24 juni, 2017

Schelpendansen

Een soort muziek en dans waarvan ik mij kan voorstellen dat de zich christen noemende overheersers in México het lang niet getolereerd hebben: wilde ritmes, trommels, geluidsstoten door schelpen (waar de conchero zijn naam aan ontleent). Maar ook snaarinstrumenten die naar de Iberische wereld klinken maar die natuurlijk best "inheems" kunnen zijn.
Tot gisteren had ik niet gehoord van deze inheemse Mexicaanse dans en muziek.


Xipe, Grupo de música Nahucalli begeleid door het Ballet Folclórico del Estado de México


"Danzas de concheros" uitgevoerd door Cedart Morelia (een dansschool verbonden aan een hoger-onderwijsintelling)
Het tweede en middelste nummer doet nogal denken aan Floral dance. Zijn motieven over de hele wereld verspreid?
Dit is de 21ste eeuw, dus de flitsen, selfiesticks en opnamen met telefoon blijven niet uit.


Danza del Fuego, Kalpulli Mexica Yolotl

23 juni, 2017

Minachting voor de arbeidersklasse aan de hand van Trump

Bij de ergernissen die zich opstapelden ten aanzien van de liberals die zich anarchist noemen bij De AS hoorde het als interessant rondsturen van een tekst van Ewald Engelen over feminisme. En over "waarom Trump gewonnen heeft" - de arbeidersklasse voelde zich verwaarloosd door de Democraten, moet u weten. Het enige gepaste antwoord hierop was en is: Trump heeft niet gewonnen. Het schandalige kiesstelsel van de VS heeft deze figuur het presidentschap geleverd. Hillary Rodham Clinton heeft veel meer stemmen gehad, dus alle geklets over die arme veronachtzaamde arbeiders slaat nergens op. Deze eenvoudige waarheid viel niet goed bij De AS, je bent lebraal of je bent het niet.

Ewald Engelen en ik zijn inmiddels partijgenoten. Ik moet zeggen dat ik zijn bijdrage in De kanarie in de kolenmijn, feitelijk een verkiezingsmanifest van de Partij voor de Dieren, zeer waardeerde. Ik heb ook geen remedie in het hoofd laat staan bij de hand tegen de implosie van het kapitaal, dus het reformisme mag zijn kans hebben wat mij betreft.
En dan krijgen we het weer, de onzin over de "witte werker" die uit welbegrepen eigenbelang gekozen heeft tegen een partij die alleen maar weet te praten over wc's voor transgenders. Hier aan de hand van zekere Joan Williams.

Ik voel geen behoefte de Democraten te verdedigen, of mee te gaan in het verhaal dat zij in hun zogenaamd dédain voor de witte werkers zich voor allerlei "minderheden" inspannen. Waarbij uitdrukkelijk zwarten en vrouwen worden genoemd. Je hoeft toch echt niet te gaan tellen om er achter te komen dat - gesteld dat het klopt - dit geen "minderheden" zijn, maar de meerderheid. Clinton heeft dan ook gewonnen, weet u nog? De andere Anderen die dan als curieus propagandapunt er bij worden gesleept om stemmen op Trump te rechtvaardigen zie ik als tamelijk kwaadaardig punt om het Gezonde Volksgevoel goed te praten.
Maar het gras wordt mij door Peter Breedveld verder voor de voeten weggemaaid.




22 juni, 2017

Zaak van Chagos doorverwezen naar Internationaal Gerechtshof

Chagos stond of staat op het tienpuntenlijstje van "snel te regelen" van Jeremy Corbyn. Daar kende ik zijn naam van: van de parlementaire groep gewijd aan Chagos - gezien zijn standpunt dacht ik eerst nog dat hij Liberal was, want Labour was volkomen fout in deze zaak, niet anders dan de Tories.

De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties heeft de kwestie van de soevereiniteit over Chagos nu doorverwezen naar het Internationaal Gerechtshof in Den Haag. Westminster (onder Harold Wilson) heeft eigenmachtig de Chagos-archipel afgescheiden van Mauritius om vervolgens de eilanden uit te besteden aan de Verenigde Staten.
Geen wonder dat het regime-May nu vindt dat Mauritius en GB het onderling moeten regelen. Dat ging al zo goed de afgelopen vijftig jaar.

Zelfs als zij zich in Londen bij een voor Mauritius gunstige uitspraak zullen neerleggen, wat onwaarschijnlijk is - tenzij Corbyn premier wordt - zal de hele procedure weer heel veel tijd gaan kosten.

Bron.

21 juni, 2017

Donkere of lichtende gestalten

In de trein op weg naar Leeuwarden lees ik een boek van Gerard Visser over de ziel.
Het roept de vraag op die materialisten toch in verlegenheid moet brengen: wie is IK als vijfjarige als alle cellen in "mijn" lichaam vervangen zijn - het lichaam dat ik "ik" noem. "Mijn lichaam" veronderstelt trouwens een buitenlichamelijk eigenaar.
In Leeuwarden presenteert een makker van vele jaren her, de Vrije-Socialistentijd - die dezer dagen enigszins opspeelt, maar heb ik zin er over te schrijven, zeker nu in de hitte? -, een boek waarvan ik de eerste versie gelezen heb. En waarin ik de blijkbaar leesbare boodschap niet heb opgemerkt. Ik excuseer mij met het online lezen, niet erg sterk als argument om hier te vermelden geef ik meteen toe.

Halverwege Visser op de heenreis, halverwege Puite op de terugreis, even onderbroken door de conductrice die op de Oostvaardersplassen wijst waar de reeën en grotere herten bijeen zijn.
Ik lees over zijn wedervaren in Akkrum terwijl de trein deze plaats aandoet. Ik heb geen zin om uit te stappen om er eens rond te kijken. Te heet, te laat.
Harm wordt door een donkere gestalte gevolgd sinds zijn vijfde, de gestalte is verbonden aan Akkrum.
Mij volgt een lichte gestalte sinds mijn vijfde levensjaar. Soms vergeet ik haar, wijs is dat niet. Het is wel heel wat mooier en een prettiger gedachte. Mijn gestalte is verbonden aan een plaats die nu moskee is, wat ik een gepaste bestemming vind.
De jonge vrouw genoemd in mijn verhaal over dessaultjes en paté kan ik verbinden aan mijn Gestalte.

Zo, die is er uit op een hete eerste dag van de zomer. Spoedig (veel) meer.
(Het boek van Van Schendel heb ik nog steeds niet gelezen. Vooruit, misschien een passender titel ook plaatsen).

20 juni, 2017

Lentebeeld 2017 - slotakkoord in de hitte

Het is een strontkar, of het "de strontkar" is die je over je heen krijgt van De Kameraden...?
SInt-Janskruid uit eigen kweek
Eigen prikneuzen eerst
..en eigen Zeeuws knoopje
Eendengezin - men zou denken dat de jonkies inmiddels groot genoeg zijn om weg te zwemmen
Van het erf - gewoon kaasjeskruid. Hoezo gewoon?

19 juni, 2017

Groen en rood verdwijnen uit Amsterdam

Ze zijn er nog wel af en toe, de dromen, maar ze spelen niet meer aan het Rokin waar "ze" opduiken. De bron van die droom moet de ontmoeting zijn geweest met twee stellen "blauwen" op lijn 24 en 25 achter elkaar, 1962. Nu zijn het enkele losse motorwagens, vaak van series die in 1962 al uit zicht waren. Of het profetisch is weet ik niet, in het geheel komt ook een drastische wijziging voor van tramlijnen in Amsterdam. Dan duikt er een lijn 19 op die van niets naar nergens lijkt te gaan. En laat er nu net zo'n schier historieloze lijn komen met dat nummer, van Diemen naar Station Sloterdijk. De lijn rijdt evenwel toch op een stuk waar ooit voorgangers hebben gereden (de "binnenring"). Waarom het niet lijn 9 mag zijn is mij een raadsel. Om de mensen in te peperen dat je niet meer naar "de stad" kunt met die lijn?
De groene en de rode lijnkleur verdwijnen uit Amsterdam, met lijn 9 en lijn 10. Historieloos? Het staat nog te bezien.

18 juni, 2017

Een "christelijke staat"- onbestaanbaar, maar wel uitgeroepen

De voormalige Duitse kolonie van Samoa, jarenlang West-Samoa geheten als onafhankelijk land, en nu Samoa zonder meer, heeft met vrij grote parlementaire meerderheid de "christelijke staat" uitgeroepen.
Eerst stelde artikel 1 van de grondwet dat Samoa "gebaseerd is op God", een loze kreet waar niettemin geen godsdienstig persoon van welke richting ook over kon morren. Nu wordt het: “Samoa is een christelijke natie, gebaseerd op God de Vader, de Zoon en de Heilige Geest". Blasfemie en misbruik uit een hoek waar je het niet zou moeten verwachten. Of ja, die akelige missionarissen/zendelingen hebben hun werk goed verricht. Zullen ze zelf misschien vinden.

Bron.

17 juni, 2017

Zang die uit de strot komt

Wonderlijk - wordt dit alleen door vrouwen gedaan?


