Williams met Classical gas [even op mijn space] laat het gevoel van angst en ontheemding van te gaan studeren vanzelf herleven bij mij. En toegegeven: eenmaal aan de studie viel het met de cijfers al helemaal reuze mede. Maar dat heeft zijn redenen waar ik - tot vandaag - niet bij stil had gestaan.

Ach, Patriek, wat een ellende - niemand om het mee te delen blijkbaar. Terwijl je dat juist waarschijnlijk het liefst van al wilde.

- Dank aan Christine voor de diagnose.

17 juli, 2007

Diego Garcia - een gebed zonder end


Het was zo te voorzien als de dageraad of zonsondergang - dat het ministerie van koloniale zaken van Groot-Brittannië, thans geheten Foreign Office, in beroep zou gaan tegen de uitspraak dat de Chagossianen naar huis mogen gaan. En niemand hoeft enige illusie te koesteren over Gordon Brown. Schandelijk? Natuurlijk, maar wat kan men van de Britse heersende klasse anders verwachten?

Zie hier een weblog over Chagos, een redelijk recent samenvattend artikel en een site gewijd aan de voorlopige volksdemocratische republiek van Diego Garcia. Zouden ze er echt een bibiothecaris nodig hebben?

16 juli, 2007

Bekentenis


Een bekentenis: ik mocht wijlen burgemeester Patijn wel. Zelfs ondanks de hekwerken en het bijbehorende politieoptreden van 1997. En ik weet waaraan het ligt.
Als Amsterdam dan toch een burgemeester moet hebben, laat dit dan maar een patriciër zijn. (Daarom mag Roel van Duijn het natuurlijk ook worden...). Laat iemand die een ambtswoning heeft daar op de Herengracht nou maar uit het blauwe boekje komen.
Zoals het er nu uitziet zal Patijn wel de laatste zijn geweest - zijn voorganger-patriciër als burgemeester was Van Hall. Cohen komt ook wel patricisch over, maar is toch teveel PvdA-politicus om deze toets te passeren. Let wel: patricisch is iets anders dan regentesk.

Goed, ik ga mij in een hoekje zitten schamen na deze bekentenis. Verder het leven van jhr. Felix Ortt bestuderen...

Nog een vergeten christen-anarchist?


Toen ik in Hawarden een soort tableau de la troupe gaf van christen-anarchisten voor het seminar dat er niet gekomen is noemde ik ook de naam Eric Gill.
Dat kon ik beter niet doen. Daar zat een luchtje van mishandeling van kinderen aan vast.
Mishandeling? Dit mag wel een eufemisme heten. Waarom duurde het bijna tien jaar voor ik er achter kwam wat er precies bedoeld werd met die mishandeling? Engelse preutsheid enerzijds, en ontwijking anderzijds (aan mijn zijde dus).

Als kunstenaar diskwalificeert het hem vast niet (ik moet niet denken aan Adriaan Morriën, maar dat komt doordat ik zijn dochter bewonderend heb mogen nastaren op het schoolplein). Overspel - het is niet mooi, maar wel te gewoon om over te vallen, dunkt mij (en nee, ik kan de eerste steen ook niet gooien). Gemeenschap met een hond hebben? Mijn smaak is het niet, maar dat geldt voor wel meer op dit gebied. Kon de hond vluchten of zich verzetten (wat een vraag...)? De grens dient getrokken bij incest met zuster en dochter. Ook de instemming van de eerstgenoemde zal niet helpen.
Eric Gill, anarchist, voor mijn part. Eric Gill, christen, u ziet maar. Maar Eric Gill christen-anarchist? Het lijkt mij een stadium te ver, denkend aan de moraal en ethiek die de anderen zo hoog in het rood-zwarte vaandel hebben.

