21 augustus, 2017

Miljoenen, nee, maar goede opkomst bij demonstratie tegen massa-opsluiting

19 augustus 2017 zou demonstratiedag tegen de massaopsluiting zijn in de VS. Millions for Prisoners-March.
Hoe de dag ook georganiseerd was, de lopende acties in verband met Charlottesville vroegen de menskracht en de aandacht. Toch ziet het er goed uit, als actie.
Een kort beeld uit San José, Californië.



Een kiekje van de manifestatie in Washington DC. Het t-shirt links op de foto is naast mij geproduceerd...
Albert Woodfox van de Angola 3, Laura Whitehorn, ex-politiek-gevangene

Algemeen verslag op de SFBayView.




Spreker in San José vanuit de gevangenis

20 augustus, 2017

De Groene Gestalte komt!

De automobiel als (massa)moordwapen - het is niets nieuws. Ik bedoel dan niet de dekmantel of het middel van zogeheten terroristen, van de Parijse Autobandieten die voor anarchist doorgaan tot en met degene die op wellicht de beroemdste promenade van Europa mensen doodrijdt of zwaargewond maakt.
De automobiel heeft benzine nodig. Benzine wordt gemaakt van aardolie. Aardolie wordt gewonnen in Arabië, Irak, Iran, Libië, Nigeria, Angola, Venezuela, de Verenigde Staten, Rusland - om de landen met de grootste productie even te noemen. De aanslag op "het milieu" ter plaatse, alle levende wezens inclusief mensen, moet die genoemd worden? De bijdrage aan het broeikaseffect? De verwoesting van steden die dit zo handige vervoermiddel met zich meebrengt?

Het opmerkelijkste wat ik in verband met auto's heb gelezen de laatste tijd is juist dat die dingen aanzienlijk minder massamoord plegen dan nog niet zo lang geleden. De insecten die tegen de voorruit of de bumpers tot moes worden zijn aan het opraken. Het is een bijzonder stompzinnige reactie daarover de schouders op te halen of zelfs blij te zijn, want met-insecten-heb-ik-niks (tenzij u hipster genoeg bent om ze als knabbel aan de bar te bestellen). Ik ga er geen dubieus de laatste jaren opgekomen citaat van Einstein - is hij nu echt de enige Geleerde die bij de niet-geleerden gezag inboezemt? - tegen aan gooien.
Maar ook zonder dat ze worden doodgereden is er verband tussen het autootje en het insectensterven, dat deel uitmaakt van het Grote Uitsterven dat aan de gang is.

*

Het zijn merkwaardige treffens, die bijeenkomsten van het Anarchist Studies Network, niet alleen maar zeker ook de aparte club Academics and Students Interested In Religious Anarchism. De blik op het anarchisme verruimt tot zeventiende-eeuwse geestelijke-pamflettenschrijvers, Portugese mystici en middeleeuwse begijnen in de Nederlanden.
In het voorbijgaan stel ik Paul Cudenec de vraag of hij het met mij eens is dat een rivier een ziel heeft. Hij zegt niet meteen "ja" maar lang nadenken voor het bevestigend antwoord is ook niet nodig.
Ik ben blij dit antwoord ook terug te zien in zijn nieuwste boek, The Green One.
Een gemeenschappelijke liefde tussen hem en mij is bijvoorbeeld ook Eugène Marais, die zich verdiept heeft in het maatschappelijk leven van termieten en bavianen, om de conclusie mogelijk te maken dat mens en dier niet zo ver van elkaar staan als de schoolse wetenschap het graag wil. En dat een samenleving een ziel heeft, wat verder niets te maken heeft met wat nationalisten of zogenaamde patriotten er mee bedoelen.

Marais, getraumatiseerd door de oorlog en het plagiaat van Maeterlinck.

Diep Rivier

*

Uit de diepten die de dieptepsychologie en de bijbehorende studie van geloven (ik wil nog net wel religies zeggen, maar niet "godsdiensten" die immers hiërarchisch georganiseerd zijn) heeft Paul de verschijningen van de Groene Gestalte naar boven gehaald. De Groene Gestalte die de verbondenheid van de mens met de aarde en al het leven en het niet-leven uitdrukt. De Groene Gestalte (The Green One kan ik niet zomaar als De Groene vertalen, want dat is nu eenmaal een weekblad). Zijn evocatie doet denken aan de mystieke ervaringen die Martin Buber beschrijft in Extatische getuigenissen. Een fragment eruit heb ik hier vertaald. Groene Gestalte en Groene Verschijning zijn voor mij gelijk.

Een Groene Verschijning is de man in dit filmpje over het riviereiland Majuli, waar hij het verhaal van Jean Giono tot levende werkelijkheid maakt.
Of de tijgers, neushoorns en olifanten nu echt terug zijn - het zou een wonder zijn. Maar wonderen moet je juist van de Groene Gestalte verwachten.



Paul zou geen spiritueel anarchist zijn (de term komt van onze makker Peter Marshall, schrijver van Demanding the impossible) als hij niet ook het anarchisme als deel van de Groene Gestalte zou aanmerken. Hij noemt Proudhon, Malatesta, Emile Henry (daar ben ik niet blij mee), Goldman, Woodcock, Read. Los tussendoor ook wel Kropotkin en Bakoenin.
Ik ga er geen andere/meer namen tegenaangooien. De Groene Gestalte zegt:

Ik ben zowel de anarchie als de voorwaarde voor harmonie in samenwerking waarin je bestemd bent te leven als de kracht van gerechtigheid die nodig is om deze harmonie te herstellen in een maatschappij gebroken door hebzucht, uitbuiting en geweld.

- Paul Cudenec, The Green One. Sussex: Winter Oak Press, 2017. 197p. Bestel het hier.

19 augustus, 2017

De beloning voor moordenaars is een standbeeld in het park


Revelation Revolution 69, Lovin' Spoonful


We can swing together, Lindisfarne


The night they drove old Dixie down, Symbols. "Zwarter" kan het moeilijk bij deze vroege, zo niet de vroegste cover van dit nummer.

17 augustus, 2017

Beelden van de "Charlottesville"-demonstratie, Amsterdam 17 augustus 2017

Demonstratie, tamelijk inderhaast beroepen, op het plein bij het Lieverdje. De opkomst kan in "vele honderden" uitgedrukt worden.
De aanleiding
Achteraf moeten er allerlei mensen zijn geweest die ik had moeten (her)kennen, het bleef er bij een, en dat was misschien genoeg. Het wuiven van een bestuurder van lijn 5 moet ook even vermeld zijn.
Het schandelijke reclamebord, een Lieverdje anno 2017, benam het zicht op de sprekers en spreekster. Waarom mensen in de demonstratie bij voorkeur  "a tergo" zijn vastgelegd behoort u te begrijpen
Beetje apart spandoek, achterin de demonstratie. En dan bedenk ik dat ik een t-shirt met tekst van Dorothy Day aanheb: The only solution is Love...
Op het punt bij het Koningsplein waar ik afgehaakt heb stond de bereden politie klaar

16 augustus, 2017

Laat de fascisten dat graf eerst in gaan!


- door Joke Kaviaar -

De tijd van afwachten is voorbij. Als fascisten ter verdediging van een standbeeld aan het moorden slaan is dat al meer dan de laatste druppel. Ook ons land staat vol koloniaal Gouden Eeuw verleden verheerlijkende beelden. Reparaties voor slavernij nog altijd nul. De straat op! Om te beginnen morgen de demonstratie in Amsterdam!

De tijd van afwachten is voorbij. Uitbuiters en slavenhandelaren zijn helden zoals smerissen die mensen op straat doodschieten en wurgen omdat ze niet wit of westers (genoeg) zijn. Ook hier marcheren fascisten op straat en al mogen ze geen wapens dragen zoals in de VS, autorijden mogen ze wel. Ook hier neemt de invloed van fascisten toe, ook al wordt gedaan of dat niet zo is. Ook hier worden anti-fascisten op een hoop gegooid met neo-nazi's en hardcore fascisten en racisten. Allemaal even erg zijn we, omdat we niet Kumbaya zingend ten onder willen gaan.

De tijd van afwachten is voorbij. Terwijl fascisten ongehinderd de straten innemen draait intussen de deportatiemachine op volle toeren omdat witte suprematie niks aan kracht en aantrekkingskracht heeft ingeboet. De staat vind het wel best als we dat even vergeten. Niet dus! Vluchtelingen worden verjaagd alsof het vervelende muggen in je slaapkamer zijn. Verdrinken ze niet in de Middellandse Zee, dan mag het ook wel hier in een overvol zwembad waar iedereen toekijkt en achteraf gaat lopen roeptoeteren dat vluchtelingen geen zwemles mogen krijgen omdat het schoolzwemmen voor witte Neederlandse kinderen tenslotte ook is afgeschaft. Verdeel en heers werkt altijd. Zo wordt het nationalisme gevoed.

De tijd van afwachten is voorbij. In de VS namen anti-racisme activisten het heft in eigen hand en haalden in Durham zo'n standbeeld dat zegt dat alleen witte levens ertoe doen om. Het is maar een symbool, zo'n beeld, maar zonder symbolen en beeldvorming geen beïnvloeding. Zo'n actie is dus directe actie. Neerhalen al die glorificatie van de haat! Anders verandert er niks. Het besluit van Charlottesville om het beeld van zo'n smeerlap wel weg te halen, leidde ertoe dat fascisten met veel geweld kwamen binnenstormen en dat een van hen in een terroristische aanslag op een groep anti-fascisten inreed. Rest in power, Heather Heyer! En wij kunnen het hier niet bij laten.

