14 april, 2018

Een daverende lach weerschalt: mijn BVD-dossier is binnen

Op aanraden van Buro Jansen & Janssen heb ik afgelopen december mijn BVD-dossier opgevraagd. Na de eerste januari, begreep ik, zou het een en ander vernietigd worden of niet meer zichtbaar gesteld worden. Eerlijk gezegd is het mij niet duidelijk. Vernietigen kan niet aan de orde zijn, want blijkens het Begeleidend Schrijven is er veel geschrapt want de Veiligheid van het Land vraagt dit van mij. Of ik daar maar even begrip voor wil hebben.

Een hoop "activisme" is buiten het geleverde dossier gehouden, omdat de activiteit van "bronnen" dit vraagt. Waarmee ik met de vraag blijf zitten: waren er nu speurneuzen bij betrokken of niet? Mijn "activisme" beslaat zo ongeveer een halve eeuw, de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst levert slechts twee onderdelen. Ik was niet volledig bij mijn opsomming aan de Dienst. De vraag blijft of andere genoemde activiteiten nog als "actueel" worden gezien of als niet bespied. Typerend. Eén agent provocateur bij Het Fort van Sjakoo is toch bepaald wel bekend geweest.
De door de Dienst vrijgegeven organisaties met bijbehorende bijeenkomsten:

1. Landelijke bijeenkomsten van de Federatie van Vrije Socialisten, in de eerste helft van de jaren zeventig de organisatie van anarchisten in Nederland. Tot en met de bijeenkomst in het Natuurvriendenhuis Krikkenhaar in Bornerbroek, december 1973, is niet onopgemerkt gebleven. Bij die gelegenheid, lees ik terug, heb ik ook nog een voorstel gedaan dat is aangenomen. Grutjes nog aan toe, wat een mens niet allemaal NIET onthoudt van zichzelf.
Het verslag van de "bron" is verder helemaal wit gelaten. Ter bescherming van "de bron". In die dagen zeiden nogal wat mensen dat het Tijd Was Voor De Gewapende Strijd, en zoals ook de geschiedenis van de RAF in Duitsland weergeeft: het is altijd de Staat zelf die met het idee van die wapens aankomt en met die wapens zelf. De "bron" kan ik dus in die hoek verwachten, maar ik heb verder geen idee.

2. Het Palestina Komitee. Dat dit zich in Speciale Belangstelling van de Dienst mocht koesteren is niet geheel verrassend. Dat de ledenlijst mij geheel witgemaakt wordt toegezonden, op mijn eigen naam na, kan ik schattig noemen. Ik zal die lijst nog wel zelf hebben ergens, als die zich al niet in het archief van het comité zelf bevindt. Wie o wie is "de bron"?
Op zeker moment in het gedenkwaardige jaar 1978 werd ik versierd in een café door een vrouw die niet lang daarvoor samengewoond had met een ander lid van het comité. Volgens mij totaal toeval, zij reageerde zelfs nogal paranoïde waarbij zij over het hoofd zag dat zij mij had versierd en verder niets van mij had geweten behalve dan dat het haar wel leuk leek de liefde met mij te bedrijven. Het omgekeerde was uiteraard ook van toepassing. Dit, lieve lezer(es) was het einde van mijn loopbaan bij het Palestina Komitee. Ik vond het bezwaarlijk die ander met wie zij had samengewoond onder ogen te komen. Al heb ik het wel een keer met hem over deze kortdurende verbintenis gehad. Onplezierig genoeg om het comité te verlaten.
Maar mijn dossier houdt al knap ver voor deze wederwaardigheden op. Het bestaat hoofdzakelijk uit witte vellen met mijn naam er op, het adres op een alweer lang geleden gesloopte studentenflat met telefoonnummer.
Mislukte actie rond Oman wordt tamelijk breed uitgemeten.
Tja, wie was de mol? De naam wordt uiteraard geheim gehouden, maar het Palestina Komitee van de jaren zeventig en een allang niet meer bestaand verband van anarchisten - dat daar een of meer "bronnen" rondliepen mag bekend zijn nu.

Er staan in dit stuk bijna meer woorden dan in mijn dossier.






12 april, 2018

Felixoord mag zowaar blijven

Zo is het met alle zogenaamde welzijnswerk gegaan: nationaliseren, centraliseren en dan onder het motto van privatiseren - winstoogmerk toekennen - opheffen.
Pas in verband met het lot van vegetarisch ouderenoord Felixoord - jawel, vernoemd naar Felix Ortt - kom ik er achter dat er niet meer zoiets is als zorg voor bejaarden.

Omdat indicaties voor verzorgingshuiszorg niet meer worden afgegeven, dreigde leegstand voor Felixoord.
Bron.
Felixoord ligt klaarblijkelijk bij een "Vegetarisch Woonpark Ommershof". Er komen nu huurappartementen voor vegetarische ouderen. "Het vegetarische karakter zal gehandhaafd blijven".
Maar het moet niet te gek worden. Terwijl vegetarisme en veganisme om zich heen grijpen wordt de ouderenzorg in feite afgeschaft. Waar mag ik nog verbaasd over zijn?

07 april, 2018

Beëindig je vriendschap met die racist


Best friend, The Beat


Racist friend, Special AKA


Racist friend, Selecter (zelfde nummer)

05 april, 2018

Verjaardag moord op Martin Luther King gevierd met Ploegscharenactie

Op de late avond van 4 april, de vijftigste verjaardag van de moord op Martin Luther King, zijn zeven katholieke Ploegscharenactievoerders een basis voor nucleaire onderzeeërs in Kings Bay, St. Mary's, Georgia binnengelopen.
Zij hebben er met flesjes gevuld met eigen bloed bepaalde plaatsen bespoten en leuzen geschilderd.
Ze zijn gearresteerd, hun verdere lot staat daar waar ik niet naar wens te verwijzen.

Het slot van hun verklariing:
"Kernwapens hollen de wet uit, leggen witte overheersing op, houden eindeloze oorlog en milieuverwoesting in stand en staan borg voor het straffeloos begaan van allerlei misdaden tegen de menselijkheid. Dr. King heeft gezegd: "De essentiële logica van het racisme is genocide." Een rechtvaardige en vreedzame wereld is mogelijk als wij gebed met actie combineren. Zwaarden tot ploegscharen!"

Elizabeth McAlister
Mark Colville
Clare Grady
Martha Hennessy
Stephen Kelly S.J.
Patrick O’Neill
Carmen Trotta

Uitgebreide verklaring en verslag.

19 april, Rotterdam: rechtszaak Poke-a-Cop. Kom ook!

- door Dhjana -


Donderdag 19 april 2018 om 13:30u: rechtszaak Poke-a-Cop bij de meervoudige strafkamer, Wilhelminaplein 125, Rotterdam. Laat je solidariteit zien en kom ook!

In november 2016 werden vreedzame demonstranten van de anti-zwartepiet demonstratie in Rotterdam met grof geweld door de politie gearresteerd. Beelden van dat geweld zijn op Youtube te vinden (link 1, link 2, link 3 en link 4) en zowel het politiegeweld als het onrechtmatige noodbevel van burgemeester Aboutaleb werden in de maanden daarna door verschillende instanties scherp veroordeeld (Amnesty, bezwarencommissie, rechtbank).

Ik zag de beelden en was laaiend. Het geweld was dan ook extreem: aan haren trekken, schouders verdraaien, wapenstokslagen, wurgklemmen en, bij de arrestatie van Jerry Afriye, uit het niets een vuistslag midden in zijn gezicht. Dus deed ik wat ik wel vaker doe als ik iets aan de kaak wil stellen: ik schreef er over op mijn website. Maar ik had geen zin in de zoveelste tirade, dus goot ik mijn schrijven in de vorm van een satirisch stuk – een nepadvertentie voor een fake app, genaamd Poke-a-Cop Go, waarbij je zogenaamd Poke-a-cops kon traceren om er vervolgens een brick naar te swipen. Een paar gefotoshopte plaatjes, een promotievideootje en hop, het geheel was zo geplaatst op mijn eigen website, m’n youtubekanaal en op indymedia. (Alsjeblieft, hier heb je m’n verklaring)

Scherpe satire leek me effectiever dan het zoveelste mopperschrijfsel. En met de humor kon ik een hoop van mijn frustratie, woede en verdriet kwijt. Om eerlijk te zijn: ik vond het zelf hilarisch. En om nog eerlijker te zijn: ik ben nog niemand tegengekomen die niet op z’n minst moest giechelen om het hele idee. Nou ja, op de politie na dan. Die waren not amused. Stel je eens voor, dat iemand tegen het heilige huisje van de politie schopt en ze ongezouten bekritiseert. Volstrekt ontoelaatbaar.

Nog geen vijf dagen later viel de politie ‘s avonds laat met zes agenten mijn huis binnen, arresteerden me, namen me mee naar de andere kant van het land en namen gelijk mijn pc, wat usb-sticks, mijn mobiel en de laptop van mijn zoon in beslag. Hier een verslag van de arrestatie, wat daarop volgde en mijn reactie op dat alles.

En alsof dat allemaal nog niet zwaar overtrokken en opgefokt genoeg was, bracht de politie een week na mijn vrijlating een persbericht naar buiten. De voltallige landelijke media stortte zich er hijgend op en ineens was ik een gewelddadige links-extremist die had opgeroepen om agenten op te jagen en dood te slaan met bakstenen (link 1 en link 2).

Het duurde zes maanden voordat ik mijn spullen weer terugkreeg. Waarbij bleek dat de politie eigenhandig de betreffende bestanden van mijn pc had verwijderd. Vreemd toch? Want vooralsnog ben ik niet meer dan een verdachte en is er nog geen sprake van een rechterlijke veroordeling.

Nou, die zaak gaat dan nu, bijna anderhalf jaar na dato, beginnen.

Ik heb een dagvaarding binnen gekregen om me op donderdag 19 april bij de meervoudige strafkamer in Rotterdam te vervoegen, waar de Poke-a-Cop zaak behandeld gaat worden. (Zo dadelijk meer over die dagvaarding)

Het is het OM er kennelijk veel aan gelegen om critici vakkundig de mond te snoeren, want ze zetten hoog in met de tenlastelegging. Bijzonder hoog. Absurd, waanzinnig en onvoorstelbaar hoog. Behalve opruiing wordt mij ook bedreiging met misdrijf tegen het leven en/of zware mishandeling verweten.

Ja, je leest het goed. Voor het schrijven van een satirisch stuk op internet.