15 juli, 2007

Woorden van een gelovige


Woorden van een gelovige van Félicité de Lamennais, in de vertaling van Louis A. Bähler, was een van de eerste en bestverkochte geschriften van christenanarchistische strekking in Nederland.
Van Kenneth Rexroth is zojuist een sympathieke biografische schets van de schrijver van dit boek op het net verschenen.
Ook de andere artikelen van het Bureau of Public Secrets zijn zeer aanbevelenswaardig.

14 juli, 2007

Een Belgischtalig land?


Het voormalige Franse koloniale gebied in Afrika wordt in het algemeen eufemistisch Franstalig genoemd. Het Britse koloniale gebied heet Engelstalig.
De Duitse kolonie Kameroen was opgesplitst tussen Britten en Fransen, evenals Togoland. Brits Togo is zonder plichtplegingen bij Goudkust oftewel Ghana gevoegd, en verdween in de vergetelheid. In Brits Kameroen is een referendum gehouden, dat tot resultaat had dat een groot deel van het gebied bij Nigeria wilde horen, alleen het zuiden koos voor Kameroen. Dat was niet Duitstalig (meer) natuurlijk, maar Franstalig. Maar nog steeds, of meer dan ooit, zijn er "opstandelingen" die de Engelsheid van hun gebied willen beklemtonen en afscheiding van Kameroen nastreven.

Kongo-Kinsjasa en een stukje van voormalig Duits-Oost-Afrika zijn Belgisch geweest. Bij gebrek aan een Belgische taal kun je deze gebieden moeilijk Belgischtalig noemen bij wijze van postkoloniaal eufemisme. Maar aangezien het Nederlands pas de laatste paar jaren van het kolonialisme een officiële status had, zelfs in België, laat staan in de koloniën, is er geen spoor van Nederlands te bekennen in deze gebieden. Men hoort ook geen Bretons in Niamey, of Cymraeg in Lagos, nietwaar?
En omdat België in allerlei opzichten vastgeklonken zit aan Frankrijk heten ze dus Franstalig.

Nu begeeft Rwanda zich bijna officieel van de Franstalige (eigenlijk dus Belgischtalige) wereld naar de Engelstalige. Het is niet voldoende dat bijna iedereen in het land Kinyarwanda spreekt. Swahili als eerste veemde taal is geen alternatief. Omdat de machthebbers in Rwanda jarenlang in Oeganda gewoond hebben en daar Engels hebben gesproken, wordt Rwanda een Engelstalig land. En omdat het deel uitmaakt van een Oostafrikaans samenwerkingsverband van voormalige Britse koloniën (met Tanzania wordt zo voormalig Duits Oost-Afrika hersteld).

Frankrijk wordt medeplichtigheid aan de genocide van 1994 verweten. Werd er dan vanuit de Engelstalige wereld wel ingegrepen?
Het begint er naar uit te zien dat de bloedige oorlog in Kongo-Kinsjasa in feite wel degelijk een strijd tussen imperialistische mogendheden-op-de-achtergrond was, waarbij Rwanda de Verenigde Staten en Groot-Brittanië vertegenwoordigde, en het Kongo van Kabila de Franse (en Belgische?) belangen. Een weerzinwekkend idee, dat niettemin hier al vijf jaar geleden als vanzelfsprekend is gepresenteerd. Genocide bij volmacht.

13 juli, 2007

Vinger Gods, wat zijt ge groot

De mieren hebben hun bruidsvlucht boven de stad. Als ze deze ook in het open veld hebben is het de gelegenheid gierzwaluwen buiten de bebouwde kom, vooral in de duinen, waar te nemen. Hun laatste feestmaal voor de terugreis.
Toen huismussen nog heel gewoon waren heb ik aan de wallekant op de gracht eens een stel als bezetenen mieren zien vangen. Volgens mij waren ze voor eigen gebruik, al zou het in de regel voor de nestelingen bedoeld moeten zijn. ZIjn die er in juli?
Terwijl ik hier over denk, zittend op de bushalte in het Prins Hendrikplantsoen, merk ik plotseling waar hier de spreeuwen - ook minder gewoon geworden - mee bezig zijn.
De volwassenen weten niet hoeveel mieren ze in hun snavel moeten laden. De jonkies pikken naar de gevleugelde mieren, maar zijn niet in staat ze daadwerkelijk op te eten. Het lijkt of ze er wel in slagen de uitvliegende mieren bij de uitgang van het nest op te pikken. De volwassenen pikken alsog de door de jonkies beschadigde mieren op.
Bruidsvlucht, feestmaal, dood. Hoe wonderlijk eigenlijk dit alles.

