24 september, 2018

Stadia op de levensweg

Voor de zekerheid: ik heb het boek niet gelezen. Ik kan verwijzen naar de winkel waar ik jaarlijks een portie Kierkegaard insla - wonderlijk genoeg de winkel verbonden aan de abdij van Egmond. Men voelt zich er niet goed genoeg voor het aanbieden van een toch opvallend protestant filosoof.
Ook de abdij, althans dit onderdeel is niet gespaard gebleven van grootschalig toerisme. Maar fiets een eindje naar het westen en de wereld wordt rustiger.
Ik ben van heel-jongsafaan verbonden met de streek, hetgeen in mijn naam bij Krapuul tot uitdrukking wordt gebracht. Ter gelegenheid van de dood van mijn zwager heb ik de serie Van nollen en kluften geschreven. Nog twee weken geleden had ik geen enkel vermoeden dat er aanleiding zou zijn het hiernavolgende te schrijven. Het gaat eigenlijk hoodzakelijk over mijzelf - Voorbij de Klefgrens nr. 2.

*

Op mijn zesde werd ik halfwees - mijn vader overleed na een ziekbed dat ongeveer mijn hele leven had geduurd. Het heeft tien jaar geduurd tot ik besefte dat hij echt dood was en wat dit betekende: ik heb geen vader. Er achter komen dat je daar achter komt is ook weer een proces dat enkele tientallen jaren vergt. Er was een werkgroep Verlaat Verdriet die dit inventariseerde, mijn verhaal heb ik uit de krochten gered.

*

Het volledig wees worden duurde evenwel langer. Als je beide ouders gestorven zijn ben je geen kind meer, zingt naar ik meen Jasperina de Jong. Ik werkte al bij Krapuul toen het zo ver was, en het kwam zo ver dankzij het onvermogen in het bejaardenhuis (dat bestond toen toch nog net) waar zij opgenomen was om met diabetes type 1 om te gaan. Mijn moeder was het beheer over haar medicatie ontnomen en zij kreeg insuline toegediend op een ogenblik waarop zij al zware hypoglycaemie had. Wij hadden net een fles wijn geopend op de val van Moebarak toen het telefoontje kwam met de vraag of het goed was dat "de stekker er uit werd getrokken". De stekker?

Het begin van organisatie van lotgenoten, nabestaande kinderen van in tehuizen verwaarloosde zoniet mishandelde ouders gaf zin aan de gebeurtenis. Een schijn van zin, moet ik nu zeggen. Het was 2011, bezettingen van pleinen die de macht deden sidderen waren aan de orde van de dag, en wat lijkt die tijd alweer ver weg.
En de Dwaze Kinderen, zoals we genoemd waren, manifesteerden slechts een keer. Het had anders gemoeten maar laat ik het er verder niet over hebben. Ik heb er destijds, ook onder mijn echte naam, hier over geschreven.

Ik was wees. Meestal noemt men het niet zo als je al ruim de middelbare leeftijd hebt bereikt. Maar samen met mijn grote zus kon ik wees zijn, in verbazing en soms opspelende boosheid over de doodsorganisatie Osira - die haar naam veranderd heeft omdat er wel meer grote klachten waren. Sluiting van de tehuizen was de tegenzet van het regime.

*

Maar hield ik op kind te zijn? Op het ogenblik dat ik dit tik besef ik dat dit nog niet helemaal waar was. Ik was nog Broertje van iemand. En op het ogenblik dat ik dit plaats ben ik dat niet meer. Herinneringen kunnen niet meer gedeeld en een toekomst is er niet meer. Is het een genade te weten wanneer je gaat? In het geval van mijn zus wel - zij keek uit naar het einde van een leven dat heel snel geen kwaliteit meer had. Binnen minder dan twee weken.

Het is een tweedehandscitaat van Montaigne, via Carry van Bruggen namelijk, dat leven neerkomt op leren sterven. Het hoort niet zo te zijn, en ik neem mij voor tot de laatste snik de doodscultus van het kapitaal en alles wat er aan vastzit te bestrijden. Dat voornemen is ook niet nieuw.
Maar geen broertje meer zijnd vanaf nu ben ik ook echt geen kind meer.
Als het wennen tijd vergt zal die ook niet zo ruim voorradig meer zijn.

03 september, 2018

De Vrije (Socialist): Vallen en opstaan

De Vrije Socialist is in 1898 opgericht door Ferdinand Domela Nieuwenhuis, in plaats van het eveneens door hem opgerichte Recht voor Allen - het markeerde zijn keuze voor het anarchisme in plaats van de sociaal-democratie, al dan niet parlementair.
Ik heb de eerste jaargangen van het blad doorgelezen in het kader van het onderzoek dat uitliep op mijn doctoraalscriptie - en het was geen genoegen. Hoe men met elkaar omging ter linkerzijde omstreeks die eeuwwisseling.
Nou ja, een beetje recht van spreken had Domela wel. Her en der om zich heen zag hij mensen vertrekken naar de Sociaal-Democratische Arbeiders Partij en hij noemde het verraad. Een goed woord voor die keuze was er niet bij en een vriendelijke beoordeling van de overlopers ook niet. Aan de andere kant was het niet beter overigens.
Het blad bleef na Domela bestaan, geredigeerd en uitgegeven door Gerhard Rijnders, met de onderbreking van de bezetting hield hij het vol tot zijn dood in 1950.

De familie Rijnders zette het voort maar anarchistisch was het niet meer. Het is een wondertje dat het blad voortgezet kon worden door wat "een Rotterdamse groep" wordt genoemd, onder leiding van Wim de Lobel. Het element "Socialist" verdwijnt een tijd uit de titel, gedurende de jaren zestig. In de redactie in die jaren waren de namen Piet Kooijman, D. van Tol, Uwe Timm, Roel van Duijn en Hans Jar (=Ramaer) onder andere te vinden. Het is niet mijn bedoeling om hier even de geschiedenis van het blad in vogelvlucht weer te geven.
In 1972 werd de naam weer uitgebreid tot "Vrije Socialist", het werd het orgaan van de Federatie van Vrije Socialisten. Het idee van georganiseerd anarchisme was in de jaren zeventig op zijn naoorlogs hoogtepunt. Maar het blad was een speelbal van stromingen of strominkjes in het genootschap, die varieerden per redactiecollectief. In 1979-80 was ik ook nog even redacteur. Een redacteurschap dat werd beëindigd door de zoveelste staatsgreep ten aanzien van het blad. De laatste gedaante was toch weer onder de naam "De Vrije", en steeds minder tot niet anarchistisch - iemand wilde er een persoonlijk journalistieke verdienmodel van maken via het bedrijfsfonds voor de pers subsidiair De Volkskrant, die in die dagen nog een links profiel meende te moeten aanhouden. Onopgemerkt door de scharen ging het blad ten onder bij gebrek aan baten en leesbaarheid.

Voor het eerst in de geschiedenis van het blad viel er een gat. En in feite is dit gat niet gevuld. In 2005 werd de site devrije.nl gestart, Anarchistisch Multimedium. Hiervan werd ik al spoedig redacteur onder de merkwaardige naam Cornelis Prul (die was ontleend aan de chatbox van dan inmiddels wijlen Radio 100, maar onder die naam heb ik ook gewerkt bij Radio Patapoe). Maar gaandeweg is mijn energie in de site waarop u nu leest gaan zitten, en daarnaast werd de sfeer rond De Vrije bepaald onaangenaam. De onbehoorlijke manier waarop per oekaze van "de hoofdredactie" de Pinksterlanddagen werden afgelast - die toch echt zijn doorgegaan, maar dan in kraaksfeer op het terrein Tot Vrijheidsbezinning - moet voor medewerk(st)ers de druppel zijn geweest.
Zonder aankondiging, verklaring of afscheidswoord ging de site eergisteren op zwart met de woorden "The end" en inmiddels is ook dat weg. Devrije.nl is stof voor de Waybackmachine. Er is dus geen echt archief voor de online voortzetting na tien jaar van het blad van FDN.
Het is wel weer een passende wending in de geschiedenis van het blad, als men devrije.nl als deel daarvan beschouwt, en het zou flauw van mij zijn als ik dat nu in twijfel zou gaan trekken.

Wat de toekomst brengen moge...

29 augustus, 2018

Gynaecomastie - een persoonlijk bevrijdingsverhaal over 1968

Hij bevindt zich in het Louvre - stel je voor dat hij in Egypte was gebleven. En de leraar tekenen/kunstbeschouwing was vergeten dat hij de "Egyptische" dia's al eens vertoond had. "Heb ik die nog niet laten zien?" vroeg hij. Als ik mijn angst zou uiten door te zeggen "ja mijnheer" dan was ik spelbreker geweest voor de rest van de klas. Dus moest ik het gelaten afwachten tot hij weer langskwam. Deze keer ging het niet zonder lawaai. De jongen die de school zou verlaten om trainer te worden bij Ajax riep uit dat ik dat was, die secretaris. Klein gejoel en gelach. Dat was het. Nee, ik ben niet gepest op school verder.
Bij dit opmerkelijke beeld wordt de bijzonderheid dat de secretaris borsten heeft makkelijk onvermeld gelaten. Men ziet ze natuurlijk wel. Als het "naar het leven" gemaakt is weten we dat deze secretaris borsten had. Die had ik dus ook.

*
Op gevorderde leeftijd werd ik getroffen door een ziekte (althans, die werd manifest - in de hete dagen van 2006) die vooral voorkomt bij vrouwen in de vruchtbare leeftijd. Niet alleen. Ik heb een lotgenoot van de patiëntenvereniging ontmoet, net nog iets ouder dan ik, die het ook had. En aan zijn mannelijkheid hoefde niet getwijfeld te worden. Maar bij de anamnese bij de voor mij nieuwe internist moest op de een of andere manier wel Die Operatie vermeld worden. Of ik ook groeistrepen had, striae, vroeg hij. Hij had impertinentere vragen die ik niet ga herhalen en waarvan het mij nog steeds stoort dat ik ze zomaar beantwoord heb.
Op mijn verklaring dat het onderzocht was en dat mijn boezem niet endocrien bevonden was lette hij eigenlijk niet. Die striae en de Ziekte van Graves vond hij toch te opmerkelijk. Statistiek is aan medici niet besteed, heb ik vooral in die dagen gemerkt.
Ik weet niet meer wat voor onderzoek er vooraf ging aan de Grote Wandeltocht die ik vervolgens moest maken. Ik moest in beweging blijven. Ik ontdekte op de rand van de Bijlmer een klein natuurmonument, verborgen aan de gemeentegrens met Abcoude, waar ik de tijd volwandelde.
De conclusie van het wandelonderzoek was dat ik toch echt man was. Goh.

