18 oktober, 2017

Zijn trams socialistisch?

De vraag, in de (Engelse) titel besloten, intrigeerde mij. De schrijver, Christian Wolmar, verdiept zich in het vervoersbeleid in Groot-Brittannië van de afgelopen 125 jaar. De conclusie is dat er geen beleid is geweest. Behalve dan dat van de bevoorrechting van "de auto". Noem dat dan maar eens geen beleid, zeg.

De VVD is dol op dat verhaaltje: "ze" zijn er op uit om "autootje te pesten". Het begon in de jaren zeventig, met actiestickers "Blij dat ik rij". Een nogal zichtbaar gehandicapt persoon (alles deelt mee dat het rompje mannelijk is) met hoed en stropdas en twee brede banden onder zich. De wielen naast elkaar, niet achter elkaar zoals bij een fatsoenlijk vervoermiddel. Het figuurtje is overigens heel blij met zijn (!) handicap.
(Ik vroeg mij in die dagen af of ik ooit een invalidenwagentje zou zien met deze cynische sticker, en jawel hoor - een maal slechts, maar toch. Dit is ook een reïficerende formulering, er zat iemand in uiteraard).
Met de uitdrukking "autootje pesten", waarmee iedere mogelijke beleidsmaatregel wordt bedoeld die - o, maar wacht, dat moet ik eerst zeggen. Autootjes "pest" je niet. Het "pesten", wat kan betekenen dat de maximumsnelheid verlaagd wordt, dat er parkeergeld geheven wordt, dat ergens eenrichtingsverkeer wordt ingesteld, dat een stadsbuurt autoluw wordt gemaakt - dit "pesten" is niet gericht TEGEN blik op vier wielen, maar tegen degenen die het zo hoognodig vinden zich er in te verplaatsen. "Autootje pesten" ziet af van de menselijke kant, dat er iemand achter het stuur zit die het als vanzelfsprekend privilege beschouwt fietsers en voetgangers aan de kant te jagen en zijn/haar doodsdrift uit te leven aan een zo hoog mogelijk aantal kilometers per uur, in een niemandsland waar vele anderen ook vinden dat zij dat mogen doen. Om zo snel mogelijk Ergens Anders te zijn. O ja, want tijd is geld en daar mag je levens voor op het spel zetten, dat is algemeen bekend. Zeker dat van dat egeltje of die laag overvliegende merel, van de enorme hoeveelheid insecten, tot moes geworden op de voorruit - en plotseling waren die er nauwelijks meer, wat een opluchting, hoef je je autootje niet zo vaak te wassen. Dat er jaarlijks duizenden doden vallen dankzij "het autootje" en een veelvoud aan gewonden zoniet gehandicapten ("Blij dat ik rij") dient op de koop toe genomen te worden.

Ik noem even wat voorbeelden van Amsterdam, de stad waar ik van oudsher woon en waarvan ik de wederwaardigheden van het openbaar vervoer redelijk ken.
Na bijna een eeuw door trams bediend te zijn moest de Haarlemmerstraat/-dijk per se tramvrij worden om het autootje ruim baan te geven. De tram werd een bus. Die natuurlijk net zo vast kwam te zitten in de automassa als de andere benzineslurpers. Op den duur is het resultaat dat de straat/dijk autoluw is gemaakt, dat de bus er is verdwenen en dat het even een geliefde winkelstraat werd. Tot het Heilig Marktmechanisme werd aangeroepen waarmee voor die leuke winkeltjes de huren onbetaalbaar werden en de straat/dijk weer verpietert. Das geht alles seinen kapitalistischen Gang. Voor de Engelse schrijver Wolmar is dit evenwel al heel wat beleid. Het zeer lang door sociaal-democraten gedomineerde Amsterdamse stadsbestuur vond een autootje voor iedere deur en een biefstuk in iedere pan het toonbeeld van socialisme. Toen. Is het nu anders?

Dat lijkt op een negatief antwoord op de in de titel besloten vraag, maar ik zal vast spelbederven op het vervolg dat moet komen om dit stuk niet te lang te maken: het antwoord is "ja". Zeg ik. Wolmar heeft een andere mening. Maar hij komt wel met dit betoog van een Tory uit 1977:

De particuliere automobilist wenst de kans een leven te leiden dat hem (! - het uitroepteken tussendoor is van Wolmar, maar uiteraard stem ik daarmee in) een nieuwe dimensie van vrijheid geeft - de vrijheid te gaan waarheen hij wil, wanneer hij wil en zo lang als hij wil. [p.30]

Hier spreekt oude adel. Dat u niet denkt dat het patjepeeërsproza uit de VVD-koker is.


15 oktober, 2017

Een spiegel voor de nafluiters, die onverwacht inzicht biedt

Een paar jaar geleden alweer liep de twitteractie #zeghet, over ervaringen met seksueel geweld. Dat laatste is zo "gewoon" dat er in het algemeen over gezwegen wordt. Nu werd het eens gezegd. Ik mag voor mijn gevoel alleen over mijn eigen rolletje in die actie schrijven - ik was een van de weinige mannen die kort verhaalden over een ervaring met geweld door een of meer mannen. Waarschijnlijk is zo'n ervaring ook minder ongewoon dan men het graag wil doen voorkomen. Maar de drempel voor het delen van zo'n vernederende ervaring ligt voor mannen ongetwijfeld hoger nog dan voor vrouwen, omdat het indruist tegen de ons (ja, ons) toebedeelde rol.

Zojuist dit filmpje, ingebed in een tweet, bekeken, en de bijbehorende fotoreeks op Instagram. Het klopt niet dat dit allemaal beelden van Amsterdam zijn - de meeste spelen in Catalonië - waarschijnlijk met "autochtonen" aldaar en soms met toeristen die ook daar hun kop niet houden. "Catcallers" zal met zoiets als nafluiters vertaald moeten worden. Nu, nadat kort achter elkaar twee jonge vrouwen na een seksueel misdrijf vermoord gevonden zijn in Nederland komen verhalen los over de angst van vrouwen om alleen op stille paden te gaan. Maar stil hoeven die paden niet te zijn, zoals deze reeks duidelijk maakt. Alleen is de kans op (dodelijk) geweld kleiner zo op de openbare weg in een stad.
(Er is nog een dode te betreuren in dit verband van de afgelopen paar weken, de omgeving waarin die moord heeft plaatsgevonden is dan weer minder alledaags voor de meesten).


Dan ga ik het toch nog even over mijzelf hebben.
Vele vele jaren geleden maakte ik het eens mee in een café dat ik, terwijl ik drankjes bestelde voor het gezelschap, in mijn achterste geknepen werd. Ik keek verstoord om, zag een vrouw met heel lang zwart haar die - tegen wie? - zei: "Ah, van voren ziet hij er ook goed uit." Ik handelde de bestelling af en ging naar mijn gezelschap terug en vertelde wat ontdaan wat ik net had meegemaakt.
Het gezelschap bestond verder uit vrouwen, twintigers, begin-dertigers. Zeker twee bezwoeren mij: "Daar ga je toch niet op in, hè!"
Ik heb dat overigens wel gedaan toen mijn metgezelinnen net voor mij vertrokken waren, maar ik ga daar nu verder maar niet over door.
Want dit is niet een verhaal over mij.
Of ook weer wel. Ik voel een zekere verslagenheid.
Mijn bezorgde kameradinnen hadden het niet per se over mij in die situatie.
Ik kan mij wel voor mijn kop slaan, want nu, bijna een mensenleeftijd later dringt het tot mij door.
Zij waren ervaringsdeskundigen. Met nafluiten, naroepen, handtastelijkheden, knijpen misschien. Zonder het te zeggen deelden zij hun ervaring met mij. Voor mannen is het nu eenmaal zeldzamer. Je gaat er toch niet op in, hè.

Pas door de fotoreeks hierboven schoot mij de scène weer te binnen en had ik de flits van dit inzicht.

14 oktober, 2017

De radio speelt een vergeten lied

Een portietje Brenda Lee

Autobiografische remix van Coming on strong


Walk a mile in my shoes, de Chips Moman-sound, LP Memphis Portrait


Uptight

12 oktober, 2017

Wat te doen, en wat niet

Herinnert u het zich nog, dat de voordeur van het trappenhuis waaraan ook de geachte afgevaardigde Baudet woont beklad was met een omcirkeld aatje en een vrouwenteken? De actie die was opgeëist door een zich noemend Revolutionair Anarchistisch Feministisch Front, wat de afkorting RAFF oplevert. Het geheel was beschreven op Indymedia.nl, en ja, wij hebben het desbetreffende stuk overgenomen.
In het besef dat RAFF natuurlijk als burgerschrik moest dienen, als toespeling op de Rote Armee Fraktion van de jaren zeventig in de Duitse Bondsrepubliek.
De afgelopen maanden heb ik, al was het maar vanwege de vijftigste verjaardag van "2 juni", de moord op Benno Ohnesorg, en de veertigste van de Duitse Herfst van 1977, het een en ander (nog eens) gelezen over toen.