12 juli, 2007

In de bron gekeken


Wim de Bie heeft het over zijn training, The Source. Mijn reactie: zou hij het ook gedaan hebben?

De euforie duurde de hele mooie zomer. Het leek of ik op een wolk zweefde door de stad, het op straat lopen was een spannend avontuur. Vooral omdat vrouwen mijn blik zochten. Was er iets aan mij te zien? Men lachte naar mij, groette zomaar, sprong op mijn bagagedrager op de fiets. Niet alleen in Amsterdam, ook in Londen had ik dit effect, niet de plaats waar ik zoiets verwacht - toegegeven, in Amsterdam verwacht ik het ook niet, maar het wende...

Tegelijk met de lange zomer was het effect uitgewerkt.
Dat een soort sensore deprivatie (buitensluiten van daglicht, soms harde muziek, onzichtbaar maken van de kloktijd, ravitaillage op uren waarop je dit zeker niet gewend bent, en meer) zo'n nawerking kan hebben...

Die muziek was in het algemeen rampzalig. "Mijn" muziekje was The windmills of your mind - men was teleurgesteld dat ik dit zelf had. Ja, van Dusty Springfield of Noel Harrison natuurlijk, niet van José Feliciano (met wie ik nog steeds moeite heb). Ranzige Skyradiomuziek, daar werft men mij niet mee.
Ik heb een keer gedeejayd op een feest daar. De vloer was vol bij Leave my kitten alone van Little Willie John. "Ja, dat is nou wel leuk, dat ze allemaal dansen, maar ze kènnen het niet," zei de man die mij namens de organisatie in de gaten hield. "Ze dansen toch," was mijn antwoord. Hij had er niet helemaal op terug dat ik ervaren deejay was.
Eigen wil of mening werd righteous genoemd (waarschijnlijk is self-righteous bedoeld - so what?).
Wel mooi was de muziek op mijn begrafenisceremonie. Men speelde er Blake's Jerusalem bij in Parry's statige toonzetting. Die heb ik inderdaad besteld voor als het zover is, naast de Internationale (Billy Bragg heeft ze samen op een LP, da's makkelijk).

Ik heb in mijn eigen bron gekeken. Dit is wel degelijk een spirituele ervaring. Had dit buiten de opzet van een LGAT gekund? Hoogstwaarschijnlijk wel, en mogelijk beter. Een verhaal uit het Spiegelklooster van de Benedictinessen van Bonheiden schetst ongeveer die wellicht uiterste bron-ervaring.
En wat voor een soul/R&B-deejay ook winst is: een andere blik op Tom Jones. Want die moest ik karaoken. Achteraf - graag gedaan. En ik had wel al wat singletjes van hem.
Verder is het best wel schrikken wat Kleintje Muurkrant er over schrijft, maar ik ben niet bekeerd tot een Nieuwezijdssekte of zoiets. Hun redenen zullen beter zijn dan hun layout. Zoals gezegd: met de zomer was het voorbij. Wat waren mij al die blikken van mooie vrouwen waard? Het is alleen bij blikken gebleven. Niets aan de hand dus, gelukkig. Zelfs als deze ervaring herhaalbaar was - ach, ik ben ouder en heb noodgedwongen een jampotbril - zou dit niet kunnen: geen vrouwen meer die voor zich uit kijken op straat. Iedereen loopt te telefoneren.
Ongeveer het laatste dat ik namens deze training heb gehoord was dat ik een sukkeltje was en een righteous piece of shit. Leek mij niet een manier om mij er bij te houden.
Waarschijnlijk heeft mijn righteousness mij dus gered.

