21 april, 2017

Verering op/van bergen

Ter sprake in een uitzending van Springwatch, eigenlijk geheel gewijd aan bloeiende Japanse kers, in Japan: Shugendô - verering van bergen of een specifieke berg (in het kader van de uitzending: een berg met veel kersebomen.
Ik had er nooit van gehoord, altijd mooi om te vernemen van zich op de natuur oriƫnterende geloven of godsdiensten.

Documentatie.

Trailers van twee documentaires over Shugendô:



14 april, 2017

Sporen van Doggerland

illustratie: Max Naylor
Zo vaak staat er niet iets interessants in/op Nederlandse kranten, dit is dan een uitzondering: over vondsten uit het door de Noordzee verzwolgen land. Het brengt mij weer het handje in herinnering dat ik ruim een halve eeuw geleden op het strand gevonden heb.

Halfverkoolde takken of boomstronken, ze spoelen aan en wie staat er bij stil dat ze van een bosbrand in Doggerland getuigen.

13 april, 2017

En wie is de vader van de Moeder Aller Bommen?

En op Witte Donderdag, de kameraden als vanouds naderen hun bestemming in Nevada, besloot het regime van de VS de zwaarste niet-nucleaire bom die ooit beschikbaar is geweest te gooien op een "doel" in Afghanistan. Massive Ordnance Air Blast, wat het acroniem MOAB oplevert, dat dan weer wordt gelezen als Mother of All Bombs. Want het vernietigen van levens moet altijd in verband gebracht worden met baren of verwekken. Meer valt er wat mij betreft nu niet te zeggen.

12 april, 2017

De gewenste asfaltering van Achlum

Kijk op de site gewijd aan Achlum en je weet meteen: hier moet een parkeerplaats komen! (Ik ken de naam van de plaats eigenlijk ook alleen maar doordat Lief korte tijd een huisgenote uit dit dorp gehad heeft). Hier een blik op de plaats waar geparkeerd moet gaan worden, waarvoor een middeleeuws gebouw moet worden gesloopt. Eenvoudigweg omdat het kan in Nederland.

De gelegenheid om kennis te maken met de Actuele Moderne Devotie, die er een ingezonden stuk over stuurt.
De Actuele Moderne Devotie heet online Postmoderne Devotie en besteedt niet al te actuele aandacht aan de sporen van de Moderne Devotie in het gebied dat ik nauwelijks ken, ook al liggen er om het eens lekker belegen uit te drukken roots van mij.
In Overijssel regent het nooit zo te zien...

11 april, 2017

Twee jaar geleden: het Maagdenhuis opgegeven


De Maagdenhuisbezetting van 2015 had sterke trekken van prefiguratieve politiek. De bezetting - die meer het karakter had van een open huis - was in de eerste plaats een demonstratie: tegen het zogeheten rendementsdenken, een term die in deze vorm de internationale pers haalde. De ideologische tegeninzet van lui die zich ooit voor progressief uitgaven, zoals Jean Tillie en Stephan Sanders, sprak op dat punt boekdelen.

Later dat jaar is de studiebeurs afgeschaft en de verplichting tot schuld wettelijk vastgelegd (voor wie geen rijke of goedgeefse ouders heeft). Studie is hiermee officieel "investeren in jezelf als toekomstig loontrekker" geworden - het gehele idee van de academie opgegeven. Een keerpunt.
De tijd van bevrijding blijft, 25 februari - 11 april 2015, en hoe die periode bij degenen die het hebben doorleefd doorwerkt.



Het lied van die avond nog maar eens:

10 april, 2017

Verrassing: Shell bevordert de corruptie in Nigeria

Eigenlijk is het geen nieuws, maar structureel - evenwel, het is altijd weer even mooi om degenen die de dienst uitmaken in hun hemd gezet te zien. Hoe Shell willens en wetens een corrupte ex-minister in Nigeria heeft bevoordeeld en daarmee de staatskas ruim een miljard door de neus geboord heeft. Samen met Italiaans olieconcern ENI.
Hier de documenten, hier meer.
Het bedrog was tot in de top van het concern bekend.

09 april, 2017

Lentebeeld 2017 - Pinksterbloemen aan de vooravond van Palmpasen

Waar is de bomen- en struikengids als je hem nodig hebt? Voorlopig houd ik het op een krentenboompje
Pinksterbloemen in de berm, tegen de vespers van Palmpasen
Zweefvlieg op bezoek bij pinksterbloem

Marianne in Birmingham


Wat een contrast, nietwaar - de lelijke kerels van wat zich de English Defence League noemt tegenover de Asian jonge schone, die met een blik van geamuseerdheid en licht meewarig naar de racist kijkt.
Birmingham, fascistendemonstratie ontmoet antifascisten, zaterdag 8 april 2017.

08 april, 2017

Spookachtig


Spook-a-lou, Mike Sharpe. Spannende instrumental met het spook in de titel.


Spooky. De eerste opname van het nummer. Mike Shapiro = Mike Sharpe.


De eerste vocale versie van Spooky, de saxofoonsolo gedaan door Mike Shapiro/Sharpe


Atlanta Rhythm Section - met hierin twee leden van de Classics IV


Bij Dusty Springfield is Halloween er uitgegooid...

05 april, 2017

De politiek van bepalen wie dood mag

Veranderen de hedendaagse vormen die het leven onderwerpen aan de macht van de dood (de necropolitiek) de verhouding tussen verzet, offer en vrees diepgaand? Dit essay stelt de hypothese dat de uiterste uitdrukking van soevereiniteit in hoge mate berust in de macht en het vermogen te zeggen wie zal leven en wie moet sterven. Dientengevolge vormen doden of laten leven de grenzen van de soevereiniteit, haar fundamentele attributen. Soevereiniteit uitoefenen is de macht uitoefenen over sterfte en het leven bepalen als de toepassing en uiting van macht.

Achille Mbembe, NĆ©cropolitique

04 april, 2017

Lentebeeld 2017 - Verstoorde pad

Eigen blauwe druifjes eerst
Bloesemende boom die eerlijk gezegd op naam gebracht moet worden, maar waarin huismussen zich zeer thuis voelen
De pruimen nochtans vallen ieder jaar nogal tegen...
Tuinhommel ziet er wel honing in
Aardhommel ook
Beetje zoekplaatje - padje dat verstoord werd door het weghalen van een dekzeil, dat dan maar teruggelegd is

03 april, 2017

Gallo, het Romaans van Bretagne



Tot hoever in Bretagne sprak men eigenlijk Bretons? Misschien niet zo ver, bijvoorbeeld niet in Nantes (het maakt het gewest als geheel niet minder Bretagne). Het Romaans van Aremorica wordt Gallo genoemd, waarvan de naam samenhangt met de naam van het oude Galliƫ, en dat een zelfstandige taal is, niet - wat men tot van overheidswege wenst te beweren in Frankrijk over Romaanse binnenlandse talen - een afgeleide van het Frans.
De bourree hierboven doet mij denken aan de boer die maar ene koe heeft...

02 april, 2017

Doe normaal, houd op over die slavernij

We kwamen elkaar regelmatig tegen en op die kruispunten maakten we een praatje met elkaar. Waarover, ik zou het niet meer weten, waarom zou ik het moeten weten. Pas nu ik het, met een kersverse context, opschrijf, vermoed ik dat we wel met elkaar aan het flirten waren. Al kan ik er niet voor instaan, het is zo'n vederlichte bezigheid die net zo goed kan wegwaaien. (Ook al wordt het woord in heel ander verband gebruikt in commerciƫle context).
Toen kwam de chef maar weer eens langslopen. "Ja je kunt haar nou wel een leuke meid vinden, maar er moet wel gewerkt worden." Meende hij te moeten zeggen, tegen mij alleen, niet iets vergelijkbaars tegen haar. Twee insinuaties in een klap, maar dat er door de anderen gewerkt moest worden was inherent aan zijn baantje. Het eerste stak mij, maar haar nog meer. Het was uit met onze ontmoetinkjes.



Ik had wel het vermoeden dat zij gekwetst was, maar of dit zo was en in welke mate - we zijn er niet aan toegekomen. Want dan hadden we moeten praten, wat niet mocht, en indringender dan we gedaan hadden tot dan toe.

Een van de regelmatig bezochte posten op mijn weblog hier werpt de vraag op waarom Nederlanders zo onbeschoft zijn. Het is een karaktertrek die aan de staatsvorming voorafgaat. De wandelende rekenmachine Dijsselbloem bestond het onlangs in een interview in de Frankfurter Allgemeine te suggereren dat de Zuideuropeanen ("de PIGS"- landen) "hun" geld verjubeld hebben aan drank en vrouwen (!) en dan nu hun handje ophouden bij de sobere hardwerkende noorderlingen. Je moet maar durven. En Dijsselbloem beroept zich dan ook nog maar op "het calvinisme" dat hem als Nederlander zo direct maakt. Al net zo'n flauwekul.
Saskia Pieterse is geen sociologe, althans zij doceert Nederlandse literatuur, maar haar historische uitstap tot naar het koloniale verleden (en heden) toe vind ik een zeer plausibele verklaring. Tot en met het verband tussen die zogenaamde directheid, botheid, onbeschoftheid en de eigen superioriteitswaan, het racisme - zo tentoongespreid door Dijsselbloem, die nog steeds niet lijkt te beseffen wat hij miszegd heeft. Pieterse bezoekt in haar stuk CuraƧao en zo kom ik weer in de gangen van de posterijen terecht.

En ik weet nog steeds niet wat ik terug had moeten zeggen tegen die lomperik. Ik zou dingen kunnen bedenken maar nu hangt er niets meer van af. Toen wel.
Loonslavernij en slavernij liggen bij alle verschil ook in elkaars verlengde.