Alsof een satirisch schrijfsel op internet ooit een daadwerkelijke bedreiging zou kunnen zijn voor agenten die een geweldsmonopolie hebben, daar herhaaldelijk misbruik van maken en voortdurend ongestraft wegkomen met moord. Alsof ik, in wie ik ben, überhaupt een bedreiging zou kunnen vormen voor wie dan ook.

En daarnaast staat de tenlastelegging vol met woordgesjoemel, waarbij de indruk wordt gewekt dat het allemaal veel erger is dan het was. Alsof ik dit niet alleen, maar ‘samen met anderen‘ zou hebben gedaan. Alsof ik dit ‘meermalen‘ en ‘telkens‘ heb gedaan, in plaats van een eenmalige plaatsing.

De manier waarop die dagvaarding werd afgeleverd was al net zo tenenkrommend. Ik heb er een klacht over ingediend, waarvan hier de tekst:
Op genoemde datum kreeg ik een dagvaarding voor een rechtszaak uitgereikt. Normaal gesproken gebeurt dat in een gesloten envelop door een koerier in burger van het OM. Dit keer gebeurde dat echter door twee agenten in uniform, die de auto demonstratief midden op straat hadden gezet. Ook zat de dagvaarding niet in een gesloten envelop, maar werd mij deze losbladig en zonder envelop uitgereikt. Voor zover mij bekend, was er geen reden om de dagvaarding op deze wijze (door agenten in uniform en zonder gesloten envelop) uit te reiken. Omdat in deze zaak de Nationale Politie zelf klager cq eiser is, rijst het vermoeden dat hier sprake was van een poging tot intimidatie en dat mijn privacy opzettelijk geschonden werd – de inhoud van de dagvaarding was immers leesbaar voor beide agenten. Ik wil weten wat de overwegingen zijn geweest voor de politie om de dagvaarding op deze ongebruikelijke wijze uit te reiken en of die overwegingen een dergelijke handeling rechtvaardigen. Verder wil ik de toezegging dat verdere correspondentie over deze zaak (vooruitlopend op dagvaardingen voor een hoger beroep) op de gebruikelijke wijze, i.e. door een OM-koerier in burger en in een gesloten envelop, worden uitgereikt.
Ik weet donders goed wat de overwegingen zijn geweest voor de politie om het op deze manier te doen. Gewoon, ff zieken.

Terug naar de aanstaande rechtszaak. Want ik ga jullie echt nodig hebben.

Bij deze roep ik iedereen op om donderdag 19 april samen met mij naar de rechtszaal te komen. De zitting begint om 13u30, Wilhelminaplein 125 in Rotterdam. En ik wil vooral de mensen van de anti-zwarte piet demonstratie in november 2016 in Rotterdam oproepen om te komen.

Waarom? Ten eerste omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Hoe het ook loopt en wat de uitspraak ook zal zijn, dit hele gebeuren zal mijn leven de komende jaren duchtig beïnvloeden. Zeker nu het OM ervoor kiest om met een volslagen buitenproportionele tenlastelegging te komen.

Laat me hier niet alleen in staan.

Maar ook omdat deze zaak veel groter is dan mijn persoonlijke dingetje hierin. Want datgene waar het hier werkelijk om gaat, is dat de politie en het OM activisten die openlijk het wangedrag van de politie aan de kaak willen stellen, de mond wil snoeren. Monddood wil maken.

In dit land gaan er ieder jaar mensen dood door politiegeweld. En iedere keer komt de politie er ongestraft mee weg. In dit land hoeven politieagenten – in tegenstelling tot andere landen over de hele wereld – geen zichtbare identificatienummers op hun uniform te dragen, waardoor ze niet of nauwelijks op hun wangedrag aangesproken kunnen worden.

Dit land neemt een wet aan waardoor politieagenten niet meer herkenbaar op internet mogen worden gezet. Dit land geeft politie en de AIVD bevoegdheden die de mensenrechten met voeten treden.

JUIST NU is het belangrijker dan ooit dat mensen zoals jij en ik de ruimte opeisen om wangedrag van de politie bloot te leggen. Dat we mensen, die hun frustraties met geweld botvieren op andere mensen, daarop kunnen aanspreken, of ze nou een uniform hebben of niet. Zeker als die andere mensen strijden tegen racisme en dus voor een betere wereld.

Tot slot: ik hoop dat je er op 19 april bij bent. Ik zal deze rechtszaak met rustig gemoed, opgeheven hoofd en rechte rug aangaan, in de wetenschap dat er over de hele wereld en door de hele geschiedenis heen activisten voor het gerecht zijn gedaagd omdat ze het waagden om kritiek uit te oefenen op machtsdragers. Als je komt, help me hier dan in door je frustratie en woede even thuis te laten. Laten we samen één zijn, in waardig en onverzettelijk protest.

Donderdag 19 april, 13:30u, Wilhelminaplein 125, Rotterdam.

01 april, 2018

Word wakker, mijnheer pastoor!


Alvíssaras, Brigada Victor Jara. Een lied voor de paastijd


Χριστός ανέστη - Irene Papas & Vangelis


De Heer is waarlijk opgestaan- Χριστός ανέστη - المسيح قام
Van deze Flashmob in een winkelcentrum in Beiroet kan ik geen genoeg krijgen


En traditie: Cat Stevens & Rick Wakeman, Morning has broken

31 maart, 2018

Romance op de Noordzee

Vanwege Pasen zal ik maar zeggen


On the cooler side, Dave Davani Four
(Mark West op 270)


Romance on the North Sea, Alan Haven


Revenge, Ray McVay Sound (TW op Radio London)

28 maart, 2018

Vrijdag 30 maart 2018, Amsterdam: benefiet voor Armina


Boomsspijker, Recht Boomssloot 52, Amsterdam

Wij zijn er voor Armina

Een half jaar geleden werd Armina, woonachtig in Amersfoort, zonder haar kinderen Howick en Lili uitgezet naar Armenië. Met de actie "Wij zijn er voor Armina" willen wij geld inzamelen voor haar.

Volgens de Nederlandse overheid is Armenië een veilig land om in te wonen, toch trekken vele Armeniërs er weg vanwege de armoede en corruptie. Het merendeel van de Armeniërs wordt onderhouden door familieleden in het buitenland. De werkeloosheid is officieel 37% maar ligt in werkelijkheid veel hoger. Alleenstaande vrouwen kunnen daardoor vaak niet genoeg verdienen om in hun onderhoud te voorzien. Maar liefst 90% procent van de kinderen in de Armeense weeshuizen zijn geen weeskind maar daarheen gebracht door alleenstaande moeders. Armina is helaas in een situatie geplaatst waarin zij als alleenstaande vrouw zonder enig netwerk niet voor zichzelf kan zorgen. Zij heeft dringend financiële hulp nodig.

Help haar svp, elk bedrag is zeer welkom.

Esther van Dijken – PvdA - Kinderpardon

Britt Borghaerts, Arno-Jan Boere – Maurosvrienden

P.S: Mocht een donatie niet lukken via de Go Fund Me Site, stuur dan even een email via de Go Fund me pagina of zoek contact met ons via Twitter; @vandijkenE en @brit_borg #WijzijnErVoorArmina

Go Fund Me-pagina

27 maart, 2018

Russische anarchisten gearresteerd en gemarteld

- door Pyt van der Galiën -


In oktober 2017 heeft de Russische veiligheidsdienst FSB ( opvolger van de KGB) zes anarchisten gearresteerd. Volgens de FSB waren de zes lid van 'Set' ('Netwerk'), een anarchistische organisatie die van plan zou zijn geweest om tijdens de Russische presidentsverkiezingen en het WK-voetbal komende zomer een reeks bomaanslagen uit te voeren.

In de beste stalinistische traditie plaatste de FSB wapens en explosieven in de auto's van enkele gevangenen. Om de vergelijking met het stalinistische regime nóg passender te maken werden de arrestanten gemarteld, in de hoop hen op die manier 'bekentenissen' te ontlokken.
FSB officers planted weapons and explosives in the vehicles of some arrestees and tortured them in the pre-trial detention center, beating them, hanging them upside down, connecting electrodes to their bodies with which they electrocuted them, and threatening them with even worse. Using these methods, the officers forced the arrestees to agree to validate forged testimony professing that they are part of the alleged terrorist “Network.”
Eind januari werden nog eens twee anarchisten gearresteerd. Ook zij werden net zolang gemarteld totdat ze een bekentenis ondertekenden. Momenteel zitten zeven anarchisten gevangen, eentje staat onder huisarrest. De gevangenen kijken mogelijk tegen een gevangenisstraf van tien jaar aan. Nooit een pretje, maar in Rusland een veroordeling tot de hel.

Op solidariteitsacties met de gevangenen heeft de Russische staat gereageerd op de wijze die je verwacht: met nieuwe arrestaties. Een aantal antifascistische activisten uit Chelyabinsk werd opgepakt en gefolterd. Inmiddels heeft de FSB toegegeven enkele arrestanten gefolterd te hebben, maar dat was volgens de veiligheidsdienst noodzakelijk 'om te voorkomen dat ze zouden ontsnappen'.

Het getuigenis van de arrestanten wijst echter in een andere richting. Viktor Filinkov werd op 23 januari opgepakt door de FSB:
"Waar zijn de wapens?

"Welke wapens? Ik weet van niets", antwoordde ik, waarop ik een elektrische schok toegediend kreeg.

"Jij weet alles. waar zijn de wapens?", drong Bondarev K.A. aan.

De gemaskerde man diende me op verschillende plekken elektrische schokken toe: op de handboeien, de nek, de borst, in mijn kruis, maar vooral op mijn rechterbeen - hij drukte me tegen het raam, zette mijn lichaam vast, drukte de taser tegen mijn been en hield de knop ingedrukt. Ik kon mijn been niet bewegen. Ondertussen sloeg Bondarev K.A. me herhaaldelijk tegen achter het achterhoofd. Alles bijeen zeker een keer of tien.
Een verslag van de onderzoekscommissie die de arrestaties van Viktor Filinkov en Igor Shishkin onderzocht vind je hier. De onderzoekscommissie constateerde bij Filinkov o.a,:

- brandwonden op zijn been, veroorzaakt door elektrische schokken

- een bloeduitstorting op de rechterenkel

- brandwonden op de borst, veroorzaakt door elektrische schokken

Een uitgebreid verslag vind je bij Crimethinc.

De momenteel gevangen zittende Russische kameraden kunnen wel wat steun gebruiken. Het Anarchist Black Cross is bezig met een fundraising campagne om een paar goede advocaten in te kunnen huren. Details vind je hier. Uiteraard is ook elk beetje publiciteit meegenomen.