Er zijn zoveel meer slachtoffers van racisme en fascisme. En de meesten vallen door staatsgeweld van smerissen die een vrijbrief voor moord hebben. Als de smeris het mag, mogen KKK en andere 'alt-right' het ook. Allemaal tuig van hetzelfde laken een pak trouwens. Trump bouwt zijn muur misschien nog niet letterlijk maar wel alvast met wetten en razzia's en hetze tegen migranten. Fort Europa sluit een deal met Turkije en bouwt muren en hekken waar dat ook maar enigszins kan. Het nieuwste is het EU plan om de bestrijding van vluchtelingen aan Libië over te laten waar vluchtelingen ook weer als slaven verhandeld worden en kinderen en vrouwen verkracht en misbruikt. De ene reparatie laat nog op zich wachten en er worden alweer nieuwe schanddaden verricht waarvan men zich misschien over drie eeuwen pas gaat realiseren dat het toch wel erg was allemaal. Veel te laat om dan pas te beseffen dat de geschiedenis zich herhaald heeft, en waarschijnlijk ook dan alleen maar omdat er activisten zijn die hun mond open durven doen.

De tijd van afwachten is voorbij. Deportatie na deportatie, moord na moord. Het wordt beraamd en het wordt uitgevoerd. Moeders en kinderen geen uitzondering. Een heel Hazara-gezin werd aan handen en voeten geboeid gedeporteerd naar Afghanistan en zwerft nu zonder onderdak ergens onveilig rond in Kabul zonder medicijnen voor de moeder die een hartkwaal heeft en aan psychoses lijdt. Er wordt niet naar hen omgekeken en zij zijn de enigen niet. In de VS dansen de fascisten op de dood van Heather. In Neederland zegt Klaas Dijkhoff dat een moeder die gedeporteerd is naar Armenië best met haar kinderen herenigd mag worden, maar dan wel alleen zonder toekomst in Armenië. Daar zijn we vanaf, zal hij denken maar niet zeggen. Als we er maar niks meer van horen, is het goed. Fascisme met een stropdas en een glimlach, verpakt in neo-liberale mooipraterij. Dat verdient een standbeeld!

Ik gooi het allemaal op de grote hoop hier, niet? Ja. Want er is wel degelijk een verband in de opeenstapeling van fascistische en racistische terreur die de laatste tijd in een eindeloze stroom van bloed en tranen en angst en woede van beeldscherm en televisie afspat. Ik zie weinig verschil tussen de ene terreur en de andere. Het is maar marginaal. Het verschil is de staat of de straat. De legale en wettig vastgelegde wegen van de staat worden gekenmerkt door verhulling en newspeak. Het straatfascisme toont de gedachte en het ware gezicht erachter. We moeten daartegen de strijdbijl opnemen en weten dat de strijd tegen racisme en fascisme ook strijd tegen seksisme en kolonialisme en meer is. Trump = Wilders = Baudet = Rutte = Dijkhoff. Kort door de bocht en natuurlijk zijn er ook verschillen maar dat maakt het in essentie niet minder waar. De rode lijn van het 'eigen volk eerst' loopt overal doorheen. Allemaal witte mannen die de dienst uitmaken, elk met hun eigen retoriek en leugens. In de aanval, schrijft ook Peter Storm en ik ben het er hartgrondig mee eens. De tijd van afwachten is voorbij. Niet meer wachten de straat op te gaan tot de nazi's het doen. Het initiatief aan ons!

Voorbij is het. Haal de symbolen en de beelden maar neer. Direct wordt er geroepen dat je zo'n beeld niet om mag halen want het is geschiedenis. Maar als die geschiedenis op een voetstuk wordt geplaatst terwijl de andere kant van diezelfde geschiedenis wordt verzwegen, dan is het verheerlijking en anders niet. Weg ermee dus en geen gedraal. Als je het vriendelijk vraagt gebeurt het niet en als het verwijderen wel wordt aangekondigd slaan fascisten aan het moorden om het tegen te houden. Dan maar zo, onaangekondigd en radicaal, en ik geef die mensen in Durham groot gelijk. Bravo!

Ik publiceerde op facebook naar aanleiding van de moord op Heather in Charlottesville een oud gedicht dat eindigt met de regel "Laat de fascisten dat graf eerst in gaan!". De eerste reactie was van iemand die vond dat ik beter 'fascisme' had kunnen schrijven in plaats van 'fascisten'. Te letterlijk? Moeten we beschaafd blijven in het licht van de moord op Heather? Moeten we ook beschaafd blijven terwijl vluchtelingen de dood in worden gejaagd en we meebetalen om hen als slaven te laten verhandelen in Libië? Om hen te laten opsluiten in kampen? Om ons van hen te ontdoen, geketend per KLM-vlucht? Defense for Children zei het al: een beschaafd land doet zoiets niet. Hoe kunnen wij, die ons tegen deze terreur willen verzetten, dan beschaafd blijven vragen of ze er asjeblieft eens mee willen ophouden?

Netjes en beschaafd blijven, dat is leuk gezegd als je zelf niet in de vuurlinie van al dat geweld staat of er getuige van bent geweest. Het is makkelijk praten vanuit je leunstoel, met je witte koppie en je paspoort op zak. Dat is kortweg ons privilege. Nee, we hoeven niet netjes en beschaafd te blijven en het is gemakzuchtig vooral om zelf maar niet je kop boven het maaiveld uit te steken en een stap verder te gaan. Een fascist mag je een rotschop verkopen. Dat geldt ook voor alle gewelddadige bedienden van de staat met een uniform aan in de uitoefening van hun taak op bevel is bevel. En daarbij mogen eveneens hun middelen kapot gemaakt worden omdat het wapens zijn. Auto's, vliegtuigen...

We hoeven de moraalridders niet te volgen in hun heilige verontwaardiging. De mensen die hen daarin volgen hebben niet opgelet. Verzet tegen onderdrukking is zelfverdediging. Mogen we ons niet verzetten omdat er mensen bang zijn dat de Wierd Duks en ander gespuis dan gaan roepen dat 'extreem links' hetzelfde is of erger? Dit zijn geen mensen om naar te luisteren, ze willen ons de mond snoeren. Als we boe roepen is dat volgens hen al geweld dus wat dondert het. De inzet moet zijn fascisme en racisme te bestrijden, met middelen die nodig en effectief zijn. De ene keer kan het een standbeeld zijn dat omver getrokken wordt, de volgende keer gooit iemand een mollie in een politie auto, een andere keer gaan passagiers in een vliegtuig niet zitten omdat er iemand wordt gedeporteerd, en ergens anders worden hekken doorgeknipt en muren omver gehaald. Voorbeelden van effectief verzet genoeg. Hoe dan ook en waar dan ook, de inzet moet zijn dat BLACK LIVES MATTER. Dat er geen doden vallen onder vluchtelingen, zwarte mensen, mensen van kleur. En ook niet onder vrouwen, queers, trans etc. want patriarchaat is ook nog zo'n hand op de dikke witte onderbuik die zelfvoldaan boert en bulkt dat alles bespreekbaar moet zijn en geaccepteerd moet worden tot verkrachting, moord en deportaties aan toe.

Laat de fascisten dat graf eerst in gaan, schreef ik. En daar sta ik nog altijd vierkant achter.

Demonstratie donderdag 17 augustus in Amsterdam om 20 uur !

WIE ER EERST SCHIET

Zouden we zwichten voor fascisten,
dan was ons leven nog minder waard
dan in het licht van hun volksgerichten
waarachter verstikking zich schaart

te staan voor vrijheid voor allen te lezen,
verdrukt in een tijdgeest als van een granaat
Wanneer gedwongen tot de kilte in ons wezen
met het toelaten van niets anders dan haat

zonder terugslaan we zouden liggen gaan
– al voordat we door geweerschoten vallen -
zo op de knieën voor 't razen van vazallen

die vanachter maskers hun toorn doen schallen
Dan werden we dit leven vermisten, dode getallen
Nee! Laat de fascisten dat graf eerst in gaan!

15 augustus, 2017

Waarom is er wel socialisme in de Verenigde Staten?

Misschien is het de dialectiek van de vooruitgang: de remmende voorsprong of de stimulerende achterstand. In de Verenigde Staten heb je zowaar socialisten. Heather Heyer was er een, en Cornel West hoort er bij: Democratic Socialists of America. Ook Bernie Sanders, blijkbaar.
Zij delen het symbool met de PvdA, maar daar blijft het dan bij.
En ik kan wel lekker steil gaan mopperen: stelletje reformisten, maar een andere, nu luidere stem in mij zegt: hadden we ze hier maar.
In het machtigste land ter wereld, waar de macht verdeeld wordt door twee in feite op sterven na dode partijen, is ruimte voor de stem van het socialisme, zich al dan niet democratisch noemend (voor mijn gevoel is het een pleonasme, maar misschien moet het toch, het "reële" socialisme indachtig).

"Hadden we ze hier maar". Als "we ze" hier hadden, dan zou het niet "ze" zijn, maar dan zou de zin anders worden misschien: "Hier zijn we!"
Een organisatie die de linksheid van de PSP, de groenheid van de Partij voor de Dieren en de strijdbaarheid van de SP of de CPN in betere dagen combineert... Ik lever mijn anarchistische partijkaart er wel voor in.
Kan dat alleen als er een fascistoïde warhoofd, die eigenlijk de hele politiek tot reality-tv maakt, staatshoofd is, met alle mogelijke verschrikkelijke gevolgen daaraan verbonden?
Een structureel racistisch politieapparaat dat dagelijks mensen "met een kleur" doodschiet?
Het grootste aantal gevangenen ter wereld, in absolute en in relatieve zin, gevangenen die bovendien op grond van het dertiende amendement op de grondwet officieel slaaf zijn?
Maar laat ik er geen requisitoir van maken, al zou het wel in een groter verband nodig zijn.