Internationale Broederschap: Nederlands christen-anarchisme rond 1900

Sinds het christendom is vastgelegd in een organisatie die tegelijk werelds en bovenwerelds geacht kan worden, streven gelovigen naar terugkeer tot het ware, onbedorven christendom. Men zou kunnen zeggen dat dit streven zo oud is als het christendom zelf. De geschiedenis van het christelijk geloof bevat voor wie terug wil naar het 'ware' christendom de mythische thematiek van het Gouden Tijdperk. Er was de onbedorven tijd, tevens tijd van verdrukking door de Romeinse overheid. En er is de zondeval van de geschiedenis van het christendom, en deze valt dan samen met het aannemen van het geloof door keizer Constantijn. De val wordt gecompleteerd doordat aan deze keizer het uitroepen van het christendom tot staatsgodsdienst wordt toegeschreven. Opvallend is nu dat over het zogenaamde pure christendom van voor Constantijn einig positief bekend is. En hoe verder men terug gaat naar wat de bron zou moeten zijn, de naamgever van het geloof, des te onzekerder wordt de historische grond waarop men meent te staan.

Over Jezus is niets meer bekend dan wat er in de evangeliƫn geboekstaafd is. De identiteit van de schrijvers, die geacht werden tijdgenoten en navolgers van Jezus te zijn geweest, is niet bekender. Vermelding door schrijvers uit niet-christelijke kring uit de eerste anderhalve eeuw van onze jaartelling ontbreekt. De vermeldingen bij Tacitus en Flavius Josephus zijn duidelijk interpolaties: bij het kopiƫren van de tekst aangebrachte 'aanvullingen' van de hand van christelijke monniken. Er valt weinig ten gunste te zeggen van een Jezus die daadwerkelijk als historisch persoon bestaan heeft, en veel ten ongunste. Ditzelfde geldt vervolgens voor de eerste christenen.

Handelingen 2:44,45 vormt de basistekst waarop elke stroming die naar het ware oersocialistische christendom terug wil keren een beroep doet: "En allen die geloofden, waren bijeen, en hadden alle dingen gemeen; en zij verkochten hun goederen en have, en verdeelden ze aan allen, naar dat elk van node had." Om het mythische karakter van dit verhaal te onderstrepen duiken deze passages twee hoofdstukken verder opnieuw op in de Handelingen der Heilie Apostelen. De eerste christenen zijn vermoedelijk even mythisch als de zoon Gods aan wie zij hun naam heten te ontlenen. Maar dan, hoe krachtig en levend mag deze mythe heten! De echo van deze passage uit het Nieuwe Testament hoort men nog terug in het adagium: van ieder naar vermogen, voor ieder naar behoefte. Een contemporaine mythe, waar nu stevig de bijl ingaat, maar de leuze kan veilig in handen blijven van anarchisten en, waarom niet, van christenen.

Dat de oersocialistische christenen in feite nooit bestaan zullen hebben hoeft aan het streven niets af te doen. Zodra de christenen echt historische contouren krijgen is er van gemeenschappelijke eigendom niets meer te bespeuren. De zondeval kwam niet pas met keizer Constantijn. Het valt tenslotte niet te verwachten dat de keizer van het Romeinse Rijk zich vrijwillig zou aansluiten bij een groep mensen die alle aardse goederen delen. De ware zondeval van Constantijn ou kunnen zijn dat hij oorlog voerde in het teken des kruises, en dat hij hieraan zijn overwinning meende te mogen danken.

Naast het gemeenschappelijk bezit is de geweldloosheid deel van de mythe van het radicale oerchristendom. Geweldloosheid werd door Jezus gepredikt in de Bergrede, ook wel als losstaand Evangelie der Liefde beschouwd (Matth. 5-7, Lucas 6:20-49). Hier spreekt de Jezus van de christen-anarchist, de radicale mensenminnaar, die maant den boze niet te wederstaan en de andere wang toe te keren. Evenals de bovengenoemde passages uit Handelingen: een mooie mythe, een nastrevenswaardig ideaal, dat niet meer als exdusief christelijk wordt opgevat. De Jezus van de Bergrede is niet in overeenstemming te brengen met de patroon van een staatskerk, immers, staat en geweld horen onlosmakelijk bij elkaar. Overigens is de laatste zondeval, die voor de staat, gemakkelijk als mythe te weerleggen: niet Constantijn, maar een latere opvolger, keizer Theodosius, heeft het christendom tot staatsgodsdienst uitgeroepen.

Het streven naar het ware oerchristendom begeleidt de geschiedenis van de kerk onafgebroken. Binnen de officiƫle kerk worden de aangehaalde woorden uit Handelingen van toepassing verklaard op speciale gemeenschappen van gelovigen: monniken of nonnen, die tot de dag van vandaag inderdaad in gemeenschap van goederen leven. Voor de gewone gelovigen was aards bezit verder toegestaan.
Wie het hiermee niet eens was solliciteerde naar het etiket 'ketter'. Niet dat iedere ketter naar gemeenschappelijke eigendom streefde, maar het omgekeerde was wel waar. In het kader van dit artikel is het niet zinvol deze ketterse stromingen zelfs maar te noemen, hoe interessant zij ook mogen zijn. Het begrip 'ketter' is sinds de Hervorming eigenlijk irrelevant, al gaat
het gevecht om de ware leer in welhaast ieder kerkgenootschap onverdroten voort. Voor alle andere kerken een ware gruwel waren de Wederdopers, in marxistische kring graag opgevoerd als protocommunisten, die alleen nog niet de juiste papieren bezaten wat klassebewustzijn betreft. De heilstaat die zij enige tijd hebben ingericht in de stad MĆ¼nster is inderdaad een voorproefje van het systeem dat tot voor kort tussen Elbe en Beringzee heerste: zeker niet christen-anarchistisch. In Nederland, waar ik mij verder toe zal beperken, is sinds de Hervorming binnen en buiten de Hervormde Kerk vrijwel altijd een libertaire stroming actief geweest, een stroming dus die zich op de genoemde passages uit Handelingen en op de Bergrede beriep voor de geloofspraktijk.

Natuurlijk noemden deze stromingen zich niet christen-anarchistisch. Deze term komt pas op bij de Internationale Broederschap, ongeveer een eeuw geleden. Er is evenwel een brug in de tijd te slaan tussen deze fin-de-siĆØcle-uiting en de tijd van de Hervorming. Spectaculair kunnen de Labadisten (1669-1725) genoemd worden, volgelingen van de Franse predikant Jean de Labadie. Allen afkomstig uit betere kringen gingen zij gezamenlijk wonen in de geest van Handelingen, het grootste deel van de tijd van het bestaan van de groep op het Waltha-slot in het Friese Wieuwerd. Een prominent lid van de groep van Labadisten was de eerste vrouwelijke Nederlandse academicus, Anna-Maria van Schuurman. De Collegianten hebben waarschijnlijk juist daardoor als groep langer kunnen bestaan: van 1619 tot het einde van de 18de eeuw.
In de Franse tijd kwam uit onvrede over de te rekkelijk geachte Hervormde Kerk het oefenen op: gewone gelovigen die bijeenkwamen om met elkaar de juiste interpretatie van de Schrift te bespreken. Uit kringen van deze oefenaren komen de Nieuwlichters voort, waarschijnlijk bekender onder de naam Zwijndrechtse Nieuwlichters. Het gemeenschappelijk bezit en het afwijzen van staat en wapenbezit komen ons in hun geval al modem voor, al zijn hun motieven uitsluitend aan de bijbel ontleend. Hun gemeenschappen in Mijdrecht en Zwijndrecht hebben het niet lang volgehouden.
De Groninger theologische school van professor Hofstede de Groot had met de Nieuwlichters verwante opvattingen, zonder deze verder in praktijk te verwezenlijken. Integendeel, Hofstede de Groot keek nogal neer op de gewone gelovigen die meenden hun eigen gang te mogen gaan. Het Groninger blad Waarheid in Liefde kan men als het eerste modern-theologische tijdschrift in Nederland beschouwen. Waarmee wij van de 'voorlopers' terecht zijn gekomen bij de kring waaruit de Internationale Broederschap is voortgekomen.

TOLSTOJ

Wie in een Hogere Macht gelooft en deze aanvaardt, kan geen anarchist zijn, dus een christen kan geen anarchist zijn. Op dit lage niveau bevond zich de kritiek van de anarchisten van een kleine eeuw geleden tegen de groep die zich christen-anarchist noemde. Een niveau van redeneren dat tot vandaag heeft standgehouden, al zal de toon wat veranderd zijn. Voorman Domela Nieuwenhuis van de enige echte ware godloze anarchisten had weliswaar een portret van Jezus op zijn schrijftafel, maar met het geloof had hij afgedaan, en dus moest iedereen ermee afgedaan hebben. Naar de standpunten van de anderen werd niet geluisterd. Het zou onjuist zijn de Nederlandse christen-anarchistische stroming als een soort afwijkende tendens van het enige ware
anarchisme te zien, zoals Domela het eigenlijk liefst wel wilde presenteren. De stroming heeft drie belangrijke bronnen.