25 maart, 2018

Proletariërs aller landen, verenig u en stop er mee!

Maatschappijkritiek is blijkbaar een ambacht, iets wat weinigen die de kans krijgen in de gevestigde media, beheersen. Hier is iemand aan het woord die het vooral opviel dat de Oostduitsers bij de val van de muur de verkeerde jeans aanhadden. En het belangrijkste dat zij begeerden was waarschijnlijk de juiste jeans. Nu heb ik de muur ook zien vallen op de televisie en laat mij dat nou totaal ontgaan zijn. Blauwe broek is blauwe broek voor mij, "de juiste" ken ik niet, voor mij is het 't uniform van het Marktconformisme. In feite is dat ook wat de schrijfster laat blijken al ontgaat het uniforme haar.

Dat Oost-Duitsland een bespiedersmaatschappij was wisten we al, en dat het niet geholpen heeft zou tot troost kunnen strekken: een regime dat alles van je wil weten of alles van je weet weet op den duur niets van zijn onderdanen. Heersers zijn als soort nooit slim genoeg om dat te beseffen, we zien het weer aan de sleepwet. Als de Grote Kladderadatsj moet plaatsvinden, vindt hij plaats. Helaas zie ik het in Nederland zeker niet gebeuren in afzienbare tijd. Maar dat is een ander punt.

Dat de juiste spijkerbroek op den duur toch niet het nastrevenswaardigste van het nastrevenswaardige is dringt ook door tot de schrijfster die Marx voor millennials zegt te verkennen. Marx maakt een renaissance door, meent zij - het treft dat dit zijn tweehonderdste geboortejaar is. Als marxisten van belang voert zij op: Ewald Engelen, Paul Mason en Slavoj Žižek. Dat is een vreemd gezelschap in een wereld die toch echt waarachtige marxisten bevat. Engelen zal het Communistisch Manifest gelezen hebben maar verder niets van Marx, Mason iets meer - hij moet trotskistisch geschoold zijn - en o hemeltje, Žižek - ik kan de man niet meer serieus nemen. Nou neemt hij zichzelf dat ook niet, zo te zien, maar in zijn onserieusheid laat hij zich wel als mediafenomeen opvoeren. Dat zal dialectisch verantwoord zijn. Echte marxisten doen het niet zo lekker op teevee, hebben misschien zelfs schone kleren (in twee opzichten?) aan. En zullen heel hegeliaans Das Ganze als Das Wahre zien. Dat de maaksters van de nieuwste trend in spijkerbroek die nooit zullen kunnen betalen en dat zij te lang voor te weinig geld werken, nu ook in Afrika, het is kritiek, maar kritiek die voorbijgaat aan de kern van de kapitaalsverhouding. Toch is die nog waar te nemen bij de opmars van de sweatshop in Afrika.

Beroof mensen van hun eigen middelen van bestaan, dwing ze te werken voor loon. In koloniale tijden werd dit afgedwongen door een overheid in te stellen die belasting eiste, en de postkoloniale staten vervullen die rol nog steeds - anders en eender. Die kolonisering begon dicht bij huis, oorspronkelijk.
Loonarbeid als vanzelfsprekend zien betekent al helemaal opgegaan zijn in de logica van het kapitaal.

Een lijk beheerst de maatschappij - het lijk van de arbeid. Alle machten wereldwijd hebben zich verbonden ter verdediging van deze heerschappij: de paus en de Wereldbank, (..), vakbonden en ondernemers, Duitse ecologen en Franse socialisten. Allen kennen zij slechts een parool: arbeid, arbeid, arbeid!

(Beginwoorden van het Manifest tegen de arbeid - ja, je moet er Duits voor kunnen lezen, wat toch wel uit zal komen als je echt Marx zou willen lezen, niet alleen dat ene Manifest, dat overigens in hoge mate nog steeds spreekt over de wereld van nu, maar dan moet je de vanzelfsprekendheid van die loonarbeid als discutabel leren zien).

Natuurlijk is het exploiteren van jonge vrouwen in Afrika ter promotie van Heinekens paardenpis een schandaal. Maar Heineken wist dat deze praktijk al jaren aan de gang was. Het is geen incident, het hoort er bij. Bij het kapitaal. Snap dat nou eens!

We kunnen de oproepen tot slot van de manifesten in elkaar schuiven: Proletariërs aller landen, verenig u en stop er mee!

Van Woerdense Verlaat tot en met De Wilp (De dode korrel en de rijke vrucht: 1)

Het christen-anarchisme als beweging in Nederland dateert van ongeveer 1890. Er zijn voorlopers in de negentiende eeuw die als verwant aan het christen-anarchisme gezien kunnen worden, zoals de Christelijke Broedergemeente en de Bern fan God. Deze voorlopers zouden de gecombineerde term niet gebruikt hebben. Anarchie in positieve zin moest nog ontwikkeld worden door Proudhon en anderen na hem, later in de negentiende eeuw. Het Nederlandse christen-anarchisme onder die naam is een nakomeling van de modernistische stroming in de protestante Kerken. De breuk is definitief met het beginnen van het tijdschrift Vrede in 1897. De reden om zich af te scheiden was dat naar de zin van “de jongeren” in de Nederlandsche Protestantenbond er te weinig ruimte werd geboden voor de opvattingen van Leo Tolstoy in het orgaan, De Hervorming.

Grote verwachtingen werden gekoesterd over het gezamenlijk wonen en werken in een landbouwkolonie, maar de organisatie rond deze kolonie, De Internationale Broederschap, liep op de klippen. Maar de invloed van de ethische opvattingen van de leden overtrof in hoge mate hun kleine aantal. Hetzelfde kan gezegd worden over de algemene pacifistische/antimilitaristische ethische houding van het seculiere anarchisme in Nederland, dat zeker invloed heeft ondergaan van het christen-anarchisme. De Broederschap had ook grote invloed op het gebied van dienstweigering, dierenbescherming, strijd tegen alcoholisme en meer – een invloed die tot heden doorwerkt.

Proloog in Woerdense Verlaat, Zwijndrecht, Groningen en De Wilp

Er zijn zeker verscheidene voorlopers die ten voorbeeld strekken in de Nederlandse geschiedenis. De meeste worden genoemd en worden als voorgangers gezien door de christen-anarchisten van het fin-de-siècle. Het gemeenschappelijk leven met gedeelde eigendom was – sinds de Hervorming – in praktijk gebracht door onder anderen de Wederdopers, de volgelingen van Jean de Labadie (1675-1725, het bestaan van de gemeenschap) en minder strikt de Collegianten (zeventiende/achttiende eeuw). Het voorbeeld bij uitstek van een beweging die het socialisme in Nederland aankondigt is de Christelijke Broedergemeente, in het algemeen bekend als de Zwijndrechtse Nieuwlichters. Centraal in hun lering en praktijk staat Rom. 11:36: Want uit Hem, door Hem en tot Hem zijn alle dingen. De turfschipper Stoffel Muller begon de beweging in 1803, vanuit de kring van Oefenaren – kerkleden die in eigen bijeenkomsten (conventikels) de bijbel lazen en interpreteerden, buiten de geestelijkheid om. Van de Woerdense Verlaat via Polsbroek belandde de gemeenschap tenslotte in Zuid-Holland in Zwijndrecht in 1829. Al spoedig vertrok een afgesplitste groep naar Mijdrecht. In 1832 werd het ideaal van “van ieder naar vermogen, voor ieder naar behoefte” opgegeven, met andere woorden: werd particulier eigendom hersteld. Kort hierna vertrok Muller op reis en bezweek aan cholera. Hierna raakte de gemeenschap steeds meer in verval. Wat overgebleven leden sloten zich in de jaren zestig daaropvolgend aan bij de Heiligen van de Laatste Dagen in de VS.

De Christelijke Broedergemeente weigerde inschrijving bij de tijdens de annexatie door Frankrijk (1810-1813) ingestelde burgerlijke stand en weigerden te dienen in het leger. Dit werd vooral problematisch in 1830, toen de Zuidelijke Nederlanden zich onder de naam België onafhankelijk verklaarden en er dus daadwerkelijk oorlog aan de orde was. Bij wijze van compromis zouden leden als verplegenden dienen in het leger, hetgeen zij accepteerden. Dit was de eerste georganiseerde dienstweigering in Nederland.

Zoals gezegd bleef de gemeenschap niet lang voortbestaan na het overlijden van Muller. De visie op de groep als religieus geïnspireerde socialistische beweging wordt beklemtoond in de roman De waterman van Arthur van Schendel, uit 1933.

Theologisch verwant aan de Zwijndrechtse Gemeenschap kan de Groninger Theologische School genoemd worden. Deze toont geen enkele sympathie voor de Zwijndrechters, hetgeen gezien kan worden als gebaseerd op klasseoordeel: theologen waren een groot deel van de negentiende eeuw onverbrekelijk verbonden met de heersende klasse. Geleid door ds. Petrus Hofstede de Groot bracht de school de humanistische traditie terug in wat inmiddels de Nederlandse Hervormde Kerk heette. Met hun blad Waarheid in Liefde overbruggen zij de kloof in de tijd tussen de Zwijndrechtse gemeenschap en het georganiseerd theologisch modernisme in Nederland.

De doorwerking van de Bern fan God (Kinderen Gods) in De Wilp in de Friese Wouden is moeilijk te bepalen. Het was een gemeenschap van gelovigen die het Innerlijk Licht volgden, geleid door de mysticus Marten Jans van Houten (1801-1879), die buiten de eigen kring nauwelijks bekend was. De belangrijkste bijbeltekst was voor Van Houten Joh. 1:5: Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis nam het niet in zich op. Er is geen openbaring buiten de bijbel, maar de Geest doet de gelovigen God kennen. De christenheid leeft in een schandaal, zij kiest het brede pad. Waar God werkt is de waarachtige vrijheid.
De leringen van Van Houten lijken op veel van de onderwerpen die de christen-anarchisten op zich namen. De Friese Wouden zijn een sterke basis voor zowel christen- als seculier anarchisme. Er zou zo mogelijk meer onderzoek gedaan moeten worden naar deze gemeenschap.

Dit is de tweede aflevering van een serie over christen-anarchisme in Nederland. Deel 1

24 maart, 2018

WIlde honing

Weemoed zonder surfen - een portie Beachboys.


Here today


Darlin'


Wild honey

22 maart, 2018

Trots op mijn kandidates!