11 juli, 2007

De goede Blair


Twee keer achtereen een neoconservatieve halvegare in Question time - eerst een zoals altijd aangeschoten Christopher Hitchens - wanneer komt mijn boek aan de orde? niet, mijnheer, daar zit u hier niet voor - en de volgende week een zekere Douglas Murray die niet eens zijn best doet vriendelijk of beschaafd over te komen (en volgens sommigen dus de beste antireclame voor de club is).

De belangrijkste bezigheid van deze totalitaire types is, hun leugens zo hard en vaak mogelijk te herhalen en als onweersprekelijke waarheden uit te kramen. Daar heeft u niet van terug: Israel is de enige democratie in het Midden-Oosten (ik heb er inderdaad niets op teruggehoord tot nu toe, hoewel het toch wel erg makkelijk te weerleggen is; een nogal uitgesproken antisemiet als Hitchens zou op ieder weerwoord zeker gaan brullen dat de ander een antisemiet is - wie wil zich verlagen tot hun niveau?).

De trotskist Hitchens is natuurlijk gemakkelijk te betrappen op schijnbaar tegengestelde mededelingen uit zijn verleden. Zoals een lofzang op Saddam Hoessein, net in de blogosfeer opgegraven. Maar ik vind het niet interessant zo iemand op zijn inconsequenties te pakken. Interessanter is de vraag: wat is toch de achtergrond van dit totalitaire dwepen met de Verenigde Staten en Israel?
Via Justin Raimondo een essay van George Orwell over nog een trotskist, James Burnham. Hij geeft de sleutel. De dweepzucht betreft de machtigen: deze mensen bewonderen macht, het maakt niet uit van wie. Ze zullen dwepen met Stalin, Hitler, Netanjahoe, als hij (komt er ooit een zij aan te pas?) maar macht heeft en wint.
Iemand moet hen langzamerhand er geestelijk op voorbereiden dat hun helden Bush en Blair (of Brown) niet winnen. Wat of wie zou er voor hen overblijven?

10 juli, 2007

Pastelhoeken


Je kon er op je avondretour net even eten voor je nog een avondduinwandeling ging maken. Buitenissige gerechten, honky-tonky-ei... Castricum bleek zwervers te kennen, die er aan een pijpje pils zaten te lurken, en vooruit, nog maar een.
De laatste tijd moest je wel op tijd zijn, want de restauratie sloot om zeven uur. En toen om zes uur, zodat zij geen functie meer had voor mij. En niet alleen voor mij. En zo kwam er een einde aan de restauratie. Het interieur was in vormgeving bevrozen in de tijd waarin de restauratie nog leefde. Van deze vormgeving getuigt nu alleen nog de deurknop - het interieur wordt gesloopt voor Joost mag weten wat.
Vaarwel honkytonky.

09 juli, 2007

Oogstmaand - 2


Blijkbaar om de boom beter uit te doen komen is er om de wilde appelboom in de noordelijke Kennemerduinen heen gemaaid. Natuur vraagt onderhoud. En ook hier is het oogsttijd, begin juli: een appel, groter dan ik er de afgelopen jaren ooit aan gezien heb.

08 juli, 2007

Oogstmaand


De eerste bramen gegeten - en ze waren op smaak. De laatste jaren was het seizoen juist verlaat, tot in november.

05 juli, 2007

De eeuwigheid in naast het perron

De trein in noordelijke richting stond niet ver van het station stil. De spoorbomen waren met politieband gesloten verklaard. Aan het gebrek aan drukte op het perron te oordelen zou er voor lange tijd geen trein komen, ook niet van de noordelijke richting.
Niet ver van het station is een psychiatrisch ziekenhuis - dergelijke instellingen zijn vaste leverancier van wat aanrijdingen wordt genoemd. Wie regelmatig met de trein reist weet het. Het is kennis die niet in De Media weerspiegeld wordt. Terecht wellicht.
Maar deze aanrijding bleek niet in verband te staan met het ziekenhuis, dat overigens ook niet bekend staat om zijn zelfmoorden op de rails. Het bleek om een meisje te gaan dat snel nog even tussen de spoorbomen door het perron wilde oprennen om de trein te halen.
Bedenkt u verder maar wat ik kan bedenken. Half acht 's ochtends, spitsuur.