Kathy Keknek & Janet Aglukkaq


Enige uitleg door Tanya Tagaq (Engels)


Yup'ik-ensemble Pamyua met niet nader getiteld lied

16 juni, 2017

De papieren werkelijkheid van het neoliberalisme losgelaten op Amsterdams openbaar vervoer

Laatst moest ik iemand troosten dat lijn 9 opgeheven wordt in Amsterdam. "Ze moeten maar de Noord-Zuidlijn nemen". Die helemaal niet in de buurt komt, maar sinds wanneer zou dat iets moeten uitmaken?
Het hele onzalige plan, ooit nog ontsproten aan het brein van de huidige staatssecretaris Wiebes, VVD uiteraard, in kaart.
Voor de neoliberale bezuinigingsstaat heeft de klok inmiddels duidelijk genoeg geluid, maar Nederland gaat door, en vooral Amsterdam. Ik heb het op mij genomen een geheel aangepaste versie van het inmiddels twintig jaar oude essay en plan te schrijven, het is nog steeds de bedoeling, maar het gevoel van misselijkheid en ergernis zal eerst moeten zakken.
In de strijd tegen de geschiedenis hoort ook dat lijn 10, de oudste elektrische tramlijn, tevens lijn op het oudste railtraject van Amsterdam, verdwijnt. Op dat oudste traject laat men in onstuitbare wijsheid lijn 5 rijden.

15 juni, 2017

Het Tsjernobyl van de Tories - nee, de neoliberalen

Nog geen week nadat het kiesdistrict Kensington was overgegaan naar Labour brandde binnen de kortste keren een torenflat af in de nacht. Het aantal doden wordt nu op zeventien gesteld maar dit is onwaarschijnlijk laag. Er gaan verschrikkelijke filmpjes rond van mensen die hun afscheidswoorden op Facebook plaatsen. Grenfell Tower, het Tsjernobyl van de Tories.

BIj het ergste en slechtste komt ook altijd het beste in mensen naar boven. Een filmpje dat er van getuigt.

13 juni, 2017

Het afgraven van een termietennest

Eugène Marais' genie als observator bevestigt tot mijn blijde verrassing de gedachten van Felix Ortt over de ziel. De ziel van de termietenstaat in de eerste plaats.
En via een geestverwant kom ik op een lopende roman over Marais en plagiator Maeterlinck, werk in uitvoering.
Hoofdstuk per hoofdstuk door Tracy Shea.


12 juni, 2017

De blindheid van de heersers en het inzicht van jongeren



Hij moest het wel lezen, uit het hoofd declameren ging niet - maar het kan ook verlegenheid zijn geweest die hem naar de lessenaar deed kijken. Want het is een waagstuk, die laatste regels van Shelley's Masque of anarchy declameren op een verkiezingsbijeenkomst. En het rare is, van Jeremy Corbyn geloof ook ik het. Wel van hem, in deze historische episode. En het publiek juicht, want het gelooft, op twitter schreef menigeen er kippenvel bij gekregen te hebben.



Dit is dan de post-neoliberale politiek, een parlementaire vertaling van wat Corbyn's generatie (de mijne) en de voorgaande kent als de Grote Weigering. Die herkend wordt door post-egoïstische, post-neoliberale en post-atheïstische jongeren, juist die jongeren, ook in Kensington en Canterbury. Die ook niet zitten te wachten op al dan niet jonge verkondigers van een boodschap van haat jegens anderen die "ons" dwingen tot meer bezuinigen en nog verdere afbraak van het gemeengoed. De leeftijd van de voorman/spreker doet er niet toe. Bernie Sanders ging hem voor, en laten we goeroe Chomsky niet ook even vergeten, ook al dingt die niet naar een politieke machtspositie.
Nee, Sanders en Corbyn, en zelfs Chomsky, beloven geen anarchistisch paradijs. Maar zij wijzen de weg naar andere politieke paradigmata, weg van de neoliberale riedels al dan niet aangelengd met racisme en verdere haat jegens wat de neoliberalen niet Normaal vinden. Maar een herstel en vergroting van de ruimte op links geeft het verwijzen naar dat paradijs meer kans - zo kijk ik inmiddels op bijvoorbeeld het kabinet-Den Uyl terug.

Wien de goden willen verderven slaan ze met blindheid. Blijkbaar hebben de Tories, althans May en haar medestanders en de wijsneuzen van de media in hun eigen verhalen geloofd. Over de onverkiesbaarheid van Corbyn en hun kansen op een vergrote meerderheid. En staan ze nu voor het gapende gat dat ze zelf gecreëerd hebben.


Veteraan Jon Snow durft het te zeggen.

11 juni, 2017

Wat kan men zeggen over gevoelens van een Ander?

Halverwege een biografie die samenhangt met het halve-eeuw-jubileum van de tweede juni.
Er wordt nogal vaak gekeken in het gevoelsleven van de beschrevene, zonder dat duidelijk is dat er inzage is geweest in zoiets als dagboeken. En dan - zijn gevoelens zo ondubbelzinnig dat je ze kunt weergeven in tekst, als kennisgeving? Ik geloof het niet. Een ongeloof dat ook op introspectie gebaseerd is.

Tja - en verhalen als "We moeten ons verloven. Ik beloof dat ik nog maar een keer per maand vreemd zal gaan." Zou ik het zeggen? Zou ik het accepteren? Enfin, nader verslag volgt.

10 juni, 2017

Het heerserras heeft nu Ieren nodig

Kan de heersende klasse nu alleen nog zwaar getroubleerden inzetten om het uitvoerend comité te bemensen? Alsof Trump niet genoeg is. Na de verkiezingsnederlaag gaan de Tories verder met de ergste kwezels (bigots beduidt in het Engels iets anders, dat zijn ze ook) die ze kunnen vinden, de ook nog eens door en door corrupte Democratic Unionists. Waarmee plotseling de Ierse kaart wordt uitgespeeld en een nieuwe ronde kan beginnen op het eiland dat geleidelijk aan naar vrede toe leek te groeien. Ter viering twee keer de Dubliners en een uitgebreide versie van het nummer van de Irish Rovers.


Building up and tearing England down


Galway races


The orange and the green, Quare Fellas

09 juni, 2017

Het kapitalisme dat aan zichzelf tenondergaat - Groot-Brittannië vandaag



Het moet de consequentie zijn van het opgeven van de staat als zelfs nog bij benadering ordenend orgaan - de sprong in de chaos die de Tories ondernemen, met hun Brexit en hun coalitie met de partij van wijlen Ian Paisley.
May moet welhaast de ideologische praatjes van de haar welgezinde media geloofd hebben, dat Labour onder Jeremy Corbyn zou worden weggevaagd. Met enig gevoel hoe de wind waait - waarvoor je tenslotte nog steeds geen weerman/-vrouw nodig hebt - zou de op pure hubris gebaseerde gok met de toekomst van Groot-Brittannië niet genomen zijn.
Het resultaat? Nu al dreigen de Schotse Tories zich los te maken van de hoofdpartij. Sinn Féin laat weten dat een coalitie met een hoofdrol voor de Democratic Unionist Party een verbreken van de Good Friday Agreement is. De consolidatiestaat, zoals Wolfgang Streeck de bezuinigingsmachine noemt die de heersende klasse in stand houdt - heersende klasse kan zowel onderwerp als lijdend voorwerp zijn - fundamenteel instabiel is. De Verenigde Staten wijzen hier onder Trump de weg.
De oude orde vergaat maar de nieuwe is niet in zicht. Of wel? De herrijzenis van de jaren-vijftig sociaal-democratie met Corbyn zou wel een richting kunnen aangeven. Het Land van Belofte geeft hij niet aan, maar er komt wellicht ruimte voor de blik hierop.
Lees ook hier.

08 juni, 2017

Een regering die de werkmens een loon om van te leven gunt



Anarchisten komen uit hun winterslaap als er verkiezingen zijn, om "boe" te roepen en mensen aan te sporen vooral niet te gaan stemmen. Zelf doen, weet je wel, en dat betekende vooral veel zuipen in het kraakhol.
Ik heb het tegenstandpunt afgelopen maart verdedigd. Tegen Dhjana, met wie ik ook weer geen groot verschil van mening had. Ik heb toen nog even uit de doeken gedaan dat ik altijd heb gestemd, en zelfs lid ben (geweest) van partijen: niet van de Pacifistisch-Socialistische Partij *), wel van De Groenen (haha, een gratis lidmaatschap) en uit overtuiging van de Partij voor de Dieren.

In Engeland heb ik in de geest tot deze eeuw op de Liberalen gestemd - ik heb dit hier gemotiveerd -, in Schotland op de SNP en in Wales op Plaid Cymru. Het maakt niet uit, want ik ben geen Brit en woon niet in een constituency. Voor Griekenland stond ik achter Syriza, en ik zie geen reden er spijt van te hebben. Die spijt mag ik overlaten aan de Griekse kiezers die ermee geconfronteerd worden dat er in de "democratie van de markten" geen alternatieven zijn. Ik kan wel doorgaan.