*
Niet alleen had ik borsten, in mijn puberteit werd ik ook gezegend met heupen en een fors achterwerk. Reden voor jongens die erg goed in gemestiek waren om mijn mannelijkheid in publiek verder in twijfel te trekken. Maar op het gymnasium, in die tijd althans, maakte je geen grote indruk met goed in gimmestiek zijn en met openbaar geroddel. Dat was min of meer mijn redding. De gimmerds verlieten de school en ik bleef.
En in de tijd voorafgaand aan het examen verdwenen heupen en achterwerk als sneeuw voor de zon. Ik heb daar achteraf een verklaring voor die ik niet in de groep ga gooien. Ik heb het er met die internist ook niet over gehad, hij hoefde niet nog wijzer te worden dan hij zich toch al waande.
Plotseling brak ook het inzicht door bij wiskunde, op de valreep bijna - waar ik altijd vieren kreeg vielen nu de ruim voldoendes. Ik zou niet durven zeggen dat dit ook endocrien was. Misschien toch wel.

Maar of het nu een juiste beslissing was die borsten af te zetten NA mijn schooltijd kan ik nog steeds niet zeggen. Het was niet aan mij om een voorkeur uit te spreken, blijkbaar. Dus kort voordat ik ging studeren was het dan zo ver. Ik liep die eerste weken nog met drain en groot verband rond. Ik vermoed dat dit soort operaties nu minder bloedvergieten vergen, maar ik zal het niet weten.
Gynaecomastie heette de conditie, de operatie mastectomie. Ik had het voorrecht onder behandeling te zijn van de enige androloog van Nederland (gynaecologen zijn er volop, ik heb geen idee of er nu meer zijn of juist helemaal niet, en heb ook geen zin de zoekmachine er op los te laten). Die al constateerde dat het niet endocrien was, dus een spel der natuur.

Was het een ziekte? Eigenlijk niet dus. Ik had ze van jongsafaan. Het maakte wel dat ik mijn lichaam behoorlijk haatte en dat gymnastiek, waar je om eigenlijk onduidelijke redenen bijna nakend moest rondrennen*) - en dan was ik de langste van de klas dus dan moest ik nog voorop ook - een regelmatig terugkerende kwelling was. Goodbye to all that.

Was het een bevrijding? Ja. Tegelijkertijd was ik na de operatie evenwel tijdenlang - niet onverschillig maar ook zeker niet actief op zoek naar de Belangrijke Ander. Daar had de operatie niet in voorzien.
Ik heb geen idee of het hebben van secundaire kenmerken van het andere geslacht je ook een plaats in de lettervermicelli geeft. Ik heb geen ambitie.
Zeker met warm weer zie ik in de stad mannen met wijd open bloezen of helemaal geen bovenkleding lopen die iets vertonen waarvan ik denk: ik ben voor minder behandeld. Maar als ze er geen probleem mee hebben - ik zit niet op hun vertoon te wachten maar het is niet aan mij.
Geliefden vertelden mij dat ze zich juist prettig voelden bij mij omdat ik "niet zo mannelijk" was. Ik heb dat altijd maar als compliment opgevat. Die borsten waren weg, en ik kon er tegen hen rustig over vertellen.

Ik ben benieuwd of ik verhalen of commentaar van lotgenoten kan losmaken hiermee. Maar ik heb geen illusie.

*) Ja, het Griekse woord - maar het gymnasium was ook niet een naaktcamping...

28 augustus, 2018

Toryregime schoffeert Mauritius over Chagos

In 1965 werd de Chagos Archipel in de Indische Oceaan door het Britse koloniale regime afgescheiden van de kolonie Mauritius, die in 1968 onafhankelijk zou worden. Washington had zijn oog laten vallen op de archipel, waar een marinebasis zou moeten komen vanwaar het Midden-Oosten en Zuid-Azië onder schot gehouden kan worden. Eis van de VS: oplevering zonder bevolking. Die werd in de volgende jaren gedeporteerd, naar Mauritius het hoofdeiland, de Seychellen en sommigen belandden tenslotte in Groot-Brittannië.
Het schandaal is hier vaker aan de orde gesteld.

De regering van Mauritius eist nu vijftig jaar later de soevereiniteit over de archipel terug. Het legt de zaak van de illegale afscheiding van 1965 nu voor aan het internationaal gerechtshof in Den Haag, waar hij volgende week voorkomt. Het Britse regime is niet blij. Boris Johnson heeft nog in zijn functie van minister van buitenlandse zaken gedreigd met handelssancties en wat betreft de betrekkingen met het VK in het algemeen. Westminster erkent de soevereiniteit van Mauritius over de archipel niet, maar toont zich bereid de archipel af te staan als de eisen van "defensie" het toelaten. Het beschouwt het inschakelen van het Haagse gerechtshof als een vijandige daad. Het besluit de zaak daar voor te leggen is genomen door de algemene vergadering van de Verenigde Naties, waarbij oude bondgenoten van het VK, onder invloed van de Brexitplannen, niet langer de Britten steunden. (En daarmee ook niet de VS, dat de basis op het eiland Diego Garcia heeft).

BBCNews.

17 augustus, 2018

Een onbekende burgeroorlog die niettemin mensen op de vlucht jaagt: Kameroen

Wat weten we eigenlijk van die mensen in dat land? Zo ongeveer werd geredeneerd in de Westeuropese metropolen die Tsjechoslowakije uitleverden aan nazi-Duitsland. Blijkbaar was Praag een exotische onbekende stad die zonder problemen opgegeven kon worden, want wat weten we tenslotte van die mensen?

Of er nog zo gedacht wordt over het nabije Midden- en Oost-Europa door de heersende klassen van de koloniale machten - ik zou mijn handen er niet voor in het vuur steken. Brexit, weet u?
Opmerkelijker wordt het als het over de gekoloniseerde streken en hun inwoners gaat. Ja, wat weten "we" van waar die lui in hun overbeladen zinkende bootjes op de Middellandse Zee vandaankomen? Opvang in de regio!

Kameroen is een van de koloniale brokstukken die het net tot stand gekomen Duitsland in Afrika kon innemen. De verovering van het gebied ging uiteraard met grof geweld gepaard. Een van de trekken van de kolonie, op de kaart terug te zien, is het Duitse streven het Tsjaadmeer te bereiken als strategisch punt, tevens van belang voor irrigatie. Het Tsjaadmeer, waar Frankrijk, Groot-Brittannië en Duitsland elkaar ontmoetten. Hetzelfde Tsjaadmeer dat nu schielijk aan het verdwijnen is.
Duitsland verloor bij de capitulatie op het einde van de Eerste Wereldoorlog al zijn koloniën. Die werden als "mandaatgebied van de Volkenbond" verdeeld onder Groot-Brittannië en Frankrijk. O ja, en België mocht wat brokjes Duits-Oost-Afrika krijgen, nu bekend als Rwanda en Burundi. Het verdelen over Frans en Brits imperium ging in het geval van Togoland en Kameroen ook letterlijk zo. Brits Togo is opgenomen in het onafhankelijke Ghana, Frans Togo heet nog zo. Een deel van Brits Kameroen ging na referendum over naar Nigeria, het zuidelijke deel naar het nieuw onafhankelijke Franse Kameroen.

Tegen de regels van het mandaat in - maar wie had Frankrijk op de vingers kunnen tikken, met zijn vetorecht in de Veiligheidsraad? - is het Franse leger een oorlog begonnen tegen de onafhankelijkheidsbeweging in Kameroen, de Union des populations du Cameroun (UPC). Onafhankelijkheid moest verleend worden aan wie bereid was goed samen te werken met Frankrijk, kortom, wie bereid was mee te werken aan de totstandkoming van "Frans Afrika", onafhankelijkheid of niet. De oorlog tegen de UPC werd ook na de onafhankelijkheid voortgezet. Wanneer is hij eigenlijk geëindigd?

Laten we snel doorspoelen naar dezer dagen. Sinds 1982 zit de dictator, de Man van Frankrijk, Biya, op de troon. In oktober worden er verkiezingen gehouden waarvan niemand verwacht dat iemand anders dan de tachtiger Biya ze zal winnen. Of het Franse leger er bij betrokken is ontbreekt tot nu toe in de berichtgeving, maar het Kameroenese leger is al meer dan een jaar in actie tegen opstandelingen in het voormalige Brits-Kameroen, de Zuidwest- en Noordwestprovincies. Het wordt voorgesteld als een strijd tussen Engels- en Franstaligen, wat in hoge mate betrekkelijk geacht mag worden. Opmerkelijker en geloofwaardiger is dat de bevolking in voormalig Brits-Kameroen aan Engels recht gewend is en zich Frans recht opgelegd voelt. En het gebied wordt economisch verwaarloosd. Het idee van een echte federale structuur is niet besteed aan de dictatuur in Yaoundé.

De Hoge Commissaris voor de Mensenrechten is de toegang tot Kameroen ontzegd, wat reden is tot verontrusting. In feite is er een volledige oorlog aan de gang. Ruim twintigduizend mensen zijn het land ontvlucht naar Nigeria, honderdzestigduizend zijn "intern ontheemd". Intussen is het verzet uitgegroeid tot het streven naar een onafhankelijk Ambazonia, zoals voormalig Zuid-Brits-Kameroen zou gaan heten.
Een ongelijke strijd, het regime heeft Frankrijk en de VS achter zich.

21 juli, 2018

De neoliberale afrekening met de stad van 1875


Trams staren u aan. Zowel de wagen als de lijn rechts zijn inmiddels verdwenen, de lijn links, 16, rijdt op de dag dat dit verschijnt voor het laatst. De meerkoeten blijven bij dit bijna lommerrijke tafereel, en de lijn die er nog zal staan is dan alleen 24.

Het is alweer wat jaren geleden dat de toenmalige directeur van het Amsterdamse Gemeentevervoerbedrijf, Ossewaarde, zei dat hij de indruk had dat Amsterdam bijeengehouden werd door de lijnen van het vervoerbedrijf. Hij was zelf ingenieur, voortkomend uit het vervoerswezen, hij wist waar hij over sprak. Inmiddels is het Gemeentevervoerbedrijf gedegradeerd tot "gvb" (geen lidwoord alstublieft!). Een referendum aangaande de wenselijkheid tot verzelfstandiging van dit "bedrijf" kwam uit op een afwijzing, maar sinds wanneer zouden de democraten die namens de kiezer de beslissingen nemen zich iets aantrekken van de kiezers. Een "vervoerskundige" van "gvb" zegt dat "de nummertjes" veranderen maar dat er verder niet veel verandert. Al zegt het propagandablad van de gemeente Amsterdam: "De nieuwe dienstregeling is de grootste verandering sinds de invoering van de paardentram in 1875." Maar het is de bedoeling dat u net zo prettig reist met het Amsterdamse openbaar vervoer als nu. En meteen weer over op burgemeester Halsema, nog een verworvenheid waar ik niet om gevraagd heb. Wie slecht ter been is of een kinderwagen voert moet heel comfortabel wat vaker overstappen net als iedereen.