Tot mijn verrassing vernam ik dat "Rote Armee Fraktion", afgekort RAF, dus gelijk aan de Royal Air Force die geducht bombardementen op Duitsland uitgevoerd had, eigenlijk ook als niet-serieus was uitgekozen voor wat een keuze leek in de Westduitse buitenparlementaire oppositie. Pas langzamerhand werd de naam RAF als aanduiding van "een groep" in eigen kring geijkt. De Macht gebruikte het acroniem of de volle naam tot de moordpartij in Stammheim 1977 juist helemaal niet.*) Het ging om een criminele bende, in het algemeen aangeduid als Baader-Meinhofbende of -groep (met de suggestie trouwens van enerzijds leiderschap en anderzijds "die hebben wat met elkaar", waar de heersende klasse zo dol op is). Pas toen de kern van de "bende" dood was werd de naam RAF in de publiciteit geaccepteerd. Eén verklaring daarvoor kon natuurlijk zijn dat Baader en Meinhof inmiddels dood waren. De andere was dat het ideologisch goed uitkwam "rood" met ondermijnend grof geweld te vereenzelvigen: de rechtse culturele hegemonie was inmiddels wel gewonnen. In die toestand verkeren "we" in Nederland en het grootste deel van de imperialistische wereld nog steeds, of meer dan ooit.

Ik geloof niet meer in "RAFF". Mijn vermoeden is dat de geachte afgevaardigde weet wie de deur beklad heeft, en wie hiervoor een verhaaltje op Indymedia heeft kunnen zetten - wat naar de aard van die site nu eenmaal gemakkelijk is. En het volkje achter Baudet is grof, seksistisch en racistisch maar in doorsnee niet zo dom en provinciaals als de meute achter Wilders. Dit dwaalspoor doet slimmer aan.
De middelen voor "gewapende strijd" worden traditioneel geleverd door inlichtingendiensten en speciale politieafdelingen. Nu is een kwast met wat verf als wapen genoeg blijkbaar.
Kladden, laat staan "geweld" zijn is zo min een antwoord als maar-weer-een-petitie over de BTW-verhoging of tegen de WAJONG-verlaging.
Wie schrijft het "Wat te doen?" voor dit ogenblik en deze plaats?

*) De moordpartij. Het verhaal van de zelfmoord van de belangrijkste protagonisten geloof ik inmiddels (weer) niet meer. Of we ooit nog zullen horen dat Meinhof en anderen vermoord zijn in de gevangenis en door wie, blijft de vraag.

10 oktober, 2017

Stop de executie van Clinton Young

09 oktober, 2017

Heroïneverslaving erger dan ooit in de VS

Op de voor hem typerende wijze is Louis Theroux in de donkerste krochten van het ten ondergang snellende Vierde Rijk, de Verenigde Staten, afgedaald. De eerste aflevering van Dark states was gisteravond te zien op BBC2, en toonde verontrustende beelden van totale verslaving in een voor de industrie opgegeven stadje in West Virginia.
Men zegt dat de heroïneverslaving in de VS erger dan ooit is. In ieder geval is het zuidelijke buurland México geïmplodeerd tot narcostaat.

De epidemie kan het gevolg zijn van het sterk beperken van opioïde geneesmiddelen-op-recept sinds 2010. De middelen zijn nodig om lichamelijke pijnen of de "pijn van het zijn" in te dammen. Illegale opiaten zijn stukken goedkoper en inmiddels gemakkelijker te bekomen dan legale middelen.


Er zwerven kopieën van de aflevering(en) rond op YT maar het is een kwestie van geluk of ze er ook echt nog staan - bij die copyrightacties kan ik mij nog wel wat voorstellen.

In de van mensen en menselijkheid ontdane taal van een samenvatting van onderzoek naar de epidemie:

"Het aanpakken van de opioïden-epidemie is een nationale prioriteit. Wij hebben nationale trends onderzocht bij mensen die uit het ziekenhuis of de eerste hulp ontslagen zijn vanwege misbruik van opioïden, verslaving of vergiftiging, waarbij wij gegevens hebben gebruikt van het project aangaande de kosten van gezondheidszorg en gebruik [wat "gebruik" inhoudt in deze wattige taal moet men zelf maar zien - AJvdK]. De cijfers van deze ontslagen zijn in de bestudeerde periode in het geheel gestegen, maar er werd een afname waargenomen voor ontslag in verband met voorgeschreven opioïden vanaf 2010, terwijl er een scherpe toename begon in ontslag met betrekking tot heroïne in 2008."

Bron.
Meer hierover hier.

Overdoses worden steeds talrijker sinds vanuit China via México fentanyl wordt ingevoerd, dat naar zeggen vijftig tot honderd keer zo sterk is als gangbare heroïne. Blijkbaar heeft het Prince zijn leven gekost, om een prominent slachtoffer te noemen.

08 oktober, 2017

Nergenshuizen, op geen kaart te vinden

Het valt mij niet moeilijk DE Nederlandse filosoof te noemen die wegbereider is geweest voor de ultrarechtse golf die over dit land spoelt. Ooit was hij bevrijdingstheoloog die in Cuba en China de ware gehumaniseerde samenleving waarnam aan de hand van "filosofen van de Derde Wereld" Guevara en Mao Zedong. Dat was 1975. (De andere genoemden waren Frantz Fanon, Freire en Illich, keuzes waar niet per se op afgedongen kon worden). Het was natuurlijk helemaal in de tijdgeest om Guevara en Mao als humanisten aan te prijzen.
Maar juist in Nederland heb je iets goed te maken als je zeker als niet-communist met communisten komt aansjouwen. Het zou Achterhuis niet meer overkomen.

De afgelopen tientallen jaren heeft Achterhuis zich ingezet als anticommunist eerste klasse via een nogal bijzondere invalshoek. De zich noemende reëel-socialistische wereld was gebaseerd op een utopisch ontwerp. Het maakt niet uit dat Marx en Engels zich uitdrukkelijk uitgesproken hebben tegen de socialisten van de negentiende eeuw die ontwerpen hadden en daarom utopisch werden genoemd. Juist tegen Domela heeft Marx gezegd dat het geen zin heeft recepten voor de keuken van morgen te leveren, waarmee hij te kennen gaf niets te zien in een visioen van Het Socialisme, de Toekomstmaatschappij. Dat Marx schuldig is aan het marxisme staat dan verder niet ter discussie en dat het marxisme een utopisch ontwerp is, is boven elke discussie verheven.
Eerlijk gezegd heeft het mij al die jaren verbaasd hoe je met dergelijke charlatanerie tot Denker des Vaderlands verheven kunt worden. Maar misschien moet het juist niet verrassen in het land van Rutte, Pechtold en Van Haersma Buma.

*

Sprookjes spelen zich af in tijden ("Er was ereis", zoals de Grimmvertaling het heeft) lang lang geleden, in een land hier ver vandaan. Er willen nog wel opmerkelijke dingen gebeuren in die landen, Luilekkerland is waarschijnlijk het bekendste. In de verhalen die mensen elkaar vertellen komen landen voor die nooit gezien zijn, verzwolgen door de golven inmiddels, of in dichte mist onvindbaar: het Atlantis van Plato en wie na hem kwam, Hy Brasil, de Gelukzalige Eilanden waarvan de Europese veroveraars dachten dat het de Canarische Eilanden waren en wel voor het eerst maar niet voor het laatst werd de bevolking van dit buiteneuropese gebied tot slaaf gemaakt zoniet uitgeroeid. (Ik ken alleen Landen in de Verte vanuit Europees standpunt, maar ze zullen van alle mensen over de hele wereld zijn.
Soms zijn die verhalen over die onbekende landen een echo van waargebeurde toestanden. Het land van Priester Johannes die ergens ver weg het christendom ging brengen bestond echt, in Afrika, in Azië, op allerlei plaatsen. Het verhaal van het Europese christendom is altijd een handige leugen geweest. Handig, omdat de geloofsgenoten in die eenmaal bezochte gebieden door de Europeanen niet (h)erkend werden, grof onderworpen of tot slaaf gemaakt.

Toen in Europa de landen hier ver, ver vandaan binnen bereik leken te komen werden de verhalen anders. Ze bleven in hoge mate fictie, geofictie zoals de aanduiding luidt voor de verhalen die het verdervertellen of het boek niet halen, maar ze konden geacht worden gebaseerd te zijn op reiservaringen. Zo kan Thomas More quasi-aannemelijk een bereisd man in Antwerpen, Praatjesmaker geheten (Hythlodaeus), aan het woord laten die in Utopia geweest is (Nergenshuizen zou het in goedvertaald Nederlands heten). Over de hoofden van wie geen klassiek Grieks beheerste (de allermeesten) werd een bijna kolderiek beeld van een goedgeordende samenleving hier ergens ver vandaan geschetst. Nergens in zijn verhaal drukt More uit dat hij de ordening van Nergenshuizen aanbeveelt voor enig Ergenshuizen.
Het genre is blijven bestaan, zeker tot in de vorige eeuw (Huxley's Island is een voorbeeld maar er zijn veel meer recente voorbeelden; science fiction kan als een variant gezien worden).

Behoudens de zogeheten utopisch-socialisten van de negentiende eeuw die, altijd op kleine schaal, hun ideeën in de praktijk trachtten te brengen (en daarbij van Saskia Poldervaart een zekere feministische goedkeuring hebben gekregen) heeft niemand ooit een verhaal over een utopie tot geregisseerde werkelijkheid geprobeerd te vormen. Men kan hoog springen of laag, de Sowjet-Unie, Oost-Europa, China en andere "communistisch" bestuurde landen zijn niet gebaseerd op een utopisch ontwerp. Ten hoogste zou zoiets gezegd kunnen worden van het Cambodja van de Khmer Rouge. Laat nu net Vietnam een einde gemaakt hebben aan dat regime.