Corbyn is geen linkse redder, hoewel altijd nog meer dan Jesse Klaver overigens, wiens integriteit nog op de proef gesteld moet worden en het ziet er naar uit dat - maar enfin. Maar het is in Engeland niet lood om oud ijzer.
De steun is verder eerder te zien als een verlangen naar verbeteringen binnen deze maatschappij: fundamentele systeemkritiek is ook uit de mond van Corbyn niet te horen, hooguit een pleidooi voor socialer prioriteiten binnen dit systeem. De steun aan Corbyn is nu juist geen bewijs van de “wil om hiervoor te vechten” – voor die “andere maatschappij” dus – maar teken om ie strijd voor verbeteringen uit te besteden aan wéér een inspirerende leider die het werk voor ons op gaat knappen als wij maar luid en hard genoeg juichen. Het is dezelfde dodelijke illusie als in 2015 rond Syriza in Griekenland, en in 2016 rond Bernie Sanders in de VS: wij kunnen het niet zelf, politieke leiders moeten het voor ons doen. Dát is de fundamentele valstrik, en het enthousiasme voor Corbyn helpt mensen wederom om in die valstrik te belanden.
Lees het hele stuk van Peter Storm, een verder zeer gewaardeerd blogger, hier. Ja, ik weet ook wel dat hij niet voldoet aan het geschetste in de eerste alinea (dat soort anarchisten is trouwens uitgestorven na de jaren tachtig).
Steunbetuigen voor Corbyn is een uiting van internationalisme. In het algemeen zou ik in Engeland voor de Groenen duimen (doe ik toch wel) en liefst ook voor de Animal Welfare Party. Maar het schandelijke kiessysteem in Engeland geeft andere partijen dan de drie historische geen behoorlijke kans. Dus Corbyn. Zonder illusies. Het woord "illusies" zegt het al.
Hij wordt het toch niet - wat we zullen zien is chaos en het tonen van onvermogen van de heersende klasse om nog te heersen, zoals ook in de VS. Op het electorale wonder dat het misschien anders loopt mag ik evenwel hopen.
De hoop is ons gegeven voor de hopelozen, doe ik nog maar eens.

*) Toen deze partij zoiets als een anarchistische vleugel had is mij gevraagd deze te komen versterken. De sfeer van voortdurende ruzie en vleugelstrijd stond mij tegen dus ik heb het niet gedaan. Degene die uitdrukkelijk bij mij aandrong is uiteraard neoliberaal schoongewassen inmiddels, ik noem geen namen.

07 juni, 2017

Twee juni 1967, startsein van de loden jaren zeventig - drieluik

"Dat is in mijn land dagelijkse kost." Zei de sjah toen hem verteld werd dat ter gelegenheid van een demonstratie tegen zijn bezoek aan Berlijn, 2 juni 1967, een dode was gevallen. Benno Ohnesorg, letterenstudent tegen het einde van zijn studie, pasgetrouwd en aankomend vader.
"Moeten jullie vaker doen. Dat houdt de rust in het land."
De rust in het land. Een hedendaagse Nederlandse fascist bazuint rond dat dit sujet is afgezet in een vlaag van "oikofobie" door "het Westen". Ten gunste, suggereert hij daarmee, van de ayatollahs. Geschiedenis is wat wij er van maken, niet alleen een adagium voor fascisten overigens.

De sjah van Perzië, of Iran, was een zich ontpoppend fascist, die zoals uit de losse opmerking blijkt, geen behoefte had "zijn" volk te ontzien - liberaal, communist, streng-in-de-leer-moslim - doodschieten was aanbevelenswaardig, en anders in ieder geval opsluiten en martelen. Zijn geheime politie, de SAVAK, was berucht, en die was meegekomen om in Berlijn ook even op demonstranten in te meppen. Ook een fascistische specialiteit, zie ook Erdoğan in Washington.

Het Duitse publiek was op twee manieren voorbereid op de visite. Er was een uitgebreide geïllustreerde pers die hoofdzakelijk het zogenaamd tragische liefdesleven van de sjah uitmolk. In een monarchistisch gezind land zonder monarch, zoals je (West-)Duitsland in de jaren zestig nog kon aanduiden, was er een grote markt voor treurverhalen over Soraya, de echtgenote die verstoten was omdat zij geen kinderen kon baren. Zij was ook nog eens half-Duits wat haar nog aantrekkelijker maakte voor de Sorayapers. Haar opvolgster kreeg wel een kind en die toekomstige opvolger-keizer leeft in verdiende ballingschap.

Als tegenwicht was begin 1967 een boek van een Iraans-Duits schrijver, Bahman Nirumand, verschenen: Persien - Modell eines Entwicklungslandes, dat de rol van de sjah, als door Brits-Amerikaans ingrijpen geïnstalleerde keizer die waakte tegen nationalisatie van de oliewinning, voor de geletterde Duitse lezer(es) uit de doeken deed. Het boek was een hit, het is ook in het Nederlands vertaald trouwens. Wie het gelezen had kon moeilijk zwijmelen bij een zich noemende keizer die "zijn" land aan het "moderniseren" was.
Op de avond van de tweede juni 1967 bezocht hij de Deutsche Oper in West-Berlijn om een uitvoering van Die Zauberflöte te genieten. Mensen die direct of wellicht indirect hadden kennis genomen van Nirumands boek organiseerden een niet-welkom-partijtje.

*

De keizer der keizers kwam langs in Berlijn om in de Deutsche Oper een uitvoering mee te maken. In zijn gevolg agenten van de SAVAK, de geheime politie, die tegendemonstranten te lijf gingen. Hoe zij te onderscheiden waren van degenen die Jubelpersen werden genoemd, Iraniërs die "Es lebe der Schah" scandeerden of op spandoeken uitdroegen, valt niet te zeggen. Ook de Jubelperzen gingen de tegendemonstranten te lijf, waarbij zij niet gehinderd werden door de Berlijnse politie. En zo liep de als vreedzaam bedoelde tegendemonstratie uit de hand. Er werd met stenen gegooid, en ja, er werden politiemannen gewond door stenen.

Maar er is niets nieuws onder de zon: al spoedig werd het verhaal verspreid dat er een politieman was doodgestoken. Waar, wanneer, wie werd niet vermeld, wat ook moeilijk kon, omdat het eenvoudigweg niet waar was. Het was wel de manier om agenten opgefokt te maken. Toen de sjah eenmaal binnen was in het operagebouw had de demonstratie ook beëindigd kunnen worden. De politie "ketelde" echter een flinke hoeveelheid mensen in een straat waaruit geen ontsnappen mogelijk was, tegenover het operagebouw. En hier begon het grote ramwerk en het wegsleuren van "de vossen", degenen die voor de "leiders" van de demonstratie werden uitgemaakt.

Benno Ohnesorg was zeker geen "leider". Niettemin werd ook hij door drie smerissen afgetuigd in de straat waar redelijkerwijs niet te ontsnappen was. Het verhaal is dat de smeris die hem doodschoot een mes meende te zien (van wie? bij wie? Ohnesorg werd al door collega's in elkaar gerost) en dat hij zich hierdoor zwaar bedreigd voelde. Sterker nog, hij zou gewond zijn geweest. Deze stille schoot en raakte op korte afstand Ohnesorg (hij had net zo gemakkelijk een van de smerissen die Ohnesorg mishandelden kunnen raken).
Onnodig te zeggen dat deze stille die verder naamloos moet blijven vrijgesproken is van doodslag of welk verkeerd handelen ook.

Het is niet na te gaan of Ohnesorg te redden was geweest. Een arts die in de buurt was en te hulp wilde schieten werd geweigerd door de politie - hij was zo onvoorzichtig geweest te zeggen dat hij in de DDR had gewerkt ("ach zo, een communist"). De vrouw die Ohnesorgs hoofd omhoog houdt moet geroepen hebben: "is er dan niemand die kan helpen?"
Hij wordt per ambulance naar een verafgelegen ziekenhuis vervoerd waar alleen nog zijn dood wordt geconstateerd.
Het inslagpunt van de kogel op zijn schedel wordt weggezaagd en de wond dichtgenaaid. "Uit piëteit voor de overledene" - het zou ook het wegmoffelen van bewijsmateriaal genoemd kunnen worden. De fatale kogel en het schedelstuk zijn nooit teruggevonden. Maar dat Ohnesorg doodgeschoten is was niet te loochenen. En dit was het punt waarop de Duitse Bondsrepubliek veranderde.

*

De "jaren zestig" zijn helemaal niet "jaren zestig". Veel voorbereidend werk om het zo maar uit te drukken viel in de jaren vijftig en alles waar ultrarechts zich druk over maakt valt zo'n beetje in "de jaren zeventig". De fetisjering van decennia, nu een beetje voorbij, die stamt wel uit die tijden. Maar er is ook zoiets als periodisering in de geschiedschrijving. De tweede juni 1967, de dag waarop de sjah van Perzië (Iran) op bezoek was in Berlijn en bij de demonstratie tegen dit bezoek een student door een stille werd neergeschoten. Deze schietpartij, door niets geprovoceerd, nooit bestraft, kan men als het begin van "1968" zien, of als het begin van de rode, loden jaren zeventig.

"1968" was geen plaatselijk fenomeen, de opstandigheid kan overal gelokaliseerd worden - behalve misschien in Nederland, dat zijn 1968 in 1966 had, met Provo en het Bouwvakkersoproer, compleet met dode, Jan Weggelaar, van wie De Telegraaf in een vroege editie schreef dat hij was bezweken door een steen geworpen door een eigen boze kameraad. Reden waarom De Telegraaf belegerd werd, die veertiende juni 1966. Eigenlijk eindigt hier - hoewel het oproer niet met Provo te maken had, het ging meer om de stemming in Amsterdam in het algemeen - het ludieke vrolijke protest van die dagen, in een gewelddadig treffen. De Nederlandse politie en geheime dienst is er evenwel nooit in geslaagd met succes "gewapende strijd" te provoceren, al hebben ze er hun best voor gedaan zoals ik uit eigen waarneming en ondervinding kan melden.