De eerste is de moderne theologie, waar bovengenoemde Hofstede de Groot een voorloper van was. Het modernisme was de belangrijkste vernieuwingsbeweging binnen de Nederlandse Hervormde Kerk in de vorige eeuw. Rationalisme en liberaal vooruitgangsgeloof deden hun intrede in de wetenschap van de godgeleerdheid. Het resultaat betekende een totale omwoeling van alles wat tot dan toe voor vaststaand en - letterlijk - heilig werd gehouden. De verstgaande conclusie was het in twijfel trekken of de figuur Jezus Christus ooit werkelijk bestaan heeft. Een dergelijk standpunt was uiteraard zeer moeilijk te verenigen met lidmaatschap en zelfs voorgangerschap binnen de kerk. Modernisten als Allard Pierson en Busken Huet bijvoorbeeld verlieten de kerk dan ook. Een theoloog als G.A. van den Bergh van Eysinga is, ondanks zijn radicale bijbelkritiek, tot het eind aan toe een gewaardeerd predikant gebleven.
De tweede bron is de arbeidersbeweging, die met de industrialisatie na 1870 opkwam. Vooral Leidse theologiestudenten raakten bij hun maatschappelijke werkzaamheden geƫngageerd ten gunste van de arbeidersklasse. De splitsing tussen sociaal-democraten en anarchisten heeft ook onder de betrokken moderne theologen plaatsgevonden. Velen kozen voor de sociaal-democratie, anderen voor het anarchisme.
De derde bron waren de buitenlandse voorbeelden. Dit waren vooral de zich als anarchist profilerende gnosticus E.H. Schmitt uit Boedapest en meer nog de Russische schrijver Tolstoj. Het christelijk anarchisme naar eigen snit - dat de schrijver op zijn beurt weer aan bepaalde Russische sekten ontleende, speciaal de nog steeds bestaande Doechoboren - heeft grote indruk gemaakt op de meer mystiek ingestelde 'linkse modernisten' in Nederland. Tolstoj's oproep in zijn Het Koninkrijk Gods is binnen in u om te weigeren de wapenen van de goddeloze staat te dragen is in Nederland meer dan elders aangeslagen. De traditie van antimilitarisme en dienstweigering is hier gevestigd door volgelingen van Tolstoj, te beginnen de dweepzieke J.K. van der Veer, de eerste Nederlandse dienstweigeraar.

De Nederlandse geschiedschrijving van de arbeidersbeweging, beheerst door sociaal-democraten en partijcommunisten, kent geen christen-anarchisten. Zij kent wel Tolstojanen. Hiermee wordt onrecht gedaan aan de eigen Nederlandse achtergrond van de stroming, die zoals boven aangegeven uit meer bronnen geput heeft dan die van Tolstoj alleen. Binnen de kerk zelf en ook binnen de anarchistische beweging als geheel werd - hoe negatief men er ook tegenover stond - niet zomaar van 'Tolstojanen' gesproken. De juiste naam luidt: christen-anarchisten; christen, dus anarchist, zoals zij zelf met een beroep op de Bergrede en inderdaad, toch wel - onder verwijzing naar Tolstoj stelden. Tolstoj had echter met zijn betoog tegen het geweld de christenen een spiegel voorgehouden die zij onaangenaam konden vinden. Vandaar het antwoord van de christen-anarchisten tegen degenen die hen als Tolstojaan wilden bestempelen: "wij zijn geen tolstojaan, maar christen". De historische rechtvaardigheid gebiedt hen hierin zover mogelijk gelijk te geven.

Belangrijke christen-anarchistische theologen in Nederland waren Louis A. BƤhler, Anne de Koe, H.W.Ph.E. van den Bergh van Eysinga (later prominent hegeliaan geworden), N.J.C. Schermerhorn, J. Sevenster en Lod. van Mierop (laatstgenoemde heeft zijn studie niet voltooid). Niet theologisch geschoold was de waarschijnlijk markantste figuur, de waterstaatkundig ingenieur Felix Ortt. Tot organisatorisch verband is het eigenlijk pas gekomen toen het modernistisch tijdschrift De Hervorming steeds minder genegen bleek artikelen van christen-anarchistische strekking te plaatsen. In 1897 werd het blad Vrede opgericht om hiervoor ruimte te scheppen. Onderschrift van het blad luidde: 'Orgaan van de Internationale Broederschap'. Deze broederschap is twee jaar later echt als vereniging opgericht. Internationaal is zij overigens nooit geworden. De ideeƫn waren het wel, maar de organisatie is tot Nederland beperkt gebleven, zoals men zelf zonder veel spijt vaststelde.
De Broederschap zocht en kreeg rechtspersoonlijkheid om het samenwonen in gemeenschapsverband juridisch vorm te geven. Om de idealen van het ware vroege christendom in praktijk te brengen, ging een aantal christen-anarchisten in kolonieverband wonen in Blaricum. Hier zou men zich bezighouden met landbouw en met de drukkerij en uitgeverij 'Vrede'.

De kolonie werd een spreekwoordelijke ramp. Lang niet iedere kolonist had kaas gegeten van landbouw. Erger nog: de radicale geweldloosheid van de christen-anarchist diende niet tot mensen alleen beperkt te zijn, maar gold ook voor dieren. Hoe het gewas te beschermen tegen rupsen? Het bleek dat sommige kolonisten zo rekkelijk waren dat ze vonden dat er wel op hazen geschoten mocht worden.
De morele eisen die aan de kolonisten gesteld werden, waren zo hoog, dat het verloop zeer groot was. Tijdens de spoorwegstaking van 1903 werd de kolonie belegerd door woedende dorpelingen. Militairen moesten de antimilitaristische en geweldloze christen-anarchisten beschermen tegen de meute. De aftocht werd van staatswege gedekt, terwijl in het belangrijkste huis brand gesticht werd. Toen hierna binnen de kolonie sprake was van zelfverdediging met behulp van revolvers, was voor de eigenlijke christen-anarchistische theoretici de maat vol. De kolonie te Blaricum heeft het bestaan gerekt tot 1911. Bij de opheffing was er van anarchisme noch christendom nog iets te bespeuren. Een tweede kolonie van de Internationale Broederschap, te Nieuwe-Niedorp, heeft van 1902 tot 1907 bestaan. Zij is minder dramatisch tot haar einde gekomen en heeft als land- en tuinbouwbedrijf nog lang voortbestaan.

IDEEƋN

Felix Ortt
Meer dan de praktijk in de vorm van landbouwkolonie zijn de ideeĆ«n van de Nederlandse christen-anarchisten van belang. Zij waren de initiatiefnemers tot het Dienstweigeringsmanifest van 1915. Meer dan de enkele individuele dienstweigerakties van voor die tijd gaf dit Manifest het sein tot een echte beweging. Ruim duizend mensen ondertekenden het Manifest, vele honderden volgden de oproep tot weigering. Of de christen-anarchistische achtergrond nog herkend of erkend wordt, is de vraag, maar dat dienstweigering en radicale geweldloosheid voor veel Nederlandse anarchisten vanzelf spreken, is wel degelijk aan de christen-anarchisten te danken. Deze geweldloosheid is gebaseerd op theologische opvattingen. De Bergrede is al genoemd in dit verband. De algemene geweldloosheid, ook tegenover dieren, is een uitvloeisel van het pantheĆÆsme dat bij de mystieke richting van het modernisme hoort. De gehele schepping is vervuld van de immanentie Gods. Een theoloog als Louis A. BƤhler verbond dit geloof aan reĆÆncarnatie en boeddhisme. Zijn pantheĆÆsme beleed hij tegenover zijn gemeente op Schiermonnikoog, zijn voorkeur voor het geweldloze boeddhisme in Oosterwolde (Fr.). Zijn gemeente stond in beide gevallen achter hem. Zijn optreden heeft geleid tot het oprichten van de Gereformeerde Bond binnen de Hervormde Kerk, uit verontrusting dat dit blijkbaar allemaal maar kon.

Felix Ortt ontwikkelde een naar eigen zeggen rationeel filosofisch stelsel, waarin naast zielsverhuizing ook plaats was voor spoken en andere 'spiritische verschijnselen'. Als tegenstander van geweld tegen dieren was hij een voorvechter van de beweging tegen vivisectie. Spiritisme en vivisectie zijn de thema's waarmee Ortt zich van het eind van de Duitse bezetting tot zijn dood in 1959 nog heeft beziggehouden.

Vegetarisme is, als uitvloeisel van bovenstaande, een vanzelfsprekend onderdeel van het christen-anarchisme. In navolging van Tolstoj sprak men zich ook fel uit tegen het gebruik van genotmiddelen als alcohol en tabak of prikkelend geachte spijzen. De grenzen van de consequentheid lagen wat dit betreft blijkbaar bij koffie en thee: dat mocht van christen-anarchisten als Ortt, BƤhler en Van Rees. Van Tolstoj niet.

Onlosmakelijk verbonden met het christen-anarchisme is het streven naar 'rein leven', zeker gebaseerd op of geĆÆnspireerd door Tolstoj's in de loop der jaren steeds radicaler geworden opvattingen over seksualiteit Voor de schrijver van de Kreutzersonate is eigenlijk alle seks uit den boze. Dit gaat de Nederlandse christen-anarchisten te ver. Het is alleen niet duidelijk waar hun grenzen over wat vies en ongepast is precies liggen. Geslachtsgemeenschap dient uitsluitend voortplanting tot doel te hebben. Hieruit volgt, inderdaad, dat homoseksualiteit niet is toegestaan. Ortt stelt rustig vast dat tachtig procent of meer van de jongeren zich bezondigt aan 'zelfbevlekking'. Ondanks zijn vermeende rationalisme houdt hij
staande dat deze zonde gruwelijke gevolgen heeft, ondanks (of dankzij?) het feit dat bijna iedereen haar begaat.