*

Met Cambodja zijn we waar de identificatie van Utopia met een marxistisch-leninistisch schrikbewind wat mij betreft van intellectuele kwade trouw getuigt. Bij een Studium Generale-reeks over utopieën bij de Universiteit van Amsterdam - toen CREA nog een vrijplaats was - heb ik ter sprake gebracht dat het grootste utopische ontwerp van waarschijnlijk de afgelopen eeuwen, de Neoliberale Markteconomie van de Chicago Boys, in het geheel niet ter sprake was geweest. Dat vond Achterhuis interessant. Ayn Rand, was dat niet ook een utopiste? Ik zal uiteraard nooit weten of ik hem op een idee heb gebracht om over deze andere intellectuele charlatan te schrijven. Maar charlatannerie is en blijft het, het literaire genre van de utopie verantwoordelijk te stellen voor ongewenste regimes. En dan "toevallig" voor regimes die met links vereenzelvigd worden, niet voor allerhande vigerend rechts.

De aanleiding tot bovenstaande is het boekje Ter verdediging van Utopia van Merijn Oudenampsen (Amsterdam: Leesmagazijn, 2016). De schrijver blijft vriendelijk tegen Achterhuis die de indruk wekt zelfs het hele boek van More niet gelezen te hebben. Dat Utopia geen ontwerp is, maar onder andere satire, zou Achterhuis dan ontgaan zijn.
Omdat ik dit stuk niet zo heel lang wil maken ga ik verder niet in op het betoog van Oudenampsen. Ik ben wat feller ten aanzien van Achterhuis: hij is het Nederlandse equivalent van de nouveaux philosophes. Als anarchist zeg ik maar: hemel Cuba of China niet zo op, maar val vooral eerstgenoemd land ook weer niet zomaar af op meer dan aanvechtbare gronden.

07 oktober, 2017

We hebben allemaal onze rare stemmingen


The entertainer, Tony Clarke


So cold the night, Communards


If you don't know me by now, Harold Melvin & the blue Notes

04 oktober, 2017

Het lied van Broeder Zon en Zuster Maan

Vier oktober heet Dierendag omdat het de dag is van St. Franciscus van Assisi, die patroonheilige van de dieren wordt genoemd. De heilige voor alle gezindten verdient beter, en de dieren ook.


Cantico delle creature

Zijn hymne Het zonnelied, zoals te vinden bij de Franciscanen van Stoutenburg. De laatste encycliek van de paus die zich naar Franciscus vernoemd heeft draagt de titel van de aanhef van ieder couplet: Laudato si', wees geprezen. In de gezongen versie wordt het Si' laudato.

Allerhoogste, almachtige, goede Heer
van U zijn de lof, de roem, de eer en alle zegening.
U alleen, Allerhoogste, komen zij toe
En geen mens is waardig U te noemen.


Geloofd zijt gij, mijn Heer, met al uw schepselen,
vooral heer broeder zon, die de dag is,
en door wie Gij ons verlicht.
En hij is mooi en stralend met grote luister.
Van U, Allerhoogste, draagt hij het zinnebeeld.

Geloofd zijt gij, mijn Heer,
door zuster maan en de sterren.
Aan de hemel hebt gij ze gemaakt
Schitterend, kostbaar en mooi.

Geloofd zijt gij, mijn Heer, door broeder wind
en door de lucht en de wolken,
het helder weer en ieder jaargetijde,
waardoor Gij uw schepselen in leven houdt.

Geloofd zijt gij, mijn Heer, door zuster water,
die heel nuttig is, nederig, kostbaar en kuis.

Geloofd zijt gij, mijn Heer, door broeder vuur, door wie Gij voor ons de nacht verlicht.
En hij is mooi en vrolijk, stoer en sterk.

Geloofd zijt gij, mijn Heer, door zuster aarde, onze moeder
die ons in leven houdt en leidt
en allerlei gewassen en kleurige bloemen en kruiden voortbrengt.

Loof en zegen mijn Heer
en dank en dien Hem met grote nederigheid.

Geloofd zijt gij, mijn Heer, door hen
die vergiffenis schenken door uw liefde
en ziekte en verdrukking dragen.
Gelukkig zij die dat dragen in vrede,
want door U, Allerhoogste, zullen zij worden gekroond.

Geloofd zijt gij, mijn Heer,
door onze zuster de lichamelijke dood,
waaraan geen mens kan ontsnappen.
Wee hen die sterven in doodzonde.
Gelukkig wie zij aantreft in uw allerheiligste wil
Want de tweede dood zal hun geen kwaad doen.

Loof en zegen mijn Heer
en dank en dien Hem met grote nederigheid.

Angelo Branduardi, die u boven kunt horen, heeft zich ook aan een Nederlandse versie gewaagd.


Zonnelied

03 oktober, 2017

Marianne in Catalonië

De algemene staking in Catalonië, die hoofdzakelijk geleid werd door de twee anarchistische vakcentrales CGT en CNT, mag een groot succes heten wat mobilisatie betreft. Zij is ook een waarschuwing aan de rechtse nationalisten die het republikeinse streven ter plaatse lijken te willen kapen. In doorsnee, dunkt mij, wil men in Catalonië autonomie in een republiek Spanje. Het politieoptreden zal extra voorstanders van onafhankelijkheid geworven hebben. Of er een meerderheid voor avonturisme als zomaar de onafhankelijkheid uitroepen is valt te betwijfelen. Een algemene staking is net zo goed een waarschuwend signaal in dat verband.

Het was moeilijk in de beelden van die massale demonstraties van vandaag en het meppen van zondag een Marianne te ontwaren.
Tot nader order deze, met dank aan It's going down.

01 oktober, 2017

Over het referendum in Catalonië

De ellende van Joegoslavië begon toen het zo gekoesterde Slovenië zich los wilde maken van de federale socialistische republiek - op zuiver racistische gronden: waarom zou het welvarende Slovenië het armoedige Kosovo moeten onderhouden (of Macedonië)? Xenofobie en racisme zijn nu eenmaal de consequentie van neoliberaal kapitalisme, waar men ook in Joegoslavië mee besmet is geraakt.
Hopelijk weet u nog wat er op volgde.

Ook in Italië is een dergelijk racistisch afscheidingsstreven (geweest), de Lega Nord, die verklaarde niet meer in een land te willen wonen met die bruinhuidige luiaards van het zuiden. Racisten zijn ze gebleven, het streven is meer naar de hoofdstroom van de huidige xenofoben verlegd. Ze zullen ook dikke vriendjes zijn met PVV en FVD, u weet wel, die clubs die zo voor de natiestaat zijn.

Dichterbij oikos Nederland heb je de nog steeds voortvegeterende Vlaamse onafhankelijkheidsstrevers, die van die luie armoedzaaiers in Wallonië af willen. Ik zeg voortvegeterend, omdat iedere oorspronkelijke rechtvaardiging van het Vlaamse nationalisme is weggevallen inmiddels. In feite zijn het nu PVV's voor België.

Europees nationalisme is niet per definitie xenofoob, integendeel: zie Schotland en Wales. Maar dit terzijde.

Ziehier het probleem met het referendum in Catalonië. Dat men van de permanente belediging van een koningshuis afwil, alle begrip. Een federale socialistische Iberische republiek, lijkt mij een prachtig idee. En ik vertrouw op de linksgezinde meerderheid in Catalonië die niet zomaar onafhankelijkheid wil van Spanje - al was het maar om de geestverwante forastier@s*) niet in de steek te laten. De kans dat er voor onafhankelijkheid geen meerderheid zou zijn was groot. En toen kwam de franquistische centrale overheid met dreiging en tenslotte met geweld, om ook twijfelaars of tegenstanders voor de zaak van onafhankelijk Catalonië te werven.
Zoals eerder in dit verband gezegd: de heersende klasse is haar schamele verstand kwijt.
Het beste waar we vandaag op kunnen hopen is dat er geen doden vallen. Halverwege de avond zijn er 761 gewonden geteld. Rajoy in Madrid zegt dat er geen referendum is geweest. Puigdemont in Barcelona zegt dat hij 48 uur na het tellen van de stemmen de onafhankelijkheid zal uitroepen.
Wie zal het tweetal tot rede brengen?




*) Ik heb de indruk dat dit mooie Spaanse woord voor de binnenlandse "vreemdeling" inmiddels enigszins in onbruik is geraakt. Ik blijf het waarderen.

30 september, 2017

Geen "neen!" zonder ook een "ja!"


Naomi Klein spreekt op de conferentie van de Labourparty afgelopen week.
De schrijfster van No logo kan geacht worden links van de sociaal-democratie te staan, maar ze zegt het zelf: "these are bleak times" - in het Nederlands zou je juist zeggen: donkere tijden. En zij vindt de Labourparty zoals die onder Corbyn verschijnt de moeite waard om zich aan te verbinden als spreekster.

In No is not enough stelt Klein dat het, zoals de titel uitdrukt, niet voldoende is om "neen!" te zeggen tegen Trump en de Trumpachtigen die aan de macht komen in de zogenaamd ontwikkelde wereld. Trump is geen plotselinge afwijking van een normale toestand, hij is de consequentie van de neoliberale normaliteit. Hopen op een terugkeer naar "het normale" is zinloos. Ook als Trump via een of andere procedure opzij wordt gezet is het uit met de normaliteit zoals we die gewend waren: dan wordt een zich christen noemende godsdienstwaanzinnige president, die waarschijnlijk een kwezel als hijzelf is zal installeren als vicepresident (Paul Ryan, zou ik denken). Hetgeen aardig doet denken aan waar Rutte III op zal lijken.