04 juli, 2007

Vogel Koekoek

Al niet meer gehoord: de koekoek.
Ik zou niet weten of dit vroeger is dan anders, het is slechts een waarneming.
Over waarnemingen gesproken: het is stil op het gierenfront (mooi citaat van het waarnemingenforum). Zijn ze terug naar het zuiden?

Zomer, de tweede juli


Mijn vriend en buurman P* en ik waren die ochtend naar het arbeidsbureau gefietst om ons in te schrijven. Op de een of andere manier kon dat niet, kregen we te horen: je kunt niet ingeschreven staan als werkzoekende als je studeert. (Zou dit nog zo zijn? Het zou kunnen, omdat het recht van bijstand - waar wij niet op uit waren - aan die inschrijving gekoppeld is).
Teleurgesteld fietsten wij terug, langs een gracht waar politieagenten tegen een gevel aan het klimmen waren. Het was half twaalf. Ze waren bezig spandoeken te verwijderen die blijkbaaar niet anders weg te halen waren dan door klimmen aan de gevelzijde. We keken verbaasd naar het tafereel, dat nog het meest op een soort oefening leek.
Maar een hoge smeris, de leider van het zooitje, sprak ons aan: "Wilt u doorrijden? Ik ga ook niet staan kijken naar hoe u werkt."
Dus dat deden wij maar.

In de vroege middag kwam mijn Nijmeegs lief bij mij aan. Er waren Moeilijkheden tussen ons geweest de afgelopen weken, maar de lucht leek opgeklaard.
De telefoon. De alarmlijst - of ik even kwam opdagen bij een pand dat verdedigd moest worden. Het bleek om het pand te gaan waar zich de scène van laat op die ochtend had voorgedaan. Dus dat zei ik, dat ik de politie daar al gezien had - het bleek om een herkraak van het eerder ontruimde pand te gaan. "Hoe kan dat nou?" De krakers waren die ochtend in hun slaap verrast. Om half twaalf...? "Zeg kom op nou, waar blijft je revolutionaire solidariteit?"
"Laten we nou maar gaan," zei P*, hij zou op de motorfiets. Hij vond het een goede gelegenheid die eens uit te proberen in de stad. Ik ging weer op mijn gewone fiets. Lief zou zich wel bezighouden, die paar uur van revolutionaire solidariteit.

Ter hoogte van de Westermarkt was het alsof ik tegen een muur aanliep - traangas. Het bloed spoot uit mijn neus. Ik stond te tollen op mijn benen. Ergens achter die wolk was Iets Gaande, maar er was geen denken aan dat ik verder kon. Ziek en boos begaf ik mij op weg naar huis.
Hondsberoerd ging ik vrijwel meteen op bed liggen. Zij vleide zich tegen mij aan. Normaalgesproken zou dit een genezende werking gehad moeten hebben, maar het traangas hield de overhand. Pas nu verneem ik dat het braakgas was, aan de hand van een van de bijgevoegde krantekoppen.



Al liggende nemen we wederzijds de dagen dat we elkaar niet gezien hebben door. Zoals gewoonlijk houd ik mij maar op de vlakte. Maar zij heeft nieuws.
"Ik heb met F. geslapen. Dat was heel leuk."
Ach, F. Ik had haar drie weken eerder ontmoet en bij de eerste blikkenwisseling was besloten dat wij elkaar niet mochten. Zij de mannenhatende pot. En ik nu eenmaal de vriend van. Zou je denken. Zij had mijn lief een soortement slavenband gegeven voor om haar enkel, en die had Lief meteen omgedaan. Een geschenk dat mij niet beviel, en dat een betekenis bleek te hebben.
"En ik heb met P. geslapen. Dat was ook heel leuk."
Dus F. was het feministische offer aan de plicht ten opzichte van de tijdgeest. De man van haar beste vriendin was het echte nieuws.
Dat zou het blijken te zijn. Het werd een ongelijke strijd van negen maanden. The coldest days of my life. Een enorme behoefte aan troost hebben die slechts gevonden kan worden bij degene die de aanleiding tot de behoefte is - ik heb het doorstaan, kan ik slechts constateren.