Waarom is er geen socialisme in de Verenigde Staten? vroeg de Duitse socioloog/econoom Werner Sombart zich in 1906 af. Mijn leermeester Ger Harmsen vond het een retorische vraag: we hebben het over de meest kapitalistische maatschappij ter wereld. Maar eigenlijk zag die vraag voorbij aan wat er wel aan beweging was. En is. De vraag is vooral: waarom is er geen tegenmachtsvorming van belang, zoals die in de meeste Europese landen wel kon? Maar de vraag blijft waarom er juist nu wel een levende beweging is, die de macht op straat uit kan dagen?
En dan kijk ik nog eens met vollopende ogen naar de beelden van het omvergehaalde beeld hier - niet van treurnis, maar van verwonderde blijdschap.

Er is geen garantie op het morgenrood. Maar het afgelopen weekeinde heeft het (weer eens) laten zien: het is socialisme of barbarendom.

14 augustus, 2017

Drie uur 14 augustus voor altijd

Een paar weken voor het einde was Tommy Vance nog overgestapt van Radio Caroline naar Radio London. In een gesprek met Paul Kaye, de veteraan onder de deejays van London, legde hij het verschil uit. "Het enige doel van dat andere station is geld verdienen."
Paul Kaye was zo verstandig om te zeggen dat het streven van Radio London niet anders was. Wat kon er op teruggezegd worden? Wie naar beide stations luisterde in die dagen kon het zonder problemen uitleggen: op Caroline werd de grootst mogelijke bagger geplugd omdat het op een label uit was dat door de directeur van het station gedistribueerd werd. De enige grote naam die dat geplug heeft opgeleverd is die van de Dubliners.


Seven drunken nights. Er zijn maar vijf avonden in het lied, de aankondiging is om het olala-gehalte aan te dikken.

Op Radio London moest men dit nummer wel draaien toen het een hit werd, maar Tony Blackburn, nota bene ex-Caroline, kondigde het voor de eerste keer aan met de woorden: "Er zijn mensen die zeggen dat de kwaliteit van de platen minder wordt tegenwoordig. En afgaande op dit nummer kan ik ze geen ongelijk geven."
Caroline had op zeker moment het goede format waarin veel ruimte was voor R&B/soul ingeruild voor de payola die het station in de periode tot het eind in maart 1968 kleurde. Het maakte het station niet prettig beluisterbaar en Vance en Kay(e), zie boven, moeten uitstekend geweten hebben wat er bedoeld werd. Radio London, Big L, was de vrijplaats voor psychedelica en soul. De nieuwe deejay John Peel moet - dat kan achteraf beter gezien worden - voor de keuze van zeker de eerste categorie een aardige rol gespeeld hebben.

Op 15 augustus 1967 zou het voor Britse burgers verboden worden te werken voor buitengaatse radiostations. Ze sloten, voorzover al niet eerder opgehouden, de dag ervoor, in het geval van Radio Scotland en Radio 270 (Yorkshire) net voor middernacht.
Caroline ging door. Helaas ging de payola ook door (dat had verboden moeten zijn, maar het viel niet te controleren). Maar er was niets anders meer. En na die derde maart 1968 moest je van ellende Veronica wel aanzetten - tot de komst van Radio Nordsee, twee jaar later.

Voor het fatale tijdstip 15 uur Britse zomertijd werd op Radio London het laatste nummer gedraaid, een nummer waarvan het station de primeur had gehad en dat als LP-track een week op nr. 1 in de eigen hitlijst had gestaan. De BBC had het in de ban gedaan, want het zou wel weer over drugs gaan. Het zijn eigenlijk die begintonen van het nummer, en daarmee geheel A day in the life, die de herinnering aan dat ogenblik levend houden voor wie het aan heeft moeten horen op die regenachtige maandag 14 augustus 1967.



Dit was wat er na het wegijlen van A day in the life kwam. Paul Kay (de eerste in beeld) geeft de tijd en kondigt de sluiting aan.
En dan stilte.


Het gevoel van leegte, van beroofd zijn van de muziek, blijft. Ook na vijftig jaar.

13 augustus, 2017

Een martelares van het nieuwe oude nazisme in de VS


Een dode in het land dat zijn bestaan dankt aan massamoord, een moordpartij die dagelijks doorgaat - op de landmassa die wij "Amerika" moeten noemen, en op zoveel andere plaatsen ter wereld.
Heather Heyer, lid van de Democratic Socialists of America en organisator bij de Industrial Workers of the World, verbonden aan een advocatenbureau. Ik aarzel om het portret te plaatsen, waartoe wij juist worden opgeroepen het te doen, met het vriendelijke gezicht - ontwaar ik een kruisje om haar hals? Nu ja, ik doe het wel.
Het lot belooft geen morgenrood
Doodgereden door een nazi in Charlottesville, Virginia, gisteren. Niet te classificeren als Marianne, want zij is dood. Van wat zij ter plaatse deed voor zij vermoord werd zijn wij tot nu toe niet op de hoogte gesteld. Haar dood heeft de feitelijke zegen van het Trump-regime, van eenendertig leden van de Nederlandse Staten-Generaal, en de stilzwijgende instemming van media die nazi's en demonstranten tegen nazi's gelijkstellen.

12 augustus, 2017

Het recept krijg je nooit meer


Turn around, look at me, eerste (kleine) hit van Glen Campbell, tevens origineel


Live-televisieuitvoering van Up, up and away


Het hoort niet bij Glen Campbell, maar omdat het van Jimmy Webb is ook weer wel. Kippevel bij MacArthur Park met het South Dakota Symphony [Orchestra]


En nog een wat onkarakteristiek nummer, beter verstaanbaar dan het origineel: Catch the wind

11 augustus, 2017

Wanneer komen de groene velden terug?

Wanneer komen de velden en het gras terug voor mijn kinderen? *

Telkens als iemand probeert te voorkomen dat een struweel wordt weggehakt of een weiland wordt geasfalteerd, zijn zij mij.
Wanneer mensen samenkomen om een rivier te beschermen en de wezens die er in en om leven, tegen de gevoelloze wreedheid van een dam. zijn zij mij.
Elkeen die "nee" zegt tegen schaliegasboringen, oliepijpleidingen, koolmijnen, afvalstortplaatsen, tegen GM gewassen of wapenfabrieken zegt "ja" tegen mij en mijn aanwezigheid in hen.

Als iets diep in je roert en je uitstuurt om te vechten tegen een nieuwe weg, een nieuw winkelcentrum, een nieuwe luchthaven of een nieuwe energiecentrale, dan is dat iets mij.
Als je ooit het gevoel hebt dat de wereld die je kent krankzinnig is en het waagt alles wat je hoogschat te verwoesten, dan moet je weten dat ik dit gevoel ben.
En als dat gevoel een mening wordt, een argument, een theorie of een filosofie, dan ben ik dat in weer een andere gedaante.
Soms komt dat gevoel in een bijkomstige vorm. Het zou een theoretisch vermoeden kunnen zijn, een ideologische gevoeligheid voor de manier waarop verzetsgedachten overgenomen kunnen worden door waar zij tegen zijn.
Maar die energie ben ik ook nog steeds, alleen moet ik nu de ondankbare taak verrichten alle filosofische verknopingen en puin die je pad blokkeren op te ruimen.

Ik bloei in het menselijk hart maar het menselijk hart moet mij wel toelaten. Ik moet het openstaan worden voordat ik het invullen en het naar buiten treden word.
Iets kostbaars verliezen is erg genoeg, maar wat als je vergeten bent dat het kostbaar was? Of dat je het ooit maar gehad hebt? Waarom zou je zoeken naar iets wat je niet waardeert? Hoe vind je iets waarvan je niet gelooft dat het er ooit geweest is?
Je velden en je groene gras zullen niet terugkomen tot je liefde ze weer te voorschijn roept.

* Lord Dunsany, “Nature and Time", Fifty-One Tales

- Fragment uit Paul Cudenec, The Green One, Winter Oak Press, Sussex, England, 2017.
De "ik" is de Groene Verschijning, waarover afzonderlijk meer binnenkort.

10 augustus, 2017

Zomerbeeld 2017: het lantaarntje op mijn schouder

Met de camera kon het diertje niet dichter benaderd worden...
Toen het op het pad zat meende ik zeker met een kleine sprinkhaan van doen te hebben Op de foto zou het ook een grote bladluis kunnen zijn
De geschubde inktzwam is juist een zomerbloeier

07 augustus, 2017

Een dode rups is een vlinder minder

De leuze van de Insectensekte gaat nog steeds, en meer dan ooit, op. Dit groot weekeinde heeft de Vlinderstichting een tuinvlinder telling georganiseerd in Nederland en de resultaten vielen tegen. Vrijdag waaide het te hard wat mij betreft en zondag, gisteren - geen idee. Als je twee tuinen ter beschikking hebt, een bij een boerderij in de bollenstreek, de andere tussen de stenen aan een gracht, kun je geen resultaten doorgeven. Het klinkt luxueus, en misschien kan ik het als een zegening zien, ja.
Het moet aan de wind gelegen hebben dat ik in een kwartier in eerstgenoemde drie bonte zandoogjes heb gezien en een groot koolwitje. De zandoogjes leken met elkaar te spelen.
De andere, in Amsterdam, leverde geen resultaat binnen ruim een kwartier. In de omgeving nam ik een atalanta waar en (vermoedelijk) ook weer twee bruine zandoogjes. Misschien een witje, maar men vloog te snel en te onverwacht. Schamele oogst.
Bevindingen die met de algemene overeen lijken te komen.
Op de afbeelding een Portugese borboleta, iets scherper gekleurd dan de algemene Nederlandse.