Het was een typische VVD-wethoudersopmerking. De man heette Wiebes. Hij had eens op de kaart van het lijnennet gekeken en verbaasd geconstateerd dat je met de tram van de Albert Cuypmarkt naar de Dappermarkt kon gaan - dat was toch nergens voor nodig. Gunst ja, mijn oma woonde vlak bij de Albert Cuyp en ging met lijn 3 naar ons, dicht bij de Dappermarkt. Toch bewoog zij zich niet tussen twee markten.
Opmerkelijk genoeg zal die mogelijke reis ondanks Wiebes blijven, al zijn er ongelooflijk veel haltes tussen beide punten opgeheven. Je moet goed ter been zijn om een halte te kunnen bereiken. Je kunt waarschijnlijk dan net zo goed helemaal lopen.

1875, dat is lang geleden nietwaar. Voor de paardentram moest de Warmoesgracht gedempt worden tot Raadhuisstraat, er werd nogal wat gesloopt voor de doorgang van de paardentram. Het oernet is er nog steeds. Maar de lijnen ("de nummertjes" waar de "gvb"-top van D'66-huize eigenlijk helemaal van af wilde) verdwijnen. Met als treurigste offer de oerlijn, 10 genummerd - gezien de buurten die de lijn van oudsher bediende, te beginnen met de Jordaan, was "1" boven zijn stand - vandaag voor het laatst. Waarom? Geen idee. Het idee van een stad waarin vervoerspatronen van 1875 herkenbaar zijn, moet kapot. Laat dat maar aan de neoliberalen over.
Amsterdam is geen stad meer maar een attractie die verdienmodel is voor toerisme- en huisjesmelkers, wat vaak op hetzelfde neerkomt.

Waar die behoefte tot het saboteren van het fenomeen stad vandaankomt en op gebaseerd is kan ik niet concreet beoordelen. De behoefte van de heersende klasse om door voortdurende verandering op te leggen een soort razende stilstand te creëren, de stilstand die een stad niet kan verdragen. Maar ter verklaring moet aan theorie gewerkt worden en daarvoor schrijf ik dit niet.

*
Donderdagmiddag nam ik voor het laatst lijn 10. Eerst dacht ik foto's te maken, maar de uitklaplens werkte niet mee toen aan de overzijde een wagen met in de lijnfilm "Westergasfabriek" kwam aanrijden. De bestuurster grijnsde enigszins vilein en reed snel door over de zebra. Dan ook eigenlijk maar niet. In de eerste plaats vind ik de Combino's monsterlijk, om te zien en om in te zitten of staan. Het is niet ondenkbaar dat dit soort tramwagens ontwikkeld of besteld is om de tram zo onpopulair mogelijk te maken. En "Westergasfabriek" als bestemming die zo lang "Van Hallstraat" heeft geheten roept bij mij ook vooral weerzin op. Die naam gebruiken voor iets waar al een halve eeuw geen gas meer gefabriekt wordt is de belachelijkheid voorbij. Verdienmodel. Tot vanavond dan.

De tram die ik moest hebben had al geen nummer 10 met rood lijnkleurvlak meer in de film. Voor mij een teken om van het foto's maken af te zien.
En dan, het is onvermijdelijk. Lijn 10 is ook in deze laatste dagen vooral een toeristenvervoermiddel. Entertainment area. Rijksmuseum. Artis. Tropenmuseum (ooit stopte hij voor de deur, dat is in het kader van het snelle opschieten allang voorbij). Lijn 16 die ik vervolgens voor het laatst nam zat goed vol, ook weer behoorlijk ten dienste van toeristen. Albert Cuypmarkt. Heineken Experience. Concertgebouw. Stedelijk Museum. Zie maar hoe je er komt vanaf zondag, ook bij je hotel met je rolkoffer.

Ik hoef niet veel te zeggen hoe ik over het "nieuwe" dagelijks bestuur van de hoofdstad denk: hier en hier. Let op onze woorden, niet op onze daden, liberalisme 180 graden gedraaid.

*
Oorspronkelijk dacht ik dit stuk de titel te geven: Het is den wagenbestuurder verboden onder het rijden te spreken. Voor inlichtingen wende men zich tot, nou, tot mij dus. Een radiorubriek in Amsterdam van 35 jaar geleden, toen ik Rob Gerritsen heette. De ondertitel was Van oude lijnen en tramwagens die voorbijgaan. Ik draag aan de gedoemde lijnen 9, 10 en 16 (6 en 25 zijn ze voorgegaan) dit nummer op, dat voor mij altijd verbonden blijft aan het verdwijnen van de blauwe tweeassers in de volledige dienst op lijn 3. Houd u vast.


Can't get used to losing you, Andy Williams, 1963.
Vreemd nietwaar, deze tiener denkt hierbij aan pakweg 435-450, niet aan de diverse lieven die zijn leven uitgelopen zijn - dat was (veel) later.

14 juli, 2018

Mokum, zuchtend onder een zachte bezetting

Als ik mij in het weekeinde in de avond door de stad beweeg komt de vraag wel eens op: hoe groot zou de kans zijn iemand tegen te komen met wie je wat gaat hebben, voor meer dan een keer, zomaar, een onbekende die je leven binnenwandelt. Ik moet er eigenlijk over nadenken of dit geen persoonlijke mythologie is, maar ik heb het toch een paar keer meegemaakt. Een keer werd het Echte Liefde, de andere keren niet - ik heb mijn best gedaan.
Ach, ik hoef niet meer, om allerlei redenen. Maar als ik nu Iemand zou tegenkomen was het hoogstwaarschijnlijk geen stadgenote en ook geen landgenote. Is dat erg? Waarschijnlijk verruimt het de blik. Ik heb een spoorrelatie gehad, binnen Nederland - maar met minder milieuverantwoord vervoer kom je nu een heel eind binnen Europa.
Als je echt "in eigen vijver" wilt vissen moet je je mogelijke keuze organiseren, Voor studenten zal dat dan wel de Vereniging zijn. Ik moet er niet aan denken en het hoeft tenslotte zoals gezegd allemaal allang niet meer.

Trouwens, moest ik nu gaan studeren dan weet ik niet of ik het in Amsterdam zou doen. Met het Engelse gekwebbel aan het hoger onderwijs in Nederland hoef je niet achter te blijven voor een andere plaats, een ander land.

*
Die halfplatte stem in de tram, waarvan ik soms denk dat hij van een mislukkeling van Classic FM is - je moet toch wat -, roept het om: Albert Cuypmarkt. Grappig, bij de Ten Katestraat wordt niet "Ten Katemarkt" omgeroepen. Heeft het Gulden Winckelplantsoen een halte waar zoiets kan worden omgeroepen? Twee redenen waarom het niet gebeurt: de buurt is Te Allochtoon. En de markt moet voortdurend verhuizen omdat de bouwmafiosi die een "vernieuwd" terrein moeten opleveren hierin nooit geslaagd zijn. Wat een verrassing.

De Albert Cuyp - zo noem je het als Amsterdammer - is een toeristenattractie geworden en is in die hoedanigheid Amsterdam Authentic Experience. Laatst liep ik toevallig nog eens langs. De eerste stal die ik zag had authentic stroopwafels. De tweede deed aan Tickets & Tours. De straat die in mijn geheugen, vooral het reukgedeelte, gegrift is als voorportaal van de vissenhel, in de staart aan de Van Woustraatkant, is er nog, maar ik heb er niets meer te zoeken.

*
Laatst was er familie over uit Australië, die Amsterdam toch wel wilde bekijken. Voor Anne Frank hadden ze een aparte afspraak.
Houd toch op met je Anne Frank - commerciële exploitatie van een bakvis die een dagboek bijhield en zoals de meesten verraden en gedeporteerd en daarmee vermoord is. Een tiende van de bevolking van Amsterdam is vermoord in die tijd. Laat het even bezinken.

Anne Frank staat niet voor de tienduizenden. Anne Frank is een verdienmodel.
En Frenkhaus zegt de halfplatte stem in de tram behulpzaam.

Die familie ging ook toeren door Waterland. Molens bekijken.
Ik heb hun heel eerlijk gezegd dat ze de stad en Waterland nooit zullen beleven zoals iemand die er opgegroeid is, altijd gewoond heeft. Voor wie Waterland buiten was, waar ik vanaf mijn woonst in Noord binnen een minuut of vijf was. Hetzelfde geldt vanuit mijn huis in Oost voor de Diemermeer, zoals ik het destijds niet bebouwde deel van de Watergraafsmeer maar zal noemen. Niks buiten meer. Het heet nu Science Park, heel Amsterdams. Emsterdem Saajuns Park.
Zoals de Centrale Werkplaats van de Gemeentetram nu Foodhallen moet heten.
City marketing.
Gelukkig begreep de Australische familie het wel. Het viel ze op dat er wel erg veel toeristen rondlopen in Amsterdam.

*



Ik heb geen idee wat al die toeristen die de stad onder de voet rollen met hun koffers denken te zien of te beleven. Mensen die ze tegenkomen zijn hoogstwaarschijnlijk ook toerist. Je hoeft niet meer te peilen aan wie je de weg zou kunnen vragen. Daar heb je het tuurschermpje voor.

Nooit, nee nooit zullen de toeristen weten wat het inhoudt om in een gestut huurhuis te wonen dat nu tot mijn genoegen moskee is, of in een verwaarloosd pand in Oost. En als over twee weken het doek valt voor de verbinding van Noord met "de stad" zullen ze zeker niet weten dat Amsterdam ooit groter was dan het dan zal zijn.

Ik kan niet goed bedenken wanneer de neoliberale bezetting van mijn Mokum is begonnen. Vooralsnog zie ik die in ieder geval niet eindigen. Het groenste college van B&W is ook weer een marketingtruc. Let op onze woorden, niet op onze daden.

Ruim veertig jaar geleden dichtte Tiny Hofman:
Hoe men het ook wendt of keert
De ervaring heeft geleerd
Dat B&W en alle hoge omen
De bevolking van de stad
Liever zien gaan dan komen.