Zelden heeft vreemdgaan mij zoveel plezier gegeven als het politieke vreemdgaan van gisteren. De partij waar ik lid van ben en die ik nog steeds ondersteun verder, straalde zoveel zelfvertrouwen uit in Amsterdam dat ik naar elders ben gegaan. Dat Johnas van Lammeren (door een wel heel rare jury helaas) tot het Beste Raadslid is gekozen is best terecht, maar een bittere smaak laat het wel achter: de "mensen in het land" hadden voor Nourdin el-Ouali gekozen, tegen wie de gebruikelijke racisten campagne voerden. Niet terwille van Van Lammeren, maar toch.
En verder is ergernis nog steeds een zwakke uitdrukking voor wat ik vind van de vernieuwde campagne tegen onverdoofd slachten. Er is op zoveel fronten werk te doen, moeten nu echt joden en moslims even voor het hoofd gestoten worden omdat zij carnivoor zijn volgens hun regels?
Ik vertrouw er op, nee ik weet dat de nieuwe vrouwelijke raadsleden van de PvdD ook hardwerkend voor de groene zaak zullen zijn.

Dus werd het een padvindster, zwart en queer, van de Piratenpartij, de partij met het beste programma dat je je kunt denken - en de Piraten werden niet eens genoemd op de uitslagenavond. "We houden de moed er in," lieten ze op het eind van de avond weten. Ach, een partij die je naar programma toch echt anarchistisch kunt noemen - het knarst. Ook BIJ1 is nog niet zeker van een zetel in Amsterdam, en de Baudetnazi's marcheren getweeën of gedrieën de raad in (toch minder dan door de welwillende media gepeild, maar al met al een slechte zaak).

Godbeware, wat een gezwets gooit die NOS over je heen, wat een kwelling. Ik zie het anders nooit, en het is er allemaal alleen maar erger op geworden.
Over katten en Artis beginnen als je de Partij voor de Dieren ter sprake brengt. En nee, er is geen "Klavereffect", als er een "effect" is in Amsterdam dan is het in de eerste plaats afkeer van het neoliberale gedoe van D'66, waar het vrijzinnig-liberale echt wel helemaal van af is (dat zou bij Amsterdam gepast hebben ja). En het zal in andere grote steden niet anders zijn. GroenLinks wint volgens mij ondanks, niet dankzij Klaver.
En nee, mijnheer Klaver, GroenLinks is niet groter dan ooit in Amsterdam. De combinatie CPN+PSP+PPR had in 1974 samen 12 zetels en in de verste verte leek er geen fusie in aantocht, ze rolden vechtend over elkaar heen.
En de CPN was na de oorlog de grootste partij van Amsterdam met 15 zetels. Geschiedenis, mensen, begint niet twee weken geleden. En al helemaal niet als het over toestanden gaat die nu levende mensen (nog) hebben meegemaakt.

Even het humeur weer herstellen. Ik heb altijd een hekel gehad aan de "deelraden" in Amsterdam, omdat ik er volkomen terecht een extra carrièrekans voor PvdA-Streber in zag. Ach, die keer dat de PvdA grootmoedig op voorhand samenwerking beloofde met "klein links" (zo heetten de partijen die GroenLinks gevormd hebben toen nog) en de PvdA zelf als kleinlinks uitpakte. Zoals nu op stedelijk niveau. (Ja, ik vind het betreurenswaardig, de PvdA belichaamde in Amsterdam in feite die vrijzinnig-liberale stroming, maar voorbij voorbij...)
En zonder een hegemoniale PvdA bleek het zo ongeveer afgelopen met die deelraden.
Maar met al mijn hekel aan die dingen heb ik nu juist voor de westelijke binnenstad op een Onafhankelijke gestemd die zelf niets van "bestuurscommissies" wil hebben en vindt dat Amsterdam van en voor iedereen is. Met Sanne Landvreugd en Raja Hajieva vormt Mechteld Bannier de Brass Babes - hier word ik echt heel blij van.


Fat man, Brass Babes

Ze zal het wel niet gehaald hebben. Maar voor mij is Mechteld met haar zusters in de kunst de kampioen!


U kent de wijs. Het heet Duke of iron, oorspronkelijk van Sonny Rollins.

21 maart, 2018

Zo komt het industrieel kapitalisme alsnog naar Afrika

Het is inmiddels wel bekend: kleding wordt gemaakt in enorme loodsen waar vrouwen desnoods ook moeten slapen omdat ze geen huis hebben of te weinig tijd hebben om weg te gaan. Gebouwen die instorten. Beulen voor een hongerloontje en je kunt nog mishandeld worden ook als de productie te laag of te traag is. Of het nu van de Zeeman is of dat er Tommy Hilfiger op staat, het komt uit zo'n fabriek, treffend sweatshop geheten en wat je er ook voor betaalt staat in geen verhouding tot wat de maakster voor haar werk ontvangt.

We weten het, maar het is als met de kip in de kapsalon of de lap bacon bij het ei: geweten en consumptie kunnen vaak maar kort met elkaar optrekken. Ik werk toch zeker ook voor mijn geld?
In Europa komt die kleding - die technisch meestal niet zo houdbaar is maar eerder nog aan moralischer Verschleiß ten onder gaat omdat het nog wel even duurt voordat het vintage mag heten - uit Zuid-, Oost- of Zuidoost-Aziatische landen: van Pakistan via Cambodja tot en met Indonesië. Of China, waar bijna alle industriële producten tegenwoordig vandaan komen. Of het nu komt doordat de lonen in die Aziatische landen nog te hoog zijn naar de zin van de "ondernemers" is niet zomaar te bepalen. Maar "China" - en vergeet niet dat het nog steeds een communistisch bestuurde staat is, zo kapitalistisch als het is - besteedt intussen het werk uit naar landen waar de lonen nog lager zijn.

Bloomberg Businessweek heeft een lange reportage over de nieuwe sweatshops in Ethiopië. Ook al een arbeidersparadijs met een Revolutionaire Volkspartij aan de macht, die boeren van hun land veegt om er de loodsen neer te kunnen zetten. Het regime wordt gedragen door Tigre, een van de kleinste volken in de etnische lappendeken Ethiopië (Abessinië, de vroegere naam voor het land, betekende juist dat). Het onteigende land is vaak van Oromo, een islamitisch volk. Opstanden kunnen vanuit "westerse" optiek afgeschilderd worden als "stammenstrijd" of "islamitische terreur". Als het regime het niet in de hand houdt. Je ziet het al voor je. En intussen moet het regime toch eigenlijk voor infrastructuur zorgen, want de "logistiek" verbonden aan die nieuwe industriële productie geeft reden tot geklaag, want het moet toch echt hartstikke goedkoop allemaal. "China" stopt wel geld in Ethiopië voor die infrastructuur, maar dat is niet genoeg. Zoals het hoort klagen "de ondernemers" dat het allemaal net zo goed in Azië kan want duur, duur, duur. De arbeidsters krijgen maar liefst 23 dollar per maand en het regime devalueert de valuta regelmatig om "de ondernemers" ter wille te zijn. Zodat de prijzen voor levensonderhoud stijgen. De lonen niet.

Het artikel van Bloomberg heeft geen eigen url. Maar er zijn andere bronnen te vinden. Hier in de schoongewassen zweetloze stijl van "westerse sociale wetenschap" waarin fabrieken waar voor 23 dollar per maand gebeuld wordt poverty alleviation heten. De New York Times had er al bijna een jaar geleden een stuk over, ook weer in die holle stijl. De Clean Clothes Campaign slaat zoals verwacht mag worden een andere toon aan. Men noemt ook "ondernemers": Walmart, H&M, VF, PVH, J.C. Penney, Levi Strauss, Kik, Tesco, Asda... Ethiopië en in mindere mate Ghana mag er aan geloven. "Wie kan van 23 dollar per maand leven?" De vraag mag ook zijn: is werken in zo'n loods nog leven te noemen?

19 maart, 2018

Winterbeeld 2018 - slotakkoord

Moeizame krokus
Ook krokus? Ben niet overtuigd
Zoals ik ook niet kan weten of dit het beroemde ijshaar is, Het voelde harig
Maar goed gewoeld, oude mol
De eerste bloeiende paardebloem in de buurt. Geen vroegertje

De la misère au milieu anarchiste

Het Ierland Comité, dat hier in het voorbijgaan wordt genoemd, is nooit goed van de grond gekomen. Als ik het mij goed herinner (ja, ik moet mijn archief eens op orde maken) zijn er drie nummers verschenen van het Ierland Bulletin, waarvan een met een vertaling van een artikel van het Sunday Times Insight Team over Bloody Sunday, 30 januari 1972 in Derry. Veertien mensen die tegen internering zonder proces demonstreerden waren doodgeschoten door Britse soldaten. De Sunday Times zag af van publicatie. De envelop waarin ik een afschrift van het verslag ontving was opengewerkt, maar de inhoud was er nog. Joris Bakker van het Nederlands Instituut voor Vredesvraagstukken, spreker op een avond van het Ierland Comité, was ontevreden over mijn vertaling en wilde graag het origineel zien. Ik heb het hem opgestuurd en het is nooit aangekomen. Een kopie heb ik niet gemaakt. Het was een merkwaardig optreden van "de Dienst" want Ierland Bulletin nr.2 lag in de winkels - dat kon toen zomaar nog... Slecht vertaald (het was haastwerk en ik had nog weinig of geen ervaring) of niet, het was beschikbaar.

Het comité dreef in hoge mate op de Amsterdamse afdeling van de Federatie van Vrije Socialisten (FVS), de organisatie van anarchisten in die tijd. Iemand van het Centrum voor Geweldloze Weerbaarheid deed mee en er liepen wat losse mensen in rond. Met het nieuwe jaar 1973 besloot ik met een medelid het blad om te zetten in een ruimer bulletin over repressie en het verzet ertegen in Europa, Repressie Revue geheten vanwege de allitteratie. Het Ierland Comité hield op te bestaan. Later in het decennium zou er een gelijknamig comité opgericht worden dat misschien meer aandacht kon genereren maar dat zeker ook in de warme aandacht van De Dienst stond. Maar dat valt weer buiten het bestek van dit verhaal.

Bij de oprichting van het comité waren enkele Ieren in Amsterdam betrokken. Een van hen had deel uitgemaakt van de tweepersoonsclub Actiegroep Socialisme. Het stel dat uit elkaar gevallen was had deze enkeling achtergelaten.
Het was niet moeilijk te missen dat een van de leden van de Amsterdamse FVS deze Ierse man onderhield. Hij had een goedbetaalde kantoorbaan dus hij kon het missen. De Ierse man verbleef illegaal in Amsterdam, in de loop van dit verhaal worden Verenigd Koninkrijk en de Free State lid van de EEG, maar of dat de illegaliteit minder moeilijk maakte? Dat die betaling niet zomaar vrijwillig bleek kreeg ik te horen toen zij twee weken uitbleef en Ierse Man op een houtje moest bijten. Via mij een beroep moest doen op het Fonds voor Internationale Solidariteit, verbonden aan de FVS, een fonds dat trouwens per nummer statutair het batig saldo van Repressie Revue kreeg. (Dat kon zomaar).