Het kan aangemerkt worden als kopieergedrag - een week eerder was de aanslag op Martin Luther King, waardoor de VS op hun kop gezet werden. Opgeroepen door de nazikrant Deutsche Nationalzeitung toog de nazistisch gezinde bouwvakker Josef Bachmann naar Berlijn om de door de Springerpers speciaal gehate Rudi Dutschke neer te schieten. Dutschke was een van de prominenten van de Sozialistische Deutsche Studentenbund. Hij werd ernstig verwond door de schoten en hij is er op den duur alsnog aan bezweken, in 1979, maar hij overleefde de aanslag van 11 april 1968. Protestdemonstraties in verband hiermee in Frankrijk - tegen de openlijke stemmingmakerij van nazi's tegen linkse actievelingen (er verandert al met al niet zo veel, zou je denken) - mondden uit in "mei 1968". Maar dat is een ander verhaal. In Berlijn werd de Springerpers belegerd door boze demonstranten, die een oplage van het Springervod BZ op straat wisten te doen belanden. De geheime dienst leverde ter gelegenheid van de bestorming molotovcocktails. Het zou niet de laatste dienst zijn die de Dienst bewees aan de zogenaamde gewapende strijd. De rechtervleugel van de sociaal-democratische partij in West-Berlijn zag zijn kans schoon zijn sluipende staatsgreep binnen de partij (en daarmee in de stad) uit te voeren. Wat voor rol dit gespeeld heeft bij de ontsporing ter linkerzijde zou nog uitgezocht moeten worden - zo mogelijk.

Rechts in de rij: vreedzaam demonstrante Gudrun Ensslin
Voor wat ik ontsporing noemde zojuist was een maatschappelijke basis. Parlementaire oppositie was door de vijfprocentsdrempel en het verbod op de communistische partij in de Bondsrepubliek en West-Berlijn afwezig. En de politie die inbeukte op de demonstranten van 2 juni en daarna bestond voor een flink deel uit medeplichtigen aan "Auschwitz". Zoals een wanhopige Gudrun Ensslin uitriep naar aanleiding van de dood van Benno Ohnesorg. Zij was toen nog enkel demonstrante, later werd zij medeoprichtster van de Rote Armee Fraktion.

Het lijkt alsof het alsnog in orde is gekomen met Duitsland later, ook met de fusie die meer een overname was van de DDR. Wanneer het goedkomen precies is gebeurd is weer een andere historische kwestie die niettemin met dit alles samenhangt.

- Hiervoor heb ik gebruik gemaakt van:
Uwe Soukup, Wie starb Benno Ohnesorg? - Der 2. Juni 1967. Berlin: Verlag 1900, 2007. (Het veertigste kroonjaar).

05 juni, 2017

Lentebeeld 2017- de rode beuk ruiste...

Eigen pioenroos eerst
Beetje achterstallig onderhoud: bloeiende hulst in tuin van verkwanseld gebouw (door Schaefer, nu zo opgehemeld) van de Gemeentetram
De rode beuk ruiste...

04 juni, 2017

Fluistering van het paradijs

Een portie Anúna voor Pinksteren.


Wind on sea


The wild song


Whisper of paradise

03 juni, 2017

En het werd licht


Sound asleep, Turtles


Reveille rock, Johnny and the Hurricanes


Fáille gael an lea, Na Casaidigh

02 juni, 2017

Het bedroefde dier spreekt

Ze staat in de rij achter mij bij de kassa, we blijken op een punt in aankopen overeen te komen wat tot enige verwarring leidt. Zij vertrekt de andere richting in.
Het is de tjd van het jaar, begin juni, het is het weer. Het is haar kleur haar, haar gestalte/lengte, enigszins gebogen rug. Die door haar zwarte haren bedekt wordt voor een groot deel, zij heeft een rugloos topje aan (de kleding klopt niet, wel de kleuren).
De fatale flits, die ik altijd voel als ik een (jonge) vrouw zie die mij aan M*1 doet denken A).
En dan dringt tot mij door: je hebt jezelf steeds voorgelogen dat je niet verliefd op haar was.
Dat was je wel. En de wens dat ze liefst de volgende ochtend zou vertrekken was een oprisping van een Animal triste.
Dat het allemaal moeilijk was tussen ons heb ik nog maar zeer kort geleden geschreven (laatste alinea). Zij zei eigenlijk meteen dat zij verliefd was. Ik dacht vooral, al vond ik het onuitstaanbaar van mijzelf: "ik wou dat je weg ging". Al had ik wel mijn verantwoordelijkheidsgevoel jegens haar, vooral toen zij ook nog dreigde zwanger te zijn.
Het droeve dier is nu juist naar de oude zei (wie ook weer) niet de haan en ook niet het vrouwelijke mensendier. B)
Een vreemde flits, vreemd inzicht voor de deur van een supermarkt. Na zoveel jaren.


A) Dit is een wat harteloze afkorting. Het Lot wilde dat ik die zomer binnen een maand drie geliefden heb gehad met ongeveer dezelfde naam. Destijds was ik verrast door het laatste, nu kijk ik in verwondering terug op het eerstvermelde in voorgaande zin. de derde was overigens een betrekkelijke blijfster, wees gerust.
B)  Toegeschreven aan Galenus.

01 juni, 2017

Hard en vuil werk als dure ironie

Nordstrom is een winkelketen ongeveer van de soort als V&D, iets duurder segment zou ik zeggen. De naam is onmiskenbaar Zweeds maar de Umlaut van de ström is weggemoffeld, zoals gebruikelijk in de smeltkroes van de VS. De degelijkheid die V&D uitdroeg is aan deze noordelijke stroom niet besteed. Ik verneem het nu pas, maar het heeft al eerder Media die ik niet volg gehaald: de winkelketen heeft een eigen lijn voorgemodderde jeans voor een schamele 425 dollar.
Dan loop je er ook bij alsof je letterlijk met je poten in de modder hebt gestaan. Of zoals de advertentietekst van Nordström zelf wil:
Heavily distressed medium-blue denim jeans in a comfortable straight-leg fit embody rugged, Americana workwear that's seen some hard-working action with a crackled, caked-on muddy coating that shows you're not afraid to get down and dirty.
De vraag is natuurlijk: als je het ding wast, gaat die modder dan weg? Waarschijnlijk niet. Het wasvoorschrift is
Machine wash cold, line dry
Is het dan gemaakt in een van de dwangarbeiderskampen die voor onafhankelijk land mogen doorgaan zolang er maar kleren voor de VS en Europa gemaakt worden (Haïti, Honduras, Cambodja)? Neen, mensen, het is iets meer sophisticated:
Made in Portugal
Natuurlijk wel een van de armste landen van Europa.
Hoe voelt het nu om kleding te kopen, t-shirts met "Proud to be American" er op (Made in Haiti), die niet in de VS zelf gemaakt is? Als het bijzonder is als iets nog wel in de VS gemaakt is, laat staan in een kledingbedrijf waar vakbonden zijn toegestaan? Wat is er gebeurd met de wereld sinds mijn eerste bezoek aan de VS (1993), toen New York City voor de kledingfabriek van zo ongeveer de wereld doorging? Een minder spectaculaire de-industrialisering dan de verdwijning van de staalindustrie bijvoorbeeld, maar zeker zo ingrijpend en veelzeggend over de centrum-periferie-ordening in de wereld (die je ook in termen van imperialisme, kolonialisme, neofeodalisme en noem maar een andere mogelijk passend woord, kunt beschrijven).

Dit is nog een stapje verder dan de voorgescheurde kleding, ooit geïntroduceerd als inhaken op de punk, en inmiddels zo ingeburgerd dat je nog moeite moet doen om te bedenken hoe decadent dit is (overleven die jeans machinewas? misschien draag je ze daarvoor maar te kort). Of de jurk - reken maar dat die duur is - met de allesonthullende split.

Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat dit flitsen zijn van een orde die op het punt staat ten onder te gaan, alleen weten we niet of er nog iets na komt en zo ja wat.

Inmiddels, een maand na de lancering: Nordström meldt dat de werkmansbroek voor de niet-werkenden, de Barracuda Straight Leg Jeans uitverkocht is. Niet aan te slepen, mijnheer.

30 mei, 2017

Biafra en Jemen

De vijftigste verjaardag van Biafra. Amnesty roept op tot vreedzaam benaderen van de herdenking of demonstraties voor de herleving van Biafra.
Ik "vier" de dag met verwijzing naar de honger in Arabia Felix oftewel Jemen, waar de Saoedi's dagelijks bombarderen en iedere tien minuten een kind sterft door ondervoeding, zonder dat de haan van de joods-christelijke ideologen er naar zal kraaien.
Zie hier - en o ja, Jemen is voor de helft een ex-Britse kolonie.

29 mei, 2017

Joyce Curnell, zomaar iemand uit de VS-Goelag

Joyce Curnell was een vijftig jaar oude zwarte vrouw, moeder van twee kinderen, van Edisto Island, South Carolina. Zij woonde in armoede in een caravan zonder water of elektriciteit. 21 juli 2015 ging zij naar de eerste hulp met maagpijn en er werd gastro-enteritis vastgesteld.