01 juli, 2018

Haïti - 18 mei solidariteitsdag tegen de bezetting

Freedumb, democracy en market reform op Haïti in beeld...
Haïti's gekozen president Aristide had het leger ontbonden - maar Washington wil het armste land van het westelijk halfrond graag het armste land houden. Ontbonden, maar niet ontwapend - daar werd voor gezorgd. En tenslotte werd de president het land uit ontvoerd en de premier opgesloten.

Die is nu al meer dan drie weken in hongerstaking en naar verluidt stervende.
De omstandigheden in gevangenissen in Haïti
zijn hoe dan ook nogal ongezond - zacht uitgedrukt.

18 mei aanstaande is uitgeroepen tot solidariteitsdag met de verzwegen slachtoffers van het door de Verenigde Staten geïnstalleerde terreurbewind.
De vlag van de tweede onafhankelijke republiek van Amerika dient als symbool. (Laadbare Acrobat Reader vereist voor openen link)

- De Vrije, 12 mei 2005

Zwart/rood present bij Stop Bush-demonstratie Amsterdam

Het weer zat niet mee: kil en voortdurend kleine buien.

Maar op het podium hield men het er op dat er enkele duizenden demonstranten waren, en dat hier de nieuwe vredesbeweging stond. "Wij" anarchisten waren er bij op het Amsterdamse Museumplein.

Frits en Annabelle, activisten voor vrede en in de sanspapiers-beweging; op de fietstas net niet te lezen: there's no government like no government....
Maar de eerlijkheid gebiedt dat de demonstratie gedomineerd werd door vlaggen en borden van trotskisten, maoïsten en andere leninisten.
En de anarchistische "presentie" alhier maakt het nog geen brede beweging. Zij was ook zeer bescheiden.
Pas toen Bush inderdaad op Nederlandse bodem was kregen wij te horen waar Nederland het bezoek aan te danken had. De buren waren tegen de invasie in Irak geweest. Nederland steunde de invasie "politiek" en later ook nog met soldaten. Er hadden dus beslist veel en veel meer mensen moeten zijn bij de demonstraties in Nederland.

- De Vrije, 7 mei 2005

Beproefd undergroundblad herrijst als blogspot

Het Lawrence Liberation Front is ergens in februari 1970 opgericht in Lawrence, Kansas, V.S. Het had onder andere een fonds ter bekostiging van rechtszaken en een adviesbureau voor dienstplichtigen. Het waren de dagen van oorlog voor freedumb and libbedy in Vietnam en omstreken.

Het Front gaf ook een dagblad uit: Oread Daily. Destijds gestencild. De afgelopen jaren als email-rondzendbrief. Het komt ook niet meer uit Kansas. Het maakt nu de sprong naar het weblog. Als anarchistisch blad opgericht in 1898 - vooruit, waarom zouden we het niet zo zeggen? - wensen we de Oread Daily veel sukses.
Het begin van de nieuwe loopbaan.

- De Vrije, 31 mei 2005

20 juni, 2018

De hoop die als laatste sneuvelt

Ontwaken met de kwetterstroom - de echte vogels houden zich vanochtend stil in de stad - en de parlementariër op wie je heimelijk verliefd bent zien zeggen dat het nu de Apocalyps is. Toch de derde startbaan op Heathrow, en o ja, in Nederland wordt "Lelystad Airport" er ook doorgeramd. En de klimaatverandering.

Het is een beetje veel allemaal. De schaamteloosheid waarmee fascisten openlijk hun fascistische bedoelingen tot "beleid" maken: de jacht op Roma in Italië. Een paar dagen eerder werd een schip vol drenkelingen de zee weer opgestuurd door hetzelfde regime. De drenkelingen zijn namelijk zwart. In Hongarije wordt de wetenschap onder vuur genomen. Aan de concentratiekampen voor Uyghur heb ik nog niet eens een artikel besteed omdat het eigenlijk ieder voorstellingsvermogen te boven gaat. Maar dan is er het Trumpregime dat zijn eigen hoorbare concentratiekampen inricht, en de Officiële Wereld zwijgt. "Was het hier ook maar alvast zo ver" zullen de Dijkhoffs en Van Haersma Buma's denken. Zoniet zeggen.

In de Volkskrant of de NRC zult u niet lezen dat Wilders een fascist is. Daarvoor moet u hier zijn of in de belendende percelen, en wonderlijk genoeg bij Jalta en de Dagelijkse Standaard. Dat Baudet een onversneden nazi in de stijl van Nu is zult u bij laatstgenoemde dan voorlopig nog niet lezen, maar eerder daar dan in genoemde gevestigde dagbladen. Daar kijkt men vooruit naar de Pieters Duisenberg en de Wouters Koolmees die toch maar durven zeggen en doorvoeren wat Baudet niet mag of kan. Er is geen mars op Den Haag aan te pas gekomen maar een Mars door de Media. We weten het inmiddels wel: Wilders en Baudet zijn de smaakmakers, hun uitvoerders zijn al aan de macht. Hun taak is vooral steeds een stapje verder naar ultrarechts te zetten, om de weg te wijzen.

Ik was een paar dagen in de streek waaraan ik mijn naam ontleen. Een vlucht ganzen strijkt neer bij de plas die dient om de watervoorziening voor het achterland bij te staan. Ze zijn in de rui. Buiten het reservaat is het weer tijd om te vergassen of af te knallen. Zomaar, omdat het mag. En dus kan. Onbekommerd in de geest van Thijsse van "de natuur" genieten is moeilijk.

In de staart van het interview met Caroline Lucas hoopt zij op een Corbyn-regering, die naar zij denkt evenredige vertegenwoordiging zal invoeren. Een eerlijker parlement. En dat die derde startbaan tegengehouden kan worden. Toch optimisme. Misschien moet ik dat toch ook maar koesteren, zei hij zonder veel overtuiging.

Lentebeeld 2018 - meer ganzen

Veilig in het Noordhollands Duinreservaat. Als ze daar maar blijven...
Alweer bijna uitgebloeid, de egelantier

Lentebeeld 2018 - raadselachtig walstro

Een nog niet nader geïdentificeerde ooievaarsbek in het duin
Deze volop groeiende en bloeiende plant in het duin plaatste mij voor een raadsel...
...tot ik exemplaren zag die half geel waren aan de bovenzijde. Geel walstro dus. Er waren wat (uitgebloeide) bremrapen in de buurt ook. Maar deze tweekleurigheid komt mij onbekend voor.
Slangenkruid

19 juni, 2018

Lentebeeld 2018 - ganzen, aalscholvers

Ganzen zijn neergestreken bij het infiltratiemeer in de Castricumse duinen. Daar zijn ze veilig voor de schietgragen
Een nieuwe aalscholverkolonieboom...
De schroeiende ontlasting (de hitte is nodig om harde kalk, zoals graten te verteren) zorgt voor het kaalworden van de bomen waar de aalscholvers neerstrijken

17 juni, 2018

Een waar en vreedzaam leven leiden, je uiterste best doen

Hij stond in het telefoonboek van Amsterdam, gewoon - ik zag het toevallig een keer - in de Blasiusstraat. Graham Gill DJ. Heb er nog over gedacht hem te vragen of hij misschien bij RVZ wilde draaien. Het is er niet van gekomen.
Hij viel in het begin op door het hanteren van een echo bij gesproken woord. Zo kende ik hem van Radio London en Radio England. In de "derde periode" van de zeezenders bij Caroline en RNI deed hij dat niet meer. Wel gebruikte hij een intro van Jr. Walker.


Way back home

Hier doet hij die intro nog eens 35 jaar later, over de instrumentale b-kant van Jr. Walker...


En dan twee (toegewezen) climbers van die ene shift op de Big L in 1966


Een VS-label, Look at my baby, The Sensations


Playboy, Freddie and the Dreamers

Graham is in april overleden. Een bericht in het kader van het achterstallig onderhoud.

Van de Profeet van Coevorden tot Tolstoys Naderend Einde - De dode korrel en de rijke vrucht 2

In 1649 begon Gerrard Winstanley met de mensen die True Levellers (Ware Nivelleerders) of Diggers (Gravers) werden genoemd met agrarische activiteiten op St. George's Hill. De Diggers noemden de heuvel overigens George's Hill, want iedereen is geroepen tot heiligheid.
Het ontginnen werd tot twee keer toe gewelddadig beëindigd door hen die machtiger waren dan deze vreedzame landbewerkers.
Er is een parallel met de Nederlandse christen-anarchisten die in 1899 hun collectieve agrarische onderneming begonnen in Blaricum, op land dat goedkoop was juist omdat het nauwelijks geschikt was voor agrarische doeleinden.
Zowel (St.) George's Hill als Blaricum zijn nu oorden voor nouveaux riches. Het laatste vooral doordat de armoede van de dorpelingen ontdekt werd door een publiek dat het dorp leerde kennen door het nieuws over de kolonie. De armoede werd pittoresk gevonden en er kwamen veel kunstenaars op af, die deze armoede wilden vastleggen, en die tenslotte het dorp hebben overgenomen.

Met deze opening geef ik mijn theoretische positie weer ten aanzien van christen-anarchisme *) in het algemeen en de fin-de-siècle-variant in het bijzonder. Ik wijs beslist het idee af van een hele of halve eeuwwisselings-identiteitscrisis van de bourgeoisie, die kunstenaars, filosofen en andere niet-proletariërs tot het anarchisme zou hebben gebracht. Voorzover ik weet heeft Jan Romein als eerste dit idee naar voren gebracht in zijn Op het breukvlak van twee eeuwen. Zonder hier verder op in te gaan stel ik dat dit idee gegrond is op een bij Romein goed bespeurbare haat jegens het anarchisme. Een van de verdere redenen waarom ik dit idee afwijs is dat de fin-de-siècle-christen-anarchisten zich in een lange traditie in de geschiedenis van het christendom plaatsten. Als ik deze positiebepaling niet serieus zou nemen zou het mij niet de moeite lijken mij met hen bezig te houden. Zie de voorgaande afleveringen van deze reeks.

Gemakshalve zouden we kunnen spreken van christelijk anarchisme, maar het weerstaan of afwijzen van wereldlijke macht in naam van Jezus is zo'n achttien eeuwen ouder dan "het anarchisme". De aanduiding anarchisme zou alleen gebruikt moeten worden voor strevingen in het tijdperk van de moderne staat, te beginnen met het Wederdoperdom op het Europese vasteland en zeker met radicale tendenzen in de Engelse Revolutie. Maar van de vroege Kerk tot aan het nieuw-monasticisme van nu kan de anarchistische draad ontwaard worden in de geschiedenis van degenen die kerkhistoricus Lindeboom de stiefkinderen van het christendom noemt.