06 augustus, 2017

Het steeds toenemende onbetaalde werk


Voordat we ons in de luren laten leggen door het angstbeeld dat we straks geen werk meer hebben, moeten we ons daarom richten op de manier waarop we werk zijn gaan verrichten ‘buiten werktijd’, de manier waarop een steeds groter deel van ons leven in het teken van werk is komen te staan, al is het dan vaak onbetaald werk.

Het angstbeeld dat er geen werk meer is, heeft daarom een heel specifieke ideologische werking: het doet ons vergeten dat we alleen maar meer werken – en dus dat er alleen maar meer gekapitaliseerd wordt op ons leven. Met andere woorden, en goed marxistisch gezegd: het dreigement en de angst dat er geen werk meer is, maakt ons ultiem uitbuitbaar. De mobilisatie van toekomst in de urgente bezorgdheid over werk is zo bezien eerder een dreigement: accepteer uitbuiting, omdat in de toekomst werk wel eens helemaal zou kunnen verdwijnen.

Willem Schinkel in De Groene, lezing van een symposium De toekomst van werk.

05 augustus, 2017

Wat is een man zonder zijn fluit?

En als we dan toch Focus gehad hebben, waarom dan niet ook Thijs van Leer "solo"?

Rondo, de intro van de radioprogramma's van ds. Toornvliet, een dissident van Radio Bloemendaal, die - acterende dat hij niet wist hoe hij op die radio kwam, de Mi Amigo mede drijvend heeft gehouden toen de wetgeving in Nederland dit allang verboden had.


Introspection. Evenals bij de vorige met Letty de Jong.


Indianenmars, de Utrechtse straatfluiter Cochius, gelied doelwiot van de prinsemarij die hem zijn fluit ontnam - aan zijn reactie hierop is de titel van deze post ontleend.

04 augustus, 2017

Zomerbeeld 2017: voordat het schieten begon

Prikneus met naar ik meen zandoogje (bont?)
Eigen zonnehoed eerst
Eindelijk de witte waterlelie, "geschoten" voordat er echt geschoten werd.

De aardappeloogst in de tuin is niet de moeite waard, de aardappelbovist daarentegen doet het goed.

03 augustus, 2017

Er is een man met een geweer, hij maait u met genoegen neer


Twee onverlaten met hond

Windkracht 6 vanuit het westen, de geur van de egelantieren achter ons omkleedt ons. Boerenzwaluwen zwieren boven het water, een klein groepje spreeuwen waagt zich boven het veld. Wagen is het juiste woord. De groep is te snel, te ver weg om de kijker bij de hand te hebben en te klein om de ganzen op naam te kunnen brengen. Het moeten welhaast kolganzen zijn. Plotseling begeven zich twee menselijke gestalten met een foedraal over hun schouder in beeld, in gezelschap van honden. Zij gaan naar de bosjes die her en der de eentonigheid van de weilanden breken. Men zou denken dat die landschappelijke elementen er zijn om de koeien (die er niet zijn) beschutting te bieden, of als schuilplaatsen voor dieren die pas in nacht of schemering op pad gaan. De gestalten gaan er kennelijk doelbewust op af. De ganzen zullen er zich verscholen hebben.

De opgeschrokken ganzen

De honden verstoren hun rust, ze vliegen op. De mannetjes (vermoed ik) zetten het op een rennen. Paf paf. De honden zijn blij. Een komt er met een gans, groter dan de hond zelf, in zijn bek naar het baasje. Die schiet nog maar eens, een kruitwolk stuift op. Achteloos wordt het intussen ongetwijfeld levenloze dier in de richting van het grijsharige andere mannetje gegooid. Door de kijker kan ik niet zien wat de types er verder mee doen. Ik roep maar even "klootzak" over het water, door de kijker lijken de onverlaten veel dichter bij dan ze zijn. Ze zullen het niet horen. En dan nog.
In totaal blijken er vier mannetjes met evenveel honden op het veld te zijn. De werkloosheid blijft toch een probleem, nietwaar.

Als wij ons maar van het uitzicht losmaken klinkt de roep van een wulp. Kan die ook een schot verwachten?

02 augustus, 2017

De eerste Chinese militaire basis in Afrika

Natuurlijk, er zijn oude handelscontacten tussen Oost-Afrika en China, maar een militaire basis? Djibouti heeft de primeur, de voormalige Franse kolonie waarvandaan een door nazi's gehuurd schip naar de Middellandse Zee vertrokken is dat vluchtelingenboten wil tegenhouden of doen zinken. Het Vreemdelingenlegioen is er in 2011 vertrokken (geen nood, het is naar de Verenigde Arabische Emiraten verhuisd). Er is nog wel een basis van het reguliere Franse leger, met 1750 militairen. De basis van het Vreemdelingenlegioen is overgenomen door de Verenigde Staten. Daar vlakbij komt nu de Chinese basis, die volgens de berichtgevers gezien moet worden als mogelijke bescherming van Chinese investeringen in Afrika en "dus niet als koloniaal". Een trouvaille.

30 juli, 2017

Vijf jaar wachten op de diagnose: Ziekte van Graves

Een stripverhaal van een studente wier klachten maar niet als Graves gediagnosticeerd worden. Ja, het is in de meeste gevallen een ziekte die vrouwen in de vruchtbare jaren treft en ik voel mij dan ook uniek dat ik het als 56-jarige man gekregen heb (althans manifest). Sommige symptomen die zij noemt herken ik zonder dat ik het verband leg met de schildklieraandoening - er zijn al zoveel symptomen: vreemde witte plekken op de huid (die ook weer snel weggaan), vooral nachtelijke kuitkrampen.
U moet er wel Engels voor kunnen volgen.

Een tip van mijn Zuster in de Ziekte, Laura van Reijen.

29 juli, 2017

Headbangen op Sylvia


Focus - waarom? Waarom niet... Nederlands beste bijdrage aan de "progressieve" jaren zeventig.

Sylvia. Klinkt als playback, geen probleem verder, maar is het publiek hierop echt aan het headbangen?
Enfin, men weet nooit.


Tommy


House of the king

28 juli, 2017

Wat gebeurt er voor de verliefdheid wat in je lichaam laat gebeuren?


Ja, de gangbare materialistische kijk losgelaten op verliefdheid. Toch wil ik er even op wijzen dat de verliefdheid voorafgaat aan de op hol slaande hormonen, niet andersom. Ik kan dit op eigen ondervinding baseren, mocht u (wat ik betwijfel) dit willen tegenspreken. Het opvallendst aan de werking kon ik constateren toen ik op twee - mag geen "meisjes" schrijven, maar ik vind "vrouwen" dan weer nodeloos afstandelijk klinken - enfin, tegelijk verliefd was. Soms moest de wissel in mijn hoofd omgezet worden, van de een naar de ander. Het belangrijkste effect was afvallen. Toen de situatie genormaliseerd was, een van de twee uit beeld was verdwenen, kwamen de kilo's er net zo gemakkelijk weer aan. Eigenlijk om nooit meer weg te gaan - tenzij in de hoogtijdagen van Graves. Dat is ook een hormonenspel, maar helaas nogal anders.

Maar goed, de oorzaak - waar men volgens menig Groot Denker m/v niet naar mag vragen - blijft een mysterie. Zij komt ergens vandaan maar waarvandaan, daar laat het materialistisch reductionisme het afweten. Gelukkig maar.

26 juli, 2017

Jerry Zawada OFM overleden

Aan de kant van de weg in Las Vegas voor de wekelijkse ontwapeningsdemonstratie
De inzettingswoorden in de woestijn
Het brood en de wijn
Gisteren is Jerry Zawada OFM overleden, de man die door een mystieke ervaring geroepen was tot activisme. Tussen de afwas en de koffie in het huis van de Catholic Worker in Las Vegas, 's avonds 6 april 2010, zegende hij de relatie tussen mijn toen nog-niet-wettige gade en mij in bij wijze van kerkelijk huwelijk.
Openlijk berispt vanwege zijn inzet voor het beroepen van vrouwen als priester, zolang het kon werkzaam in de woestijn voor de opvang van vluchtelingen uit Centraal-Amerika. Was al breekbaar toen ik hem leerde kennen, maar bleef betrokken bij de Sacred Peace Walk waarvan ik hem ken.

Meer hier.

Rust in vrede en de hemel zal je niet teniet willen zien gaan.

23 juli, 2017

Filosofie als exegese: Christus bij Michel Henry

Is het een tekort aan mijn kennis dat ik tot voor kort niet van Michel Henry had gehoord? En of het zo moest zijn, en dan zal het wel zo hebben moeten zijn, toen ik van hem vernam en daarbij over het betreurenswaardige dat niets van zijn werk in het Nederlands vertaald is, kwam ik prompt Woorden van Christus tegen, tweede druk al uit het jaar van verschijnen, 2016.
De titel is al een weggever over waar de filosoof de Spreker plaatst, een Spreker Die slechts tot ons komt in de vorm van geschriften van mensen die Hem hebben gezien en gehoord. Ik gebruik de hoofdletters van de conventie in tegenstelling tot Henry wel, omdat veel van de woorden die hij citeert bij mij de huiver oproepen die waarachtig religie heet.
Woorden van Christus in plaats van Woorden van Jezus (van Nazareth) sluit al een keuze in, die wordt uitgewerkt aan de hand van vooral woorden uit het Johannesevangelie.