In het ziekenhuis werd de politie ervan op de hoogte gesteld dat zij een onbetaalde boete had lopen van 2200 dollar wegens het stelen van bier en voedsel ter waarde van twintig dollar, in 2011. Zij had duizend dollar hiervan betaald en kon niet meer missen.

Toen de politie kwam om haar te arresteren gaven de dokters de opdracht haar de voorgeschreven medicijnen te geven als zij pijn had of moest overgeven.

Volgens politieagenten in het huis van bewaring begon zij enkele minuten na aankomst over te geven. Bewakers negeerden haar toen zij vroeg om haar medicijnen. Zevenentwintig uur nadat zij opgesloten was werd zij dood in haar cel gevonden.

Het rapport van de patholoog-anatoom zegt dat zij gestorven is bij gebrek aan water. Opnamen in het huis van bewaring laten zien dat de bewakers wisten dat zij ziek was en haar niettemin lieten sterven. Tot nu toe is er geen enkele bewaker berispt of van een misdrijf beschuldigd wegens de dood van Joyce Curnell.

- Van vijf demonstratieborden zoals getoond in Grand Central Station, New York.

27 mei, 2017

Wie houdt de regen tegen

Iets wat ik met alle geherdenk van de afgelopen jaren over het hoofd heb gezien: de muzikanten onder de RVZ-deejays. Ze staan niet allemaal op YT maar drie kon ik er in ieder geval vinden.


City of sorrow, Inside Nipples (met Frank Lub)


Help me door de nacht, Kecks Modern (ineengeschoven eerste versie van Tröckener Kecks en Frites Modern, met Arjan Boonacker)


Wie houdt de regen tegen, miRco (Haarmans) & Travlin' Tunes. Nog een titel die dus geen vertaalde cover blijkt te geven...


26 mei, 2017

Willem de Jonge

Rust zacht lieve Willem, dierbare makker (bericht pas nu ontvangen)

In memoriam

Que reste-t-il de nos amours?

25 mei, 2017

Lentebeeld 2017 - wat nou, leggen alle vogeltjes een ei...

Futen
Een mensenstel kwam vertederd kijken naar de eendekuikentjes. Dat vond ik nou ook weer vertederend
Ook dit nest trekt veel vertederd bekijks. Het is inmiddels leeg

24 mei, 2017

Dessaultjes, paté en geweld

We waren wel degelijk verliefd op elkaar en voor mij was alles wat tussen ons gebeurde eigenlijk nieuw, omdat ik nog nooit zo vertrouwd intiem was omgegaan met Een Ander. Maar zij gaf haar grenzen aan, ik liet het toch al steeds aan haar over om die te bepalen. Zij was voor mijn gevoel te nadrukkelijk in het benoemen van die grenzen want er was niets te vrezen. Eigenlijk wist zij dat ook wel.

We waren op voldoende vertrouwelijke voet dat zij mij een keer een psychiatrisch dossier van haar voorlegde. Of ik het wilde lezen. Natuurlijk wilde ik zien hoe het kwam dat mijn dierbare vriendin in het opnamecircuit was terechtgekomen.
Het sleutelverhaal in het dossier is nooit tussen ons ter sprake gekomen. Zij was verpleeghulp geweest in een of meer inrichtingen en aan de andere kant van de deur beland. Ik had van meer mensen gehoord die deze gang gemaakt hadden.
Over de in het dossier vermelde verkrachting zweeg ik, hoezeer ik er ook van opkeek of er door geschokt was. Het stond er als terloops. Zij had het er verder ook niet over. Dat het waarschijnlijk de oorzaak achter die wisseling was geweest kon ik pas veel later bedenken, zoals ik ook pas jaren achteraf kon bedenken dat dit de vertrouwelijkheid er over was die zij mij geschonken had en dat het daarbij bleef.

*

We zaten, zoals dat voorkwam (voorkomt neem ik aan) op een studentenflat, allerlei dingen aangaande het leven te bespreken en ik weet niet wat mijn gesprekspartner, die ik zelfs maar niet bij een enkele voornaam zal noemen, en ik voor vibraties teweeg hadden gebracht bij onszelf en elkaar maar hij sprak mijn gedachte uit: "Weet je waar ik aan denk? Ik heb zin om naar de stad te gaan en zomaar een meisje te versieren."
Zijn vaste relatie die juist wat problematisch was, was mede onderwerp van het gesprek geweest.
Maar ik was geenszins geschokt, ik had hetzelfde gevoel en hij sprak het uit.
Hij had een auto, we konden snel in de stad zijn. Hoe het daarna verder zou gaan - dat was geen punt van overweging.

Het was een doordeweekse avond en het was al een uur waarop er niet veel gelegenheden meer open waren. Ik wist er nog een, die had echter wel een zeker dessootjesgehalte.
Mis. De loop was er in gekomen. Een kale, volle ruimte. Enerzijds een pre - grote hoeveelheid mensen, staanplaatsen, keuze als je de aanleiding tot onze reis naar de stad voor ogen hield. Anderzijds - opgaan in een massa die geen ruimte bood voor een openingsgesprek. Dat idee van versieren vervluchtigde snel.

*

Het waren de dagen waarin het idee dat seksuele voorkeur niet vastlag opgang maakte - geheel in tegenstelling tot nu, lijkt het. Twee polen: een geforceerde anti-burgerlijkheid en een even grove en nog inconsequentere kleinburgerlijkheid. Het blijft tobben en ik mag mij gelukkig prijzen misschien dat ik "gegroet aan dit alles" kan zeggen. Die beleden openheid benevens de vragen die bovenvermelde vriendin bij mij opriep deden mij belanden bij "de mannenbeweging", die ik voor gezien hield na deze ervaring.

*

In het niet meer herbergzame maar wel tot laat geopende café kwam ik een vriend tegen die ik kende uit de anarchistische beweging, met nog een enkeling de enige die normaal menselijk om kon gaan met anderen, en in het geval van mijn "uit de partij stappen" in het bijzonder met mij. Blijkbaar had ik iets vermeld wat de vriendin gezegd had en hem bij deze gelegenheid tot de tamelijk barse uitspraak bracht dat ik haar maar moest vertellen dat hij beslist geen homo was. Ik kan er niet eens voor instaan of ik dit heb doorgegeven. De urgentie van de mededeling ontging mij. Maar ik was in ander gezelschap en mijn geautomobiliseerde metgezel en ik waren inmiddels al tot de conclusie gekomen dat onze heteroseksuele verlangens tot niets zouden leiden op die plaats en tijd.

*

Ik ben nog een keer daarna in dat café geweest, met een vrouwelijke collega die nog korter werkte waar wij werkten dan ik. Bij het aan elkaar voorstellen sprong wel bij mij een vonk over "jij bent lief" - iets wat ik nou ook weer niet zo vaak heb meegemaakt in mijn leven. maar waarin ik mij niet vergist heb.
Ik moet er niet aan denken hoeveel we op een tocht langs cafés na een werkvergadering hadden ingenomen. Maar toen kon ik, konden we dat. In het inmiddels ongezellige café stonden we dan en zij legde even een arm op mijn schouder. "Dit betekent niet dat ik met je naar bed wil hoor." Nee, dat mocht je niet denken. Toch kan ik het, in het geheel van het beeld van die nacht, als een zet in een paringsritueel zien waar ik met vooral esthetisch (en liefhebbend natuurlijk) genoegen aan terugdenk. Toen meende ik dat ik haar dernier homme was, maar wat is het lang geleden inmiddels, waarom zou ik mij dat afvragen.

Deze lieu de mémoire is nu een ballentent, doorgebroken naar de andere kant van de (gedempte) gracht en vernoemd naar Het Groothertogdom. Ik ben er nooit meer geweest. Dit is mijn verhaal over die tent.

*

Behoudens dan dat ik later gehoord heb over wat, naar ik meen te begrijpen, eerdergenoemde vriend tot zijn opmerking dat hij geen homo was had gebracht. Ik denk aan het dossier van het begin en verbaas mij dat het korte stuk dat ik heb ingezet bij de #zeghet-actie op twitter "huiveringwekkend" werd genoemd. You ain't seen nothing yet.
In afwachting.
Weer een ouroboros.
[En intussen begrijp ik dat het boek onder die laatste link genoemd over een andere geweldservaing gaat.]



23 mei, 2017

Woorden over de jongelieden

Op het congres van de Partij voor de Dieren van eind november vorig jaar irriteerde mij de radicaliteit van de jongerenorganisatie tot op het punt dat ik het over kleutergedoe had. Gunst, wat ben ik eigenlijk reformistisch geworden. Even in een amendement per congresmotie de veeteelt afschaffen, dat gaat zomaar niet.
Mijn ook aanwezige makker van jaren her, uit de Vrije-Socialistentijd, hield mij toen al voor dat ik toen ik jong was ook radicaal was. Hij kon het nog weten. Op zijn blog, waarop ik nu pas geattendeerd ben, kom ik apart terug.