Het Nederlandse christen-anarchisme kwam het eerst tot uiting in kringen van vrijzinnige theologen, destijds beter bekend als modernen, vooral in hun tijdschrift De Hervorming. De modernisten werden zeer getroffen door de confrontatie met barre armoede onder hen die hun trouwe gemeenteleden zouden zijn, door de nieuwe praktijk van het huisbezoek - geïnspireerd door de Engelse christen-socialist Arnold J. Toynbee. Deze betrokkenheid bij de armen is bekend geworden als Toynbeewerk. Deze cultuurschok is goed gedocumenteerd in De Hervorming en er werd in dat blad op hoog niveau gediscussieerd over de oplossing van de "sociale quaestie" - de betekenis van het socialisme, en hoe dit te verwezenlijken. De oorspronkelijke politieke oriëntatie van de meest modernistische theologen was liberaal, wat met zich meebracht dat zij niet aan de staat dachten als middel ter oplossing van de sociale kwestie. En dus was het anarchisme min of meer de voor de hand liggende keuze voor een tendens in het socialisme. Er was ook de combinatie van anarchisme en christendom zoals voorgestaan door Leo Tolstoy, die speciaal de radicale theologen (aangeduid als "de jongeren") aansprak. De radicaalste onder hen, Henri van den Bergh van Eysinga - een neef van de grondlegger van het moderne anarchisme in Nederland, Sicco Roorda van Eysinga -, is samen met zijn broer G. A. van den Bergh van Eysinga, de belangrijkste naam die verbonden kan worden aan de Nederlandse Radicale Theologische School, die stelde dat Jezus van Nazareth nooit zelfs fysiek bestaan heeft. Van den Bergh van Eysinga sloot zich niet aan bij een christen-anarchistische organisatie en stierf net toen hij besefte dat de nieuwe zogenaamd socialistische staat in Rusland niet het aards paradijs was waarnaar hij verlangde.

Socialisme en anarchisme werden serieus besproken door theologen die wisten waar zij het over hadden in die dagen. De modernistische professor in de theologie Gunning gaf college over anarchisme in Leiden, waar hij stelde dat de enige echte vorm van "archisme" het volgen van Jezus zou zijn. De man die een theologisch-rechtse afsplitsing van de Nederlandse Hervormde Kerk begon, Abraham Kuijper, vroeg aandacht voor de sociale kwestie en betoogde dat waarschijnlijk de enige oplossing een vorm van christelijk socialisme zou zijn - een idee dat hij snel vergat toen hij eerste minister was geworden.

De eerste anarchistische prediker in Nederland was de man die bekend is als de Profeet van Coevorden, H.C.J. Krijthe, modernistisch theoloog en tegelijkertijd vrijdenker. Hij kan beschouwd worden als de man die vooral het Noorden van Nederland rijp heeft gemaakt voor het atheïsme, anarchisme en christen-anarchisme. Het atheïsme van die dagen dient opgevat te worden als een verwerping van de officiële kerkleringen, dus men moet het niet verwarren met de hedendaagse ideologische oprispingen.

Het Nederlands christen-anarchisme werd het eerst geuit in het modernistische tijdschrift De Hervorming vanaf ongeveer 1890 tot 1897. Deze uitingen gaan vooraf aan de oprichting van een parlementaire sociaal-democratische partij (1894) en verlopen parallel mer de ontwikkeling van een seculiere anarchistische beweging. Het christen-anarchisme, hoe klein het ook was, was van begin af aan een onafhankelijk nieuw verschijnsel in de arbeidersbeweging. Ds. Krijthe, boven genoemd, was zeker een van de vroegste Nederlandse anarchisten. Het meest vooraanstaande lid van zowel de vroege socialistische als de anarchistische beweging, Ferdinand Domela Nieuwenhuis, was predikant maar verliet de Kerk toen hij tot het socialisme was "bekeerd".

Radicale dominees klaagden er over dat de ideeën van Tolstoy niet genoeg ruimte kregen in De Hervorming. Zij braken in 1897 geheel met dit tijdschrift en de organisatie van modernisten, de Nederlandsche Protestantenbond. Zij begonnen hun eigen tijdschrift, genaamd Vrede, dat onder verschillende titels zo'n vijfentwintig jaar heeft bestaan. De directe aanleiding was de weigering van J.K. van der Veer om opnieuw schuttersdienst te verrichten, waarbij hij zich beriep op Tolstoys interpretatie van het evangelie. Dit bracht Tolstoy er op zijn beurt weer toe zijn Les temps sont proches (“Het einde nadert!”) te schrijven. Van der Veer werd uitgever en redacteur van Vrede, dat officieel het orgaan van de christen-anrchisten heette.

*) Kortheidshalve stel ik nu dat christen-anarchisten een aparte synthese omhelzen die onder andere afwijzing van kerkelijk leergezag inhoudt. Zoals het maatschappelijke fenomenen betaamt onttrekt dit zich overigens aan definitie. Over een classificatie ben ik nog aan het denken.
"Religieus anarchisme" zou een ruimere term zijn, inclusief voor het jodendom, de islam, het taoïsme en veel meer. Peter Marshall stelt "spiritueel anarchisme" voor.

- Dit is een deel van de estafette-vertaling/bewerking van een artikel van mijn hand in Religious anarchism. Wie stilhoudt wordt vanzelf ingehaald door de actualiteit: sindsdien hebben we de schijnvertoning van "Vrij links" meegemaakt, een zoveelste oproep de moslims te lijf te gaan met een beroep op de "seculiere wortels van links". "Links" heeft helemaal geen "seculiere wortels". Deze reeks is begonnen naar aanleiding van een beschouwing van Peter Storm over die niet-seculiere wortels. Radicaal links weet waar haar wortels (radices) liggen.
Het christen-anarchisme is maar een klein deel van de onseculiere traditie, maar men moet ergens beginnen - en dat begin was in maart van dit jaar. Vervolgstukken zullen nu weer sneller komen.

1. Preambule.
2. Van Woerdense Verlaat tot en met De Wilp

05 juni, 2018

Dierenbevrijding is een linkse zaak

Marianne Thieme was degene die verkondigde dat de dierenzaak geen kwestie van links of rechts is.
En zie, in een interview met de Linker Wang, een blad voor gelovige/godsdienstige leden van GroenLinks (dat de PPR, de EVP en de PSP, partijen met gelovige wortels in die club zijn opgegaan is ook niet meer te merken verder) komt zij uit de kast.
De Partij voor de Dieren is er omdat GroenLinks en de SP het laten afweten op dierenzaken en groene zaken in het algemeen. Het verwijt zou ook de ChristenUnie nog kunnen gelden, maar het is "links" dat hier het gat heeft opengelaten.

Dierenbevrijding verschilt van andere emancipatiebewegingen, niet eens zozeer doordat er een terugtreden nodig is van de machtigen, zoals wel kon gelden voor slavernijbestrijding, antikolonialisme, feminisme, de arbeidersbeweging.
Er is "van onderop" niets anders te verwachten dan het eenvoudige ER ZIJN. Van de mug waarvan u vindt dat u haar wel mag doodmeppen omdat zij uit is op een druppeltje bloed tot de zwangere walvis die "voor wetenschappelijke doeleinden" wordt gedood.
Ze zijn medebewo(o)n(st)ers van deze planeet.
Ook het besluit hun een dierwaardig bestaan te gunnen is een menselijk besluit.
Dit maakt dierenbevrijding als emancipatiebeweging wel apart. Zij hangt volledig af van het terugtreden van mensen.

Laat u niets wijsmaken. Emancipatiebewegingen horen bij de ruim op te vatten linkerzijde.
De Veiligheidsdienst weet dit beter dan u. Dierenbevrijders klasseert hij als extreemlinks. Daar staat de Partij voor de Dieren ook weer niet, maar een weekeindje lawaai van de Staatsbosbeheerhaters en bijvoederaars-met-hooi rond de Oostvaardersplassen maakt het nog eens duidelijk.
Sentimentelen die alleen grote grazers zien (en intussen begeleid worden door een mobiele hamburgertent) zijn rechts. Links ziet het grote beeld waarin vogels, vissen, amfibieën, reptielen, insecten en kleine zoogdieren een rol spelen. De niet-aai- en knuffelbaren.

Hoe dit in een toekomstig Manifest te verwerken weet ik nog niet, maar dit moest even naar aanleiding van berichten over het partijcongres van de PvdD, waar ik niet bij ben geweest, en terreur namens Oostvaardersplassen"actievoerders".

03 juni, 2018

Zeepfabriek stelt intieme infiltratie in milieubeweging aan de kaak

In tijden waarin "de politiek" zijn handen niet wil branden aan wangedrag door de politie doet een zeepfabriek met "groen" imago (en wie weet is dat imago terecht) een boekje open over infiltrerende politie in activistenkringen rond "het milieu". Alleen de Britse Groenen stemmen in met de bewustzijnscampagne #spycops, de Tories janken en Labour houdt zich stil - tenslotte is de politie je beste kameraad...
"De politie" is ook tegen. Zo hoort het in een politiestaat, de Politie heeft een Mening.

Dit is (uiteraard) drama, maar het zou zo kunnen gaan:



Het inzetten van politie die intieme banden aangaat met de mensen die verlinkt worden is hier en hier aan de orde geweest.

Het is niet bedoeld als reclame, maar een verwijzing naar de zeepfabriek is onvermijdelijk. Maar lees hier en luister hier, zolang het kan, want ja, vrijheid van meningsuiting en nieuwsgaring...

27 mei, 2018

De fröbelrevolutionair

Eigenlijk meende ik het laatste woord over zeker persoon wel gezegd te hebben op de ochtend na het songfestival.
Maar dan zie ik dat ik medeverantwoordelijk word gesteld voor het palmares van de betrokkene in een diepte-interview in de Bruine Bode, met "lekkere foto's" en dus nog het een en ander.
Dan moet ik er nog op terugkomen. Hopelijk voor het laatst.

Nederland heeft 22 openlijke fascisten in zijn Tweede Kamer. Dat is erg genoeg. Erger is dat deze lui de agenda bepalen van vrijwel alle andere partijen. De machtsovername heeft allang plaatsgevonden, de poppetjes kunnen veranderd worden. Er is verzet, zoals hier in geschrifte. Op straat, een beetje, maar iets is beter dan niets. Omdat het jaarverslag van de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst onhanteerbaar is presenteer ik even een twiet van onze gewaardeerde auteur Duif die het rijtje "extreem links" volgens de Dienst gekopieerd heeft.



Nu is Anne Fleur Dekker naar eigen nogal vaak opzichtige verslaggeving bij vier van de vijf punten betrokken geweest. Of vijf, die bovenste, daar kom ik het verhaal binnen, zie de eerste alinea. Zij kwam eerst in het vizier hier ter redactie door betrokkenheid bij vluchtelingenkampen in Duinkerke en Calais. In het interview met de courant van Drayer en Rutenfrans laat zij weten betrokken te zijn geweest bij dierenbevrijdingsacties.