Het citaat waarop de titel van mijn scriptie gebaseerd is ("Onze God is een arbeider"), Joh. 5:17, drukt uit hoe Jezus zowel zoon en identiek is aan de Eeuwige en tegelijk gehoorzaam. Het Griekse origineel:

Ὁ δὲ [Ἰησοῦς] ἀπεκρίνατο αὐτοῖς· ὁ πατήρ μου ἕως ἄρτι ἐργάζεται κἀγὼ ἐργάζομαι·

Wat inderdaad naar de tekst niet anders vertaald kan worden dan:

"Maar hij antwoordde hun: Mijn Vader werkt tot nu toe, en ook ik werk."

Hoe aan ἕως ἄρτι, tot nu aan toe een aspect verbonden kan worden is een vondst van vertalers van later datum. In de nieuwste bijbelvertaling, die vindt dat vlees eigenlijk mens betekent, heet het blijkbaar:

"Mijn Vader werkt aan één stuk door, en daarom doe ik dat ook."

Het daarom hierin zou toch als een interpolatie gezien moeten worden, hoewel het naar de betekenis gerechtvaardigd zou zijn. God houdt geen pauze, waarom zou ik dat dan doen? Een andere vertaling:

"Tot op de dag van vandaag is mijn Vader voortdurend aan het werk en houd ook Ik niet op met werken."

De definitieve stap dat wij allen, als mens, geroepen zijn tot het kindschap van God, die identiek is aan het leven, wordt door Henry naar mijn mening niet duidelijk genomen. De grenst ussen exegese en filosofie is ook vaag - het haardunne lijntje...

Een mooie en wel verhelderende passage:
Wie zichzelf (..) ziet als het fundament van zijn leven en van zijn doen en laten, en in zijn leven geen andere wet erkent dan die van zijn eigen genoegens - geen andere wet dan zichzelf -, wie zich alleen maar bekommert om de dingen in de wereld, wat ongemerkt uitloopt op een radicaal egoïsme, die heeft de condition humaine op zijn kop gezet. In feite houdt hij het geschenk van het leven, dat hem altijd vóór is, voor waardeloos. Dat verklaart de schijnbaar mysterieuze maar zeer rigoureuze woorden: "Wie heeft zal nog meer krijgen; maar wie niets heeft zal zelfs wat hij denkt te hebben worden ontnomen."

God zegene het kind.


Meer hierover hier.

- Michel Henry, Woorden van Christus (Paroles du Christ). Vertaald door Chris van Haeften en Andries Oosterkamp. Voorwoord van Ruud Welten. Kampen: Van Warven, 20162. 185p., prijs €22,50.
Oorspronkelijke Franse uitgave gedateerd: 2002.

De afbeelding, geleend bij Rembrandt van Rijn, toont aardig hoe de schilder, woonachtig in wat ook toen al de Amsterdamse Jodenbuurt was, Jezus nou juist niet als blonde blanke kon zien. 

22 juli, 2017

Een man met een half hart

Ooit was er een tijd dat ik niet beter wist dan dat Cast your fate to the wind van Sounds Orchestral was. Nog steeds de maatgevende versie voor mij, daar niet van. Maar er zijn andere, vroegere, latere versies, en vocale.


Mel Tormé, 1963. Ik moet concluderen dat deze versie alleen in Australië is uitgebracht.


We Five


Ne tremble pas mon pauvre coeur - Marianne MILLE door LesConcertaDomicile
Het lijkt er op dat deze eerste Franse versie over de orkestband van Sounds Orchestral wordt gezongen, althans grotendeels.


Quincy Jones maakt er jazzfunk van 1971. Voortreffelijk. Voor dit soort versies heeft Vince Guaraldi zijn belangrijkste bijdrage aan de muziekgeschiedenis geschreven.


Shelby Flint. Dit moet een hit zijn geweest op Radio London 266 in 1966, maar eerlijk gezegd is het mij ontgaan.

21 juli, 2017

De waanzinfase van het kapitaal

De maatschappij of maatschappelijke verschijnselen met levende organismen vergelijken is gevaarlijk. "Nederland is ziek" of zoiets, dat is een uitspraak die hoort bij ultrarechtse types die de geneesmiddelen bij de hand beloven te hebben. Het kapitalisme in een kankerfase, ik vind het een moeilijke uitdrukking.

Al is het kapitalisme onmiskenbaar een fase ingetreden die tot zelfvernietiging leidt. Niet op de manier waarop ruim een eeuw geleden sociaal-democraten het wilden zien: het socialisme zou ons als vanzelf in de schoot vallen, het was gewoon de onvermijdelijke volgende fase en de kapitalisten zouden die zelf bewerkstelligen. Vandaar naar Dijsselbloem is eigenlijk ook weer niet zo'n grote stap.
De huidige fase heet "financialisering". We moeten iedere gedachte dat kapitalisme iets met industrie te maken heeft opzij zetten.
Dat is even moeilijk, hoor.

Toen ik nog Nederlandse televisie zag en het onvermijdelijke STER-blok moest uitzitten kon ik op bepaalde tijdstippen iedere tweede reclamespot als komende van Unilever benoemen. Als lid van het Biafra Actie Comité (gek is dat, in die tijd was je geen "activist" voor de buitenwacht) had ik mij verdiept in deze zogeheten multinational, die Nigeria samen met de Britse koloniale macht heeft uitgevonden. Supermarkten, bier, het wegennet, het was van de United Africa Company, en die hoorde bij Unilever, het concern achter de oliepalmplantages. De palmolie speelde en speelt een vrijwel even grote rol bij de koloniale exploitatie van deze portie Afrika als de aardolie, die wel veel bekender is. De medeverantwoordelijke voor het uithongeren van Biafra zette ons bezorgde moeders voor die zich afvroegen of ze de kinderen wel genoeg gaf. Onzin! Die margarine (Brio, Zeeuws Meisje, Blue Band, Bona, Becel enz.) die was toch zo gezond, mensen! Het Plantaschandaal was allang weer vergeten, alleen antikapitalistische dwarskakkers kwamen nog met de leuze "de dood op je brood" aan, en Jan Arends, die er een toneelstuk over geschreven had, pleegde zelfmoord.
En Olvarit voor kindje tatata poetelepoetelepee (ja, die moeders en kindjes waren wit, wat dacht je dan - de zwarte kindertjes verhongerden op last van Unilever en Shell). Reclame voor de middelen voor het varken dat met zijn tijd meegaat en voor de kip die extra snel groeit en legt vernam je niet bij de STER. Maar die had Unilever ook (vogelvoer voor troeteltjes in kooitjes werd dan weer wel geadverteerd).

Maar ja, vraag niet hoe ze aan de plantages kwamen en aan de legermachten die deze moesten beschermen. Unilever was bij uitstek deel van het kapitaal, inclusief de koloniale achtergrond.
Net als in het profetische verhaal De bovenbazen van Toonder werden er ook onderdelen "geruild"- de Betuwejam verdween uit de Betuwe en uit de Unilever-"stal" en vervolgens verdween de naam helemaal. Daar kwam weer Knorr en Conimex voor in de plaats. Opletten hoor, als je zoals ik al bijna vijftig jaar probeert Unilever te mijden. Een totale boycot was zo goed als onmogelijk omdat het zicht op al die merken bij al die overnames wegraakt- welk wasmiddel is ook alweer niet van hun? alsof andere wasmiddelen wel koosjer waren - op Klok na dan.

Maar nu. In Nederland en Groot-Brittannië, waar Unilever vandaan komt, betekent het concern in de eerste plaats zeep, versgekarnde margarine en dood dier. Een heel korte bevattelijke samenvatting van waar de productie om draait
G->W->G'
van Marx. De kapitalist (met behulp van de krediet verlenende bank) steekt geld G in vast en vlottend kapitaal (gebouw, machines, loonslaven), dit leidt tot Waar W, waar het om lijkt te draaien in het kapitalisme, zeker in de consumptiemaatschappij. De verkoop van die waar levert extra geld G' op. Daar draait het om.
Maar de hedendaagse aandeelhouder zit niet te wachten op smeermiddelen voor hart en bloedvaten. De aandeelhouder wil geld zien. Unilever gooit de margarine "in de etalage" en stoot de worsten, gehaktballen en soepen af.
Proef dit losse zinnetje:
Toen werd bekendgemaakt dat het bedrijf meer zal doen wat de aandeelhouders willen: de margarinetak afstoten, eigen aandelen inkopen en de winstgevendheid verhogen.
Dus om de aandeelhouders terwille te zijn koopt Unilever aandelen in zichzelf in en dat levert toch een dividend op!
We zijn hier toch echt de fase ingetreden van het verhaal van een waanzin, verteld door een gek, vol herrie en razernij, zonder betekenis.
G->G'
in het maarxiaanse schema.

Voor een zeepbel moet je toch wel zeep hebben. Onzin, die maken de anderen wel.

20 juli, 2017

Valt er hier nog wat te kiezen? - Dossier Feminisme 3.0

- door Gabriëlle Jurriaans -


Ik zou deze week naar een theaterstuk gaan, eentje over 'moederschap en feminisme'. Nu vond ik dat op zich niet zo'n promopraatje; "feminisme en humor" blijft een lastige combinatie. Maar ik zou dit stuk voor u tikken en het theaterstuk leek me een aardige aanleiding.

Alleen: ik ging dus niet. Niet op tijd kaarten besteld. De andere dames die mee zouden gaan, hadden het ook druk met werk en hun kroost en hadden er ook niet aan gedacht vast te bestellen. U begrijpt waar ik naartoe wil. Wij vrouwen zijn meesters in het onmisbaar zijn. Wij cijferen ons wel tot tien keer achter de komma weg, als we maar het gevoel hebben van nut te zijn voor 'De Ander'.