Natuurlijk is "neen" zeggen meer dan nodig. En al de dag na de inauguratie weerklonk het daverend in alle steden van enig belang in de VS. En het klinkt dagelijks als onder het motto Black Lives Matter gedemonstreerd wordt (in St. Louis is het nog steeds aan de gang!).
Maar omdat het terug naar normaal niet meer zal gaan is het nodig naast het "neen" contouren te hebben van waarop "ja" gezegd kan worden. Klein verwijst naar het Leap manifesto dat zij zelf heeft helpen opstellen - maar dit geldt voor Canada. Hoe internationalistisch je ook moet zijn, de Canadese situatie is anders dan de Nederlandse, die alweer anders is dan de Engelse (of noem het: Britse).

Nederland heeft niet ergens op een verborgen bankje in de Staten-Generaal een Sanders of Corbyn die plotseling naar voren komt en de in de gangbare politiek vertaalde stem voor een alternatief wordt. Die zo ook de ruimte creëert voor een radicaal alternatief. Hier is uit de krochten van een zogenaamd liberale partij nou juist de voorman van een fascistengenootschap opgedoken.
Maar het is zaak (hardop) na te denken over waar "ja!" op gezegd moet worden, in Nederland ook.

Wees jezelf, broeder

Zomaar wat Al Kooper, zonder enige aanleiding. Dat ik het er bij moet zeggen...

Be yourself, be real


Jolie


Blue moon of Kentucky

29 september, 2017

Leendert de Baan, (mede-)opsteller van het Dienstweigeringsmanifest

Was Louis A. Bähler initiatiefnemer tot het Dienstweigeringsdmanifest, of was dit toch degene die in ieder geval mede sterk betrokken was bij de opstelling, ds. Leendert de Baan?
Hier wordt gesteld dat het oorspronkelijk het idee van laatstgenoemde was het manifest op te stellen, hetgeen zou blijken uit correspondentie. Binnenkort D.V. meer over deze mij tot nu toe onbekende radicale dominee.

28 september, 2017

Les 1: Leve de VOC mentaliteit! Leve Neederland! Maar zeg er niets over, want...

- door Joke Kaviaar -

Kom je als kind straks in de klas, moet je eerst met je ogen op de Neederlandse vlag gericht eerbiedig het Volkslied zingen. Ook nog even naar het Rijksmuseum om verplicht naar de Nachtwacht te kijken. Zo wil het nieuwe kabinet van kinderen nationalistische volwassenen maken met een VOC mentaliteit.

Leve de Gouden Eeuw! Wat een pracht en praal! Mooi he? Over de zwarte bladzijden van onze geschiedenis waarin dit schilderij tot stand kwam, zullen we het maar even niet hebben. Nee, liever laten we zien wat kolonisatie en slavenhandel ons allemaal aan rijkdom hebben opgeleverd en hoe die geportretteerd werd door schilders uit die tijd, allemaal witte mannen die witte mannen schilderden. Voor die tijd niet verbazingwekkend, maar waarom moeten kinderen in de 21e eeuw daarmee worden geindoctrineerd en les krijgen met oogkleppen op? Er zijn nog niet eens reparaties betaald voor drie eeuwen slavernij!

Terwijl zwarte activisten de laatste jaren laten zien hoe noodzakelijk het is om het onderwijs te dekoloniseren, besluit de komende regering precies het tegenovergestelde te doen. Ze maakt de geesten van de jonge mensen klaar voor een tijdperk waarin voor oorlog en klimaatverandering vluchtende immigranten buiten worden gehouden en we tegelijk blijven profiteren van grondstoffen, arbeid en handel met dictaturen ten koste van de arme bevolking. Zo wordt reeds op jonge leeftijd kinderen geleerd dat zij Neerlands superieur zijn en trots moeten zijn op 'hun' cultuur en 'hun' volk. Met deze regering hebben we Thierry Baudet met zijn uitspraak “Ik wil niet dat Europa Afrikaniseert. Ik wil graag dat Europa dominant blank en cultureel blijft zoals het is” niet meer nodig voor een verdere extreem-verrechtsing. Een verrechtsing die ook blijkt uit een van de andere plannen van het komend kabinet: het sluiten van deals met landen als Libie, zodat vluchtelingen daar ver buiten ons zicht zullen creperen. Dat is beter dan in de Middellandse Zee of in de straten en kampen van Europa. Een discours dat al langer wordt gepusht door Wilders - Baudet komt nog maar net kijken - en het resultaat is merkbaar.

Intussen groeit een nieuwe generatie op met het idee dat fascisme en racisme een mening zijn. We zien dat ook aan de snelle groei van Forum voor Democratie. Maar je mag het niet als zodanig duiden want dan besluiten extreem-rechtse bezorgde burgers om antifascisten te bedreigen met als gevolg het afgelasten van de bijeenkomst '50 shades of fascism' waarin de opkomst van het nieuwe tot fatsoenlijk gebombardeerde fascisme zou worden besproken. Diep triest en heel gevaarlijk dat deze bijeenkomst werd afgelast! Een grote en tragische vergissing. Het signaal dat hiermee wordt afgegeven luidt kortgezegd: wij geven toe.

Hoe deze beslissing ook tot stand is gekomen, het was veruit beter geweest de bedreigde Anne Fleur eigenhandig te beschermen en op te roepen tot massale komst van antifascisten om indien nodig de confrontatie aan te gaan. Een confrontatie die niet alleen een confrontatie is met het voetvolk van Baudet maar een confrontatie met de algehele opkomst van extreem-rechts gedachtengoed, verpakt in een breed scala van genormaliseerd en geinstitutionaliseerd racisme en nationalisme.
Van de indoctrinatie van het verplicht volkslied zingen en verheerlijking van kolonialisme en slavenhandel, deportaties en het weren van vluchtelingen, alledaags racisme op straat en bij het vinden van werk, etnisch profileren en moslimhaat tot Zwarte Piet: we hebben het allemaal de gewoonste zaak van de wereld te vinden en het vooral niet te benoemen. Het is daarom dat bijeenkomsten zoals '50 shades of fascism' zo hard nodig zijn. Net zo hard nodig als het blokkeren van Pegida in Enschede.

Bijeenkomsten cancelen vanwege extreem-rechtse intimidatie? Asjeblieft niet! Wat we moeten doen is mobiliseren voor directe actie en feitelijk verzet, daar waar fascisten de straat op gaan of bijeenkomen, en ook waar ze antifascisten trachten de mond te snoeren. Directe actie en verzet, ook daar waar de overheid vluchtelingengezinnen met kinderen deporteert of andere kinderen straks in de klas verplicht het Wilhelmus moeten zingen.
We kunnen niet toestaan dat kinderen van nu opgroeien met het idee dat hun identiteit afhangt van de landsgrenzen waarbinnen zij zich bevinden, dat iedereen die van daarbuiten komt een bedreiging vormt en dat fascisme zo normaal is dat er niet eens meer bijeenkomsten plaatsvinden om het onder de loep te leggen (het bestaat immers niet) en dat antifascisten degenen zijn die bestreden moeten worden (want die zijn gewoon gek, paranoia, vul maar in).
Verzet begint met bewustwording. En bewustwording begint bij kinderen. Het is niet voor niets dat er al jaren strijd wordt gevoerd voor de afschaffing van Zwarte Piet. Een strijd die overigens steeds meer terrein wint. Een strijd tegen het meest herkenbare vertoon van racisme, een beeldvorming die kinderen vergiftigt. Al dat werk mag niet voor niets zijn geweest doordat er een generatie wordt opgevoed met in een nieuw jasje gestoken witte superioriteitsgevoelens en met de paplepel ingegoten VOC mentaliteit.

Wat moet een ouder doen die het kind gehersenspoeld ziet worden met een opgelegde 'dominant blanke en culturele' identiteit? Weiger het naar school te sturen! Massaal! En wat doen we eraan dat antifascisten door dreigementen de mond wordt gesnoerd? Sluit je aan bij het antifascistisch verzet!

25 september, 2017

Terug van misschien nooit weggeweest: Onze Buren Rechts

De dag nadat nazi's de Duitse Bondsdag in gekozen zijn heb ik Jutta Ditfurths Ulrike Meinhof - die Biografie uitgelezen.
Aanleiding tot nieuwe verslagenheid, zoals ik die hier noemde.
Ik moet het een en ander rechtzetten. Gegeven de omstandigheden valt er niet iets negatiefs te zeggen over hoe Meinhof haar kinderen behandeld heeft. Dat is een. Laat ik het eens bij wijze van zelfkritiek zeggen, in stijl: ik heb mij door propaganda in de luren laten leggen.
Ik voel mij bijna schuldig dat ik niet alle stukken over de tote Trakt en de isolatiefolter zoals ze bij mij binnengekomen zijn vertaald heb destijds. Het zal alsnog gebeurd zijn. Het zal ook niet het lot van de gevangenen beïnvloed hebben verder.
Andreas Baader kan ik niet op de Zilverberg gezien hebben. Hij zal al meer dan een jaar in de isoleercel toen ik er kwam wonen.
Een afgewogen oordeel over het verhaal en het hele boek moet nu wel in het teken van de actualiteit van de dag komen te staan.
Het zal enige bezinking en enig nadenken vergen.
Vooralsnog: de afbeelding. Het boek dat opengeslagen lag in haar cel toen zij na haar zogenaamde zelfmoord (de twijfel aan het officiële verhaal is ook weer helemaal terug) gevonden werd.