De Rein Leven-beweging was voor de christen-anarchisten na de ramp van Blaricum eigenlijk het enige vaste organisatiepunt en voor wie er nu op terugziet, is het bepaald een onsympathiek en onsamenhangend streven. Men hoeft geen totale losbandigheid te prediken om niettemin dit verwarde victorianisme af te wijzen. Binnen de na de eerste wereldoorlog opkomende religieus-anarchistische beweging was het reine leven dan ook zeker geen vanzelfsprekendheid.

Wat hield nu precies het christendom in voor de christen-anarchisten van de Internationale Broederschap? De meeste predikanten zijn steeds hun ambt blijven bekleden en dus in de kerk gebleven. Binnen het modernisme waren zij niet eens de radicaalsten. Het historische bestaan van Jezus werd bijvoorbeeld voor waar aangenomen. Hij was wel niet Gods zoon, maar een profeet van de menslievendheid, een drager van de Christusgeest was Jezus wel. Deze Christusgeest van naastenliefde werd overigens aan wel meer mensen toegedicht: van Boeddha en Socrates tot Bakoenin, Kropotkin en Tolstoj toe. Ook met dit 'moderne paganisme' waren de christen-anarchisten overigens geen echt buitenbeentje. De vrijzinnige stroming van de Nederlandse Protestantenbond (de Vrije Gemeente, die dus wel de kerk verlaten had) zag ook wel iets heiligs in menig niet-christelijk nog levend persoon.
Het genoemde rijtje dragers van de Christusgeest laat het al zien: het christen-anarchisme stond open voor niet-christenen.
Joden, boeddhisten of buitenkerkelijken konden naar de normen van de christen-anarchisten heel wel bij de christen-anarchistische broederschap behoren. De Christusgeest is slechts genoemd naar een belangrijke drager ervan.

De meest prominente woordvoerders als Ortt en Van Mierop hoorden niet meer bij de kerk; BƤhler heeft deze tenslotte alsnog verlaten toen zijn voorkeur voor het boeddhisme het hem in geweten onmogelijk maakte predikant te blijven. N)

Zoals het anarchisten betaamt, moet men zich van de organisaties van de christen-anarchisten niet te veel voorstellen. De Internationale Broederschap was een rechtsvorm terwille van de kolonies, waarvoor ook een Federatief Fonds was ingesteld.
Een latere organisatievorm was het Vrije Menschen Verbond (1915), dat evenwel aansluiting zocht bij de christen-socialisten. Uit deze kringen is in 1920 vervolgens de Bond van Religieuse Anarcho-Communisten voortgekomen.

Lang na de tweede wereldoorlog duikt het christen-anarchisme weer op. Was het een eeuw geleden eigenlijk een bijna exclusief hervormde stroming, nu lijken de katholieken aan de beurt. ContinuĆÆteit wordt alleen door het streven naar het ware christendom gevormd. De christen-anarchisten waren (of zijn) anarchist omdat zij christen zijn. Deze inspiratiebron is geen bijkomstigheid. Zij dienen zowel in hun religie als in hun anarchisme - voorzover men dit zou kunnen of mogen scheiden - serieus te worden genomen. Maar voor de christen-anarchisten geldt hetzelfde als wat men van alle Nederlandse anarchisten kan zeggen: hun belangrijkste sporen hebben zij nagelaten in hun inzet voor deelgebieden die niet per se als anarchistisch te herkennen zijn. Wel als om dienstweigering gaat, niet waar het om drankbestrijding, vegetarisme of strijd tegen vivisectie gaat. Nog minder herkenbaar als anarchistisch is hun inzet voor een rein leven of het spiritisme van Felix Ortt. Maar alleen al het feit dat zij mede de traditie van radicaal antimilitarisme gevestigd hebben, lijkt mij voldoende om hun nagedachtenis te eren.

LITERATUUR

Een algemeen overzicht van opvattingen en werkzaamheden van de Nederlandse christen-anarchisten ontbreekt vooralsnog. De schrijver van bovenstaand artikel bereidt een dissertatie voor waarin de tot nu toe onbekende kanten van het christen-anarchisme alsnog onderzocht worden.

Herman Noordegraaf heeft een boekje over ds. Sevenster geschreven: Tussen pacifist en anarchist, Amersfoort 1988.
Over het religieus anarchisme tussen de wereldoorlogen: Hans Ariƫns, Laurens Berentsen & Frank Hermans, Religieus anarchisme in Nederland tussen 1918 en 1940. In het rijk der vrijheid, Zwolle 1984.
Over de kolonies:
Frans Becker & Johan Frieswijk, Bedrijven in eigen beheer, Nijmegen 1976
Maria W.J.L. Boersen, De kolonie van de Internationale Broederschap te Blaricum, Blaricum 1987.
Verder van (beperkt) belang:
A. Perdeck, Nakend op de fiets, Den Haag 1967
R. Jans, Tolstoj in Nederland, Bussum 1952
A.C.J. de Vrankrijker, Onze anarchisten en utopisten rond 1900, Bussum 1972

(1991, in het Christen-anarhcisme-nummer van De AS)

N) Hoewel het verder niet de bedoeling is de tekst aan te passen aan verbeterd of vermeerderd inzicht mijnerzijds moet ik hier toch wel een kanttekening plaatsen: BƤhler kwam in botsing met zijn gemeente in Aduard en hield daarna het ambt voor gezien.

01 april, 2017

Het helderwitte licht dat nooit uitgaat


The inner light, Anoushka Shankar & Jeff Lynne (jammer dat het origineel niet beschikbaar is, maar uitstekende uitvoering)


There is a light that never goes out, Noel Gallagher. Ook hiervan is, ongelooflijk maar waar, niet zomaar het origineel te vinden. Maar ook een alleszins aanvaardbare live-uitvoering-cover.


Clear white light, Wishful Thinking. Uitgebracht in 1972. Opmerkelijk filmpje dat losstaat van de muziek verder...

31 maart, 2017

Het humanitarisme

Via een zeer belangwekkend commentaar hier ontdek ik de site die Adriaan van Oosten wijdt aan wat een eeuw geleden de humanitaire stroming heette - waar het Nederlandse christen-anarchisme geacht werd deel van uit te maken.

U zult er bijvoorbeeld de tekst van Klaver over de religieus-humanitaire stroming, belangrijke tekst.
En van Henry Salt, van wie (ex-)mederedacteuren van De AS nog nooit gehoord hadden, Het humanitarianisme.
Winter Oak Press heeft
een boek van hem heruitgegeven.

Het humanitarisme is nu in Nederland politiek georganiseerd in de Partij voor de Dieren, die wat "expressieve politiek" genoemd wordt voert, en misschien wel prefiguratieve politiek belichaamt ook.

30 maart, 2017

Het naderend einde van de andere grote zoogdieren in Nigeria

Nigeria, een humanitaire ramp, toen, in 1968 en later, en nu weer.
Maar ook een ramp voor de dierenwereld (die ik eerlijk gezegd allang afgeschreven achtte. Nog een handjevol olifanten, leeuwen en gorilla's (een ondersoort, vernoemd naar de Cross Rivier), en wat beleid betreft geen behoefte aan bescherming. In een zo door en door corrupte staat zal de handel in stroperswaar niet tegen te houden zijn.

29 maart, 2017

Beuken tegen de verdedigingswallen van patriarchaat en fascisme

- door Joke Kaviaar -

Zo. Dat heeft Anne Fleur goed gedaan bij Pauw. Standhouden. Achter haar tweets blijven staan. In de aanval blijven. Taart en stenen een grap? Nee, een (digitale) aanval op de acceptatie van extreem-rechtse haatzaaierij. En terecht!

Fascisten in de kamer? Wij pakken de hamer! Laat ons spijkers met koppen slaan! Laten we het hebben over de fascistische aanvallen op Moslims, en dan vooral op Moslima's. Over de valse schijn van vrouwenbevrijding door hen te willen dwingen de hoofddoek af te doen omdat de witte mannen wel even zullen bepalen dat die hoofddoek niet vrijwillig wordt gedragen. Dan zullen ze wel eens even de ene onderdrukking tegenover de andere onderdrukking stellen. Dat vrouwen zelf wel eens iets zouden kunnen beslissen, is ondenkbaar! En laten we het hebben over de stilte van de witte feministen die vooral alleen maar 'het glazen plafond' willen breken om zich als geaccepteerde vrouw bij de patriarchale onderdrukkers te voegen. Onderdrukkers die zich een air van redelijkheid aanmeten in 'talkshows' op televisie. Onderdrukkers die zo vooringenomen zijn met zichzelf dat ze onverstaanbaar in het Latijn beginnen te brabbelen. Effe een Baudetje doen? Ad nauseam! [1] Dank u.


Spijkers met koppen slaan! Laten we het hebben over het afdoen van vrouwen met een mening als 'gek', 'hysterisch', 'emotioneel'. De witte mannen met hun dominante mening zullen wel eens bepalen welke vrouwen ze serieus willen nemen want zulke kwalificaties worden niet bij wijze van toeval uitgedeeld. Heet je Ebru Umar en ben je een haatzaaier van de bovenste plank of heet je Judith Brockhoven en roep je op tot geweld tegen Moslims, dan is dat wat anders dan Anne Fleur Dekker die haarfijn aantoont hoe hypocriet de hele bende is.
Laten we het hebben over het voortdurend vrouwen beoordelen op hun uiterlijk. 'Te veel haar' of 'lelijk' of 'oud vrouwtje'. Er wordt minzaam geglimlacht of de spot mee gedreven. 'Te bloot' en dus 'vraagt erom': mag bejaagd en verkracht worden. 'Teveel bedekt'? Dan mogen mannen alles wat ze teveel vinden eraf rukken. Wat er ook gebeurt: het is altijd de schuld van de vrouw. In het lulprogramma van Pauw zaten ze er lekker op in te hakken. Mannetjes die wel eens even willen laten zien wie er de langste piemel heeft. Afrukken doe je maar in je eigen slaapkamer of het toilet van je 'heren'sociƫteit.