Ho!
En zij was lid van de Internationale Socialisten, en GroenLinks - wat volgens de intredelijn niet klopt maar ik heb geen idee hoe goed ze bij de Internationale Socialisten hun leden onder controle hebben.
De IntSoc hebben de pretentie te werken aan de opbouw van een revolutionaire organisatie. Ik begrijp hun standpunt, ik zie er verder niets in maar daarom ben ik dan ook geen lid.
Dierenbevrijdingsacties zijn naar hun aard al revolutionair, waarschijnlijk het revolutionairste wat men kan doen in het Nederland van nu.
Als je bij een van deze twee betrokken bent (geweest) en plotseling opzichtig gaat betogen dat je toch vooral moet Praten met die Anderen (de fascisten, om precies te zijn) dan ben je alleen daardoor al een overloper v/m en dus een gevaar voor de organisatie.
In de bezettingstijd zou je zonder mankeren geëxecuteerd worden. In een echt revolutionaire situatie zou dat ook nog wel eens kunnen gebeuren, als die andere kant jouw veiligheid niet garandeert - waarom zouden ze, verraad is nooit een aanbeveling. Verraad ja. Zeker als zich dit ook nog eens "tussen de lakens" afspeelt, zoals ons zo fijnzinnig gemeld wordt.

Ja, dan krijg je huisbezoek. "Home visit" zoals de Dienst het noemt, en onze fröbelrevolutionair noemt het ook zo. Het is geen spelletje met stripkikkers, het opbouwen van een revolutionaire organisatie, het verrichten van dierenbevrijdingsacties. De revolutie is niet de grote Anne Fleur Dekkershow. En fascisten zijn fascisten, ook - of helaas tegenwoordig: juist - als ze Vrienden van Israël zeggen te zijn en voor "vrijheid van meningsuiting".

Tamam?

22 mei, 2018

Bambule in Caïro

Hoe het gekund heeft weet ik nog steeds niet en ik zal het ook niet meer kunnen achterhalen.
Met de werkgroep Midden-Oosten, onder leiding van de man die nog gebruikt is op de Nederlandse televisie als Te Raadplegen Deskundige, Leo Biegel, trokken wij door de Levant. Egypte, Syrië, Jordanië, de Westoever, Israël. Dit in twee weken. Zo jong als ik was, ik ben voor- en nadien nooit zo moe geweest als na deze reis (en in Egypte werd ik geveld door diarree - het belangrijkste dat ik mij herinner van het bezoek aan Nawal al-Saadawi; nou ja, dat is wat overdreven).

Maar u kunt zich dat wel voorstellen, het is dinsdag, en dit is Jordanië.
In het hotel dicht bij het vliegveld van Tel Aviv hoorde ik zwaar in de fading het radiostation The Voice of Peace, het station van Abi Nathan, een held in mijn ogen. Veel van de deejays op het station waren afkomstig van de Britse zeezenders, maar dit bleef die ene avond/nacht voor mij verborgen. Opstaan met Dobie Gray, een Oldie op dat ogenblik. De Voice of Peace heeft geen vrede gebracht. Maar daar ga ik het niet over hebben. Terug naar de eerste zin.

Hoe het mogelijk was dat wij een bezoek brachten aan een meisjesinternaat in Caïro is mij een raadsel. Maar wij waren er. Er zal door een Belangrijke Vrouw in de Organisatie het een en ander over de gang van zaken verteld zijn maar daar herinner ik mij echt niets meer van. Wat ik mij herinner is dat medestudent Ton en ik door een groep meisjes - ik gebruik dat woord maar, het waren studentes, dus eigenlijk waren ze ongeveer van onze leeftijdscategorie - apart genomen en vastgehouden. Niet lijfelijk, maar indringende vragen over ons leven in Amsterdam en of we contact konden onderhouden. De vragende blik begeleid door twee over elkaar wrijvende wijsvingers begreep ik niet. Of verkeerd. Of toch ook weer niet verkeerd. Mij werd gevraagd een Arabische zin na te zeggen. "Wat betekent het?" wilde ik wel weten, vermoedend wat het zou zijn. "I love you". Nee, spijt mij, ik zeg het niet, je weet nooit of je meteen een trouwgelofte aflegt. Dacht ik toen.

Eén meisje is echt de huiveringwekkendste herinnering die ik overhoud. Zij zuchtte en steunde, daarbij steeds mijn naam zeggend. Zij sprak alleen Arabisch en wat er gaande was, was niet te vertalen. Niet wetend wat te doen meende ik haar over haar hoofd te kunnen strelen om in ieder geval wat verdere interactie te hebben. Binnen een fractie van een seconde was zij naar het andere eind van het vertrek gevlucht. Verkijk je niet op haar minirok, de vrijgevochtenheid gaat niet verder dan de kleding; ik had het kunnen weten, ook toen al. Maar met zoveel onvervulbaar verlangen ben ik verder nooit geconfronteerd.

Een van de meisjes vroeg om een correspondentieadres, dan zou zij schrijven, ik vroeg of zij dat mede namens het zuchtende meisje*) zou kunnen. Jazeker, was het antwoord, we schrijven je samen. Het is nooit gebeurd.
Tenslotte wisten Ton en ik ons los te maken, het officiële gezelschap was al lang vertrokken. Door het open raam bleven de meisjes nog lang onze namen roepen.

En nu heb ik het opgeschreven. De titel is ontleend aan het draaiboek van de televisiefilm van Ulrike Meinhof, over ongeregeldheden in een meisjesinternaat (van tieners, dat wel). En bij het opschrijven besef ik dat er wat gezwaaid zal hebben voor de jonge vrouwen die Ton en mij zo lang voor zichzelf wilden hebben. Wat - ik moet er niet aan denken.
En ik denk aan Nawal al-Saadawi, die blij rondliep in Caïro ten tijde van de februarirevolutie van 2011. En die daarna weer de staatsgreep van al-Sisi ondersteunde. Veel meer politieke tournures zal ze niet meer kunnen maken, vrees ik.

*) Ik weet haar naam maar die zeg ik niet.

13 mei, 2018

Depolarisatie met een nazi - de zaak-Anne Fleur Dekker kan gesloten worden

Catarina Furtado
Iedere ultrarechtse halvegare is hartelijk welkom bij de Nederlandse Publieke Omroep, zoals het omhulsel van de STER-reclame tegenwoordig genoemd moet worden. Naar mijn weten (ik heb mijn kennis wel uit de tweede hand, want ik kijk niet naar die troep) wordt er nu nooit eens iemand van wat we dan maar ultralinks (radicaal links) zullen noemen, uitgenodigd. Niemand van Globalinfo. Niemand van Doorbraak. Niemand van Krapuul. Niemand van De Socialist.

O nee, dat laatste klopt niet. Ze hebben een vast mediafenomeen uit die club dat welkom is.
Zij heet Anne Fleur Dekker. "Uit die club" is meerduidig.

Het zal twee jaar geleden zijn geweest dat zij de aandacht trok hier ter redactie met haar twietverhalen over de Jungle bij Calais. Die wilden wij als samenhangend verhaal wel graag binnenhalen voor Krapuul. Twee auteurs van Krapuul waren in die tijd ook actief rond de vluchtelingenkampen aan die kust, ooit Litus Saxonicum geheten omdat de overtocht naar het Grote Eiland in het Westen van daaruit het kortst duurt. (De kust van de Saksers). Zij hebben niet in de eerste persoon geschreven over hun ondervindingen daar. Ze waren er.
Anne Fleur Dekker schreef er wel over.
Maar dan voor Joop.

Rond de tijd dat ik haar vroeg om reportages gingen wij elkaar wel volgen op twitter. Voor het veganisme-themanummer van De AS vroeg ik om een korte motivatie aangaande haar veganisme. Die kreeg ik.
Was zij toen al in een Big Brotherachtig EO-programma geweest dat geloof ik de onwaarschijnlijke naam had "Fuck het milieu"?

FFW via de vermelde bedreigingen uit de PVV-hoek, de wel genoemde maar nooit geëxpliciteerde bedreigingen van "extreemlinks" (wie zijn dat dan nu weer?) toen zij iets schreef over het nauwelijks sluimerende antisemitisme ter linkerzijde (vette pech, ik bestookte de Kraakkrant daar al mee, vijfendertig jaar geleden of langer - kreeg achteraf te horen dat men vond ter redactie dat ik gelijk had maar dat wilde men mij niet geven), de plotseling bepleite Dialoog van Links met Ultrarechts - die Anne Fleur Dekker zelf vorm gaf in ongevraagde berichten over haar nieuwste Grote Liefde die bij het CIDI en een van die ultrarechtse online Schundmedia en bovenal bij de club van Baudet zit. "Depolarisatie tussen de lakens" zei een frisse twiet.
God zal mij hebben horen knarsen, maar ik liet het passeren.
Zei zij zelf niet dat zij Links en Feministe was?
Kun je elkaar halverwege vinden tussen racisme en antiracisme? Een beetje racisme dan maar?
Dat is niet "eigenlijk nog steeds links hoor", het is stinknormale Nederlandse huichelarij.

De genadeloze detective aangaande Nederlandse hypocrisie, SIGILUX, documenteert de Werdegang van een mediafenomeen onder de hashtag Fleurfiles.

Dan komen wij bij gisteravond - nou ja, kort daarvoor hadden we de Nanninga-tirade over haar HAAT jegens Amsterdam nog gehad. Daar moet je bij een echte (een van de laatste?) Amsterdammer als ik niet mee aankomen.
Maar goed, gisteravond 12 mei 2018.
Anne Fleur Dekker laat het volk weten dat zij bij de JOVD naar het Eurovisiesongfestival zit te kijken. Natuurlijk met de depolarisatie-nazi. En dan komt de verlossende twiet. Die ik in de vorm van SIGILUX' twiet kan weergeven en van wijdere context kan voorzien.


De tekst nog even, voor de vindbaarheid:

"Waarom lijkt het altijd zo of de organisatie van letterlijk elk land dat #Eurovision organiseert kijkt naar wie de meest ordinaire wijven zijn die het kunnen gaan presenteren?"

Ik becommentarieer dit nog als een zich noemende feministe onwaardige taal. Pas nu begrijp ik - ik was gisteravond knap moe en zag het nog niet eens: dit is natuurlijk wel JOVD-waardige taal.