23 september, 2017

Barst je niet in snikken uit?


Zuipen, Rubberen Robbie


Everybody needs somebody to love, Solomon Burke


Cry to me, Pretty Things

22 september, 2017

Algemeen piesrecht nu!


Actiegroep Zeikwijven! organiseert aanstaande zaterdag 23 september de Eerste Landelijke Urinoirplasdag. Of korter gezegd: #actiezeikwijf. Leden van de actiegroep zullen aanstaande zaterdag in diverse dorpen en steden klaarstaan bij urinoirs om op humoristische wijze aan te tonen dat het voor vrouwen niet mogelijk is om op een nette, schone en waardige wijze te plassen in een urinoir dat is ontworpen voor mannen. Zij hopen hiermee aandacht te vragen voor het gebrek aan openbare toiletten voor vrouwen.

Vrouwen uit het hele land worden nadrukkelijk uitgenodigd de (on)mogelijkheid van plassen op een urinoir, gebouwd voor mannen uit te beelden, te fotograferen of filmen, en dat te delen op social media met de hashtag #zeikwijf of #actiezeikwijf.

De foto’s zullen later worden aangeboden aan Jet Bussemaker, samen met de petitie ‘Plasgelijkheid in Nederland’, die wordt georganiseerd nadat Geerte Piening eerder deze week door de rechter werd veroordeeld voor wildplassen op een lokatie waar in de wijde omtrek geen urinoir voor vrouwen te vinden was.

Stadsdeel Centrum in Amsterdam telt 35 vaste urinoirs, tegenover 3 openbare toiletten voor vrouwen. In weekeinden wordt die verhouding nog schever als er tijdelijk plaskruizen worden geplaatst om overlast door plassende mannen tegen te gaan. Uiteindelijk werd Piening een boete opgelegd van 90 euro, met als motivatie dat zij ‘ook had kunnen plassen in een urinoir’. Dit riep vraagtekens op bij Cathelijne Hornstra, oprichter van de facebookpagina ‘urinoirplassen voor vrouwen’. In eerste instantie organiseerde zij een kleinschalig evenement in Amsterdam, maar na veel aandacht in de nationale en internationale media besloot zij met een groep gelijkgestemden het protest een landelijk karakter te geven.

- Er is een petitie aan de actie verbonden.

19 september, 2017

Weesper weemoed (1): Zomaar een verzetsheldin - tante Jo

Heldhaftigheid is niet bijna gedachteloos de held zijn. Moed is over de eigen angst en beperking heenstappen en doen wat nodig is op dat ogenblik - het gevaar trotseren. Echte verzetshelden of -heldinnen, voorzover ze de bezetting hebben overleefd, zullen/zouden nooit met grote verhalen komen over heldendaden. Ik denk dat David Rovics het goed aanvoelt dat de Nederlandse verzetshouding eerder wroeging oproept dan patriottisch vuur of heroïek. Godfried Bomans schetst in Kopstukken de held die geen held was, want gedropt na de bevrijding. Die wilde geweten hebben dat hij held was.
Van iemand die eigenlijk niets over zijn verzetsverleden wilde zeggen heb ik ooit een opmerking losgekregen hoe het voelt iemand dood te schieten (een liquidatie): je bent behoorlijk misselijk daarna. Dat was het dan.

Over Tante Jo heb ik gehoord dat zij haar verpleegstersuniform aandeed en naar het station van Weesp ging, waar een trein vol opgepakten voor de Arbeitseinsatz klaarstond. Zij wees op enkele te werk te stellen mannen: "die zijn ziek, zij moeten met mij meekomen" en ze konden mee. Uniformen deden nu eenmaal wonderen bij de moffen. Eenmaal uit de trein gehaald moesten zij zo snel mogelijk de onderduik ingeholpen worden. En Tante Jo werd weer (tante) Jo, eigenlijk nogal timide en - zoals ik haar gekend heb - levend in de schaduw van haar echtgenoot, zich concentrerend op haar hondjes.
Het was heldhaftig, en tegelijk is die opmerking over wroeging goed te plaatsen. Waarom heb ik die mensen geholpen en niet anderen? Wie was ik dat ik dat deed? Meer dan een familielegende is het niet geworden. Maar juist omdat Jo het tegendeel was van wie men voor een heroïsch persoon zou aanzien zie ik in haar die stille heldhaftigheid. Zoals ook het verslag van misselijkheid. Het was niet mooi. Het moest gebeuren.

Jo heeft haar heldendaad meegenomen in haar graf. Maar zij blijkt meer te zijn dan dit verhaal. In het tweede deel van de Geschiedenis van Weesp van de Weesper Friezen Aukje en Gjalt Zondergeld, dat ik onlangs aangeschaft heb, wordt zij in een opsomming genoemd als verspreidster van het verzetsblad De Zwijger. Dat is dan niet in de familielegende opgenomen, maar dan juist wel in de geschiedschrijving terechtgekomen.
Het werpt weer een nieuw blik op haar: het optreden op het station was niet een eenmalige, uitzonderlijke handeling. Die verspreiding heeft zij geheim gehouden, omdat dat nu eenmaal geheim moest zijn.
Kleine, stille heldhaftigheid.

17 september, 2017

Is het kolonialisme ooit weggeweest?

Zeggen dat de godsdienst van die ander geen godsdienst is.
In menig gekoloniseerd land heeft men het te horen gekregen. Met de vermaning je netjes aan te kleden als bewo(o)n(st)er van tropische gebieden. Of om op te houden met dat getrommel.
Zeggen dat "de islam" geen godsdienst is komt op hetzelfde neer.
Dan zeg je bijvoorbeeld weer dat ze daar te veel kleren aanhebben. Zo zielig voor die vrouwen.

Inheemsen van Noord-Amerika werden opgesloten omdat ze hun vrouw sloegen. Geronimo getuigde er van. Geen getrommel, geen gepraat over Moeder Aarde of de Grote Geest of wat dan ook. Wij weten wat goed voor jullie is en het is toevallig ook goed voor onze portemonnee dat wij dat weten.

"Dus ja, schattebout, als je klaar bent met de afwas en de kinderen naar bed hebt gebracht zal ik je wat voorlezen uit dit feministische boek. Het heet De gesluierde Eva en het gaat er over hoe de vrouwen onder de islam lijden. Door een moslimvrouw geschreven! Daar hebben jullie het pas slecht.
Is de koffie klaar?"

Dat is alles wat ik daarover wil zeggen, om Forrest Gump eens te citeren.

16 september, 2017

Ik wil niet weten of je eenzaam bent

Eigenlijk had ik mij ergens in het nabije verleden voorgenomen maar geen inmemoriam-dingen meer te doen.
Maar dat is moeilijk vol te houden vrees ik.

Ajoen Ajoen - Riem de Wolff op zijn Indorockst


Admiral of the sea, Nova Mob


Don't want to know if you are lonely, Hüsker Dü

13 september, 2017

De Vries en Verburg: Bloedgeld uit opsluiting en deportatie van kinderen

- door Joke Kaviaar -


Laatste woord bij de behandeling van het hoger beroep tegen veroordeling wegens smaad.

Neederland beschouwt zich al jaren als gidsland op het gebied van immigratiepolitiek. Voor haar werk aan de Europese Terugkeer Richtlijn werd destijds Staatssecretaris Nebahat Albayrak geridderd in Frankrijk. Het idee om een deal met Turkije te sluiten kwam van Klaas Dijkhoff. En juist gisteren kwam ik tot de ontdekking dat het lumineuze idee van Fred Teeven om kinderen op te sluiten in een gevangenis die geen gevangenis heten mag, teneinde hen het land uit te zetten dat geen deporteren heten mag – dat mocht van Verdonk al niet – navolging vindt in Belgie.

De campagne waarvan de poster waarover het vandaag gaat deel uitmaakte, was gericht tegen de bouw van precies zo'n gezinsgevangenis op Kamp Zeist. Een bouwwerk, dat alleen kon en kan plaatsvinden als daar een bouwbedrijf voor tekent. Dit bouwbedrijf was deze keer De Vries en Verburg en het kan niet om de verantwoordelijkheid voor de gevolgen van de bouw van deze gevangenis heen. Dat kon het niet tijdens de campagne tegen de door hen inmiddels afgeronde bouw, en dat kan vandaag niet nu we regelmatig horen wat voor lot families met kinderen beschoren is zodra zij de poorten van de gezinsgevangenis op Kamp Zeist hebben gepasseerd, om er alleen nog met een busje naar het vliegveld uit te komen.