Spijkers met koppen slaan! Laten we het hebben over de arrogantie van de macht die smerissen toestaat om vooral zwarte mensen te vermoorden, daarvoor niet vervolgd te worden, hun baan te mogen behouden, en als ze al terecht staan dat anoniem en afgeschermd te mogen doen, en met valse rapporten mogen komen over de doodsoorzaak van Mitch Henriquez of een volgend slachtoffer om de rechtszaak ter torpederen. Maar elke moord eindigt met hartstilstand. Moeten we nog opkijken van dit soort smerige praktijken? Nee. Als de politiek die de wetten maakt racistisch en fascistisch is, dan zijn de degenen die de wetten moeten handhaven dat ook. En we krijgen alleen maar meer racisten in het parlement op het moment. This is what democracy looks like!

Spijkers met koppen slaan! Ja, laten we het erover hebben dat racisme en seksisme institutioneel zijn. Dat het vermoorden van mensen met kleur, van zwarte mensen, alles te maken heeft daarmee, en dat de terreur tegen vluchtelingen uit dezelfde koker komt en dat vrouwenhaat ook uit diezelfde koker komt. Dat de komst van Wilders nu met 20 zetels en nieuwkomer Baudet met 2 zetels wel degelijk een toename van populisme is. Dat Rutte en consorten ook populisten zijn, maar dan van het soort dat gevestigd is en al zeker een decennium lang als geile hondjes achter Wilders aanholt om mee te snoepen van de taart van zijn rechts-extremisme. Van het soort dat eraan werkt van Fort Europa elke dag een nog groter en nog zwaarder beveiligd Fort te maken. De ene populist of de andere? Het maakt voor de onderdrukten niet uit. Het maakt voor de vluchtelingen niet uit. Wat maakt het uit of de grenzen dicht gaan aan de grenzen van Neederland of aan de buitengrenzen van Fort Europa, tot ver halverwege het Afrikaans continent, door chantage en voortdurende kolonisatie, imperialisme en machtswellust. Kijk naar de vluchtelingen in de kou in Parijs, Calais en Oostende! Kijk naar de vluchtelingen in de kou in Griekenland en Turkije. Kijk naar het geweld tegen hen, de opsluiting, in alle landen van de EU. Kijk naar de deportaties naar landen als Afghanistan, gezamenlijk georganiseerd door al die landen in Europa die geen vluchtelingen binnen willen hebben. En van al dat geweld zijn juist vrouwen het meeste slachtoffer. Spijkers met koppen slaan! Laten we een voorbeeld nemen aan de Engelse activisten die gisteren een deportatiechartervlucht tegenhielden door de startbaan te bezetten.

Spijkers met koppen slaan! Laat ons in de aanval gaan. Of dat nu is met woorden of met daden. Witte moraalridders voelen zich op de pik getrapt. Ik heb er geen problemen mee. Ze beginnen over de taart van Fortuijn als ik het heb over maandstondetaart. Er mag van alles niet in hun mannen-in-stropdassen-en-pakken wereld. Behalve dan oproepen om Moslims aan te vallen. Dan moet er geluisterd worden naar de 'gewone man', naar de 'bezorgde burger'. Apologeten van de haat. En natuurlijk, elke taart leidt naar de kogel. Volkomen logisch. Ik lach jullie uit, belerende zielige mannetjes met je verheven vingertjes en macht over de televisie! Wij hebben het internet! En wij hebben de straat.
Tijd om jullie ondergang in te luiden. We spelen een dissonant op de vleugel van Baudet. Diabolica In Musica [2] voor de nieuwe fascist in de Tweede Kamer. Midden in de nacht onder het slaapkamerraam van zijn appartement met “gekoloniseerd” (citaat van Baudet) stuk trappenhuis voor een boekenkast aan de Amsterdamse grachtengordel. Kan-ie niet tegen. Is misschien nog wel erger dan maandstondetaart. Elitaire en pedante mannetjes die overal hun vuile met intellectuele sausjes overgoten grootheidswaan mogen etaleren, die verdienen het gewoon. Basta. Als je zulke racistische en seksistische ideologie verkondigt als dit soort lieden, wat valt er dan te discussiĆ«ren? Hobby voor geprivilegieerden is dat. Zo wordt de strijd tegen fascisme onder de voet gelopen voor die heeft kunnen beginnen.

Wat antifascisten in Berkeley deden toen de extreem-rechtse Milo Yiannopoulos daar kwam spreken is inspirerend als voorbeeld voor verzet tegen spreekbeurten van de fascisten Baudet en Wilders hier. Genoeg geneuzeld. Res, non verba. [3] Genoeg van fascisten die zich beroepen op vrijheid van meningsuiting. Make racists afraid again.

1.Tot walgens toe
2. Verminderde kwint in de muziek, zie en luister hier
3. Geen woorden maar daden

28 maart, 2017

Lentebeeld 2017 - uitbarsting van bloei

Bosanemoon met tussenin speenkruid
Ik heb helaas nog geen ander klein hoefblad gezien deze lente. Toch vastgelegd
Japanse sierkers belooft de bloei van de meidoorn over enkele weken...

Waarom ik veganiste ben

- door Anne Fleur Dekker -

Als ik het over Mariannes heb: waarom niet degene die ik ken, en om deze tekst gevraagd heb, hier speciaal eren
Vegetarisme kwam in mijn leven toen ik me bij toeval inlas over de milieuproblemen die vlees eten veroorzaken. Omdat ik vlees zo lekker vind, ging de overgang naar een vleesloos leven langzaam, mēŸ£r ik stopte met vlees eten. Immers, 'There is no such thing as a meat eating enviromentalist'. Dit hield een tijdje zo aan totdat ik, opzoek naar nieuwe tips en recepten, belandde op veganistische websites. Deze websites informeerden mij niet alleen over een vleesloos, maar ook over een zuivel- en eierloos bestaan.

Waar eerst vooral het milieu de belangrijkste reden was geweest om mijn dieet aan te passen, werd dat nu versterkt door dierenleed. Hoewel veganisme mij in eerste instantie behoorlijk heftig in de oren klonk, bleek de verandering van mijn dieet in mijn dagelijks leven vrij gemakkelijk te gaan. Het idee een dier en het milieu te 'redden', gaf mij een beter gevoel dan een paar lekkere happen in mijn mond (overigens is veganistisch eten Ć³Ć³k heerlijk).

Elke keer dat je kiest voor vlees, zuivel of eieren, zet je je stem achter de vreselijke industrieƫn die achter deze producten schuilen. Grote kapitalisten verdienen miljoenen euro's over de ruggen van dieren, mensen die werken onder slechte arbeidsomstandigheden en het milieu. Wij moeten solidair met hen staan. Het lijkt misschien een druppel op een gloeiende plaat als ƩƩn persoon veganist wordt, maar door anderen te inspireren hoop ik een keten te starten van meerdere flexitariƫrs, vegetariƫrs en veganisten die op hun beurt weer hun omgeving inspireren om (vaker) vlees te laten staan en daarmee de vleesindustrie keihard aan te pakken waar het hen het meeste raakt: hun winst.

27 maart, 2017

Een druk demonstratieweekeinde

Grootschalige demonstraties tegen de privatisering van de pensioenvoorziening in Chili.

In Jemen werd wel zeer massaal de tweede "verjaardag" van de oorlog van Saoedi-Arabiƫ tegen de Jemenieten gevierd. Een oorlog die leidt tot een volstrekt door mensen georganiseerde humanitaire ramp, die versterkt wordt door de droogte, maar daar niet in de eerste plaats door veroorzaakt wordt.

De kleptocratieĆ«n in Rusland en de Verenigde Staten hebben een diepe verwantschap, ook zonder vreemde schandalen van beĆÆnvloeding van verkiezingen. De bemoeienis is nu misschien wederzijds. Er is alle reden tot protest, en in alle tijdzones van Rusland werd dit dan ook georganiseerd gisteren. Enige argwaan blijft. Maar de van twitter geplukte door smerissen opgetilde jonge vrouw (in Moskou?) wordt al als "iconisch" voor de demonstraties genoemd, en ik ben niet te beroerd het beeld over te nemen en haar te boeken in de reeks Mariannes.

Prefiguratieve politiek

Ewald Engelen citeert in De kanarie in de kolenmijn David Graeber over prefiguratieve politiek:
Een vorm van politiek bedrijven waarin doel en middel niet van elkaar zijn te onderscheiden; een manier om actief de wereld te veranderen, waarin de vorm van de actie zelf een voorbeeld is van de verandering die je probeert te bewerkstelligen.
[Naar: Direct Action]
Het begrip is ouder, het verwijst naar wat naar ik meen voor het eerst zo benoemd is door Kropotkin: de nieuwe maatschappij opbouwen in de schoot van de oude. Dorothy Day en Roel van Duijn, bien ƩtonnƩs?, beriepen zich er op. De Catholic Worker bestaat wel wat langer voort dan de Oranje Vrijstaat...
Flitsen waren op te merken bij Occupy of in Nederland de laatste Maagdenhuisbezetting. Maar het mocht niet zo blijven of doorzetten. We wachten nog af of Nuit debout aan een nieuwe ronde begint of aan het herdenken slaat.