Ierse Man (ik noem geen namen in deze geschiedenis) vertelde mij hoe het kwam dat hij gemainteneerd werd. Degene die hem onderhield had samengewoond met de jonge vrouw die de helft van de Actiegroep Socialisme uitmaakte. Op een kwade dag (voor hem) liep zij over naar Ierse Man, van wie beiden wisten dat hij verbonden was aan de IRA. Dan wordt het verhaal pas echt vies: achtergelatene stuurt jaloers de politie af op het nieuw-samenwonende stel. Ierse Man wordt opgepakt, ontsnapt evenwel bij een gelegenheid, vlucht naar Amsterdam met Nederlands lief en komt in Amsterdam zijn verlinker tegen. Die participeert in het Iers Solidariteits Komitee en later in het Ierland Comité. Het is makkelijk chanteren, hoewel van twee kanten dus. Als FVS-lid Ierse Man nogmaals verlinkt zullen diens Ierse maten hem wel weten te vinden.

De kameraad die over het Fonds voor Internationale Solidariteit ging heb ik verteld hoe de vork in de steel zat en hij accepteerde niet dat iemand die iemand anders bij de politie had aangegeven zomaar bij de anarchisten rondhing. Op een prominente plaats. Hij beriep een vergadering hierover, waarbij zinnen vielen als "Wat zou jij doen als je n***vriendinnetje je zou worden afgenomen?" Ik wist niet wat ik meemaakte - het is de eerste keer dat ik het opschrijf en ik ben nog steeds ontsteld.
Ik stapte uit de FVS maar wilde de Repressie Revue behouden. Die werd inmiddels niet meer in koffiebar/actiecentrum Roodmerk gedrukt en opgemaakt, maar degenen die dit op zich hadden genomen lieten het na een nummer alweer afweten.
Als een zombie (zo voelde het) ben ik bij de FVS teruggekomen, innerlijk al afstand genomen hebbend. Toch lagen er nog flinke acties in het verschiet, in verband met de staatsgreep in Chili, Griekenland en de wurging van Salvador Puig Antich. Repressie Revue heb ik met andere mensen samengesteld en uitgegeven en het is een zachte onopvallende dood gestorven onder de naam Vrijheid. Maar toen was ik echt weg bij de FVS. De eigen stencilmachine voor het blad is bij het verzet in Chili terechtgekomen, een waardige bestemming.

Waar men het wel nodig vond te simuleren dat men Solidair was, en dus een Eigen Tijdschrift onder de naam Solidariteit ging uitgeven. En mij werd verteld dat ik eigenlijk tegen de muur gezet had moeten worden wegens verraad aan De Partij, maar ja, de situatie was momenteel niet revolutionair. Mensen van de FVS waren naar eigen zeggen betrokken bij Revolutionair Volksverzet Nederland, dat van plan was zich te oefenen in liquidaties (die nog steeds niet hebben plaatsgevonden overigens).

18 maart, 2018

Aan het graf van een naamloze (bekend aan God)

Een heuveltje zonder steen
zijn medegelovigen scheppen zand
zij kennen hem niet
de imam weet dat hij moslim is
gaat voor in stil gebed

Wij weten niet zijn echte naam
Fusini Baraya? En kwam
hij uit Burkina Faso
of uit Ivoorkust?
Gecrepeerd in een isoleercel

Gecrepeerd omdat hij
in vervloekt Nederland wilde zijn
Nederland verwelkomde hem
met eenzame opsluiting in zijn ziekte
en een laag aarde

Het aangeslagen personeel
van het gevang dat niet zo mag heten
Het heette hospitium
Het gaat nog regenen ook
Verkiezingsdag

Onder mijn paraplu schuilt ook
de zo afstandelijke Friese schone
een derde wil er ook bij
Ik kijk hem boos aan: dit kan niet
Hij heette Louis

Dat ik naar die naam moet vragen
vind ik een eigen schandaal
Het spijt mij nu
maar drie onder één paraplu?
Een christenplicht zo bij een graf

De bevlogen journaliste
die van alles wilde weten
over Fusini Baraya
dacht dat het nog wel goed kon komen
met de Volkskrant

Dat dacht ik niet
en ik heb gelijk gekregen
zij is er dan ook weg
het is allemaal alleen maar
erger geworden in Nederland

- Ook ter gedachtenis van Menno Wigman en F. Starik

17 maart, 2018

Tel geen geld maar geluk


Happiness, Ken Dodd
Ach, een vrolijk opwekkend deuntje, geen idee destijds van de tranen die het volgende jaar zou brengen


Someone someone, Brian Poole and the Tremeloes
Geen idee destijds dat dit oorspronkelijk van de Crickets was


Everybody knows, Billie Davis & the LeRoys.
Geen idee destijds van het bestaan...

14 maart, 2018

Uit de tijd genomen: Stephen Hawking

Een wonderlijke samenloop: net als een onderzoek van de KNAW duidelijk maakt dat niet "linkse wetenschappers" de universiteit beheersen maar overheid en kapitaal, wat ongeveer op hetzelfde neerkomt, ontvalt ons de bekendste theoretisch-natuurkundige. De man die de tegen hem gerichte lichamelijke ongemakken (dat is te licht uitgedrukt, maar vind maar eens een andere uitdrukking) vijfenvijftig jaar wist te doorstaan. Vast niet de grootste geleerde van zijn tijd, wel de bekendste en door zijn handicaps tot de verbeelding sprekend, en schrijver van een glashelder boek, A brief history of time< in het Nederlands Het heelal getiteld. Misschien kwam het juist door zijn handicaps dat hij puntig en net begrijpelijk genoeg het fascinerende verhaal kon vertellen, Roger Penrose, die heeft meegewerkt aan enkele van Stephen Hawkings populaire boeken stelt dit in het overlijdensbericht.

Het overlijdensbericht in The Guardian.
Om bij de beginzin aan te haken: Hawking was een man van links, zijn misogynie zij hem niet per se vergeven maar hij is daar niet alleen in zijn soort in.

Twee films:


A brief history of time


Into the universe: the theory of everything

Goede tijdreis toegewenst, mr. Hawking.

13 maart, 2018

Waarom het 's nachts donker is: Olbers' paradox

Als het heelal een (schier) oneindig aantal sterren bevat, hoe kan het dan 's nachts donker zijn? Het "schier" in de voorgaande zin lijkt mij van belang want het heelal is niet oneindig, maar voor de menselijke perceptie zou men kunnen zeggen dat het de oneindigheid benadert.
Dat het wel donker is is een teken dat het heelal niet oneindig is, en dat het nog steeds expandeert. Dat het donker is terwijl het dat niet zou horen te zijn heet naar een Duitse astronoom Heinrich Olbers Olbers' paradox.
Edgar Allan Poe heeft als dichter kennelijk de paradox als eerste op papier weerlegd.

(De Aladdin in mij slaat weer even toe... Op de aanleiding kom ik nog terug).

10 maart, 2018

De wijze woorden van Moeder Maria

Nog even aansluiten bij de soundtrack van 1970, zoals twee weken geleden genoemd.


You keep tightening up on me, Box Tops


Leaving on a jetplane, Peter, Paul & Mary



Deze mag niet ontbreken, en jammer dat de echte mixen niet beschikbaar zijn - het zij zo.

09 maart, 2018

Winterbeeld 2018 - stadsvogels

Houtduiven doen zich tegoed aan een voederzakje dat eigenlijk voor de mezen bedoeld was
Maar neem het ze eens kwalijk
Ganzen knabbelen aan een grasveld dat aangedaan is door de vorst van de afgelopen tijd

08 maart, 2018

Onze rangen groeien aan

Olioliola onze rangen groeiden allang niet meer aan. Ik had een hekel gekregen aan dit lied van De Internationale Nieuwe Scène, ontleend aan Dario Fo ongetwijfeld. Maar die rangen groeiden niet, nee.
Hier komt het omstreeks 4.45



Wetende hoezeer het kameraad Willem (Le Roi Danse) opwekte is mijn idee erover veranderd. Ook al zijn die rangen alleen maar geslonken.


De VARA, wie herinnert hem zich nog, zond dit uit in 1983.
Bovengenoemd lied begint omstreeks 6.15

En dan is het 8 maart 2018. Uit de diepten - hoor het lied in het Spaans.


Ach, Spaanse anarchistes (nog wel iets anders dan de dolgeworden [klein]burgers die een land als Nederland heeft gekend de afgelopen decennia) -
blijken een voorbode van een feministische staking en mobilisatie van 5,3 miljoen vrouwen in Spanje. Op de geritualiseerde achtste maart.
Er zijn meer mobilisaties geweest die meer dan bemoedigend zijn, maar ik houd het nu bij SPanje.
Zomaar een collage.

07 maart, 2018

De dode korrel en de rijke vrucht - preambule

Het is een vreemde zin, Joh. 12:24:
Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, indien de tarwekorrel niet in de grond valt en sterft, blijft zij alleen; maar sterft zij, dan draagt zij veel vrucht.
(gemoderniseerde Leidse vertaling)
Redelijkerwijs kun je een zaadkorrel die in de grond zit niet dood noemen, als hij ontkiemt tot een aar die nieuwe korrels voortbrengt. Men zou juist zeggen dat een korrel die niet onder de aarde komt sterft zonder een nieuwe aar voort te brengen. Het beeld moet verwijzen naar het begraven, wat voor mensen iets geheel anders is dan voor graankorrels.

Niettemin heb ik dit vers gekozen als titel voor een artikel verschenen bij Cambridge Scholars Press, over het Nederlandse christen-anarchisme rond 1900, vanwege de poëzie besloten in het beeld, en natuurlijk de bijbelse referentie.
U krijgt dat artikel hier in porties opgedist de komende tijd. De aanleiding is dit sympathieke stuk van Peter Storm, waarin hij echter de lange geschiedenis van afwijzing van macht in het christendom (om andere godsdiensten maar niet te noemen) over het hoofd lijkt te zien.