Laten we het hebben over die gezinnen met kinderen. Laten we het hebben over de familie Zarifi. Van hun bed gelicht uit de gezinslocatie in Emmen en afgevoerd naar Kamp Zeist. Naar de gezinsgevangenis die zo wordt aangeprezen omdat er geen cellen zijn. Maar geen cel betekent niet: geen opsluiting. Het betekent niet: geen wanhoop. En het betekent ook niet: geen deportatie. Je kunt een gevangenis nog zo mooi opleuken met huisjes en een speelveldje met speeltoestellen, het is en blijft een plek van angst en wanhoop.
Het in een razzia wegsleuren van dit gezin uit de gezinslocatie in Emmen was een zoveelste slag in het gezicht van alle gezinnen daar. Van alle kinderen en ouders die elke dag in angst leven. En als dan dat busje komt, met al die politie, dan denkt iedereen: zijn wij vandaag aan de beurt? Dan worden kinderen weggerukt uit hun vertrouwde omgeving, weg van vriendjes en vriendinnetjes. Er ontstaat paniek en woede. En dit keer probeerden andere vluchtelingengezinnen het busje tegen te houden. Dit keer werd er de week erna voor het gezin gedemonstreerd in Emmen.
Maar wie anders dan een handvol activisten en lokaal bezorgde mensen en een heleboel zeer moedige kinderen gaan de straat op? Wie anders dan wat lokale media geven er genoeg om zodat ze erover berichten? Waar de roze geverfde voordeur van Baudet tot massale verontwaardiging leidt en opgeklopte berichtgeving, leidt het vernietigen van levens van kinderen tot helemaal niets. Doodse stilte. Het is de ultieme desinteresse, veronachtzaming, dehumanisering van vluchtelingen die hier spreekt, en het gevolg van de politiek van regering na regering, steeds rechtser, steeds harder, steeds moorddadiger. Uit het oog, uit het hart. Weg ermee.

Niets heeft mogen baten. Het gezin Zarifi, deel uitmakend van de Hazara minderheid in Afghanistan, loopt gevaar en werd toch gedeporteerd. Ik zeg andermaal: gedeporteerd. Hoe anders noem je het als ouders en kinderen van elkaar gescheiden worden, om hen aan handen en voeten geboeid op het vliegtuig te zetten, nog voordat de andere passagiers in de lijnvlucht van KLM plaatsnemen en zich dus nergens van bewust zijn. Dat is deportatie, niets minder dan dat. Deportatie van angstige mensen. Angstvallig verborgen gehouden uit vrees voor verzet of protest.
Aangekomen in Afghanistan heeft het gezin daar een week opvang gehad. De medicijnen van de moeder tegen psychoses raakten op. En daarna stonden ze op straat. Het gaat slecht met hen. Een handvol mensen in Neederland bekommert zich nog om hen, zamelt geld in en houdt contact. Maar dat gezin en die kinderen die het land niet kennen, dat had daar helemaal niet moeten zijn. Dank u wel, De Vries en Verburg, voor het bouwen van de gevangenis die dit mogelijk maakte.

Ik vraag me af hoe het verder moet met deze mensen. Dit zou zich bouwbedrijf De Vries en Verburg ook af moeten vragen en moeten aantrekken. En zij zouden zich moeten afvragen: waarom hebben we hieraan meegewerkt, wij die ons zo beroepen op onze christelijke mores? Nu ben ik geen christen maar ik meen dat zulk een beroep op godsdienstigheid hypocriet is. Het betekent niet dat je een goed mens bent. Het betekent niet dat je als bedrijf goed bezig bent. Wat telt, zijn daden. En de bouw van de gezinsgevangenis die tot doel heeft om gezinnen als de familie Zarifi te kunnen deporteren, is een daad, een misdaad.
Het mag dan zo zijn dat het beleid dat dit bepaald heeft, niet het beleid is van De Vries en Verburg. Maar beleid heeft uitvoerders nodig. Het heeft architecten en bouwers nodig om gevangenissen te bouwen. Het heeft politie en marechaussee nodig om te arresteren en te deporteren. Het heeft de Dienst Terreur en Verrek, beter bekend als Terugkeer en Vertrek, nodig om te beslissen dat vluchtelingen opgesloten en gedeporteerd mogen worden. Het heeft een IND nodig die bepaalt dat het voor dat gezin wel veilig is in Afghanistan.
Let wel: voor u en ik, wanneer wij de toerist in die regio willen uithangen, geldt reisadvies code rood: niet heengaan en niet doorheen reizen. Nergens in Afghanistan. Voor ons geldt niet dat een deel wel veilig is en een deel niet. De IND is een afwijsmachine. De DT&V een deportatiemachine. En in die deportatiemachine is De Vries en Verburg een radertje. Net als de KLM verantwoordelijk voor die deportatie omdat ze willens en wetens meewerken. De Vries en Verburg, uw duurzame partner in deportaties, bouwde een gezinsgevangenis voor vluchtelingen, compleet met hekken, camera's en stroomdraad en daarover mag geen enkel misverstand bestaan.

Deze zaak gaat over de waarheid. Als die niet gezegd en getoond mag worden, dan betekent dit dat zulk misdadig overheidsbeleid ongehinderd door enige vorm van kritiek moet kunnen worden uitgevoerd in de gebruikelijke stilte. De gezinnen in de gezinslocaties worden geïntimideerd door de DT&V om niet te protesteren, om niks naar buiten te brengen. Er heerst angst. En wij, die buiten de poorten staan met ons paspoort, worden vervolgd als wij er iets van zeggen dat dit in ons naam wordt gedaan. Dat is de stand van zaken. Onze vervolging in deze zaak is een politiek besluit, het zegt: kop dicht hierover.

Voor elke opsluiting en elke deportatie van elk gezin, van elk kind, houd ik bouwbedrijf De Vries en Verburg mede-verantwoordelijk. Zij willen hun reputatie hooghouden. Als het aan mij ligt, vergeet nooit meer iemand wat zij daar in Kamp Zeist hebben gedaan. Laat andere bedrijven gewaarschuwd zijn waar ze aan beginnen wanneer ze aan zo'n bouwproject meewerken. Ook met een veroordeling wegens smaad aan mijn broek, zal ik een volgend bedrijf dat zich medeplichtig maakt aan misdadig migratiebeleid daarop aanspreken, zeg maar gerust: aanvallen. Dit is collaboratie met deportatiepolitiek.

Ik vertelde net dat er nu in Belgie, dat is bij het vliegveld bij Brussel, wordt begonnen precies zo'n gezinsgevangenis te bouwen. Dat is ronduit schokkend maar niet verbazingwekkend. Ook daar zal een bedrijf ervoor getekend hebben. Ook daar werkt een bedrijf mee aan misdadig beleid. Ook daar is er al protest tegen.
Wij zullen niet zwijgen en de grenzen overgaan en de grenzen bestrijden, figuurlijk en letterlijk. Want de muren moeten om. De hekken moeten stuk. Zodat vluchtelingen kunnen overleven. Zodat zij kunnen leven. Zodat alle mensen zich vrij kunnen bewegen. Want nu beweegt alleen wie geld en macht heeft zich vrij.

Als u een oordeel gaat vellen over deze zaak, denk dan nog eens aan de familie Zarifi en bedenk dan dat er veel meer van deze families en kinderen zijn. Zij zijn bang om naar Kamp Zeist te worden gebracht, naar de gezinsgevangenis gebouwd door De Vries en Verburg.

12 september, 2017

Een kwatrijn ingegeven door een rabbi van Nazareth

Het feest loopt droog, dat is niet fijn
Mijn moeder zeurt, zij maakt mij klein
De mensen hopen op een wonder
dus maak ik het water in godsnaam maar tot wijn.

Ook weer niet geheel in de geest van Maria de Groot

11 september, 2017

Nul medelijden

- door Joke Kaviaar -

Nul medelijden heb ik met Thierry Baudet en zijn voordeur. Maar intussen is het wel vervelend dat we het nog steeds over die engnek moeten hebben, terwijl er zoveel meer zijn. Lieden zoals Buma bijvoorbeeld, die in een lezing onder andere zegt bang te zijn voor het 'verwateren' van 'onze cultuur' en 'onze waarden'. Het is vrijwel identiek aan de uitspraken van Baudet.

Onze waarden? Dat zijn dus de waarden waarover Ebru Umar en andere rechtse columnisten het ook zo vaak hebben. Voorbeeldje. Ebru Umar over verdronken vluchtelingen: “Nul medelijden”. Prachtig toch, die waarden van ons? Het is in die traditie dat we over de bekladding en bevuiling van de Oikos van Thierry Baudet ook mogen zeggen: Nul medelijden.

Oh nee, toch niet. Als je al zegt dat het niet zo erg is, zoals acteur Waldemar Torenstra, valt iedereen over je heen. Nul medelijden en wat een mannetjesgejammer over die maandstondetaart, dacht ik vanmiddag nog, toen ik weer een extreem-rechts bloggertje boos zag doen over mijn tekst “Maandstondetaart voor fascist en racist Thierry Baudet”. Kom maar op met jullie pathetische verontwaardiging! Ik geniet van jullie afschuw voor menstruatiebloed. Jullie die vrouwen als lustobject zien, als 'gleuven', en bij het lezen van zo'n tekst al over de zeik gaan. Ga je asjeblieft aftrekken in de beslotenheid van je eigen toilet in plaats van op het internet.

De woede over de actie van het Radicaal Anarchistisch Feministisch Front is wel van zo een enorme selectiviteit, dat ik er misselijk van word. Al die vuilspuiterij en het volslagen voorbijgaan aan alle fascistische en seksistische uitspraken van Baudet, zijn nauwe banden met Vlaams Belang en NVU, zijn toespraak bij de IJzerwake, en zijn verheerlijking van het koloniale verleden en de slavernij op de website van zijn Forum voor Democratie, is al genoeg om woest over te worden. Vinger in de keel en uitkotsen maar via het toetsenbord. Bah. Daar heb je al je viezigheid terug, patriarchale vuilbekken!