Prefiguratieve politiek waren bijvoorbeeld de basisgroepen tegen kernenergie, begin jaren tachtig, in Nederland en Duitsland. Ook deze hebben het niet lang volgehouden.
Het minst heb je te verwachten van anarchisten die zich als anarchisten organiseren. Felix Ortt zei het niet voor niets wanhopig: verlos mij van "een geestverwant". Vroeg of laat wint de grotebekkencultuur, de sociopathie al dan niet gebaseerd op drankgebruik. De karavaan gaat voort.


Chumbawamba - Tubthumping from Ahmet ErtĆ¼rk on Vimeo.

26 maart, 2017

Zorg voor de grond

Andrew Nelson Lytle zegt:
“Ontsnappen aan het industrialisme
gaat niet door socialisme
of sowjetisme.
Het antwoord ligt
in een terugkeer
naar een maatschappij
waarin landbouw wordt bedreven
door de meeste mensen.
Het is eigenlijk onmogelijk
dat een cultuur
helemaal gezond is
zonder passend respect
voor de grond,
ook al denken
nog zoveel stedelingen
dat hun voedsel
van de kruidenier
of de delicatessenzaak komt
of hun melk uit een blikje.
Deze onwetendheid
verlost hen niet
van uiteindelijk afhangen
van de boerderij."

Peter Maurin

Het paradijs dat toch geen toeristenbestemming werd





In 1967 is een gids verschenen voor toerisme naar La RĆ©union, een "Frans" eiland in de Indische Oceaan. De omslagfoto hierbij bijgeleverd. De rijke witte Europeaan kon zich verlustigen aan het exotische van de gekoloniseerde wereld, en toerisme naar het werkelijke paradijs, Chagos, werd als mogelijk toekomstbeeld geschetst.
Dit terwijl toen al door het Britse en het VS-regime besloten was dat de bevolking gedeporteerd ging worden voor een VS-basis.
Bron.

25 maart, 2017

De koffer gepakt voor het vertrek


Reach the top, West Coast Delegation


All the love in the world, Consortium


My world fell down , Sagittarius

24 maart, 2017

Maandstondetaart voor fascist en seksist Thierry Baudet!


- door Joke Kaviaar -

Welkom in de Tweede Kamer, Thierry. Is het huiselijk genoeg voor je? Schemerlampje, oud Hollands vergezicht aan de muur, barokmuziek uit de speakers? Voel je je een beetje geborgen, Thierry?

Ik vraag het maar even. Want Thierry Baudet voelt zich altijd maar ontheemd. In zijn boek Oikofobie noemt hij zijn thuis, zijn land, zijn natiestaat: 'De Oikos'. Een huis, vrij van alles wat maar modern of surrealistisch is, vrij van alles dat vreemd is. En hij is bang. Ja, de grote ideoloog van Het Volk is bang dat de muren van zijn huis zullen vallen door “multiculturisme en open grenzen waardoor elk jaar weer tienduizenden immigranten ons land binnenkomen”. 'Ons land, onze natiestaat' ofwel 'Ons huis'. Ja, Thierry is bang de “sociale samenhang” te verliezen, hij is bang voor nieuwigheid.

In het huis van Thierry moet altijd alles bij het oude blijven: de vrouw achter het fornuis en in zijn bed, de muren behangen met herinneringen uit lang vervlogen tijden. Zwarte Piet. VOC. WIC. Portret van Michiel de Ruyter aan de muur. Zo goed, Thierry? O wee, als aan de overkant een modern kunstwerk wordt neergezet of een migrantenfamilie komt wonen. Dat kan hij niet aan. Het is hem allemaal teveel. Wie wel tegen verandering kan, in Thierryaanse vocabulaire ook wel genoemd “het homeopathisch verdunnen van de Nederlandse cultuur”, leidt volgens hem dan ook aan 'Oikofobie', ofwel 'De angst voor het eigene'.

Het is allemaal oude wijn in nieuwe flessen. Niet te zuipen. Gezeur over “ontworteling” omdat de omgeving verandert, en tegelijk de grenzen dicht voor mensen die daadwerkelijk hun thuis hebben moeten verlaten, niet omdat ze dat wilden maar omdat ze daartoe genoodzaakt werden. Ontworteling, echte ontworteling, daar weten vluchtelingen alles van. En toch starten zij een nieuw leven hier. Maar dat kan niet! Dat is crimineel. Dus weg ermee! Eigen wortels eerst. Ziehier de ideologie van onze pianoman in een notendop.

Met zulk een volksnationalistisch en bekrompen wereldbeeld is deze engerd dus in de Tweede Kamer gekomen. Je zou kunnen denken dat het tenminste nog concurrentie is voor Wilders en dat die twee stemmen voor Thierry en zijn partner in crime Marokkanenhater Theo Hiddema in elk geval niet naar de PVV zijn gegaan, maar als bondgenoten zullen de grofgebekte populist Wilders en de flamboyant ogende Baudet beslist gevaarlijk zijn. Feitelijk vormen ze samen een extreem-rechts machtsblok van 22 zetels dat meer dan voorheen de gevestigde politiek zal beinvloeden en nog verder naar rechts zal trekken. Het rechts van het “Europa van de vaderlanden”.

De plannen van Baudet in de Tweede Kamer beloven meer dan alleen een voortzetting van alles dat door voorbije kabinetten met CDA, VVD en PvdA is gedaan onder invloed van Wilders. “Immigratie” en “gezinshereniging” worden in een adem genoemd met “toegenomen criminaliteit”. En dan komt dat 'thuis' weer, dat 'Oikos', een “wederopleving van onze identiteit en ons culturele zelfvertrouwen”. In 2015 zei hij op Amsterdam FM ook al dat Europa “dominant blank” moest blijven. Fascisme van de bovenste plank. Suggesties als om “een vloot te sturen om vluchtelingen tegen te houden” deed hij er ook en zijn intussen Europese politiek. Zo gevaarlijk is de invloed van dit soort lieden dus.
In aanloop naar de verkiezingen noemde Rutte de ideeĆ«n van (Baudet en) Wilders "verkeerd populisme". Zo wilde hij hun kiezers naar zich toe trekken. Maar er is maar een soort populisme: het verkeerde, en dat is hetzelfde populisme als het ook al Trumpiaans ontkennen van de gevolgen van klimaatverandering dat Baudet doet: “Via de milieu-agenda gaat links opnieuw proberen om een wereldstaat op te tuigen en onze vrijheden verder in te perken. Er zal een nieuwe aanval op de natiestaat worden ingezet vanuit dat groene geloof.”

Maar Baudet is niet alleen een racist en een volksnationalist en overtuigd fascist die in 2014 Front National, Vlaams Belang, de FPƖ en de PVV "de avant-garde" noemde en in datzelfde jaar ook sprak bij de extreem-rechtse IJzerwake (dat, en meer vind je in dit artikel) – in newspeak: 'nieuw realist' of 'alt right' -, hij is ook, zoals dat een goed extreem-rechts stuk tuig betaamd, een seksist en vrouwenhater pur sang. Wat dat betreft doet Baudet mij, meer dan Wilders, sterk denken aan Trump. Beiden beschouwen vrouwen als lustobject die veroverd en gegrepen moeten en mogen worden omdat ze dat stiekem toch wel lekker vinden. Wij vrouwen, wij worden geacht ten dienste van de man als heerser te staan, want “de realiteit is dat vrouwen overrompeld, overheerst, ja: overmand willen worden”. Wilders wil het liefste onder de valse vlag van vrouwenemancipatie moslima's de hoofddoek afrukken, Thierry Brute-Mannelijke-Natuur Baudet pretendeert wat dat betreft niets: hij wil gelijk ons allen de kleren van het hele lijf rukken. Benen wijd en eigen piemels eerst! Hoe je dat voor elkaar krijgt, kun je leren van de door Baudet zo bewonderde Julian Blanc, de 'nee-betekent-eigenlijk-ja-versiergoeroe', zo schrijft hij in het artikel “Julian Blanc heeft volkomen gelijk”. En dat alles moet net zoals het gemeengoed geworden racisme gezegd kunnen worden.
En ja hoor! Beide vuilspuitende witte patriarchen wonnen er nog stemmen mee ook. Met Trump als lichtend voorbeeld is Baudet nu weliswaar nog maar een beginneling met twee zetels, maar pas op! Dat opgeblazen pikkie heeft de potentie om groot te worden. En net als de aanhang van Wilders is ook de aanhang van Baudet bereid om namens hem daad bij woord te voegen en tegenstanders, bij voorkeur kritische vrouwen als Anne Fleur Dekker of Asha ten Broeke, te bedreigen (zie hier en hier) terwijl in de Tweede Kamer beleefd handen worden geschud en felicitaties uitgewisseld. Allemaal collega's, nietwaar? Even goede (witte mannen) vrienden.

Van wie moeten we het hebben in de strijd tegen Baudet? Van onszelf! Van krachtvrouwen die hun mond durven opendoen. Tegen racisme, nationalisme, fascisme, seksisme, milieuvernieting. Tegen de ideologie van de met zijn piemel piano en mensen bespelende Thierry Baudet en zijn 'Forum voor Democratie'. Democratisch gekozen, net als Wilders, net als Trump, net als Hitler. Deze griezel gaat met Wilders de komende jaren het spelletje “wie heeft de grootste pik” in de Tweede Kamer spelen. Wilders loopt met een leger beveiligers om zich heen. Nieuwkomer Baudet denkt dat hij het recht heeft om zijn vuil te spuiten zonder dat hem een strobreed in de weg wordt gelegd. Pikken we dat?