Op het congres van afgelopen zondag legde een spreekster namens de grotemensenpartij uit waar het radicalisme op gebaseerd is. Bij Pink! vindt men dat geen levend wezen als object gezien mag worden. Kijk, dat is een radicaliteit waar ik sinds mijn bijna jongste jaren mee in kan stemmen. En de radicaal in mij van toen vindt een leeftijdsgrens van 28 veel te hoog - ik neem mijzelf als negentienjarige daarvoor te serieus. Maar waar zou ik mij mee bemoeien? Zeurpiet die ik er ben.
Dus, lieve jonge lezers en lezeressen: ik beveel u Pink! aan.
Dank u.

22 mei, 2017

De lampjes en het sjaaltje

Die lampjes hè, boven het terras. Het is toch belangrijk dat het een even aantal is. Dat is belangrijk, als het om lampjes boven een terras gaat. Even tellen. Zevenentwintig. Klopt dat? Ja, het zijn er zevenentwintig. Nou dat is mooi, dan zijn er aan elke kant dertien en een in het midden. Dat is ook goed.

Kijk, het schemert al en dan moet je het duinreservaat uit zijn. Maar ik zoek nog steeds dat effen grasveld (de Brabantse Landbouw heet het terrein). Als ik dat haal dan gaat alles goed komen, vooral tussen ons tweeën. Maar dan moet ik er wel terechtkomen. Het wordt steeds donkerder, loop ik nou in een kringetje? Nee, daar is het. Nu komt alles goed, dat kan niet anders.

Wat ook heel belangrijk is, is hoeveel letters een woord heeft. Eigenlijk kun je alleen woorden met een even aantal letters serieus nemen. Alle echt belangrijke woorden hebben een even aantal letters. Ga maar na. Zie je, dat is een zin waarin alle woorden een even aantal hebben. Hoeveel heeft "belangrijk" er eigenlijk? Tien dus. Zie je wel!

Het was toch de juiste manier om de situatie te beschrijven: zij had mij opgepikt in een café en ik moest de eer van de Nederlandse man redden. Of redden, nee er viel niets aan te redden. Maar ik moest het toch maar doen. Dat Nederlandse mannen er niets van terecht brengen heb ik haar verder niet meer horen zeggen. "Kijk, ik heb in mijn tas een sjaaltje. Daar kan ik je zo mee wurgen," zei zij, alsof dit het overwegen waard zou zijn. Zij leek er over na te denken. Misschien beschouwde zij het als een gunst dat zij het niet deed, in mijn slaap dan want dan zou ik mij niet verzetten (nu ik het opschrijf besef ik pas goed hoe vreemd dit was).
We moesten maar gaan kamperen bij een zeker kunstfestival. Zij wist zeker dat het dan zou aanraken tussen haar vriendin en mij. "Dan ben ik tenminste van je af". Daar waren makkelijker methoden toe dan kamperen of sjaaltjes. Al moest het dan toch gemotiveerd worden met onbekende vrienden die vonden dat wij niet met elkaar mochten. "Jammer evengoed dat het uit moet zijn," verzuchtte ze."N*** ik eindelijk lekker, mag het weer niet." Ik wist niet of ik blij of verdrietig moest wezen met deze afweging. Ja, ik was opgelucht, maar blijf zitten met vragen die mij wel tot mijn einde zullen begeleiden. (Dit heb ik dan toch maar opgeschreven zeg...).

21 mei, 2017

10 juni: Herdenk de doden van Fort Europa

Twee dagen voordat de jaarlijkse ‘European Day 4 Border Guards’ plaatsvindt in Warschau, herdenken wij de doden van Fort Europa. We houden een sober protest op De Dam in Amsterdam, op zaterdag 10 juni van 13 tot 14 uur. Neem zelf een wit laken mee voor deze ‘doodlig’-actie.
In de eerste maanden van dit jaar kwamen ruim 1000 vluchtelingen om op de Middellandse Zee. Vorig jaar stierven ruim 5000 personen op dezelfde route, een triest record. Dit is een rechtstreeks gevolg van het beleid van de Europese Unie: Fort Europa met zijn hekken, patrouilles, schepen, vliegtuigen en militairen. Het Europese grensbewakingsagentschap Frontex speelt hierbij een leidende rol.
Op zaterdag 10 juni herdenken we de slachtoffers van Fort Europa, de vluchtelingen die zijn omgekomen tijdens hun vlucht, in Europa of na deportatie. Twee dagen later vieren de Europese grenswachten hun jaarlijkse feestje, georganiseerd door Frontex. Ook wordt daar de industrie verwelkomd om nieuwe producten en technologie om vluchtelingen tegen te houden te showen. Het is natuurlijk uitermate cynisch dat dit dodelijke werk en de winsten die daarmee gemaakt worden gevierd en onthaald worden.


Frontex wordt sinds vorig najaar uitgebouwd tot een Europese Grens- en Kustwacht. In enkele jaren zal het personeel verdubbelen en zal het budget stijgen tot ruim 320 miljoen euro, vijftig keer zoveel als bij de oprichting in 2005. Frontex krijgt bovendien meer bevoegdheden, zoals het zonder toestemming van een lidstaat kunnen ingrijpen in de grensbewaking van deze staat, en mag eigen materieel gaan aanschaffen.
Van dat laatste profiteert vooral de Europese wapenindustrie. Deze industrie heeft met langdurige, intensieve lobby aangestuurd op een militarisering van de Europese grenzen. Met EU-financiering bouwen staten security-hekken aan hun grenzen en zetten steeds vaker militairen en militaire middelen in om vluchtelingen tegen te houden.
Dit beleid leidt jaarlijks tot duizenden doden op de Middellandse Zee en elders, onder meer omdat vluchtelingen gedwongen worden steeds gevaarlijkere routes te kiezen voor hun overtocht.
Frontex gaat ook steeds meer samen werken met landen buiten Europa, bijvoorbeeld in Afrika. Deze landen worden zwaar onder druk gezet om vluchtelingen al op hun weg naar Europa tegen te houden. De EU hoeft zich dan niet druk te maken om hun rechten en houdt het ‘probleem’ ver buiten de deur. Hiervoor wordt ook samenwerking met dictaturen, zoals die in Soedan en Eritrea, niet geschuwd.
Frontex houdt zich naast het tegenhouden van vluchtelingen ook bezig met hen deporteren. Het coördineert gezamenlijke deportatievluchten, waarbij mensen uit diverse EU-landen in één keer naar het land van herkomst worden uitgezet. Eind maart vond zo’n eerste Frontex-chartervlucht naar Afghanistan plaats. Een door oorlog, onderdrukking en armoede volledig onveilig land, dat door de EU niettemin als geschikt om vluchtelingen naar te deporteren wordt beschouwd.
4Freedom of Movement is een nieuw initiatief van mensen die vinden dat er een radicale omslag in het vluchtelingenbeleid moet komen. Geen uitsluiting, opsluiting en uitzetting, maar opvang en hulp, en niet in de laatste plaats het wegnemen van de oorzaken die mensen dwingen te vluchten. Het is tenslotte de Westerse economische en militaire internationale politiek, vroeger en nu, die mensen ertoe noopt hun huis en familie te verlaten.

- Overgenomen van No Border.


20 mei, 2017

Traditioneel de oorlog niet meer beoefenen

In Nederland is dixieland bezoedeld door de nog niet zo lang geleden overboord gegooide voorkeur van zich wanende lebrale partijen voor het genre op hun congressen. Wat moet men bij VVD66 in 's hemelsnaam met Gonna lay down my sword and shield... ain't gonna study war no more? In Louisiana, New Orleans natuurlijk bovenal, is het straatmuziek, en niet te vergeten begrafenismuziek (hoorde op de Nieuwe Oosterbegraafplaats in februari een dixielandorkest spelen, voor een stoet uit; daar, maar niet alleen daar natuurlijk, is de muziek op haar plaats).
Billy Bragg wijst op de continuïteit van Britse trad jazz via skiffle naar de beat. Met de nadagen van de trad jazz werden we nog geconfronteerd op Caroline in de begintijd.


Ice cream / Down by the riverside, Chris Barber & Band



Bad penny blues, Humphrey Lyttelton and his band. Inderdaad, Lady Madonna echoot dit behoorlijk na.


Rondo, Kenny Ball & his Jazzmen, uit de film Live it up. Mozart goes Dixieland.


Eigenlijk past hij niet goed na dit rijtje, maar deze crossover kon ik niet laten liggen, had hem nog nooit geplaatst hier. Stranger on the shore, Mr. Acker Bilk

19 mei, 2017

De zich steeds uitbreidende oorlog van de VS in Afrika

In 2006 was net een procent van alle buiten de VS ingezette commando's in Afrika. In 2010 was het drie percent. In 2016 was dit aantal opgelopen tot zestien procent. Om precies te zijn, volgens gegevens die door het Speciale Operaties Commando van de VS verstrekt worden, zijn er nu meer "speciale operaties"-manschappen actief in Afrika dan overal elders behalve het Midden-Oosten - 1700 mensen verdeeld over twintig landen, die ingezet worden om de Afrikaanse partners van de VS bij te staan in hun strijd tegen terrorisme en extremisme.

96 acties in twintig landen, tegelijkertijd, volgens de generaal die de "speciale operaties" in Afrika leidt. VICE publiceert het desbetreffende rapport.
Hongersnood mag aan de orde zijn in menig "partner"-land, de VS trakteren op blauwe bonen.

18 mei, 2017

Kom je naaien?