Nul medelijden heb ik voor deze zelfbenoemd intellectuele politicus die zichzelf zo belangrijk vindt. Nul begrip voor alle columnisten die zich haasten te voegen in het rijtje verontwaardigden over de verfactie. Waar waren jullie met jullie verontwaardiging toen in Gouderak een Somalisch gezin door lokale fascisten werd geterroriseerd? Waar waren jullie toen Ebru Umar haar tweet “Nul medelijden” plaatste? En later nog eens: “Waarom zou ik medelijden moeten hebben?” Waar zijn jullie bij de berichten over gezinnen met kinderen die gedeporteerd worden door onze huidige en vast ook de volgende regering onder het motto: uit het oog, uit het hart? Waar zijn jullie bij de berichten van de situatie van vluchtelingen in Turkije, waar op instigatie van Klaas Dijkhoff een deal mee werd gesloten? Waar zijn jullie als de volgende regering besluit een vergelijkbare deal met Libië te sluiten, waar vluchtelingen levensgevaarlijk vast komen te zitten in verkrachtingen, slavenhandel en uitbuiting? Waar zijn jullie? Nergens te bekennen, want de voordeur van fascist en seksist Thierry Baudet is veel belangrijker.

Maar het wordt tijd om door te gaan met de strijd. Thierry Baudet is helaas slechts een van de velen die een gevaar vormen. Wilders haalde afgelopen week op 7 september de banden aan met Vlaams Belang. De ontmoeting met Vlaams Belang-leider Tom van Grieken ging geruisloos voorbij door het lawaai over roze verf op een voordeur. Anders dan bij het bezoek van Marine Le Pen aan Wilders in de Tweede Kamer, waar ik nog wat blauwe plekken van de lange lat aan overhield, bleef het nu volkomen stil. Buma heb ik al genoemd en zo zijn er nog wel meer.

Door met de strijd. Want het fascisme gaat door met de opmars, in vele vormen, op straat, in parlementen, in wetten en in grenzen. Komende zondag 17 september wil Pegida samen met Hogesa door Enschede marcheren. Deze tweede poging wordt van harte ondersteund door de gemeente Enschede. Uitgenodigd zijn onder andere de in Duitsland verboden neo-nazi band Kategorie C. en een spreker van het fascistische Britain First. Hiertegen wordt al geruime tijd opgeroepen tot verzet. Verzet dat ongetwijfeld weer zal worden weggezet als 'extreem-links', om zodoende het antifascisme te demoniseren.

In deze tijd worden fascisten tot gesprekspartner gemaakt en wordt hen ruim baan geboden. Maar ook al lijkt het roeien tegen de stroom in, we zullen niet opgeven. LAAT ZE NIET LOPEN! Want fascistisch gedachtengoed blijft niet zonder gevolgen en is geen mening. Door met de strijd. Of het nu is aan de voordeur van Baudet of op straat in Enschede: NO PASARÁN en NOOIT MEER FASCISME!

NUL MEDELIJDEN met de haatzaaiers.

Elf september: de dag waarop "zij" het "marxisme" versloegen

Deel 1 van een film over de The Shock Doctrine zoals beschreven door Naomi Klein, die een paar keer aan het woord komt.



Merk op hoe de parlementair-democratisch gekozen regering van Chili in een VS-televisiebericht over de moord op Orlando Letelier "marxist regime" wordt genoemd.

De Vrije Markt mag wat mensenlevens kosten. Wat heet. Mag een heleboel mensenlevens kosten. U dient dat overigens niet te zeggen of te weten zelfs.
Heel veel veranderd is er niet. Behalve dan dat "ze" nu ook volop rondwaren in de VS en Europa. Dat racisme en antisemitisme, en wat ze eerder of nog "antimarxisme" noemden, volop openlijk beleden worden, zonder tegenspraak in de officiële openbaarheid.



Het zou kunnen dat de schoten op het einde de schoten zijn waarmee Salvador Allende om het leven werd gebracht. 11 september 1973. Eerst werd het als laster gezien dat hij zelfmoord zou hebben gepleegd, weer later leek het wel degelijk zijn eigen keuze om aan de putschisten te ontkomen. In feite is hij natuurlijk wel vermoord, wie de trekker ook heeft overgehaald.

Te beginnen 15 september 1973 is de staatsgreep herdacht, jarenlang als een demonstratieve uiting van linkse eenheid, in Nederland. Tot het ophield. Links lag al op apegapen in Nederland. Nog voordat de junta zichzelf dankzij het lievelingsmiddel van dictatoren, het referendum, moest opheffen.


¡Venceremos!, het campagnelied van de gezamenlijke linkse partijen, Unidad Popular, voor de presidentsverkiezingen in 1970, die Salvador Allende het presidentschap opleverden. Quilapayún.

Eigenlijk sluit het lied aan bij die slotwoorden van The masque of anarchy zoals geciteerd door Jeremy Corbyn. Ruim veertig jaar later.



Een korte film van Ken Loach


Ken Loach - September 11, 1973 - Coup d'état in Chile (from 11'09"01) from Mickael Klein on Vimeo.


Het uur vraagt om optimisme. Laten we het pessimisme bewaren voor betere tijden.

10 september, 2017

"Versnellingsproces" tegen Amsterdamse ouderen


Wij

Bewoners, vrijwilligers en medewerkers van het Amstelhuis, buurtbewoners (jong en oud), Amsterdammers en sympathisanten.

constateren

  • Dat het GVB/Gemeente Amsterdam de tramhalte Amsteldijk/Ceintuurbaan voor lijn 3 heeft verwijderd.
  • Dat deze halte van cruciaal belang is voor de bewoners van het AMSTELhuis, het Willibrordus-complex en (oudere) buurtbewoners, alsmede voor hun bezoekers.
  • Dat het voor hen de snelle verbinding met OLVG weggenomen is.
  • Dat inspraakavonden en andere akties geen gehoor hebben gevonden bij de instanties. Dat de halte Amsteldijk/Ceintuurbaan zo snel mogelijk terug geplaatst dient te worden!
  • De genoemde groepen dienen gebruik te kunnen maken van goed openbaar vervoer dat makkelijk voor hen bereikbaar dient te zijn. De samenleving wil dat men langer participeert in de samenleving, maar instanties halen de middelen daartoe weg.

en verzoeken

Het GVB, de Gemeente Amsterdam, overige betrokken instanties de genomen besluiten te herzien betreffende het verwijderen van de tramhalte en deze zo snel mogelijk weer terug te plaatsen en in de dienstregeling op te nemen.

Geen halte tussen Wibautstraat en Van Woustraat betekent inderdaad lekker snel doorrijden, als de brug niet openstaat.
Teken hier.

09 september, 2017

Liederen die je in je binnenste meedraagt


Chelsea morning, Joni Mitchell


For what it's worth, Sérgio Mendes & Brasil 66


Expecting to fly, Buffalo Springfield

08 september, 2017

Een historisch tegenwicht tegen het rondwarende revisionisme

Een misschien niet nieuwe, maar dan wel voor mij nieuwe aan geschiedenis gewijde site ontdekt via attendering op dit stuk: hoeveel "Nederlanders" (bedoeld wordt: vaste inwoners van de Republiek) waren op de een of andere manier betrokken bij de slavernij? Het hedendaagse rechtse revisionisme vindt 1% een behoorlijke schatting. Een tegenargument:

Zelfs in de Republiek kwamen vele mensen direct in aanraking met slavernij. In de loop van de tijd kwamen heel veel zwarte mannen en vrouwen die als slaaf werden gehouden voor korte of langere tijd naar Nederland. De Leidse emeritus hoogleraar Raymond Buve berekende ruim vijftig jaar geleden al dat het aantal onvrije mannen en vrouwen dat vanuit Suriname in de achttiende eeuw naar de Republiek kwam, tussen de 1000 en 1500 moet hebben gelegen. Deze mensen bleven maanden en soms jaren in steden als Amsterdam en Den Haag. Uiteraard kwamen er ook uit Berbice, Curaçao, Java en andere plaatsen in het Nederlandse koloniale rijk slaven voor korte of langere tijd naar Nederland, waardoor het werkelijke aantal van onvrije zwarte en gekleurde mensen in Nederland nog veel hoger heeft gelegen. Vooral voor Amsterdammers en Hagenaars moet dit een alledaags verschijnsel zijn geweest.

En werd er in de achttiende eeuw vooral niet volop geronseld onder de vele armen voor de scheepvaart, die zoveel raakvlakken had met de slavenhandel, als men met zo'n schip daar zelf al niet aan deed?
Hoognodig tegenvuur.

07 september, 2017

Op eigen kosten even kijken naar het land waaruit je gedeporteerd bent


Veel obscener kan het niet: Chagossianen mogen volgende maand - op eigen kosten in feite - even hun land bezoeken. Een reisje van ee nweek.
Chagossianen van Mahé (Seychellen) gaan iet in op dit "aanbod".

06 september, 2017

Het zinkt in

Nog een site die veel optimisme uitstraalt, het optimisme dat we nodig hebben, "pessimisme bewaren we voor betere tijden" zoals Naomi Klein citeert. Moet nog op haar boek ingaan, ik moet mij tot optimisme opwerken voor zo'n bespreking.
It's going down straalt dat optimisme uit.
Ja, er is iemand vermoord in Charlottesville. Maar de nazi's zijn ook van de straat gejaagd.

05 september, 2017

Actieweek tegen wapenbeurs DSEI

Er is een actieweek aan de gang in Londen met de bedoeling het opbouwen van een van de grootste wapenbeurzen ter wereld tegen te houden.