Die "andere godsdiensten" zijn zeker even belangrijk. Het is een kwestie van beperking om niet ten onder te gaan in het teveel, dat ze buiten beschouwing worden gelaten.
Ik gebruik het woord godsdienst voor wat als officiële, gecanoniseerde leer wordt gezien, met gezag- en machthebbende voorgangers.
Religie gebruik ik voor het ontzag voor het onbegrijpelijke, het terugwijken voor het ervaren Andere, in schrik vaak. Godsdienst kan men afwijzen. Aan religie in deze zin valt nauwelijks te ontkomen.
Heeft u ooit een kat zien blazen met een dikke staart, vechtbewegingen makend met een voorpoot, naar "iets" of "iemand" dat/die u niet kunt zien? Ga bij uzelf na of u overeenkomstige ervaringen, zonder vechtneigingen of blazen, heeft ondergaan.
Natuurbeleving in de ruimste zin of vervoering door muziek (ook in de ruimste zin) vallen ook in deze categorie.
Geloof heeft vrijwel iedere mens. Het is iets anders dan godsdienst omdat de gedachte dat het beter kan toch uit uzelf moet komen en niet uit een soort leergezag opgelegd kan worden. Het kan wel gemeenschappelijk beleden worden. Hier zijn wij bij het socialisme of anarchisme in de buurt.

Anarchisme kan atheïstisch zijn, het is geen voorwaarde. Maar ook als atheïsme is het op geloof gebaseerd. Met zijn twaalf apostelen en zijn Ús ferlosser zijn het Nederlands socialisme en anarchisme doorspekt met geloof dat nog godsdienstige verwijzingen bevat ook. Domela Nieuwenhuis was eerst dominee, evenals voorman Banning van de PvdA en Van der Veen, een van de eerste PSP-Kamerleden. Het lijkt als zoveel geschiedenis vergeten.

De geschiedenis van het christendom is die van de opstand tegen de macht in de Kerk. In het Nederlands kan men hiervoor Theun de Vries' Ketters of J. Lindeboom's Stiefkinderen van het christendom lezen. Een totaaloverzicht is - goddank wellicht - niet voorhanden en waarschijnlijk ook onmogelijk.

Dan een noot aangaande mijn persoonlijke betrokkenheid en interesse in het onderwerp.
Bij een landelijk treffen van anarchisten in de kerstvakantie van 1973 hoorde ik van de gastvrouw in het vergadergebouw dat haar anarchisme inhield: niet roken, niet drinken en geen gemeenschap zonder het oogmerk zich voort te planten.
In diezelfde dagen las ik de roman De waterman van Arthur van Schendel, over de Zwijndrechtse Nieuwlichters die het socialisme aan de horizon verwachten omdat het een goddelijke opdracht is.
Het heeft lang geduurd voordat de legpuzzel vorm kreeg en ik leerde over de combinatie van christendom en anarchisme. Het christendom als geloof, niet als godsdienst. Dat er godsdienstigen waren en zijn die de godsdienst wel in overeenstemming brengen met anarchisme vernam ik dan weer later. Zie hier.

Ik identificeer mij wel met het onderwerp maar voel geen behoefte aan het doen van een belijdenis. Die mag je in het vrijzinnig christendom, dat het Nederlands christen-anarchisme heeft voortgebracht, toch zelf samenstellen.

Gaat u verder te rade bij Peter Marshall, Keith Hebden, Paul Cudenec, Jacques Ellul, Paul Virilio, Dorothee Sölle, Simon Critchley en noem maar op voor verdere oriëntatie, naast de zelfvertaalde serie die hierna volgt.

05 maart, 2018

Bejaarde grutto's in een landschap dat pijn doet

Ze blijven het proberen, de gruttostelletjes. Ze komen uit het zuiden, maken een nest, leggen eieren, en die komen niet uit. Of ze komen wel uit en dan gaat de maaimachine er overheen. En overleven de kuikens het dan zijn ze een zo makkelijk te vinden prooi voor vos, hermelijn, buizerd enzovoort.
Bejaarde grutto's, noemt Jantien de Boer ze in Landschapspijn.
Het is een belangrijk boek, anders hadden we het niet aangeraden, en tegelijkertijd (heb het nu gelezen) krijg ik er het gevoel bij dat Johan van der Gronden, die er veel in aan het woord komt uitdrukt op het einde van van dit stuk.

Landschapspijn is gebaseerd op een beeld van het landschap dat al verschraald was. Wat Thijsse beschreef in De bonte wei was al een verdwijnend en ten ondergang gedoemd landschap. Thijsse verwachtte niets goeds voor het madeliefje, het lieflijke bloempje van de weiden zoals de naam uitdrukt. Daarvoor is vooralsnog zorg niet nodig, maar allerlei planten en vooral ook dieren verdwijnen. Grote biljartlakens van "productief" gras, zonder grazende koeien, iedere paar weken gemaaid om de op stal staande beesten te voeren, dit alles ter meerdere glorie van een melkplas die geëxporteerd wordt - vooral naar China nu. Boeren met zulke massakoeienhouderij halen hun schouders op over landschapspijn, "alsof het onze schuld is". En er is al zoveel verloren gegaan, en dat is waar. De enorme coöperatie ontmoedigt de overschakeling naar biologische veehouderij, omdat er geen vraag naar zou zijn.

Stedelingen die het platteland bezoeken zullen de pijn misschien niet eens voelen. Zij weten niet wat er verloren is gegaan, en "het is toch groen". Jantien de Boer hoopt dat het tij nog gekeerd kan worden. Hoop alleen is niet genoeg.
Opmerkelijk: in de tweede druk, die ik gelezen heb en die dateert van april 2017, wordt het onderzoek naar de grote insectensterfte in Noordrijn-Westfalen al genoemd, eerder nog dan elders vermeld.

03 maart, 2018

De pijn die het doet je te zien gaan


Naar ik verneem de laatste plaat op Radio Caroline North, 2 maart 1968, ter afsluiting van Don Allen's Country & Western Jamboree. God be with you, Jim Reeves. Ongewild zwaar geladen, want Don wist niet dat het afgelopen was.
Nou, vooruit, dan ook nog twee postuum uitgebrachte singles van de man, nee, niet het zonnetje in huis, wat postuum misschien ook maar beter was.


It hurts so much to see you go


Is it really over?

02 maart, 2018

Weest slopers van de staat - punten over kolonialisme, deel 2

Doorgenummerd vervolg op dit artikel.

4. Dat ultrarechts intussen aan een openlijke herwaardering van het kolonialisme toe is zou geen verbazing moeten wekken.

5. Het ophemelen van kolonialisme is niet eens zomaar een lofzang op het eigenbelang van de heersende klasse. Het zou een uiting kunnen zijn van het vooruitgangsgeloof, dat getooid met het etiket joods-christelijke cultuur dezer dagen zijn eigen seculiere gang gaat.

6. Dit vooruitgangsgeloof is niet zomaar "rechts", voor wie dit mocht denken. Veel marxisten zijn ook goed in het zingen van de lof van het beschavende kolonialisme. Het kapitalisme is nu eenmaal een fase waar de hele mensheid doorheen moet om tot het Hogere, het Socialisme te komen. Nee, niet alle marxisten redeneren zo.

7. De grootste koloniale propagandazwendel is het Brengen van Vrede tussen oorlogvoerende "stammen". Het spraakgebruik is nog steeds niet weg. In Zuid-Soedan voeren "stammen" oorlog. De genocidale oorlog tegen Biafra was "stammenstrijd".

8. De koloniale macht veegt mensen die in vrede met elkaar of desnoods langs elkaar heen geleefd hebben in een zelfgewrochte staat. Maar ze mogen niet in vrede uiteengaan.

9. "Onoverbrugbare tegenstellingen" van koloniale makelij hebben bij de onafhankelijkheid van Brits-Indië voor moord op miljoenen gezorgd. Dicht bij huis hebben de Britse kolonialen dat soort "tegenstellingen" gekweekt in Ierland, de eerste kolonie van Europa.

10. Waar het woord "stammen" valt zijn de kookpotten waar de beschavingbrengers in belanden niet ver weg. "Nu doen we dat niet meer" laat Fanon een zwarte padvinderhopman zeggen, en de man meent het nog ook. De kookpot is voor de koloniaal het hoogste stadium van beschaving dat mensen zonder geschiedenis ("stammen") hebben voortgebracht.

11. Of racisme een product is van het kolonialisme is nog de vraag. De overweldiging van de bevolking van "Amerika" en vervolgens Afrika en het herinvoeren van de in Europa verdwenen slavernij voor de gekleurde mensen kan moeilijk anders dan als racisme gezien worden. De kolonisering van Afrika kwam grotendeels na de slavenhandel, werd vaak zelfs gemotiveerd als bestrijding van die handel.

12. Kolonialisme of imperialisme zijn in ieder geval voortbrengselen van de nationale staat in Groot-Europa (dus Noord-Amerika inbegrepen).

13. Weest dan taaie rooie rakkers, weest slopers van de staat! (naar: C.S. Adema van Scheltema)

- wordt al dan niet vervolgd -

28 februari, 2018

Mijmeringen rond een grasveld - Mijn Nijmegen

Ergens op het gras liggend, pratend met een vrouwelijke kameraad wier naam ik nooit geweten heb - ach, hoe lomp ging je met elkaar om eigenlijk, en toch ook weer niet helemaal - in de tuin van het instituut voor politicologie.
De Rooie Flikkers kwamen zich presenteren, sommige mannen in bloemige jurken, opgemaakt. "Wij zijn niet normaal en daar zijn we trots op". Ik had sjans bij de heren en hoewel ik het wel leuk vond vroeg ik mij wel af waar ik het aan verdiend had. Naamloze Vrouwelijke Kameraad wees lachend op mijn haar. Ik had er een madeliefjesbloempje in gestoken dat op de een of andere manier los op het gras had gelegen. Zij dacht dat het daaraan lag. Bij wijze van afscheid gistermiddag klonk in het lunchcafé die afschuwelijke plaat van Scott McKenzie. Alles heeft met alles te maken.
Is een bloemetje in je haar steken "niet normaal"?

Bij die dag waarop de Rooie Flikkers naar buiten traden moet Krapuuls Willem aanwezig zijn geweest. Le Roi Danse, die nooit berust heeft in het zo uitgesproken streven in homokringen van nu om vooral "normaal" te zijn, met huwelijk en al, opgenomen in de lettervermicelli waar hij graag de spot mee dreef. Normaal, dat waren "zij", wij niet.
Toen we samen aan Krapuul werkten en ik mijn jaarlijkse bedevaart naar Nijmegen ondernam is het er niet van gekomen elkaar te ontmoeten. Ik vind het een troostrijke gedachte dat we elkaar wel tegengekomen zijn op dat grasveld, 16 mei 1976, zonder elkaars naam te weten zoals ik ook de naam van die kameradin niet geweten heb.