Die 'Ander' is dan De Baas, of: Het Algemeen Belang, Het Kind, De Buurvrouw/ Moeder/ Partner en zo verder. Waar wij vrouwen – gesocialiseerd natuurlijk, ik geloof niet zo in al die 'aangeboren' kwaliteiten – niet zo goed mee om kunnen gaan, is iets voor onszelf kiezen. Voor de lol. Omdat het nu eenmaal leuk is met vriendinnen naar het theater en vervolgens ongenadig aan de boemel te gaan, zonder schuldgevoel.

Ergens diep in ons zit een stemmetje dat zegt dat wij ons altijd nuttig moeten maken. Het is de stem van onze moeder die zegt dat we nooit met lege handen naar de keuken moeten lopen. Het is de stem van de media die zegt dat vrouwen nu eenmaal zo goed zijn in multitasken. En al die roze babymeuk in onze jeugd heeft ons ervan doordrongen dat het moederschap ons ultieme doel is in het leven. Dat zit in ons bloed, is de gedachte.

Ja, ammehoela. Zo zijn we niet van de fabrieksband gevallen, maar zo zijn we gecreëerd. Als 21e eeuwse robotjes, met het logo van een of ander consumptiebedrijf op ons voorhoofd gestanst. Of het nu de media zijn die ons voorhouden dat wij hardwerkende moeders er vooral uit moeten blijven zien als strakke achttienjarigen, moeten blijven consumeren, onze eigen broek – pardon – onze eigen jarretellen van merk X moeten ophouden en dat we vooral in ons Chanelletje dwars door dat glazen plafond moeten knallen of niet, uiteindelijk doen we het gewoon onszelf aan.

Vooral doen, zou ik zeggen, als je uit dat hout bent gesneden. Ik ben dat niet. Zodra ik moeder werd, veranderde ik in een weekdier. Mijn hersenen gingen op vakantie, mijn lijf leek pudding en mijn ambitie daalde tot het nulpunt. Nou vooruit: ik zag wel wat in de uitdaging van zelfontplooiing. Zo kon ik nooit goed netwerken, maar heb ik me daar als moeder noodgedwongen flink in moeten oefenen. Dat is nog best een opgave, met alle andere ouders aan het werk en elk kind vanaf drie op school. In het wild kom je weinig collega-ouders tegen.

Vrouwen die kiezen voor een carrièreonderbreking zijn niet gek geworden, zij knagen zich meestal geen weg door het bankstel heen en raken zelden aan lagerwal. De meesten die ik ken die daar bewust voor kozen, hebben een boek of twee geschreven, gingen studeren, zijn een winkel begonnen, of hebben na een paar jaar hun oude carrière met nieuw elan opgepakt.

Wat is dus het probleem? Ik zal het verklappen: dat wij moeders zo ontzettend weinig te kiezen hebben. Of het nu gaat om werk en kind combineren of ons – tijdelijk – uit de ratrace onttrekken om thuis voor ons grut te zorgen, wij doen het zelden goed. Je zou denken dat feministen zich massaal achter het recht op vrije keuze zouden scharen, maar niets is minder waar.

De Elisabeth Badinters en de Heleen Meesen van deze wereld bemoeien zich continu met ons; we mogen geen borstvoeding geven, niet lang met verlof gaan, niet part-timen, geen webwinkeltjes beginnen. Wat we vooral wél moeten doen is ons blijven verslikken in die enorme berg eisen en blijven meedraaien in die mallemolen van meermeermeer.

En daarmee kom ik op een paar heikele punten. Enerzijds zijn vrouwelijke hoogleraren en dames in andere topfuncties met een lichtje te zoeken. Ja, dat is erg. Maar het kan nog erger wanneer andere vrouwen ons vertellen dat we apen moeten bestuderen zodat we in de mannenwereld mee kunnen draaien, zoals media-topvrouw Carolina Pruis doet in haar nieuwste boek.

Aan de heel andere kant van het debat is er dan weer weinig respect en begrip voor de vrouw die tijd met haar gezin prettiger vindt dan haar flitsende carrière. Als een vrouw uit werken gaat, had ze thuis moeten blijven. Blijft ze thuis, dan moet ze vooral niet zeuren en heeft ze nergens meer recht op. En wat te denken van al die vrouwen die helemaal niets te kiezen hebben omdat die broekriem nu eenmaal keihard aangetrokken moet worden? De vrouwen die het toilet van al die powerfeministes staan te poetsen of hun kroost op de crèche bezighouden? Welk glazen plafond moeten zij dan precies doorknallen?

Ondertussen heb ik Het Kind nog amper genoemd. Onze allerkleinste kinderen zijn volgens antropologe Sarah Blaffer Hrdy gemaakt om zo'n 60 à 70 procent van de tijd bij de moeder door te brengen. De rest van de tijd bestaat uit coöperatieve broedzorg. Zelfs dan zijn baby's nooit ver van hun moeder vandaan en staan familieleden en bekenden paraat om mee te zorgen.

En dat laatste kunt u gerust letterlijk nemen. Kinderen van jagers/verzamelaarsgroepen zitten de eerste jaren op het lijf van hun begeleider geplakt, met volledige borstvoeding – ook van allomoeders - tot hun beschikking. Hoewel Blaffer Hrdy de crèche als redelijk alternatief ziet voor het gebrek aan gezamenlijke broedzorg, heeft ze zelf haar kinderen uitbesteed aan een vriendin, die haar kinderen ook op verzoek voedde.


Zo'n crèche kan wringen met wat de allerjongsten nodig hebben. Hoe aardig crècheleidsters (m/v) ook zijn, het is geen liefde die zij geven, het is functionele aandacht. En vaak hebben de leidsters het beredruk. Zo'n crèche heeft namelijk vaak andere, economische belangen, die soms haaks staan op het belang van een baby. Terwijl die nu juist het beste gedijt op liefdevolle, responsieve zorg.

Je kunt op zijn minst zeggen dat werk en zorg nog steeds op gespannen voet staan met elkaar en dat het voor vrouwen amper een kwestie is van kiezen. Daarbij is er sprake van een vals dilemma: zowel ouders die (tijdelijk) thuisblijven voor de kinderen, als ouders die werk met crèche combineren: eigenlijk doen ze precies wat onze jagers/verzamelaars en onze voorouders ook deden: zij delen zorg en maken zichzelf nuttig.

Je kunt zeggen dat zowel werken als moederschap – nee eigenlijk juíst die combinatie – bij ons als mens horen. Die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en welke keuze een vrouw ook maakt – buitenshuis werken of fulltime zorg voor de kinderen – uiteindelijk gaat het om voldoening vinden in en houden van wat je doet.

In dat licht bezien is elke aanval op de vrije keuze van vrouwen per definitie een anti-feministisch statement. Waar we naartoe zouden moeten is eisen dat de maatschappij – wijzelf dus – die keuzes gaan faciliteren. Bijvoorbeeld door part-timen en langer zwangerschapsverlof (ook voor vaders!) of carrièreonderbreking makkelijker te maken. Maar denk ook aan ouderparticipatiecrèches, thuiswerken, kwalitatief goede kinderopvang of flexibele werktijden.

De crisis kan ons uitdagen om opnieuw te kijken naar waar wij nu eigenlijk voor gekozen hebben. Amerika – waar de tentenkampen als paddestoelen uit de grond rijzen, omdat men de huur of de hypotheek niet meer kan betalen - kent al zo'n beweging. Mensen moeten weer samen naar oplossingen zoeken om het hoofd boven water te kunnen houden.

Zo ver is het in België en Nederland nog niet. Maar we kunnen wel nu al nadenken. Over ons consumptiegedrag bijvoorbeeld, over wat onze kinderen nu eigenlijk echt nodig hebben. Of tot een herwaardering komen van onbetaald werk. Maar vooral ook hoe wij ons leven en dat van onze kinderen willen indelen en onze keuzevrijheid kunnen vergroten, zonder aan al die miljoenen eisen te moeten voldoen die anderen aan ons stellen.

De discussie zou niet moeten gaan over de vraag wie gelijk heeft: de carrièretijgerinnen of de thuisblijfmutsjes – het zou erom moeten gaan onze kansen en onze vrijheid op elk terrein te vergroten om tot de beste keus voor ons gezin te komen. Dat is een gezamenlijke strijd die nodig gestreden moet worden.

- Eerder verschenen bij De Wereld Morgen.

19 juli, 2017

Het kapitalisme gaat ten onder aan eigen succes

De maatschappelijke verhouding die met het woord kapitaal kan worden aangeduid lijkt sterker dan ooit te staan. De verhouding waarin men zijn of haar arbeidskracht moet verkopen aan wat in het ideologische spraakgebruik een werkgever heet. Dan heb je werk, een baan. Als het even meezit maak je carrière, een woord dat in feite ook baan betekent overigens. (Verbeeld ik het me, of hoor je daar weer minder over nu?)
"Een baan hebben" wordt dezer dagen als privilege gezien. En met de manifeste en latente werkloosheid in gedachten zou je het bijna zo kunnen zien. Werkloosheid is iets waarvoor men op den duur gestraft kan worden met verplicht onbetaald werk, de zogeheten tegenprestatie voor de overheidswege verstrekte bijstand. Een vrouw (of man *) die kiest voor werk in huis en de zorg voor kinderen "blijft aan de kant" en moet opgepookt worden tot "werk" - loonarbeid. Zodat de huishoudelijke arbeid uitbesteed kan worden aan een werkster en de zorg voor kinderen aan de crèche. Er is een goede kans dat u dit logisch vindt als u het leest: zo hoort het.