Midden in het centrum van Den Haag openen we een heuse Bengaalse pop-up sweatshop.
Onafgebroken werken vrijwilligers gedurende de hele week in deze tot naaiatelier omgebouwde zeecontainer waar we de omstandigheden van een Bengaalse fabriek nabootsen: hitte, geen drinkwater en een streng management. Om de actie kracht bij te zetten zullen ook bekende Nederlanders en politici plaatsnemen achter de naaimachines.
Ook voorbijgangers kunnen ervaren wat het is om achter de naaimachine te zitten of buiten op de knoppen drukken en de arbeidsomstandigheden in de sweatshop bepalen.
Je kunt je nog aanmelden als vrijwilliger: Er zijn nog een paar plekjes op zaterdag!

Waar: Grotemarktstraat 32, Den Haag
Wanneer: 16 t/m 21 mei 2017

17 mei, 2017

De vieze treinen van de jaren zeventig moeten terug!

Verstikt van woede mag hij het zeggen: Labour wil terug naar de jaren zeventig, met vieze treinen die niet op tijd rijden. Meent zo iemand dat nu, of krijgt hij een leuk bedragje in handen voor zijn “vraag” in Question Time op de BBC? Een van de zogenaamde actualiteitenprogramma’s die vooral besteed worden aan het bezwadderen en belasteren van de aanvoerder van Labour. Nog wonderlijker is dat er geen daverend hoongelach opsteekt in de zaal in dit geval, wat bij andere onderwerpen nog wel gebeurt, want niet iedereen is gelijkgeschakeld genoeg om de ideologisch juiste lijn zomaar te slikken. Men hoeft maar weinig ervaring te hebben met de peperdure Britse treinen van nu, zelden rijdend en nooit op tijd, om alleen al op dat punt terug te verlangen naar de jaren zeventig.

De fetisjering van decennia is al een tijd aan de gang. Een of ander televisie- (of is het radio? alsof het mij iets kan schelen) programma stelt de vraag: Wat weet jij van de hippies? Provo komt langs (wat nou, hippies), Christiania, Woodstock – wat weet jij van geschiedenis? Ik ben natuurlijk een oud fossiel dat per ongeluk nog herinnering heeft aan die tijden – die zijn schouders optrok (en nog trekt) over “Woodstock” of de “Human Be-In”, Damslapen en nog zo het een en ander. “Hippies” verwijst blijkbaar naar een generatie. Of zelfs geen generatie. Want die wordt in kwarteeuwen geteld.
Op een dag in 1980, vlak voordat de “Metro Oostlijn” op zijn hele traject ging rijden in Amsterdam, werd er een demonstratie aangekondigd. Wat de hippies niet gelukt was zouden deze demonstranten voor elkaar krijgen. Er voor zorgen dat de metro niet doorging.

“De hippies”, dat waren de Nieuwmarktactievoerders van pakweg 1970 tot 1975. Die “de metro” niet hebben tegengehouden nee, ten koste voor sommigen van een gekliefde schedel, een hartaanval en (wat mij betreft) een mooie zomer lang rugpijn. De jonge vrouw met wie ik in de aanloop tot die demonstratie van 1980 in een leuke flirtsituatie was toonde zich teleurgesteld dat ik niet samen met haar aan die demonstratie mee ging doen. Maar ik zou het verraad aan mijzelf gevonden hebben en mijn maten van 1975 om onder het motto “wij gaan doen wat de hippies niet gedaan hebben” te gaan lopen.
Die demonstratie viel helemaal in handen van stillen, die de regie al snel overnamen met de opgevolgde kreet “Naar het hoofdbureau!” – en de schaapjes liepen mee en werden vervolgens allemaal de cel in geleid. Zo dom waren “de hippies” nou toch niet geweest. En ik kan nu nog hopen voor E. dat zij de dans is ontsprongen of dat zij in ieder geval niet slecht behandeld is. Ik heb haar niet meer teruggezien.

Maar binnen vijf jaar waren geharde actievoerders m/v gereduceerd tot “hippies”, ook al betrof het mensen die toch ook nog in de kraakscene meeliepen, die wat ervaring te melden hadden. Dat gepraat over hippies moet ontleend zijn aan de kletsverhalen van Malcolm McLaren die “zijn” Sex Pistols liet verkondigen dat zij hippies haatten. Gratis en voor niks kregen de rechtse hegemonisten een ideologisch sausje aangereikt dat nog voor links zoniet anarchistisch kon doorgaan ook. De Moren konden spoedig gaan, tot op het punt waarop de Moren het mikpunt werden. Maar dit dreigt nu al te lang te worden, dus – vrees en sidder – er komt meer dan een vervolg.

16 mei, 2017

Groene ruimte en geestelijke gezondheid

Naar mijn weten heb ik eerder aandacht besteed aan deze schrijfster die verband legt tussen geestelijke gezondheid en "groen" in de omgeving. Dat de onderwerpsontsluiting op deze site te wensen laat is duidelijk.
Hoe dan ook, het proefschrift van Magdalena van den Berg in het onvermijdelijke Engels van dezer dagen is online te vinden nu.

15 mei, 2017

Bescherm het land tegen de progressieven

Het kapitaal maalt niet om het verleden, het kijkt alleen naar zijn toekomst.
George Monbiot over conservatisme en hoe de Conservatieven in Groot-Brittannië nu juist terwille van het kapitaal destructivisten zijn. Met het mooie voorbeeld hoe hij in 1994 bij het verdedigen van een tumulus uit de IJzertijd besefte wie de conservatieven waren die echt van het land hielden en wie de vernielers.
Nog steeds worden de echte conservatieven progressief genoemd. Alleen bij D66 weten ze progressief te zijn met hun vernielzuchtige "hervormingen".

14 mei, 2017

Op meer plaatsen boomkikkers in Nederland

De boomkikker heeft naar mijn weten een zeer versnipperd woongebied in Nederland. Maar het gaat voor de afwisseling eens niet slecht met deze soort momenteel:

Op 9 mei werd door vrijwilliger Johan Leurs, bezig met een broedvogelinventarisatie, voor het eerst een boomkikker in het natuurgebied Siëndonk in het Kempen~Broek gehoord. Dit gebied is pas enkele jaren geleden door ARK natuurontwikkeling ingericht als natuurgebied en de aanwezigheid van deze zeldzame kikker is een kroon op het werk.

In het GrensPark Kempen~Broek laat de boomkikker weer van zich horen. Het gebied op de grens van Nederland en Vlaanderen bij Weert was van oorsprong rijk aan moerassen en de boomkikker kwam er tot in de twintigste eeuw voor. In de jaren vijftig en zestig werd het stil rond dit bijzondere kikkertje met zijn exotische uiterlijk. Niet alleen in het Kempen~Broek, maar ook op veel andere plekken in Zuid-Nederland en België verdween het nagenoeg. Belangrijke oorzaken waren het droogleggen van moerassen en het opruimen van ruigten, struwelen en poelen.

Verder lezen.

13 mei, 2017

Als je geluk hebt ben je vrij

Drie artiesten van wie ik tot gisteren niet gehoord had en ik ben blij dat ik dat inmiddels wel heb


I could be free, Efa Supertramp


Black man in a white world, Michael Kiwanuka


River, Leon Bridges. Is wel opgetreden in Later, dus dan heb ik niet goed opgelet...

12 mei, 2017

De insecten van weleer

Intuïtie is al een te groot woord, al kan men zich ook daarop beroepen aangaande de grote insectenverdwijning. Het is een kwestie van goed kijken. Waar zijn de insecten van toch echt nog niet lang geleden? Aan de "Dode lente" wordt nog steeds gewerkt. Inleiding van een artikel erover.

Entomologen noemen het 't voorruitverschijnsel: autovoorruiten waren in de lente- en zomermaanden bedekt met de resten van insecten. Dezer dagen blijven de auto´s schoon. Waarnemingen over geplette insecten gelden natuurlijk niet als wetenschappelijk, maar er bestaan opmerkelijk weinig betrouwbare gegevens over het lot van deze belangrijke soorten. Wetenschapslieden hebben verontrustende afname van aantallen gekweekte honingbijen vastgesteld, van monarchvlinders en vuurvliegjes. Maar weinigen hebben aandacht besteed aan de motten, zweefvliegen, kevers en talloze andere insecten die zoemen en fladderen doorheen de warme maanden. Van de weinige gegevens die er zijn komen vele van veldbiologen, hetzij vlinderverzamelaars hetzij vogelkijkers.

Nu komt er een nieuwe verzameling gegevens aan het licht, nu van een toegewijde groep voornamelijk amateur-entomologen die dertig jaar lang insectenaantallen hebben vastgesteld in honderden natuurgebieden in West-Europa. Gedurende die tijd heeft de groep, de Entomologische Vereniging Krefeld, de verwachte schommelingen in de vangsten van insecten gezien. Maar in 2013 namen ze iets verontrustends waar. Toen zij naar een van hun oudste vangstpunten gingen, uit 1989, ontdekten zij dat de totale massa van hun vangst bijna tachtig procent was achteruitgegaan. Misschien was het een bijzonder slecht jaar, meenden zij, dus stelden zij de vallen opnieuw op in 2014. De aantallen waren even laag. De groep, die duizenden steekproeven zorgvuldig bewaard heeft gedurende drie decennia, heeft meer vergelijkingen gemaakt. Ze namen enorme afname waar op meer dan een dozijn andere plaatsen. Hun waarnemingen roepen vragen op over hoe veelvoorkomend deze verliezen zijn en wat de oorzaak zou kunnen zijn.