We moeten een raakpunt hebben gehad via "de Piersonstraat", 1981 - alleen was ik daar niet bij. Willem wel. Ik had een al dan niet zelfgekozen bezoekverbod sinds de eraan voorafgaande september. Ik had met de vuist op tafel geslagen, althans overdrachtelijk, hij er uit of ik er uit - mijn geliefde had iets met de vent van "haar beste vriendin", een toestand die ik niet wenste te accepteren. Maar ik liet me vermurwen door haar antwoord dat zij mij niet kwijt wilde, ook al was zij bang dat het wel kon gebeuren. En het geschiedde, niet lang nadat zij haar toevlucht bij mij had gezocht na de schrik van de sprong over de barricade rond de Piersonstraat.

De afslag bij de Ziekerstraat roept nog steeds de reflex op: de weg naar haar huis. Dat is dus 37,5 jaar geleden. Op die hoek is Louis Sévèke doodgeschoten, een geruchtmakende moord, zomaar op straat. Maar dit terzijde.
Wat bindt mij aan de stad? Niet het grasveld met het madeliefje en allen die eraan verbonden waren. Niet het regelmatig bezoek aan de SUN, later, toen ik vaak in de stad was omwille van de liefde. En ook dat is niet De Band. Het lot wilde dat mijn schoonouders - de echte, officieel erkende - gingen wonen in een prettige nieuwbouwbuurt, in een straat vernoemd naar een anarchiste wier naam geannexeerd is door de sociaal-democraten, ze kan toch niets terugzeggen. Verkenningen en fietstochten vanaf dit punt hebben de stad pas echt tot de mijne gemaakt. En de wetenschap dat ik die trouweloze geliefde er hoogstwaarschijnlijk niet zal tegenkomen, omdat zij er allang niet meer woont. Schoonouders zijn ook weer weggegaan, wij zijn ge- of verbonden gebleven.

Ik sta in de snijdende oostenwind die barre koude brengt aan de Waal. De vrachtboten die met hun duidelijk bewoonde cabinegedeelte iets huiselijks hadden in hun langsvaren zijn grotendeels vervangen door platte schuiten met de beruchte Containers uit China er op. Roep vooral om "Nexit" hoor, en zie of je het krijgt. En hoe goed het "Nederland" zal doen.
De Ooij is tegenwoordig te voet vanaf de Waalkade te bereiken, er wordt gewerkt aan de natuur. Is het een typisch Nederlandse paradox? Ik kijk naar de best steile heuvels langs de Waal, een onnederlands landschap en denk: "Mijn Nijmegen".
"Beste kerel, je hebt gelijk," spreekt Godfried Bomans tot me.

27 februari, 2018

Yucca's in de duinen

Natuurbericht meldt:

In 2017 vonden vrijwilligers Niko Buiten en Corry van Breen tijdens een planteninventarisatie bij Zandvoort de Yucca (Yucca flaccida) op enkele duintoppen in het duingebied Kraansvlak (onderdeel van het Natura 2000-gebied Kennemerland-Zuid). Omdat de vestiging van de exoot in het duingebied een bedreiging vormde voor de duinflora en -fauna in het zeedorpenlandschap van Zandvoort meldden zij de vondst aan duinbeheerder PWN. Begin februari 2018 zijn de planten verwijderd uit het duin.

Yucca of Palmlelie is een geslacht dat oorspronkelijk voorkomt in Noord- en Centraal Amerika. De planten hebben dikke, leerachtige bladen met een scherpe punt en kunnen forse struiken vormen. De pluimvormige bloeiwijze heeft witte bloemen. In Nederland worden drie sterk gelijkende Yuccasoorten in het wild aangetroffen. Het gaat om Yucca filamentosa, Yucca flaccida en Yucca gloriosa. Met de determinatiesleutel op waarneming.nl kunnen deze van elkaar onderscheiden worden.

Nu zal het om garden escapes gaan, maar de Yucca (palmlelie) hoort in woestijngebieden en de duinen (en binnenlandse zandgebieden) zijn de Nederlandse pendanten van woestijnen. Eurazië heeft het zogenaamd kenmerkende tumbleweed geschonken aan het "wilde westen", waarom zou de Yucca zich niet bij de al even exotische maar inmiddels aanvaarde en als karakteristiek geziene teunisbloem mogen voegen?

26 februari, 2018

Garmt Kroeze, Provo

Garmt Kroeze, Provo van het eerste uur, maar nogal vergeten, is al evenzeer in de luwte van nieuws in november overleden. Het Dagblad van het Noorden luidt hem uit.

24 februari, 2018

Laten we weggaan van hier

We lopen tegen de vijftigste verjaardag van het einde van Caroline North & SOuth aan, nu trakteer ik mijzelf en u op muziek van het verjaarscadeau RNI dat in 1970 zo'n beetje voor de soundtrack zorgde. Muziek van rond mijn verjaardag toen en van die begindagen van het station.


Love grows (where my Rosemary goes), Edison Lighthouse


Light flight, Pentangle


Friends, Arrival. Verzonken en teruggehaald - ze klonken een beetje als een kerkkoor maar dat was de stijl van die tijd (zie ook: Congregation, de naam alleen al).

22 februari, 2018

Je rechterhand is voor de fascistengroet, niet voor masturberen

Wilhelm Reich heeft ook al voor niets geleefd, lijkt het. Bij ultrarechts is het inmiddels VERBOTEN de hand aan jezelf te slaan als man (vrouwelijke seksualiteit doet er niet toe voor die lui, ook dat is allesbehalve nieuw).
Waar ik zoiets verneem weet ik al niet meer en het doet er ook niet toe. De Media zijn buitengewoon geïnteresseerd in het (gebrek aan) liefdesleven bij mijnheer Bodee. Maar het nieuws dat hij zijn kwakje spaarde voor zijn geliefde, daar had zij recht op, waarom moet ik dit vernemen? Wat is dat voor knapentaal?

Maar het blijkt geen knapentaal, er zit zoals bij alles van die figuur nieuw-fascistisch gedachtengoed achter. Niet masturberen is goed voor je mannelijkheid, je wilskracht en noem maar op.
"Je kunt het, man!" krijg je te horen als je een maand niet gemasturbeerd hebt.

Ik zal u even iets persoonlijks bekennen. Onvoorgelicht als ik was en iets gelezen hebbend in Readers' Digest over het opbranden van mannelijke energie deed ik als veertienjarige mijn uiterste best de Neiging te onderdrukken. Ja, ik heb de maand ook gehaald! En dan doe je het verdomme in je slaap en is al je moeite voor niets geweest. Tot verbazing van docenten ben ik dat jaar blijven zitten. Dan krijg je dat. Maar het zal wel goed zijn geweest voor mijn Mannelijkheid. En mijn Wilskracht.

Wat ik dan weer niet begrijp is het verband dat de anti-masturbeerbrigade legt tussen "porno" en de zelfhulp. Ik heb een keer als eerstejaars een serie pornofilms bekeken, ter sociëteit ja. Algemeen geuite mening in de tent: hierna kan ik het niet eens meer de komende maand. Stomvervelende onesthetische en vooral ook onerotische rommel. Iets wat een tijd kost om het te boven te komen.
Het was dan wel een Linkse Studentenvereniging. Die had je toen.
En misschien is het ook wel weer Heel Mannelijk om er naar te kijken. En nog mannelijker om het te laten:
De meest extreme aanhangers van alt-right, zoals 'The Golden One', geloven ook dat pornografie een kwaadaardig complot is waarmee Hollywood (lees: joden) de controle probeert over te nemen door mannen van hun testosteron te ontdoen.
De Morgen - het verbaast mij niet dat Nederlandse kranten geen aandacht zullen besteden aan deze fascistische gekte.

Het tableau de la troupe hier beziend kan ik mij ook wel weer voorstellen dat de heren zijn aangewezen op porno en zelfbediening. "Je rechterhand is om gestrekt omhoog te steken".
Nee hoor, mijn Franse geliefde-van-ooit zei realistisch: un homme est servi le meilleur par sa main droite.
Herhaalt de geschiedenis zich hier als komedie?
We kunnen het er niet op aan laten komen, vrees ik.

Ook hier raken de fascisten weer de ongeveer pathologische christenhoek. Hier heb ik wat bloempjes bijeengebracht uit een tovertuin vol met wijze woorden gericht tot de Jonge Christen. Eentje dan:
Uit recent medisch onderzoek zou bijvoorbeeld blijken dat mannelijk masturberen prostaatkanker kan voorkomen (hoewel dit door anderen wordt tegengesproken). Anderzijds kan masturbatie leiden tot een tekort aan zink dat in sperma zit. Dit bevordert de kans op waanzin. Bovendien kan het leiden tot verslaving waar veel mensen problemen mee hebben.
De klemmende vraag: komt die zink alleen vrij bij masturberen? De bron van de citaten is niet meer terug te vinden, de herkomstsite is weg, maar het is genoteerd.

"Rukken tegen rechts", heren, ken uw taak.
(Dames - ik weet niet wat ik moet zeggen, u bent niet in beeld bij die lui).

21 februari, 2018

"Ze houden nu eenmaal meer van hun schiettuig dan van hun kinderen"

Dit is de volledige toespraak, althans de meest complete plaatsing ervan, van Emma González, leerlinge van de Marjory Stoneman Douglas High School in Parkland, Florida. Kun je zo welbespraakt zijn op je achttiende, vraagt de vaste ultrarechtse jankbende zich af. Ja, dat kun je. En zij is gedreven door haar ervaring: overlevende van een schietpartij op haar school door een rechtse extremist. Voor wie meteen alle gevoeligheden die bij zijn kleurtje horen uit de kast getrokken worden: verward, ongelukkige jeugd, rustige jongen die weliswaar een vlieg wel kwaad doet maar enzovoort enzovoort blabla. Het kwaad in de VS is minder dan banaal.

González zegt de figuur die voor president van de Verenigde Staten doorgaat de waarheid. Zij is niet de enige van die school, de overlevenden spreken en zeggen dat het afgelopen moet zijn met het vrijelijk rondlopen met schiettuig.