Natuurlijk niet. Het is daarom aan ons, aan vrouwen, medestrijdsters, en een ieder ander die het aandurft om in de aanval te gaan tegen deze verkrachtingsideoloog die denkt dat wij uit zijn op zijn sterke sperma. Dames, meiden, we laten het hem ruiken! Reserveer het bloed van je maandstonde speciaal voor Thierry. Als hij zonodig als een barbaar uit het stenen tijdperk vrouwen meent te mogen bezitten op de sofa van zijn 'Oikos', dan kan hij ons bloed er gratis bijkrijgen (iets anders kan natuurlijk ook). Verzamel het in een emmer. Bak er een taart van. Werp het hem toe. Zo verwelkom je een extreem-rechtse seksist als hij zich ergens vertoont. Zo. En niet anders.

23 maart, 2017

Droogte in de Hoorn van Afrika

Ongekende droogte in Somaliƫ en de Hoorn van Afrika in het algemeen. Hier een verhaal over de zich onafhankelijk verklaard hebbende voormalige Britse kolonie Somaliland.
De uitgesproken zorgen lijken overigens niet het lot van herders in het land te betreffen, maar de vatbaarheid voor "islamistische extremisme" die uit de rampzalige droogte kan voortkomen. Zo kennen we de joods-christelijk-humanistische beschaving weer.

Een vergelijkbaar verhaal over Kenia, waar dit laatste argument om te "helpen" ontbreekt.

22 maart, 2017

De Vrije Blije Wereld

Het is mij ontgaan tot voor zeer kort: de De Vrije Communist heet nu De Vrije Blije Wereld - de naam is een verwijzing naar de Blijde Wereld, sociaal-democraat geworden dominees in het begin van de vorige eeuw. Enkele christen-anarchisten (S.C. Kylstra, Anne de Koe. S.K. Bakker [afbeelding]) zijn er naar overgestapt destijds.

“Er was immers niemand onder hen die gebrek leed, want allen die grond of huizen bezaten verkochten hun bezit, gingen met de opbrengst naar de apostelen, en legden die aan hun voeten. Daarvan werd uitgedeeld aan een ieder, al naar gelang hij nodig had" (Handelingen 4: 34-35)

De beginselverklaring.
Online te lezen op Facebook.

21 maart, 2017

Tijd voor de landbouwuniversiteiten van Peter Maurin

Peter Maurin minder serieus nemen als oprichter van de Catholic Worker komt bijna neer op geschiedvervalsing. Maar zijn idee van "agronomische universiteiten" leek steeds iets voor een niet nader te benoemen toekomst - het gold nu de soeplijnen gaande te houden en vervolgden te huisvesten. Brian Terrell, die een deel van zijn tijd doorbrengt op het Strangers & Guests-huis in Maloy, Iowa, stelt dat het nu tijd is om het idee van Maurin in praktijk te brengen op het land. Onvertaald, voor de meesten hier, hoop ik, geen bezwaar.

When I met Dorothy Day after arriving in New York City in 1975, I was 19 years old and she was 78 and the only thing that impressed her about me was that I had read Bread and Wine, a novel by Ignazio Silone published in 1936, that she cherished and often cited. The book’s protagonist is a leader in the Italian Communist party who secretly returns from exile to the village where he was born with the intention of organizing the rural masses to revolt against Fascism. He barely makes it home before falling ill and his fevered musings grasp part of the dilemma of the modern person:

“If only I could wake up tomorrow morning at dawn, put a stick to my donkey, and go the vineyard, Don Paolo said to himself. If I could go to sleep, and wake up, not only with healthy lungs, but with a normal brain, free of all intellectual abstractions. If I could only go back to a real, ordinary life. If I could dig, plow, sow, reap, earn my living, talk to the other men on Sundays, read and study; fulfill the law that says, ‘In the sweat of thy face thou shalt earn thy bread.’ On further reflection Don Paolo decided that the root of his trouble lay in his infraction of that law- in the irregular life he had been living, in cafes, libraries, and hotels, in having rudely broken the chain that for centuries had bound his ancestors to the soil. He was an outlaw, not because he contravened the arbitrary laws of the party in power, but because of his infringement of that more ancient law, ‘In the sweat of thy face thou shalt earn thy bread.’ He had ceased to be a peasant, and he had not become a townsman. It would never be possible for him to return to the soil. Still less would it be possible for him ever to forget it.”

Today it seems obvious that a return to the land, to a proper relationship with creation and to meaningful, productive work is integral to the aims of the Catholic Worker movement. For much of its history, however, since its beginning in 1933, this aspect of its founder’s original intentions was relegated to the margins of an already marginal movement.

For the next eleven years after meeting Dorothy, I lived in Catholic Worker Houses of Hospitality in New York and then Davenport, Iowa, sharing meals and giving shelter to those in need. Peter Maurin’s visions of “agronomic universities” and return to a village based craft economy were not taken too seriously in those days and most of us, I think, would have been just as happy to dump these as slightly embarrassing and quaint anachronisms.

Peter’s “Easy Essays” about Irish monks establishing salons de culture across medieval Europe did not seem relevant to our demanding work of offering hospitality, nor did his suggestion that in following these monks’ example was the answer to global hunger and the threat of nuclear annihilation. We took Dorothy Day at her word that Peter Maurin was her mentor and co-founder of the movement but there was at the time little evidence of his influence in our life and work.

Mel Piehl in his fine historical review of the Catholic Worker movement, Breaking Bread,1982, even quotes some Catholic Workers of an earlier era who suggested that Peter’s “intellectual genius was clearly exaggerated” and that Peter was uncomfortable in his “feigned role of leadership.” Piehl estimates that Dorothy Day had exaggerated Peter’s role as “co-founder” and that she “promoted the fiction that the Catholic Worker was simply an attempt to realize Peter Maurin’s ‘Idea.’” It was, Piehl said, “strategically useful to her as a woman leading a social movement in the sexually conservative Catholic Church, to be able to point to a male co-founder of the movement.”

For generations of young Americans attracted to Catholic Worker communities, the European peasant Peter Maurin might have appeared as obscure and incomprehensible as the very American radical Dorothy Day was accessible. Daniel Berrigan, in his introduction to Dorothy’s memoir, The Long Loneliness, published in 1981, a year after her death, reflected a common if less than generous perception of Peter and his vision: “They started a newspaper and the rest is history. They started houses of hospitality; that too is history. Peter was forever talking about something he called ‘agronomic universities.’ They started one, on the land; and that is something less than history.”

Dorothy’s announcement in The Catholic Worker in January 1936, “we are going to move out on a farm… and start there a true farming commune,” however, was clearly proclaimed with the expectation that history was being made: “We believe that our words will have more weight, our writings will have more conviction, if we ourselves are engaged in making a better life on the land.” While she assured her readers that “we are not going to abandon the city,” it is clear that Dorothy’s historic expectation was that the Catholic Worker was going to realize its original vision, that of a rural based “back to the land” movement keeping some presence in the city, “sending out apostles of labor from the farm, to scenes of industrial conflict, to factories and to lodging houses, to live and work with the poor.”

If this and other early experimental farming communes came and went as “something less than history,” as Dan offers, or as the abject failures that others have named them, the concept did continue to limp along somehow for the next decades. Rather than the cutting edge of a revolution as Peter envisioned the agronomic university, however, most Catholic Worker farms were planned and grew, if they did, as dependent branches of urban Catholic Worker houses of hospitality. Most of these few farms were seen even by those who lived and worked at them in an urban context, as auxiliaries, existing to provide cheap food for soup lines, hospitality for the urban poor and places for retreat and recreation for Catholic Workers from the city. Most were rural responses to urban poverty and homelessness with little regard to the poverty of their neighbors. By and by, the “true farming communes” originally proposed gave way to “retreat centers.”

Some few here and there in the most obscure and remote places have always remembered and stood by Peter’s vision. These were often marginalized and misunderstood by the larger Catholic Worker movement as much as by their neighbors and the culture at large. When in 1986, Betsy Keenan and I moved with our children from the Catholic Worker hospitality house in Davenport, Iowa, to Maloy, a town of less than 30 souls just north of Iowa’s border with Missouri, many friends assumed that we had left the Catholic Worker movement. Some challenged us, what need is there for a soup line in so small a town? No soup line? What kind of Catholic Worker house are you? Whose farm are we, we were challenged, meaning what city house owns and controls our farm, assuming that the legitimate existence of any rural entity is bound to its tie to an urban one. About that time our good friend Chuck Trapkus included in his iconic “Catholic Worker Primer” a cartoon of a man in overalls holding a chicken and saying, “We’re Catholic Workers, too, don’t you forget it!”

Over the past 30 years there has been a great shift in understanding and respect for Peter’s vision and what it means. At one of the sporadically convened national Catholic Worker gatherings, I think that this was in 1987, a “round table” discussion of Peter’s agronomic university was attended by a few of us farmers and the most pressing question that surfaced from the few mildly curious others who wandered in was “why bother with a garden when we have more donated old vegetables from the market than we can ever sort out?” Since that time, there has been a resurgence in Peter’s dreams of farming communes in the movement. At more recent gatherings, roundtables on rural issues and Peter Maurin are among the liveliest and best attended and this, the fourth biannual national Catholic Worker gathering is the largest ever.

This resurgence is evidenced not only in the unprecedented plethora of Catholic Worker farms around the country and abroad. It is also shown in the level of discussion given Peter and his ideas in the newspapers of the various houses. Peter’s influence is seen in the growth of urban gardens in the yards and vacant lots around our city houses. Catholic Worker cottage industries, such as carving spoons, repairing bicycles, making soap, all are examples of a growing movement.