Het hoort zodanig, dat u raar opkijkt als iemand loonarbeid(st)er of loonslaaf plotseling gaat aanduiden als tot loonslaaf gemaakte. De maatschappijkritische lading die deze aanduiding heeft maakt haar vanzelf tot misdunk.
Kapitaal is de verhouding, de maatschappij die bepaald wordt door deze verhouding kunnen wij "kapitalisme" noemen. Het in bezit nemen van de samenleving door de kapitaalsverhouding is een steeds geslaagder wordend proces. De oude tegenwichten die in hun geheel als "arbeidersbeweging" kunnen worden aangeduid zijn ofwel geheel gelijkgeschakeld (denk aan de PvdA, de grote vakcentrales) of in toenemende mate machteloos (je kunt nauwelijks meer denken aan partijen links van de PvdA maar die dus, of kleine losse vakbonden). De tegenmacht die het kapitalisme juist hielp door het te temmen valt weg. Het resultaat is dat het kapitalisme aan zijn eigen succes ten onder gaat, implodeert.

Dit maatschappelijk proces ontrolt zich voor ons aller ogen. U leest het niet in de krant, voorzover die er nog toe doet. Of u kunt het wel lezen, maar dan als mededeling van het onvermijdelijke. De tegenprestatie. De flexibilisering van de arbeidsmarkt. De versoepeling van het ontslagrecht. Ooit was de arbeidersbeweging tegen zoiets als een collectieve arbeidsovereenkomst. Nu geldt de cao als, en is hij in feite ook, een verworvenheid, die op alle fronten onder vuur ligt. Hetzelfde geldt voor de werkloosheidsvoorziening die door de staat geregeld wordt. Zoals gezegd, het kapitaal slaagt, heeft zijn tegenmacht verslagen en is daarom gedoemd.
Wat hierna?

* Een man die op die manier de loonarbeid ontvlucht mag nog tamelijk bijzonder heten, maar het blijft ongepast.

16 juli, 2017

Censuur? Anti-semitische complottheorie aanbevolen en ontkend!

- door Joke Kaviaar -

Afgelopen week kwam mij onder ogen dat website De Lange Mars, waarvoor ik een interview heb gegeven naar aanleiding van het uitkomen van mijn bundel VUILE WAPENS SCHONE HANDEN, niet een gewone linkse alternatieve website blijkt te zijn. De website laat namelijk ook de anti-semitische complotdenker Robin de Ruiter aan het woord.

Maar dat is nog niet alles. Rob Vellekoop, beheerder van de website, is zonder overleg mijn bundel op zijn website gaan verkopen na er 'voor vrienden' aan aantal te hebben afgenomen. Daar zou ik geen problemen mee hebben, ware het niet dat in de zijlijn het boek 'De 13 Satanische bloedlijnen' van diezelfde Robin de Ruiter wordt verkocht.
Om deze redenen stuurde ik een mail naar Rob Vellekoop waarin ik hem verzocht het interview, de boekverkoop en andere artikelen van en over mij te verwijderen en publiceerde deze mail op facebook met als doel duidelijkheid te verschaffen over mijn stellingname hierin en om andere activisten te waarschuwen. Ik wil pertinent niet op dezelfde website gevonden worden als deze Robin de Ruiter. Als je ruimte biedt aan dit soort figuren is dat net zo kwalijk als wanneer je ruimte biedt aan lieden als Constant Kusters van de NVU, Edwin Wagensveld van Pegida, of Wilders (PVV) of Baudet (FvD). Zo normaliseer en legitimeer je hun gedachtengoed en daarvan wil ik dus geen deelgenoot zijn. Het is allemaal niet zo ingewikkeld: je gaat toch ook niet samen demonstreren met fascisten?

Mijn verzoek om verwijdering werd botweg geweigerd. Het is “geen anti-semitisme” en dat verzoek is “censuur”, luidde kort samengevat het antwoord. Na even aandringen werd alsnog het interview verwijderd, maar bleven recensie en boekverkoop staan want dat ook nog weghalen, dat is toch echt censuur. Ik reageerde nogmaals en even dacht ik een soort van dialoog per e-mail op gang te hebben gebracht en dat de man met wie ik alweer maanden geleden in een Utrechtse kroeg een interview zat te doen onder het genot van een glas verse muntthee, vatbaar zou zijn voor mijn bezwaren. Intussen namen Doorbraak en Krapuul mijn gepubliceerde brief aan Rob Vellekoop over. Deze reageerde nog eenmaal, nu om mij te zeggen dat ik star zou zijn en mijn ideeën in twijfel zou moeten trekken. Dat zegt dus degene die weigert op zijn minst om vraagtekens te zetten bij de anti-semitische complotonzin van Robin de Ruiter.

In een ultieme poging het gelijk te halen verscheen vandaag een artikel op De Lange Mars, met een foto van een man met duct-tape op zijn mond, getiteld: “Kaviaar beschuldigt De Lange Mars van anti-semitisme”. Die kop is zo ongeveer het enige juiste aan het artikel. Prettig. Zo kan er in elk geval geen misverstand over bestaan. Het pathos van de foto zou daarbij lachwekkend zijn als het niet over zulke serieuze zaken ging want hiermee is geenzins de kous af. Dat Vellekoop zelf mijn verwijt aan hem publiceert is natuurlijk mooi maar nog jaren na vandaag zullen mensen wanneer zij op deze website de recensie van mijn bundel lezen, of deze daar willen bestellen, direct ernaast reclame zien voor een anti-semitisch boek en dat is ronduit smeerlapperij. Zo word ik gebruikt voor de verkoop van dit soort vuil en daar pas ik voor.

Censuur heet dat dus, dat ik daarvoor pas. Het merkwaardige is dat Rob Vellekoop eigenlijk best wel weet wat echte censuur is, getuige het artikel “Justitie legt steeds vaker activisten het zwijgen op”. Censuur, dat is de staat die mensen oppakt en vervolgt. Dat is de staat die in december 2011 mijn website volledig offline haalde. Dat is de staat die me nog steeds dreigt twee maanden vast te zetten wegens 'opruiing' en me ook liet veroordelen wegens smaad omdat ik bouwbedrijf De Vries en Verburg ervan beschuldig een gezinsgevangenis te hebben gebouwd voor het deporteren van vluchtelingengezinnen.
Vellekoop noemt nog meer voorbeelden van censuur in het artikel. Allemaal zaken die volgens Vellekoop dus op een lijn te stellen zijn met mijn verzoek om niet in verband te worden gebracht met de anti-semiet Robin de Ruiter.

Ik citeer uit het klaagartikel waarin hij schrijft dat ik De Lange Mars zou willen censureren:
“De Lange Mars geeft een podium aan andersdenkenden, maar verschaft dit niet aan antisemieten. Het is een podium dat de kritische geest wil stimuleren in de richting van een vredelievende samenleving met gelijkwaardigheid.
Indien De Lange Mars het idee zou hebben dat Robin de Ruiters boek (13 Bloedlijnen) antisemitisch is dan zouden we het direct van onze site verwijderen.”

Ik zou hier uitvoerig in kunnen gaan op de (met 'ja' te beantwoorden) vraag of Robin de Ruiter een anti-semiet is, maar dat is naar mijn idee al zeer terzakekundig gedaan door Doorbraak, lees hier maar: “Christenfundamentalist gelooft in complot van Satan en joden”.
Daaruit verklap ik vast dit citaat: “De Ruiter suggereert verder dat Hitler bij de Rothschilds zou hebben behoord, waardoor de joden dus uiteindelijk zelf medeverantwoordelijk zouden zijn aan de Tweede Wereldoorlog en de shoah. Voor zijn boeken raadpleegt De Ruiter ook het beruchte antisemitische verzinsel 'De protocollen van de wijzen van Zion'”.
Vellekoop heeft dit artikel intussen gelezen en broedt op een tegenartikel om dit alles nogmaals te ontkennen.

Vellekoop vervolgt zijn klaagzang met:
“Wij schrijven over allerlei mensen, niet alleen over Joke Kaviaar. Dat is ons recht, op die manier uiten wij onze vrije mening. Ook Joke kan ons niet beletten te schrijven over de onderwerpen die wij kiezen, ook niet als zij vindt dat dit conspiracy theorieën zouden zijn. Wij accepteren van niemand enige vorm van CENSUUR. Daarom hebben we ervoor gekozen het artikel over haar activisme op De Lange Mars te handhaven.”
Right. Dit komt dus neer op digitaal misbruik van mijn persoon, mijn gedachtengoed en mijn werk. Als je vindt dat dit je recht is, dan vind je het dus je recht de mening van een ander te bedoezelen. En zeer letterlijk: mijn poezie te misbruiken. Je kunt de tekst van 'Fascisten! Pas op!' in de recensie lezen en als je dan even naar de rechterkolom kijkt 'De 13 satanische bloedlijnen' “aanbevolen” zien.

Hoeveel absurder kan het? Het is mijn recht, op mijn beurt, om me daarvan met klem te kunnen distantieren. Alleen kan ik dat hier wel roepen, maar zolang Vellekoop niet voldoet aan mijn verzoek om op te houden met mij te misbruiken voor zulke propaganda, blijft dit tot in lengte der dagen zo staan. Het internet vergeet niets. En wie is de volgende die in de val trapt, misschien wel juist omdat er ook iets van mij op staat? Dat is nu precies het probleem met dit soort websites die je door de bomen het bos niet meer laten zien en daartussen geniepig dit soort propaganda verstoppen.

Het zou beter zijn indien De Lange Mars helemaal ophoudt met anti-semitisme te promoten, aangezien dit net als fascisme en racisme geen mening is maar een misdaad. Dat dient uitgevaagd, verwijderd en vernietigd te worden. Dat dient zeker niet met het excuus van vrijheid van meningsuiting te worden “aanbevolen” naast een recensie van mijn werk (voor de duidelijkheid, dit is wat hij noemt: 'artikel over haar activisme') of dat van een andere nietsvermoedende anti-fascist of anti-racist.
Vrijheid van meningsuiting? Zeg dat tegen groepen mensen die als zondebok worden aangewezen. Vellekoop weet toch ook hoe het met zes miljoen joden is afgelopen? Vrijheid van meningsuiting? Dat is dezelfde rotsmoes als die van eerder genoemde Kusters, Wagensveld, Wilders en Baudet.