En ja, het regende een groot deel van die dag, wat niet geholpen had tegen het braakgas, op de een of andere manier had het juist geholpen bij de verspreiding ervan. En dus: als het op 2 juli - de datum die nogal grof in mijn geheugen gegrift staat - regent kun je de rest van de zomer, zeker tot half augustus, vergeten. Mijn persoonlijke 2-juli-Wet op de Zomer - ik mag er toch iets leerzaams aan verbinden?

03 juli, 2007

Volksvertegenwoordiging


Aanwezig geweest - ter politicologische ondersteuning, zal ik maar zeggen - bij de overhandiging van een petitie met betrekking tot Harry Bout. Een petitie die een verdere strekking zou kunnen hebben: Nederland mag wat beter op zijn ingezetenen letten die elders zitten.
We hadden ons voorgesteld dat er een streng of juist verveeld kijkende commissie zou zitten, die toegesproken moest worden (een kwartier lang, zei de agenda) en dan de petitie in ontvangst zou nemen. Leden zouden onder anderen enkel mensen zijn die ook getekend hebben, maar ook bijvoorbeeld Wilders. Zou de wet-en-orde-man het winnen van Nederlanders-gaan-voor-man, en moeten we daar opportunistisch op inspelen?
Het dilemma werd ons bespaard.
Het bleek dat de overhandiging plaats had in de hal, staande tegenover de voorzaitter van de commissie buitenland (Ormel, CDA) en de griffier. Er bleken drie verdere leden aanwezig. Een van hen had de petitie zelf getekend: Harry van Bommel van de SP. En opmerkelijk - het gaat om zorg voor een Nederlander en de waarde van het Nederlanderschap - Fatma Koşer Kaya van D66 en Coskun Çörüz van het CDA. Nieuwe Nederlanders die deze waarde misschien beter aanvoelen?

Het recht van petitie is bevochten, in de negentiende eeuw. Hoewel ik heel wat lijsten heb getekend was dit de eerste die ik zelf mede aanbood aan wat doorgaat voor de volksvertegenwoordiging. Bij het overhandigen kon ik slechts het gevoel hebben dat dit op dat ogenblik klopte - zo vaak is de Tweede (of Eerste) Kamer helemaal geen volksvertegenwoordiging, maar het praatcollege dat de repressie die bij de Tucht van de Markt hoort goedpraat en bekrachtigt. Hier was nu even niets van te merken. En Van Bommel werd zelfs terzijde genomen door de verslaggevers en sprak voor camera en microfoon als iemand die op de hoogte is van de zaak. De beste minister van buitenlandse zaken die Nederland niet gehad heeft?
Maar wie weet... Ook Koşer Kaya - haar partij heeft ook het een en ander achter de schermen gedaan voor Harry Bout - en Çörüz waren uiterst vriendelijk en meedenkend. Nu verder afwachten - Van Bommel vond dat er wel druk uitgeoefend kon en moest worden.

02 juli, 2007

Post uit Trier


Myspace plaatst voor verrassingen - wie wordt je vriend(in), en wie niet?
Dit weekeinde kreeg ik een opmerklijk verzoek van een hoogstaand persoon, die mijn vriend wilde worden.
Ik ben niet het soort anarchist die dit hooghartig afwijst. Ik heb eerlijk gezegd meer met Marx dan met Bakoenin. Spijt mij, ma non troppo. Eigenlijk vind ik die ruzies van hen niet meer relevant voor deze tijd (vinden ze op Myspace zelf ook, want Bakoenin, Marx en Engels zijn daar vrienden... en ik van alle drie).
Mijn space, waar Oom Dagobert, Dorothy Day, de Wobblies en de Everly Brothers elkaar ontmoeten...