Ja, woede en verdriet kunnen spraakzaam maken, en wat men zegt zal de machtigen niet bevallen. Uw "gedachten en gebeden" kunnen ons niet schelen, ze helpen ons niet en - wij geloven er niet in.
De macht in de VS dient alleen nog het grote geld, waar uiteraard de wapenindustrie bij hoort. Vrije verkoop van moordmiddelen en de bijbehorende "vrijheid" het op een moorden te zetten en achteraf krokodillentranen te vergieten dienen behouden te blijven. De scholieren die de aanslag overleefd hebben worden al "activist" genoemd, wat schandalig genoeg is: zij zijn getraumatiseerd maar laten door hun echte psychische verwonding iets weten wat de macht niet wil horen. Dus gaat de strontkar van de usual suspects over de overlevende ooggetuigen van die school heen.

Maar hoe verschrikkelijk de aanleiding ook is, Emma González en haar medeleerlingen bieden hoop. "Wij zijn niet de individualisten die alleen in onszelf geïnteresseerd zijn, zoals the companies het willen voorstellen om ons onderworpen te doen zijn".

Zoals zo vaak: de hoop is ons geschonken terwille van de hopelozen.

19 februari, 2018

Portfolio 30: Ruud Lubbers, achteraf - Overpeinzingen bij kurk - Een willig oog - Het roze drankje, omdat zij het wilde

Ruud Lubbers, achteraf

Hij ging voor de jonge progressieve katholiek door in het kabinet-Den Uijl, maar we konden het al meteen weten: in dat kabinet zei hij dat er begrip getoond moest worden voor die groep mensen over wie werkelijk niemand nog iets aardigs zei in Nederland en die daardoor zwaar in de verdrukking was.

De ondernemers.

Het werd met de mantel der vergeetachtige liefde bedekt, en toen kwam zijn kans, met de val van Aantjes in 1978: fractievoorzitter van de nieuwbakken combinatie CDA, en premier vanaf 1982.

De tijden dat we ons moesten inzetten voor Tamils van Sri Lanka. Vluchtelingen. Tout ça change.

De premier van “we moeten allemaal inleveren”. Zoiets zei de chirurg toen mijn moeder geopereerd moest worden voor borstkanker. Ze bleef.

*

Overpeinzingen bij kurk

Als ik een wijnfles opentrek moet ik onveranderlijk denken aan wat mijn moeder tegen mij zei toen ik nog jong en onslijtbaar vrijgezel was. "Als je verkering hebt moet jij zo'n fles openmaken bij haar ouders." Dus dat moest ik maar kunnen. Waarom dit eigenlijk aan mij uitbesteed zou worden door die schoonouders kan ik niet meer navragen. In de praktijk is het nooit voorgekomen en ik verwacht niet dat het anders zal gaan. Schoonmoeder heeft wijn met schroefdoppen.

Die zie je helaas steeds meer. Kurk is een schitterend plantaardig product, de zoveeljarige bast van de kurkeik die, eenmaal afgepeld, weer jaren moet aangroeien tot nieuwe kurk. In het rode bolwerk van Portugal, Alentejo, wordt het geoogst. Wordt of werd?

*

Een willig oog

Je kunt dat zo hebben, zo'n eerste blikwisseling. Dat je interesse gewekt wordt voor Die Ander, het middenrif roert zich een beetje. We zouden het leuk kunnen hebben. Het hoeft niet hoor, maar het zou kunnen.
Een jaar later was ik vrij, niet tot mijn genoegen, maar juist wel de gelegenheid een Andere Ander te zoeken. En zij schoot mij te binnen. Zou zij ook een beetje dat gevoel gehad hebben, bij die eerste blik?

Het moet wel. Het signaal dat ik terugkreeg was als het kinderlijk stampen met de voet, "jij bent stom, wat denk je wel". Maar het water werd wel erg diep gemaakt. Dus maar niet.

En jaren later vernam ik weer over haar. Ze kweekt wilgen.

*

Het roze drankje, omdat zij het wilde

Zij zat naast mij aan de bar. Nou ja, eigenlijk zat zij naast haar man, en ik links van haar. Rechts van haar man zat de Lellebel van het Café. Die had je toen nog, ik spreek van best wel lang geleden. En haar man zat binnen de kortste keren verwikkeld in een langdurige tongzoen met de LvhC.
Dus praatte zij met mij en omgekeerd. In gedachten streelde ik haar fraaie benen en ik vroeg mij af waarom die man haar geen aandacht gaf. “Wat wil je drinken?” vroeg ik.
Campari.
Na een slok stond zij op en haar man ook. “Ik ga met hem mee. Niet omdat het moet, maar omdat ik het wil”.
Mijn eerste en laatste campari.

18 februari, 2018

Mei 1968 - een Dubbele Boterham met Kaas

Voor het kwartaalblad De AS, de naam is een acroniem voor Anarcho-Socialist, ben ik ooit een serie gedachtenissen over Actie in de Jaren Zeventig begonnen. Een link, De Link opzoeken leert mij dat ik de serie in volle vlucht heb afgebroken. De serie heet Dubbele Boterham met Kaas.

Heb ik dat al verteld? Kort voor de Kamerverkiezingen vorig jaar was ik op een redactievergadering van De AS en het viel als een blok op mij dat niemand van de aanwezigen een woord besteedde aan de actualiteit. De Verenigde Staten van Amerika hadden ruim een maand een president die echt niet anders kan aangeduid worden dan als een fascist, maar blijkbaar was het niet interessant. Nu was Wilders ook maar zelden of nooit onderwerp van gesprek, maar de identificatie van nogal wat redactieleden met "vrijdenken", het georganiseerde atheïsme in Nederland, heeft geleid tot een tenenkrommend "Hernieuwd Islamdebat"-nummer, verlucht met fijne cartoons van de Profeet. Ja, die. Dat vrije denken in Nederland heeft toch al een richting genomen die ernstig te denken geeft, zij het niet zoals ze daar graag willen - Paul Cliteur was er voorzitter, en hij vindt dezer dagen dat Onze Lieve Heer ons toch niet allemaal gelijk geschapen heeft. Opmerkelijk voor een vrijdenker, misschien niet voor een prominent lid van de Baudetclub. (Ja, hij was eerder lijstduwer bij de Partij voor de Dieren, tot behoorlijke schande, zeker achteraf).

Op die vergadering kwam ik aan na vertrek uit het virtuele redactielokaal van Krapuul, waar alle actieve redactieleden op dat ogenblik aanwezig waren. Het was een zeer merkwaardige ervaring - de voeten getrokken uit de modder van het dagelijks speuren naar het polder- en het internationale fascisme naar de losgezongenheid van iedere actualiteit. Je zou kunnen zeggen dat het een reis naar de irrelevantie van een zeker anarchisme was.

Het klapte op het ogenblik waarop ik vertelde dat ik met de inmiddels twee jaar geleden overleden fungerend hoofdredacteur (officieel: einderedacteur) had vastgesteld dat "vijftig jaar 1968" toch een themanummer zou moeten worden. Ik liet de vergadering als het ware de laatste wil van de oprichter van het tijdschrift weten. Iemand zei dat het een goede gelegenheid was voor de redactieleden om te vertellen wat zij met mei 1968 hadden gedaan. Ja, voor de meeste redactieleden zou dat een verhaal kunnen opleveren. Maar dit was dan ook de nieuwe eindredactrice te veel. Het kwam er op neer dat zij geen zin had verder te werken in een in zichzelf besloten bejaardensoos zonder enige relevantie voor thema's die anarchisten van nu bezighouden. En toen ik hiermee via een intern schrijven instemde kon ik zonder plichtplegingen ten aanzien van een auteur/redacteur van vijfentwintig jaren her ook vertrekken.

Voor straf hier een Dubbele Boterham met Kaas over mijn mei 1968. Trouwe krapulisten herinneren zich wellicht deze mystificatie. Ik ga niet uitleggen waarom ik die geschreven heb.
Een serieus stuk dat wat mij betreft zou aansluiten bij de reeks van De Wereld Morgen over mei 1968 heb ik vorig jaar al hier geschreven.

*

Dan is het verhaal van "mijn" mei 1968, de Grote Mei dan, met vooral wat er aan voorafging, tamelijk snel verteld.
Voor de laatste formele schooldag van mijn eindexamenklas was, naar gebruik, een soort afscheidsopvoering traditie. Die bestond uit een soortement demonstratie met heusche beschilderde borden en teksten betrekking hebbende op docenten - risqué want sommigen moesten ons examen beoordelen. Vermeldenswaard lijkt mij de tekst over een gymnastiekleraar die iets te graag aan de achterwerken van goed presterende leerlingen kwam (dus niet bij mij). Hij lachte wat schaapachtig.

En door de microfoon die via de conciërge geregeld was schalden de teksten die ik geschreven had met dankzeggingen jegens diezelfde leraren over de binnenplaats, ook niet mals.
De HBS-afdeling had zo hun eigen opvatting over een afscheidsstunt. Zij zetten een tuinslang in op onze uitvoering. Het was toch al kil en regenachtig.
Dit voor het geval dat u denkt dat gymnasiasten gedoemd zijn tot corpsballendom en andere vwo'ers niet. Integendeel.

Eén HBS-er sloot zich solidair aan bij de gymnasiasten, hij had een pick-up met singles bij zich die via het systeem over de binnenplaats klonken. Had hij er meer dan twee bij zich? Dit zijn de twee die ik mij herinner.


Love makes sweet music, Soft Machine. "Die is van vorig jaar," zeurde ik. Hij: "die wordt opnieuw uitgebracht hoor". Pieter, ik wacht nog op die rerelease...


Sittin' on the dock of the bay, Otis Redding. Wel contemporain, ik was niet blij met deze enorme hit: o, "ze" ontdekken Otis Redding nu hij dood is.

Het eindexamen bewoog zich tussen de moord op Martin Luther King en de korte verdwijning van De Gaulle, met als toegift de moord op Robert Kennedy. Het Nieuws kwam via radio en televisie. Daar kwam het ook echt op.
Bewogen andere tijden.

*

U vraagt zich helemaal niet af waarom die serie "Dubbele Boterham met kaas" heet dus zal ik het uitleggen.
Die legendarische jaren zestig speelden zich in de jaren zeventig af.
De Amsterdamse georganiseerde anarchisten participeerden in een zelfbeheerd koffiehuis, Roodmerk geheten, waar de grootste attractie de Dubbele Boterham was. Met ham en kaas. Voor de vegetariërs alleen met kaas.
Vanuit deze basis werd menige actie voorbereid of gevoerd. En betrokkenen werden geacht bardiensten te verrichten. Ik kan nog steeds zeggen dat ik dat niet met veel plezier deed.
Toen de anarchistenclub in het niets was opgelost kwam ik er wel weer, inmiddels kon men er ook een uitsmijter genieten, wat ik dan met plezier deed. Een ander mocht er op zwoegen.

Goed, dat weet u dan weer.