In Maloy each winter we host a craft retreat, when up to a dozen Catholic Workers from around the Midwest crowd into our farmhouse to join us and some neighbors to weave, make cheese, carve wood, dip candles, knit, make baskets, cook, eat, pray, dance and sing. We have fun but these sessions were not recreational in the conventional sense nor are we really “on retreat.” These gatherings are the Catholic Worker movement going about some of its most serious business. As it happens, the craft retreat often gets scheduled just before or after the annual Witness Against Torture event in Washington, DC, an intense time of fasting and action to demand the closing of the prison at Guantanamo and the abolition of torture that I usually attend. In my mind, these two yearly events have melded into one continuum.

This shift of paradigm has come in part, I think, as people who come to Catholic Worker houses are staying longer. While many still come to Worker houses to donate a “gap year” or two of their lives in service to the poor between college and “real life,” from the 1970s on, more and more came and stayed. It has been suggested that some of these moved out to farms looking for a better place to raise kids than an inner city house of hospitality. There may be something to that, but I offer that for many of us, living and working for years with the urban poor made us look deeper into the roots of the world’s problems and see that serving soup, good work that it is, is not enough. Speaking for myself, I needed to live in urban hospitality houses for many years before I could make any sense of Peter’s talk about revolution on the land.

For many of us, too, solidarity work and travel to places exploited by economic and other kinds of colonialism brought us to see that Peter was right when he pointedly insisted that issues of war and peace always are, at the heart, issues of the land and its use. In New York City or Los Angeles as in Jerusalem or Mexico City or San Salvador, the peace and good order of society requires justice on the land. It strikes us, finally, that even the food that we serve on our soup lines that is donated or gleaned from dumpsters depends on slave labor and is grown in ways that cannot be sustained. When the peace for which we yearn and struggle finally comes and our global neighbors will no longer be forced by debt and oppression to clothe and feed us but will use their own labor, land and water to care for themselves, how then will we live?

The crisis of climate change on our threshold, too, makes Peter’s dream of agrarian revolution look less like a medieval utopian fantasy and more like an urgent and rational plan for a new and sustainable social order of the future.

Some criticize such changes in the movement as if they are evidence that we are losing our way. My perspective is that, with some growing pains, the Catholic Worker is rather finding its way now after so many years. “Our houses of hospitality are scarcely the kind of houses that Peter Maurin has envisioned in his plan for a new social order,” Dorothy Day wrote in her column in September 1942. “He recognizes that himself, and thinks in terms of the future to accomplish true centers of Catholic Action and rural centers such as he speaks of.” Perhaps it is true that Peter Maurin’s role as “co-founder” of the Catholic Worker was exaggerated in the past. If so, it might also be true that he is now posthumously growing into that role as the movement matures into the dynamic revolutionary social force it was meant to be.

While I am gratified to see this revival, I must confess that, along with Silone’s Don Paolo, I am still a townsman and after three decades of rural living I am far more at home in the city, “in cafes, libraries, and hotels,” than I am on the farm and in the small town where I live. In recent years as a co-coordinator of Voices for Creative Nonviolence, I am spending about half my time on the farm, half on the road, often in cities in America and abroad, sometimes in war zones and in jails and prisons. Some friends assume that my time on the farm is a respite from the stresses of activism, but the opposite is true. I love my home but often do not feel at rest there- the farm is the place where I feel most challenged and humbled and the city is where I go to escape.

Betsy has become an accomplished weaver, goatherd and gardener, but the skills and attitudes needed to be a farmer continue to elude and frustrate me. Going to jail comes easier for me than fixing a fence or attending a church pot luck. I can make many varieties of cheeses from the milk of our goats, but find more satisfaction writing a press release or organizing a protest. A shopping trip to the county seat can be more daunting to me than traveling alone to Seoul or Kabul. By education, aptitude and temperament, I am not able to return to the soil but neither can I forget it.

We are gathered here, Catholic Worker farmers and friends, at a time of extraordinary uncertainty and peril. It is unclear if the damage our wars and industrialized lifestyles are inflicting on the planet can be reversed at this late date. Never have so many people been displaced and the danger of nuclear war is more imminent now than ever before in the lifetimes of most of us here. If previous generations of Catholic Worker farms have measured in the end as “somewhat less than history,” our efforts today must be of historic proportions, God help us, if we are to contribute to the continuation of life on earth.

20 maart, 2017

Tegen het carnisme


Een mockumentary van Simon Amstell over de onvoorstelbare tijd waarin met vlees at - Carnage.

19 maart, 2017

Met de moed der hoop

Geen verstandig mens zal ontkennen dat de Gouden Tijd van het kapitalisme achter ons ligt, het precieze punt waarop het ophield valt zoals in het algemeen bij historische processen niet aan te wijzen. Ergens in de jaren zeventig.
Een van de groten van het anarchisme van de vorige eeuw, Jacques Ellul, beschreef het kapitalisme van daarna als het verhaal van een waanzin verteld door een gek, een en al lawaai en razernij, zonder betekenis. Ik vond het prachtig uitgedrukt en wist op dat ogenblik niet dat het gebaseerd was op Shakespeare. Dat verhaal is alleen nog maar waanzinniger geworden, zie de Verenigde Staten sinds januari. En Nederland, nu, na het electorale slagveld van 15 maart.
Gevaarlijke waanzin, dat wel.

De buitenlandse media spitsten hun aandacht geheel toe op ex-VVD'er Wilders en of zijn "partij" de grootste zou worden. Toen dat niet het geval bleek dropen ze schielijk af, het gevaar was geweken, Nederland blijft in de EU, het fascisme dat men zo graag wil blijven aanduiden als populisme is tot staan gebracht. Tja, dat de fractie van Wilders de tweede in grootte is in de Tweede Kamer, en dat zijn aanhang met een derde gegroeid is, werd niet interessant bevonden. En de intocht van de openlijke fascist, zonder apparatsjik-verleden in een gevestigde partij, werd helemaal over het hoofd gezien. En dat de VVD een genootschap is van knuppelgrage corrupte zakkenvullers dat grotendeels het verhaal van oud-lid Wilders heeft overgenomen - het geblaat over grenzen dicht en uit de EU ontbreekt - bleef buiten beeld. Men noemt die club nog steeds liberaal, zonder enige geldige reden. En de derde partij, ooit de dominante, zich noemende christen-democratisch heeft aangesloten bij het xenofobe, quasi-nationalistische gezemel van VVD en Wilders. Met de SGP en 50+ er bij komt het neer op 81 zetels voor het boerenkool-met-varkensworst-patriottisme dat je net zo goed fascistisch en in ieder geval fascistoĆÆde kunt noemen. Voordat men daar achter is in de buitenlandse media zijn we alweer een eind verder. Waar? De VVD-PVV-CDA-50+-coalitie is nog niet ter sprake geweest. De dag is nog jong, na de verkiezingen.

En dan, de sociaal-democratie. We moeten terug naar 1905 om dit aantal zetels aan te treffen, en toen was er geen algemeen kiesrecht. En de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij had iets te bieden, binnen het kapitalisme waar de sociaal-democratie zich bij voorbaat bij neergelegd heeft. Zij beloofde in navolging van de Republikeinse president Herbert Hoover een kip in ieders pan en een auto voor ieders deur. En toen de kip en de auto er waren, nu nog zo'n beetje, beloofde de sociaal-democratie dat het zo niet verder kon. Niet uit ethische en ecologische overwegingen, zoals de enige echte oppositiepartij in Nederland zal doen, maar omdat het allemaal wel wat minder moet want de betalingsbalans en wat er verder ook aan neoliberale kletspraat verkocht kan worden. Scherper en bondiger dan Merijn Oudenampsen het heeft gediagnosticeerd kan ik het niet schrijven, en het hoeft dus ook niet. De PvdA heeft succes behaald in haar eigen afschaffing - als de sociaal-democratie het enigszins beschaven van het kapitalisme opgeeft als taak is zij overbodig. De Moor kan gaan.

Nog een toepasselijke, klassieke zin uit de theatergeschiedenis. Want al met al wordt de Nederlandse politiek gedomineerd door mensen die daadwerkelijk zeggen dat de Moor kan gaan, als hij (zij) zich niet "normaal" gedraagt en aan de boerenkool gaat. Er zijn nu drie zetels ingenomen door een partij die hiertegen getuigt en we weten nu al dat die HET object van schelden en verdachtmakingen zal zijn de komende tijd. En plaatsvervangend al degenen die al dan niet op hen gestemd hebben.
Om bij de opening terug te keren: we leven in een tijd waarin het kapitalisme aan zichzelf ten onder gaat. Het wordt niet beƫindigd in zoiets als de Oktoberrevolutie in Rusland, hoe wel - het valt niet te zeggen. Tunesiƫ, Spanje #15M, Occupy, Nuit Debout, de opstand in de Rif (om het in de buurt van Europa te houden), het zijn tekenen van wat kan komen.
Het is en blijft tijd om buitenparlementair te strijden. Met de moed der hoop.

18 maart, 2017

De veiligheidsgordel die niet wilde branden

Chuck Berry overleden, een van de aartsvaderen van rock'n'roll en wat rhythm & blues heette er bij. Een kleine keuze.

Lonely school days. Tienerverdriet treffend uitgedrukt door een dertiger...
Maar eerder was er


School day(s) (Ring ring! goes the bell)


No particular place to go, live uitvoering dus zonder de lange gitaarsolo aan het slot


You can't catch me

Nou, dan herhaal ik toch ook maar mijn favoriet, herinnering aan eenzame schooldagen

Promised land

(Bij de titel - nagekomen: ik heb altijd verstaan dat de "safetybelt just would not burn", denkende dat hij die met een aansteker in de fik wilde steken om het mlos te krijgen. Bespottelijk ook eigenlijk, dan zou hij ook zijn vriendin in brand steken. "Would not budge" is de tekst ,hoor ik 53 jaar later slechts...)