Ongeadresseerd:
"Ja super on-feministisch ohhhhhhhhhhhhhhhhhh"

Tegen een geloofwaardige feministe die ongeveer reageert als ik:

"Pls stop met mensen vertellen wie zichzelf feminist mag noemen"

Over de presentatrices van de Portugese televisie:

"To be fair, die dames worden sowieso door de regia half gedwongen zo te doen. En die makeup hebben ze niet zelf op gedaan."

Dan herinnert Anne Fleur Dekker zich dat zij ooit ongevraagd heeft doen weten biseksueel te zijn:

"Over die 'ordinaire wijven' tweet. Dat ik mijn seksuele ding ja. Ik sop vrij snel op m'n stoel tijdens zo'n avond. Compleet dus niks mis mee, in tegendeel."

[De tikfouten zijn meegenomen.]



Alsof het die taal goedmaakt. Alsof je er geloofwaardigheid bij de ruime emancipatiebeweging die met die letters wordt uitgedrukt mee wint, of herstelt.

De presentatrices van RTP heten Daniela Ruah, Sílvia Alberto, Filomena Cautela en Catarina Furtado.
De eerstgenoemde is joods. Daar kun je ook nog iets van maken natuurlijk, maar het dossier wordt al gesloten.

Anne Fleur Dekker is een realitysoap voor Xenofoob Nederland, zij speelt de Linkse Feministe.
Anderen hadden het eerder door. In de landerige vermoeidheid van het kijken naar het songfestival zag ik het dan eindelijk ook.

07 mei, 2018

Voor wien de klok luidt

"Ze" hadden de macht stevig in handen. En ze kwamen langs met hun machinegeweren. Ze zouden willekeurig geselecteerde mensen doodschieten, vanaf een overhuifde schans.
Ik zat met twee anderen, niet mensen die ik bij waakbewustzijn zou moeten kennen, op een eigen schans. Op de een of andere manier dacht ik dat hoe hoger je op de schans zou kruipen, onder de roef, hoe meer kans je zou hebben dat ze je oversloegen. Een ander en ik kropen dus de hoogte in, de derde werd doodgeschoten en voor ons haalden "ze" hun schouders op.

Bij het ontwaken drong tot mij door dat dit geen ondenkbaar scenario meer is, in Nederland.
En ik weet nu al aan wie we niets zullen hebben.

Emiraten bezetten en annexeren Socotra

De archipel Socotra hoort geografisch bij Afrika, het ligt als het ware op de punt van de Hoorn. Staatkundig hoort het bij Jemen, als voormalige onderhorigheid van een sultanaat dat onder "Britse protectie" stond sinds het begin van de negentiende eeuw. In die hoedanigheid werd het deel van de volksrepubliek (Zuid-)Jemen in 1967, die sinds 1990 is samengevoegd met Noord-Jemen.
In de luwte van het nieuws dat in het algemeen al geen aandacht besteedt aan buitenlanden, speelt zich de zogenaamde burgeroorlog af in Jemen, waarbij Saoedi-Arabië met behulp van "instructeurs" uit de VS en Groot-Brittannië iedere nacht verwoestende bombardementen uitvoert.

De archipel in de Golf van Aden, hoe geïsoleerd ook, heeft het ongeluk als strategisch gelegen beschouwd te worden. Bij gebrek aan functionerend staatsapparaat van Jemen heeft het leger van de Verenigde Arabische Emiraten de eilanden op 3 mei jongstleden bezet en in feite geannexeerd. Machteloze protesten van in feite niet bestaande regeringen zullen niets uithalen.
En van de Verenigde Naties ("cette machine", mais oui, général) valt ook niets te verwachten.
Volgende stap in de destabilisering/herkolonisering van de "voormalige" gekoloniseerde wereld.

Bron.
Nog iets over Socotra: toen (West-)Europeanen de eilanden voor het eerst bezochten troffen ze een christelijke bevolking aan - verbonden via een episcopaat in Baghdad met de "Kerk van het Oosten". De islamisering is pas in de zestiende eeuw op gang gekomen en misschien nooit helemaal geslaagd. Ook daar zal deze bezetting wellicht een eind aan maken.

30 april, 2018

Uitgeregeerd, in Groot-Brittannië en Nederland

Corruptie betekent niet alleen omkoopbaarheid. Het kan ook eenvoudigweg verwijzen naar het bederf waarbinnen omkoopbaarheid mogelijk is, maar niet per se noodzakelijk.

We hadden de vertoning van de coalitie van vier partijen die op de zotste manieren zich uit het verhaal over memo’s met betrekking tot de afschaffing van de dividendbelasting zwetsten. Schaamte is niet te merken.

De Britse minister van binnenlandse zaken is afgetreden over de Windrushzaak: het afpakken van burgerrechten van Britse burgers uit (voormalige) koloniën in het Caribisch gebied. Het beleid om deze “immigranten” een zo vijandig mogelijke omgeving te bieden komt in feite van haar voorgangster op het ministerie, de huidige premier May.
De heersende kaste is zichtbaar uitgeregeerd. Dit zijn gevaarlijke tijden – wat komt hierna?

29 april, 2018

Verwondering, aandacht, mystiek - en dit vanwege de Oostvaardersplassen

Met Pasen was het in Nederland knap kil, er werd zelfs gezinspeeld op een mogelijke witte Paas. Die zou niet uniek zijn, maar voor wie uitkijkt naar de lente bepaald naar.
En toen werd het plotseling zacht. Wat heet zacht. Het werd even zomers, met temperaturen die je in de zomer ook niet vaak meemaakt.
Het kille voorjaar deed de iepen in mijn uitzicht besluiten het stadium van de rode bladknoppen over te slaan. Ze zijn er vaak al in januari maar dit jaar niet. Ik moet het in een fractie van een dag gemist hebben: er vielen bloesempjes en er ontwikkelde zich blad. Allemaal ongelooflijk snel.
Het doet mij denken aan een wandeling door het bos, begin april, toen het omstreeks twintig graden was, begin deze eeuw. Je kon de bladknoppen aan de bomen horen openknallen. Werkelijk een zeer opmerkelijke ervaring. In de stad hoor je dat niet, als het al te horen zou zijn.

Wilde planten zijn er ook in wonderlijke onmiddellijkheid. Kleine veldkers en herderstasje, hoe bescheiden ook in hun kleur en soms hun omvang, bloeien meteen en terwijl ik dit tik zijn de tasjes al gereed. Ongemoeid gelaten zijn ze er tot ver in de herfst. Ook de judaspenning is er plotseling volop - die geldt niet officieel als wild maar is het in feite wel inmiddels.
Die onmiddellijkheid, het er schijnbaar plotseling helemaal zijn verwondert mij - dit jaar nog meer dan anders, omdat het prille voorjaar zo'n beetje overgeslagen is.

*
Het is alweer jaren geleden dat een Vietnamese vriendin ons opmerkzaam maakte op een meditatievorm van een landgenoot van haar, die de wereldvrede beoogde te bevorderen. Zowel de monnik als de meditatie beoogden dat, mocht u dit raadselachtig vinden. Aandacht voor alles om je heen, en iedereen om je heen (alle levende wezens) was de kern van de boodschap. En "om je heen" kun je zo ruim opvatten als je wilt.
Aandacht leidt tot verwondering en omgekeerd.
En verwondering en bewondering liggen niet ver uit elkaar.

Die door onze Vietnamese vriendin aanbevolen monnik is een enorm marketingsucces geworden. De aandacht die hij bepleit moet nu een Engelse naam hebben, mindfulness, iets wat geleerd en gepraktiseerd moet worden door mensen die ik er van verdenk vooral aandacht voor hun portemonnee te hebben. Het terroriseert inmiddels de doorsnee boekhandel. Dan zie ik daar een boek getiteld Mindfulness voor kids. Tja, "aandacht voor kinderen", dat is zo direct, confronterend en vergeet niet - het kost tijd en tijd is geld.
Thich Nhat Hanh heette die monnik en ik denk met weemoed terug aan de dagen dat zijn gedachten niet commercieel uitgemolken werden. En die vriendin is inmiddels overleden.

*

Twee manieren om een wandelingetje te beschrijven.
"Ik liep van A naar B en dat was het. Niets beleefd. Niets te zien. Niets aan de hand."
"Ik liep van A naar B, en het was prachtig. Tussen de straatstenen bloeiden herderstasjes en straatgras. Er zong een merel in de dakgoot. Ik had oogcontact met een beeldschoon lief uitziend meisje dat mij tegemoet liep. We groetten elkaar met een knikje."
Enzovoort. Het is inderdaad maar hoe je de wereld bekijkt.

Evelyn Underhill noemt de tweede beschrijving gebaseerd op de mystieke wijze van kijken. Mystiek als eenheid met het al. Dat is dus wel alledaagser dan het woord suggereert. Mystiek is niet iets ver wegs voor mensen met Bijzondere Ervaringen. Zeker, die kan men hebben, en men kan ze mystieke ervaringen noemen. Maar een plotseling andere kijk op de wereld en daarmee jezelf kan men ook mystiek noemen.

Godfried Bomans beschrijft in een preek die hij heeft mogen houden in Spijkenisse iets wat hij geen religieuze, laat staan een mystieke ervaring noemt. Ik ben zo vrij met hem van mening te verschillen.
"Ik zag geen bomen, maar groene pilaren met een pluim erop. Ik zag geen meeuwen, maar vreemde gedaanten uit het niets opdoemen en weer verdwijnen. Ik zag geen water, maar een plaat van grijs staal. Alles was nieuw. Alles was totaal onbegrijpelijk. Ook ikzelf. Ik keek langs me heen. Ik zag twee benen, die in stukken leer eindigen en dacht: zo ver loop ik door. Ik zag twee handen en dacht: ik ben ik. Maar wie is ik? Plotseling stond een wezen, dat op de griffeldoos met G.B. werd aangeduid, in een volkomen onbekende wereld. De dingen hadden geen naam meer, de etiketten waren afgevallen. (...). Ik zag alles voor het eerst, als een pasgeborene. Waarvoor diende het allemaal, wat was de betekenis van de dingen? En vooral: waarvoor ben ik er en wat doe ik hier eigenlijk? Waar kom ik vandaan? Waar ga ik heen?
Uit: Tjeu van den Berk, Het numineuze

*

Het bovenstaande is een voor mijn gevoel noodzakelijke kanttekening bij de serie De dode korrel en de rijke vrucht. Die zal ik hierna voortzetten.
Maar het sluit ook aan bij de actualiteit van deze dagen, het lawaai rond de Oostvaardersplassen.
Zoveel mensen die gestorven grote hoefdieren zien in het gebied, dat dankzij het hekwerk aandoet als een verwaarloosd weiland in plaats van als een bijzonder natuurgebied.
U ziet de hoefdieren. U ziet niet de aaskevers, al het gedierte dat klaarstaat zich te goed te doen aan deze voedselbronnen. Inclusief vossen (aaseters als het uitkomt) en raven. De kleine zoogdieren, de vogels en insecten, de vissen, reptielen en amfibieën ontgaan uw blik. Om de flora maar niet te noemen verder. Het is ook wel jammer dat er geen paden zijn opengesteld in het gebied, waarvan het de bedoeling is dat het zich in rust ontwikkelt.