01 juli, 2007

Religieus-anarchistisch blad opgericht


Een tekst, aankondiging van een tijdschrift De Vrije Communist, genaamd naar een tijdschrift van de Bond van Religieuse Anarcho-Commmunisten van ruim tachtig jaar geleden. Ik ben de tekst maar toevallig tegengekomen op Indymedia, waar ik niet vaak langskom. Ik heb het blad nog niet gezien.

Het gedeelte:
- Voor mensen die uitgaan van het bestaan van een vrije wil speelt ethiek een grote rol in het dagelijks leven. Iedere dag sta je voor de opgave om zo veel mogelijk de vrijheid te stimuleren en de dwang tegen te werken. Het kan niet zo zijn dat het meegaan met de kapitalistische stroom als politiek neutraal en vanzelfsprekend wordt gezien. Het is een (ethische) keuze, zoals het tegen de stroom in gaan een keuze is (waarbij duidelijk is dat de eerste keuze wordt beloond en de tweede keuze wordt bestraft). Dit besef hangt samen met het besef dat de werkelijkheid niet alleen de materie omvat, maar ook de geest. Er is niet alleen een maatschappelijke revolutie nodig, maar ook een innerlijke revolutie.
Het gebrek aan ethisch besef, door een mechanisch denken, heeft in het algemeen en ook binnen “links” veel schade veroorzaakt. Het heeft steeds weer de beheersing van de ene mens door de andere mens én de beheersing van de mens over de natuur met zich mee gebracht.

Je beschouwde jezelf al lange tijd als religieus, maar het speelde maar een kleine rol. Dat is veranderd. Het moeten zwijgen over religie ben je gaan opvatten als het moeten zwijgen over je drijfveren. Het is voor iedereen goed om over je drijfveren na te denken. Heel belangrijk hierbij is het begrip verbondenheid. Terwijl egocentrische types als managers, politici en religieuze leiders denken dat de wereld om hen heen draait zien de meer bescheiden mensen in dat ze een deel van een groter geheel zijn.
De Vrije Communist is algemeen religieus, kiest niet voor de ene of de andere religie. Samenwerking tussen mensen met verschillende religieuze achtergronden wordt gestimuleerd. Het anarchistische communisme is te verenigen met allerlei vormen van religie, bijvoorbeeld religieus atheisme, religieus humanisme, pantheisme, panentheisme, paganisme en de bekende religies. Voor dit blad is het heel belangrijk dat een verband wordt gelegd tussen religie en socialisme. In Nederland zijn daarvan het christen anarchisme en het christen socialisme de bekendste voorbeelden.
Uit den boze blijft natuurlijk het met dwang, van bovenaf, opleggen van religieuze voorschriften. We kennen dat maar al te goed van allerlei religieuze organisaties. Daarmee zijn ze net als politieke partijen onderdeel van een systeem dat mensen opsplitst in klassen. Maar een mechanisch, onverschillig atheisme past ook bij het kapitalisme. Autoriteit bloeit op onverschilligheid. [Einde citaat]

Het blad kiest - zoals ook de vooroorlogse religieus-anarchisten - voor geloof (eerder dan religie, uitgaande van de op Otto gebaseerde trits religie/godsdienst/geloof). Met het woord mechanisch in bovenstaande wordt vermoedelijk mechanistisch bedoeld, maar de bedoeling is volstrekt duidelijk. De slotzin is een mooie diagnose van waar het populaire nietsisme toe leidt.
Is het gebruik van de tweede persoon enkelvoud een teken van afstand van de eerste persoon, of een handreiking aan De Ander? Vragen, waarvan ik hoop dat ze spoedig opgelost zullen worden. Spannend!