Conspiracy theorieën. Er zijn er zoveel van. Ze zijn allemaal even grotesk en misleidend en die van Robin de Ruiter is ronduit schadelijk en gevaarlijk en het is bloedzonde dat mensen zich met fantasieën bezighouden in plaats van de werkelijke vernietiging door het kapitalisme onder ogen te zien. Niks geen joods complot, maar een stelsel van (neo-)koloniale fundamenteel racistische en nationalistische machtswellustelingen en geldwolven die er baat bij hebben om wereldwijd de bevolking te controleren en uit te buiten. Lieden die geld verdienen aan wapenhandel en grenscontrole, aan gevangenissen en milieuvernietiging en zo kan ik nog doorgaan. De broodnodige strijd hiertegen verdient al onze aandacht. Internationale solidariteit met oorspronkelijke bewoners van bezette grond en met vluchtelingen en migranten. Wie een website beheert die 'De Lange Mars' heet, zou zich moeten realiseren dat die mars vooral zo lang wordt doordat we voortdurend worden afgeleid van datgene waar we eigenlijk mee bezig willen zijn.

Rob Vellekoop, stop met die vuile propaganda en sluit je daadwerkelijk aan bij de (anti-fascistische) strijd in plaats van alleen maar valse lip-service te verlenen.

Ps. voor de liefhebbers van mijn werk: je kunt de bundel ook via bol.com bestellen rechtstreeks bij uitgeverij Troje. Dan ben je inclusief verzendkosten ook nog anderhalf euro goedkoper uit dan bij Rob Vellekoops De Lange Mars. Maar belangrijker nog: zo verleen je geen goedkeuring aan het eveneens verkopen van de anti-semitische uitwerpselen van Robin de Ruiter.

15 juli, 2017

Kleine verloren minnares uit 1922

Herb Alpert's Tijuana Brass. Zomaar. Misschien vanwege de zomer.


Casino Royale


Acapulco 1922 van veertig jaar later, mijn kennismaking met de band - wat was er eigenlijk aan de hand in 1922, Acapulco? Niets wat met het nummer te maken heeft, is het antwoord. Dit is het antwoord:


Little lost lover, Dore Alpert


South of the border Mijn moeder zei dat dit nummer haar in haar hoofd zat "toen de oorlog begon". Waarmee de Duitse aanval op Nederland bedoeld werd. Apetrots kwam ik als veertiger bij haar langs met een heus artikel over dat nummer in druk, van mijn hand. Het interesseerde haar niets. En zo kreeg het zijn eigen extra geschiedenis voor mij.

14 juli, 2017

Een wetenschap voor spiritische verschijnselen

Wetenschap van gene zijde is een titel die misschien kopers moet lokken, maar "gene zijde" komt niet aan bod. Parapsychologie is een ernstige wetenschap. Of niet, het is tenslotte een gemakkelijk doelwit bij de grote zuivering van de universiteiten. Zowel de buitengewone leerstoel als het ordinariaat zijn inmiddels verdwenen, en er is heel wat om te doen geweest die posten aan de universiteit (Utrecht, ook een tijdlang Leiden) te krijgen. Hoort het bij de psychologie? En waar houdt psychologie zich dan eigenlijk mee bezig? Naarmate zoiets (?) als "de ziel" uit beeld gewerkt werd en psychologie een kwestie van meten met betrekking tot gedrag werd verwijderde de parapsychologie zich verder van het vak waarmee het geacht werd verwant te zijn.

De naam die bij uitstek verbonden is geweest aan parapsychologie als academisch vak is Wilhelm Tenhaeff. De buitengewone leerstoel is steeds gedragen door de Society for Psychical Research, waarvan de Nederlandse afdeling onder anderen door Felix Ortt is opgericht (de reden waarom ik het boek gelezen heb). Helaas komt zijn rol niet aan de orde in het boek, hij wordt slechts terloops genoemd. Het is natuurlijk waar dat hij zich niet ophield met séances of dergelijke experimenten - hij schreef alleen over die van anderen en over de mogelijke interpretatie(s). Waarbij de kritische zin nog wel eens achter het donkere gordijn wilde wegschuilen.
Ook in de parapsychologie is een soort richtingenstrijd te constateren, tussen de kwalitatieve respectievelijk de kwantitatieve benadering. Dat het vak gemakkelijk onder vuur genomen kan of kon worden zou nog geen reden moeten zijn het te bestrijden of op te heffen. Dezer dagen heeft het een schuilplaatsje aan de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht. "Geschiedenis van de Nederlandse parapsychologie", de ondertitel van de handelseditie van deze dissertatie, dient gezien te worden als: "geschiedenis van de parapsychologie aan de universiteit in Nederland". Dan nog mis ik nadere toelichting op de activiteit van K.H.E. de Jong in Leiden, die in het vak gedoceerd heeft, ondanks dat hij - zoals terloops opgemerkt - "fout" was geweest. Toch niet geheel onbelangrijk, lijkt mij. Parapsychologie werd zeker in de jaren vijftig gezien als mogelijk inzetbaar geestelijk wapen tegen het Materialistisch Communistisch Gevaar (in de Sowjet-Unie werd het vak evenwel serieus genomen). Maar Tenhaeff wordt ook uitgemaakt voor communist.

Waar ik een fel rode viltstift zou hebben gehanteerd is bij het consequent gebruik van het woord "spiritistisch" waar het vaak "spiritisch" moet zijn Ja, dat krijgt een rood kringeltje, maar dat mag geen reden zijn de woorden door elkaar te halen, bijvoorbeeld bij het noemen van de titel Spiritische bladen. Spiritisch zijn de waargenomen verschijnselen, de spiritist roept ze eventueel op of "gelooft". Dat is sensu stricto iets geheel anders.

En verder ben ik nogal verbaasd over het regelmatig terugkomen op de maçonnieke achtergrond van Tenhaeff, die hij regelmatig gebruikt om erkenning te krijgen, vooral in "Den Haag". Ja, het draagt bij aan het beeld van esoterie. Ik ga niet in de bronnen duiken die blijkbaar deze rol onthullen, maar nadere toelichting zou wel gewenst zijn, liefst met citaten. Nu vind ik er een air van insinueren om hangen.

- Ingrid Kloosterman, Wetenschap van gene zijde - geschiedenis van de Nederlandse parapsychologie. Amsterdam: Boom, 2017. 326p., €24,90.

13 juli, 2017

Meer over wel heel weinig - De AS anno 2017 haalt de Volkskrant

Heeft De Volkskrant weer zoiets als een bladenrubriek? De dodebomenvariant van die courant is de deur uitgegaan toen men er fijnzinnig ging berichtgeven over demonstranten bij die demonstratieve "topconferenties" als afgelopen weekeinde weer in Hamburg. En dan bespreekt men plotseling De AS, en het lijkt wel of die mijnheer Onkenhout dit heeft gelezen, of dit via twitter (waar ik het een beetje publiciteit heb gegeven). Je weet het niet.

Maar het in dit stuk beschreven karakter van De AS komt meer overeen met waar mijn vertrek-maatje (ik hoop niet dat zij over deze kwalificatie valt) Anita de Waal meermalen op gewezen heeft: nu eens een tijd geen witte dode man met een baard graag. Een paar jaar. En toen kwam Octave Mirbeau.
Ik kon zelf op heel kleine schaal, teruggebracht tot twee pagina's, de polsslag van de tijd laten klinken in Ongedoofd vuur. Een interne notitie over het volkomen wegvallen van enig besef van dringende actualiteit op AS-redactievergaderingen kwam de meestschrijvende nog levende redacteur op een onbedaarlijke en ongetwijfeld alcoholisch geïnspireerde aanval van de met glans minstschrijvende redactrice te staan. En "de redactie" keek de andere kant op, en u weet: wie zwijgt is medeplichtig. En de verkondigde leugen heeft tenslotte dit stukje in de Volkskrant gehaald.
Bezwaren tegen geschiedenis van de arbeidersbeweging, meer speciaal de anarchistische richting, zult u van mij niet vernemen. En overigens was ik geen "medewerker" maar redacteur sinds 1998 die op deze wijze weggebonjourd is. Bij de CPN deden ze het niet anders in hun goede tijd.

12 juli, 2017

Kapitalisme als gezwelziekte

Lichamelijke of biologische vergelijkingen met betrekking tot maatschappelijke fenomenen dienen met argwaan bekeken te worden. Het afgebeelde boek heet een moderne klassieker te zijn, oorspronkelijk uit 1999, en het wordt door Wolfgang Streeck, die ik toch serieus mag nemen, meermalen genoemd.
In de eerste plaats in verband met de nieuwe kapitalistische fase, in de plaats van het klassieke marxiaanse G->W->G' treedt het G->G'. Iets wat moeilijk te bevatten is, maar karakteristiek is voor de financialiseringsfase van het kapitaal van dezer dagen. Wat dit inhoudt drong pas tamelijk overweldigend tot mij door toen ik las van de plannen van Unilever de worsten en de margarine de deur uit te doen en zich terwille van de aandeelhouders te concentreren op het inkopen van aandelen - in zichzelf. In zichzelf? Duizelingwekkend "verdienmodel". Inderdaad, de "W"-fase wordt maar helemaal overgeslagen.

McMurtry's boek is in de eerste druk online te lezen, ik signaleer het, ik heb het uiteraard zelf (nog) niet gelezen.