Mystiek, aandacht, verwondering gaan ook, of juist om het klein(st)e. Toch gaat het in het geval van de Oostvaardersplassen ook om het denkbare, degenen die te verwachten zijn als er verbinding komt met de Veluwe (wolven), voor vogels van verderweg die evenwel regelmatig Nederland bezoeken en die zich wellicht in de Oostvaardersplassen thuis zouden kunnen voelen. Gieren, ja - een categorie vogels die net als wolven een slechte pers hebben, gebaseerd op onjuiste beeldvorming. Roodkapje, films of strips over het "wilde westen" dat nooit bestaan heeft en waarin gieren een duister lot aankondigen. Een duister lot dat tenslotte ook u wacht, ja.

Natuur moet je zien.

25 april, 2018

Geknipte en geschoren appelen: "stichtingsbestuur" drukt zijn anarchisme desnoods door met behulp van de politie

De Pinksterlanddagen in Appelscha hebben een historie die bijna negentig jaar teruggaat. De dagen gelden als mobilisatie van anarchisten in Nederland en elders. Het terrein, Tot Vrijheidsbezinning geheten hoewel je in het dorp moet vragen naar "het rode kamp" (is mij verteld althans), is ook al tijden in eigendom bij "de beweging".
Maar ja, de beweging. Eigenlijk had die haar beste dagen al gehad toen het kamp met zijn mobilisatie van start ging. De Pinksterlanddagen zijn ook in tijden zonder beweging van belang doorgegaan, wat best bijzonder mag heten (uiteraard is er het gat van de Duitse bezetting).

Er is een soort getijdebeweging in de interesse voor het anarchisme. Daarbij kan aangetoond worden dat ook bij eb de werking van de ideeën de omvang van wat dan beweging heet te boven gaat. Een blad als Bevrijding had maar weinig abonnees maar het was belangrijk genoeg om bij wijze van eerbetoon te herrijzen bij de Pacifistisch-Socialistische Partij. De vloedmomenten in het getij zijn niet moeilijk aan te wijzen: de spreekwoordelijke jaren zestig waarin Nederland met Provo vooropliep met er op volgend de Kabouterbeweging, de kraakgolf van omstreeks 1980 en de andersglobalistische beweging. Het anarchisme is niet besmet met mogelijke associatie met nare regimes die in 1989 en daarna bij bosjes bezweken. Het heeft zich ook bij dd heersende klasse in welwillende aandacht bevonden - en nog hoor je iemand als Pechtold verkondigen dat "de burger" zo min mogelijk overheid wil, iets waar hij natuurlijk juist niet voor zal zorgen. Maar net doen of je anarchist bent en daarbij ontkennen dat anarchisme vanzelfsprekend socialisme (communisme) inhoudt is nog steeds wel à la mode. Of het anarcho-socialisme nog in de vloedbeweging verkeert zou ik niet durven zeggen. Marx herleeft en er zijn niet veel mensen die Marx met anarchisme vereenzelvigen. Ten onrechte, wat mij betreft.

Zozeer zelfs dat ik geneigd ben te denken aan zoiets als een Libertair Marxistisch Festival, als tegenwicht tegen enerzijds het modieuze losse zand van het zich noemend Marxisme Festival en anderzijds de Pinkstermobilisatie. Waar zou je zoiets organiseren?

Met een knal ontwaak ik uit deze droom. Het online blad waar ik nog steeds redacteur van ben heeft als vastgelegde opener dezer dagen een stuk van "Webmaster": MEDEDELING: Geen doorgang Pinksterlanddagen 2018. "Webmaster" is hier de dominante bestuurder van de Stichting Tot Vrijheidsbezinning, die formeel het gelijknamige kampeerterrein beheert.
Sommige kampeerders weigeren al enige tijd geld over te maken aan de stichting omdat deze de algemene vergadering van kampeerders niet als feitelijk bestuur over het terrein wenst te erkennen. Iets wat jarenlang wel praktijk was en ook bij het beleden anarchisme past, meer dan die autoritaire organisatievorm van de stichting. Sterker nog, mij is verteld dat het bestuur met politie en ontruiming dreigt tegen de protesterende betaalstakers. Die speciale band met politieoptreden komt mij bekend voor.

De organisatie van de Pinksterlanddagen, waar "Webmaster" jarenlang zelf actief voor was, laat weten dat de dagen gewoon doorgaan, gas, licht en water of niet. Een programma wordt evenwel niet gegeven.
Intussen wordt het conflict vooral via Indymedia naar buiten gebracht. Kees Stad in een stuk dat eigenlijk integraal overgenomen zou moeten worden. De reactie hierop van "het bestuur" allereerst in de Gezaghebbende Taal van een stichting die de politie inschakelt hier, ik veronderstel dat de Friese vertaling wel door een levende persoon is gemaakt, de Engelse is duidelijk afkomstig van de vertaalrobot en heeft dan ook de hilarische titel "Rumour in Appel shaven", a reaction to the play of Kees Stad (Kees Stad is dus niet Neil City geworden).

Dan het persbericht van de organisatoren van de Pinksterlanddagen. Aangetekend kan worden dat mensen die ervaring hebben met kraken niet zomaar af te schrikken zijn met het afsluiten van water, gas en licht. Het zal niet zo aangenaam toeven zijn wellicht, maar daar word je gehard van...

Wij als organisatie groep kijken enorm uit naar het pinksterweekend (18-20 mei) . Zoals elk jaar zal er weer gezongen worden bij het kampvuur en zullen er uit de hele regio distro’s komen opdagen om de nieuwste en beste anarchistische teksten te verspreiden. Ook de workshops en praatjes zien er dit jaar weer veelbelovend uit: een videosessie met anarchisten uit Birma, verhalen van een organiser in Barneveld en een lezing over de strijdgeschiedenis van de Surinaamse gemeenschap tegen racisme.

Dit is een officieel bericht van de PL organisatie 2018: de PL gaat door! Al 85 jaar. Anarchisten stop je niet. We hopen je daar te zien, we beloven dat het een hele mooie PL zal worden!

PL on tour
Dit jaar gaan we weer een aantal steden aandoen, bij sommige sociale centra zullen we een voku koken of alleen een praatje houden, bij anderen zullen we juist een cocktailbar runnen: help mee het woord te verspreiden over de Pinksterlanddagen en kom langs op de volgende dagen:
25 april in de oude RKZ in Groningen: een benefietvoku.
28 april in de MKZ in Amsterdam: een benefietvoku
11 mei in de ACU in Utrecht: feestje met cocktailbar
12 mei in de Vrijplaats in Leiden: benefietvoku


Met toelichtende tekst:

De context van het geschil
De anarchistische camping ‘Tot vrijheidsbezinning’ in Friesland is de laatste paar jaar in een machtsstrijd verwikkeld geraakt. Aan de ene kant is er een autoritair bestuur dat geen inzicht of toegang in de financiën gaf. Dit bestuur zou volgens afspraak slapend moeten zijn, maar neemt op autoritaire wijze beslissingen. Tevens was er onduidelijkheid waarom de winst van de PL niet mocht terugvloeien naar de beweging, maar op de rekening van het bestuur terecht moest komen. Aan de andere kant staan betrokken anarchistische organisaties en individuen die op de camping een vaste staplek hebben. Na ellenlang bureaucratisch getouwtrek en een huurstaking lijkt het er nu op dat de macht over de camping toch weer in handen is gekomen van mensen uit de anarchistische beweging zelf.

Wat is er precies gebeurd?
De camping in Appelscha is 85 jaar geleden opgericht als toevlucht voor anarchisten en als locatie voor de jaarlijkse Pinksterlanddagen. Toentertijd is er gekozen voor een stichting, in plaats van een vereniging omdat men dacht dat dit de beste manier was om de anarchistische insteek van de camping te waarborgen. Wel was toen ook al de inzet dat het bestuur een slapend bestaan zou lijden. Het bestuur bestond toen uit actieve en gewaardeerde anarchisten, echter na decennia is het bestuur van de stichting veranderd en hebben er mensen in plaatsgenomen die geenszins op één lijn staan met originele anarchistische ideologie.

Wat is het conflict?
De meerderheid van de kampeerders wil dat het stichtingsbestuur zich minder autoritair opstelt. Ze eisen een beheersstructuur van de camping die aansluit bij het anarchistische gedachtengoed van Ferdinand Domela Nieuwenhuis. De voorgestelde structuur verandering behelste een vereniging die het beheer en de exploitatie van het terrein middels een vruchtgebruik overeenkomst gaat uitvoeren, zodat iedereen zich met het beheer van de camping bezig kon houden en de macht niet langer in de handen van enkelen ligt. Het bestuur echter wilde haar macht niet neerleggen. In antwoord hierop zijn de kampeerders een huurstaking gestart waarbij de kampeerders hun sta-geld overmaken naar een eigen vereniging, om de gewenste verandering af te dwingen. Na een lang proces waarbij een commissie meerdere malen een voorstel heeft gedaan in een mediation proces, is er een oplossing uitgekomen waar alle betrokkenen het mee eens leken te zijn. Het bestuur echter, kwam niet opdagen bij de vergadering waar de laatste puntjes op de i zouden worden gezet. In plaats daarvan hebben zij de camping dit jaar nog niet officieel geopend, het gas, water en licht afgesloten en gedreigd met ontruiming mochten er toch nog gasten komen kamperen.

En nu?
Er is door de kampeerdersvergadering een vereniging opgericht, deze is hard bezig om alles weer dusdanig te organiseren zodat de camping weer klaar is voor het kampeerseizoen 2018. De camping is in 1933 opgericht door anarchisten. Het kan niet zomaar zijn dat deze unieke plek, deze anarchistische oase, verloren gaat door wanbestuur. Tot nu toe wisten de anarchisten altijd alle meningsverschillen onderling op te lossen door het uit te praten. Het is spijtig dat het conflict zo hoog is opgelopen, maar de kampeerders zijn opgetogen dat door samen op te trekken, zij alsnog de camping hebben kunnen redden uit de klauwen van het autoritaire bestuur. Het conflict is nog niet klaar, maar toont wel dat zelforganisatie en collectieve actie onze sterkste wapens zijn. Op naar de PL 2018!