Het artikel in zijn geheel (Engels).

11 mei, 2017

Elecktrickery aan het werk

Dertig jaar geleden op deze dag op dit tijdstip werd RVZ uit de lucht gehaald. Het leven gaat door en toch ook weer niet. Zelfs Catweazle blijkt niet onsterfelijk.

Het kon wel gebeuren

Het is zo'n tachtig jaar later en Berzelius Windrip is niet Donald J. Trump. Trump komt naar voren in een wereld waarin fascistische of fascistoïde stromingen zich roeren en de overhand zouden kunnen krijgen, maar de wereld is anders. Maar de fasciseringstendens is steeds aanwezig geweest in de VS: de slavernij in de gevangenissen, overmatig gevuld door wat men ter plaatse graag noemt niet-Kaukasiërs.
Er is veel in Sinclair Lewis' It can't happen here dat lijkt te verwijzen naar het trumpisme van nu. De goedkope retoriek gericht op de zogenaamde hardwerkende legitieme bewoners, de al even lawaaiige toon die aangeslagen wordt tegen de zuiderburen. Zelfs het officiële antisemitisme van Windrips Corpostaat komt naar voren in de campagne tegen Soros, de opvolger van de Rothschilds dezer dagen.
Wat Lewis in romanvorm verhaalt: een stabiele totalitaire dictatuur in de VS is evenwel niet mogelijk. Misschien wel nergens, maar het gaat nu om de wereldmacht "waar het niet kan gebeuren" en waar het niettemin gebeurd is, de feitelijke verkiezingsuitslag ten spijt. De materiële basis van het Trumpregime zou stabiel kunnen zijn, maar de aaneenrijging van affaires in de eerste ruim drie maanden is duizelingwekkend. Bestaat Steve Bannon nog? Het inreisverbod voor willekeurig geselecteerde moslims (althans mensen uit landen met een islamitische meerderheid), de zogenaamde gezondheidszorgwet en nu dan de al dan niet vermeende inmenging van "de Russen" in de verkiezingen - het blijft wankelen van de ene zaak naar de andere.

It can't happen here loopt wel en niet goed af. Er zal wel een beschrijving van de inhoud online te vinden zijn, maar ik ga niet het verhaal bederven. Hoezeer het ook speelt in de fictieve tweede helft van de jaren dertig - waarbij de echte Göring, Hitler en Stalin wel op de achtergrond meespelen - het is ook een boek voor nu. Bekijk en bestel het hier (nee, ik heb geen enkel financieel belang bij deze vermaning).

Die fundamentele instabiliteit is enerzijds geruststellend: de dictatuur is moeilijk te vestigen of te handhaven. Anderzijds is zij beangstigend: geen onrust draagt vooralsnog bij aan de destabilisering van de fascistoïde VS, al zal zij wel een rol spelen. We leven in interessante tijden.

09 mei, 2017

De zichtbare hooha en de nikab

We hebben een schat aan spinazie geoogst, maar zoals het met spinazie gaat zal het eenmaal bereid maar een kleine portie blijken. Oogst uit een van de bakken van stadsboerenteelt in een negentiende-eeuwse wijk net voorbij de binnenstad. Ik heb er een zeer korte maar zeer belangrijke tijd van mijn leven gewoond en het eerste meisje dat ik serieus mijn liefde verklaard heb (vice versa) woonde er. De Kinkerbuurt, die in de verering door de hedendaagsche "liberalen" van de consumptiecultuur Hallenkwartier gedoopt is. De Centrale Werkplaats van de gemeentetram is verbouwd tot Foodhallen - je kunt er (te) dure quasi-exotische hapjes en drankjes gebruiken. Kolonisering, noem ik het. En de totale ontkenning van de industriële maatschappij waarvan ik zelf toch echt nog een "product" ben (mijn ouders hebben elkaar in de fabriek leren kennen). Op veel plaatsen is het schandelijke bordje "Hallenkwartier" gelukkig weer verdwenen.
In 1992 was men op de rode loper nog in beschaafd uitgaanstenue

Plotseling lopen ze er. Een schier eindeloze stoet jonge mannetjes in rokkostuum, komend van ergens in het betere stuk van de buurt, vergezeld van vrouwen in meestal roodgekleurde en meestal lange jurken. Een corpsdispuut? Er komt nog een pluk, en nog een. Over die lange jurken kan ik nog iets zeggen. Dat ze een split hebben lijkt mij onontkoombaar, anders kom je niet vooruit vermoed ik, zeker niet in het tempo waarin de o zo galante mannetjes lopen. Dat die split in veel gevallen tot voorbij de lendenen gaat bij deze dames vind ik dan weer wel heel opmerkelijk. Ik ken die kleding, van de opener van het "nieuws" waar ik mij doorheen moet bijten als ik bij mijn gratis mailbox wil - de prijs van gratis. Nogal heel vaak gaat het over clothing malfunctions van celebrities, waarmee altijd vrouwen worden bedoeld die in het openbaar laten zien wat je niet in het openbaar dient te zien. Een van die celebrities liep in zo'n jurk met décolleté van onderen (hoe moet je het anders noemen), en ja, men kon haar hooha zien als ze liep. Het "nieuws" sprak er schande van en zij haalde haar schouders op. Dat moest dan maar. Geen idee wie het was verder hoor, ik heb geen weet van "celebrities".
De eventueel zichtbare hooha van de begeleidsters van de rokkostuummannetjes - zijn dit nu studentes, ook? wie weet, van een type dat ik nooit ontmoet heb dan - is geen nieuws. Een hele lading bleek buiten te staan bij het café dat hoort bij de stadsboerentuin, de mannetjes brallend alsof ze speelden corpsbal te zijn. Misschien doen die lui dat altijd wel. Maar kijk uit. Ceteris paribus worden dit dus de lieden die u en mij gaan regeren op den duur: VVD, D66 en een enkele excentriekeling GroenLinks. Als ik het CDA vergeet komt dat doordat dit in Amsterdam speelt, waar deze club net zo groot is als de Partij voor de Dieren inmiddels. Overigens zeg ik "begeleidsters" en niet andersom, juist vanwege dat gebral, waar de dames zich dan tenminste niet aan schuldig maken.

Dus de hooha-jurken hebben het gehaald, in bepaalde kring. Want dat kun je je afvragen: welk normaal mens gaat in zoiets de straat op, of naar een feestje. De rode loper vindt navolging. Nee, deze studenten doen niet het Tsjechisch waar Stephan Sanders zich twee jaar geleden over opwond, of iets filosofisch waarvan Jean Tillie in dezelfde tijd vond dat het tot terrorisme leidde. En op welk niveau praten deze juristen, bestuurskundigen en bedrijfskundigen eigenlijk? In het zelfde weekeinde waarin mijn ontmoeting met deze rodeloperstudenten valt komt Chris Hedges met zijn verslag van vanaf de rode loper. Gewijd aan de hoogstaande conversaties op het podium die de programma's die naar de prijs dingen weerspiegelen. Zijn slotzinnen: het is culturele dood. Maatschappijen die hun cultuur doden doden zichzelf.

Alleen al het feit dat ik het zogenaamde prerevolutionaire Franse citaat slechts in het Engels ken bewijst dat het een falsificatie is. Maar toch: "Let them eat cake". En pak ze als ze geen rodeloperkleding dragen.

De aantastbare menselijke waardigheid

Als ik halverwege de bundel ben en die ter hand neem valt het mij pas op. De titel is: Die Würde des Mensche ist antastbar. Het interpreteren als de regel van het eerste artikel van de Duitse grondwet is zo gek niet: de schrijfster neemt de tekst zeer serieus - het desbetreffende artikel erover is hier te lezen.

Ulrike Meinhof was columniste in het blad van haar echtgenote, ook toen ze uit elkaar waren gegaan. Haar columns en polemieken overlezend kom ik tot twee treurig stemmende conclusies. De eerste: zoals zij in de jaren zestig zich kon opstellen zul je ze nu niet meer tegenkomen. De tweede: wat is de zin geweest dit opzij te schuiven voor het gevaarlijke leven in de stadsguerrilla, dat op deze dag 41 jaar geleden in de cel eindigde? De vraag blijft open. Des te meer, omdat een van haar stukken - het enige dat ik maar zal noemen in dit verband - gaat over de brandstichting in een Kaufhaus in Frankfurt. Zij heeft daar gemengde gevoelens bij. Het resultaat van de brandstichting is slechts een bevestiging van de kapitalistische consumptiemaatschappij. Er zijn geen levens in gevaar gebracht, de verzekering dekt de schade en de voorraad wordt ververst. Maar het is ook een aantasting van het heilige eigendomsrecht, en dat vindt zij ook belangrijk. Afwegingen in Konkret waaraan niet af te lezen valt dat zij twee jaar later mee zal helpen een van de brandstichters uit gevangenschap te bevrijden - en alles wat er na kwam. De brandstichters waren de kern van de Rote Armee Fraktion, in haar eigen tijd steevast aangeduid als Baader-Meinhof-bende.
Die Würde ... heeft mijn zicht op Ulrike Meinhof weer enigszins veranderd. Als het u interesseert kunt u mijn oscilleren controleren aan de hand van de tag met haar naam onder dit stukje.