De beurs, DSEI, handelt handelt sinds 1999 om de twee jaar in de dood en actievoerders zijn er op gespitst dat zij niet haar twintigste verjaardag haalt.

De blokkade begon goed op maandag 4 september met een themadag rond "Stop het bewapenen van Israël". Met Palestijnse dans en voetbalwedstrijden werd de weg geblokkeerd die vrachtwagens gebruikten om materiaal aan te leveren.
Er werden acht mensen gearresteerd toen smerissen een doorgang probeerden te maken voor de oorlogswinstmakers, maar de blokkade dwong de handelaren in de dood van DSEI ertoe hun wapens via de achteringang naar binnen te krijgen.

Op dinsdagmorgen 5 september werd onder het motto "Geen geloof in oorlog" twee uur lang via aaneengesloten blokkade de ingang geblokkeerd waarbij vier mensen werden gearresteerd onder wie tenminste een Quaker.

Voorafgaand aan de DSEI zijn er nogal wat diepgaande artikelen gepubliceerd op het net, waarbij de wapenbeurs, de draaideurverhouding van de regering met de industrie en de erbarmelijke staat van dienst op het gebied van mensenrechten van regimes die komen winkelen in de Londense Docklands, zoals Saoedi-Arabië, Israël, Turkije en Indonesië. Er wordt ook gekeken naar de rol van DSEI als supermarkt voor bewaking door de staat en grensoorlogen en het verband met dierenmishandeling.

Andrew Smith van de Campaign Against Arms Trade: "DSEI brengt veel van de schrikbarendste regimes in contact met de grootste wapenfabrikanten. Op dit ogenblik spelen gevechtsvliegtuigen en bommen van het VK een grote rol in de verwoesting van Jemen. Wat wordt de volgende gruwel waar ze ingezet worden? Oorlog, repressie en onrechtvaardigheid worden bevorderd door gebeurtenissen als DSEI. Het is tijd er voorgoed een einde aan te maken."

Het blokkeren van het geheel culmineert in een grote actiedag op zaterdag 9 september.

- Vertaald van The Acorn.

04 september, 2017

Solarpunk anarchism

Alleen de illustratie is toch al een uitnodiging, nietwaar?
In deze dagen waarin fascisten rondwaren en ankers van tot voor kort vertrouwde opiniesites losgeslagen zijn moet men uitkijken naar nieuwe bronnen.
Deze is leuk en lief, Solarpunkanarchists. Ik moet de zijbalk ook eens opfrissen.

03 september, 2017

Een diamant met een parel kruisen

Walter Becker overleden. "Maar die is toch behoorlijk oud geworden?" hoor ik hier zeggen. Ja, maar liefst vijf dagen ouder dan ik.
Enfin, de heroïne zal ook haar tol geëist hebben.


Kid Charlemagne


Dallas, de eerste single onder de naam Steely Dan, niet op album opgenomen


Roll back the meaning, uit pre-Steely Dan-dagen.

02 september, 2017

King's Cross Blues


Free fallin', Tom Petty and the Heartbreakers


Carey, Joni Mitchell. Het horen van dit nummer (in een andere versie en na het voorgaande) in St. Pancras Station deed mij onverklaarbaar volschieten. Ik meld het maar. Dus vandaar:


King's Cross Blues, Lindisfarne

01 september, 2017

Zomerbeeld 2017 - Verschijningen in Londen

Een rode libel strijkt neer op steen
De rook is onzichtbaar geworden, de mist niet
Robin robin, robin don't forget the  robin robin, robin, don't forget the robin aaaahhhhh

31 augustus, 2017

Guerrillatuinieren in puinbakken met vergunning

 

Skip garden, zo heet de gelegaliseerde guerrillatuin bij King's Cross Station in Londen. Er wordt geteeld in skips, puinbakken die zo bekeken een soort scheepsvorm lijken te hebben, vandaar wellicht de naam. En in kunstige bouwsels zoals dit, opgebouwd uit afgedankte vensterramen. Je zou het een parodie op de moderne glasarchitectuur kunnen noemen.
We hebben er een aangename middag doorgebracht, het moest natuurlijk wel even regenen.

Een site met het verhaal en beelden.

Wie antifascisten aan fascisten gelijkstelt hoort thuis bij die laatsten

In nood leer je je vijanden kennen. Afgelopen maandag nam ik zoals gebruikelijk kennis van de column van Chris Hedges op Truthdig.com. Kennisnemen is niet helemaal het juiste woord.

Hij insinueerde dat "antifa" net zo erg is als degenen die "antifa" bestrijden. Nou deugt dat hele woord al niet, het is op zich al erg genoeg dat we in termen van antifascisme moeten spreken. De naam van de site Krapuul drukt het anders uit: lui als Wilders, Baudet en hun aanhang en hun tegenhangers in andere landen zijn krapuul, dat als zodanig aangemerkt dient te worden.

Maar na "Charlottesville" zijn we toch echt in een andere fase beland. Hedges is van huis uit theoloog en noemt zich Christian anarchist. Ik vermoed dat dit vertaald dient te worden als "christelijk anarchist" en niet als christen-anarchist, wat een aparte synthese is. Hoewel hij met hen dan wel een geweldloosheids - hm, ik wilde "fetisjisme" schrijven, zal ik het bij "ideaal" houden? - deelt. Maar de christen-anarchisten die ik ken (als iemand die hen bestudeert) hebben het niet over de overeenkomst tussen antifascisten en fascisten. Fascisme, waarde Hedges, is een uiting van Kwaad.

Geweldloos optreden tegen mensen die in termen van "dobbernegers" redeneren, die rondbazuinen dat de nazi's links waren, dat Europa op last van "de elite" wordt "omgevolkt", die achter alles wat zij vies en voos vinden de lange arm van een of meer joodse rijkaards zeggen te zien - met dezulken is niet te praten. Een gesprek veronderstelt goede trouw bij de ander, en die goede trouw is a priori afwezig in de enkele voorbeelden die ik hier noemde. Geen discussie, geen Kumbayagezang. Liefst van de straat vegen die lui, wie tegen hen demonstreert loopt het risico beschoten te worden of overreden, zoals in Charlottesville dus.

En waar fascisten de dienst uitmaken of dreigen uit te maken past tegengeweld. Zo was het in de jaren twintg tot en met veertig, het is nu niet anders.
Daarnaast is het schandalige onzin om een denkbeeldige groep mensen "antifa" te noemen en gelijk te stellen aan een al even denkbeeldig "black bloc".

In nood leert men de vijand kennen. Op anarchisten die al net zo redeneren als liberals zitten we niet te wachten. Sterker nog: wie antifascisten gelijkstelt aan fascisten bevindt zich in het kamp van de laatsten.
Treurig maar waar.

(Gedaan in Londen, moest echt toch even).

30 augustus, 2017

Graven in het verleden

 
 Een begraafplaats die nog in gebruik is - er is een teraardebestelling aan de gang terwijl wij er zijn - maar een flink gedeelte is inmiddels tot heuvelachtig grasperk omgewoeld ("mounded over"). Old Camberwell Cemetery. De chrysant is bij een van de weinige niet gevandaliseerde graven neergezet.

  

Ladywell & Brockley. Hier moet een herkenbare aanduiding van de laatste rustplaats van een voorouder zijn, maar het regent onophoudelijk. Een groot gedeelte is een wildernis geworden die het meest doet denken aan een Nederlands duinbos. De grond zal uiteraard kalkrijk zijn, misschien zelfs zonder graven.
Ladywell is een interessante naam - moet verwijzen naar een heilige bron die dan maar aan Onze Lieve Vrouwe wordt gewijd, zoals op zoveel plaatsen in Europa.

  

Als een graf een curieuze bijna-wildernis is. We waren eigenlijk op zoek naar een engelenbeeld met hoofd...

28 augustus, 2017

Drie vloedrampen

De Noord-Zuidtegenstelling kan niet beter tot uitdrukking gebracht worden dan in de berichtgeving over drie rampen tegelijk.

Sierra Leone

Inmiddels heeft men het opgegeven het aantal doden te tellen.

Nepal, India, Bangladesj
Het aantal doden wordt op meer dan 1200 geschat.


Bangladesj
Zowel in West-Afrika asl Zuid-Azië worden de overstromingen aan een combinatie van opwarming (op hol slaande moessons in Azië) en ontbossing geweten.
En tja, Houston Texas.
Dat domineert het nieuws.
De toekomst van de opwarming is al een tijd geleden begonnen.

27 augustus, 2017

Mei 1968 uitgelegd voor de historisch oningelichten - een ruwe schets

Die laatste redactievergadering van De AS, waarop ik vermeldde dat Hans Ramaer in 2018 graag een herdenkingsnummer over "1968" zou willen. Hij was er niet meer, maar mijn vermelding ervan werd met open armen ontvangen. En werd tevens het breekpunt voor redactiesecretaris Anita de Waal en daarmee ook voor mij, omdat de gedachte er anderen dan redactieleden over te laten schrijven insloeg als een bom.
Mijn bijdrage? Misschien bij wijze van inleiding. Eerder verschenen op Krapuul.


Mei 1968, het was voor mij de maand waarin ik het mondeling examen aflegde voor gymnasium-alpha. Ik kreeg het diploma op de dag dat De Gaulle even zoek was, weg naar het Franse leger in Duitsland om te vragen of men loyaal was en eventueel zou interveniëren in de revolutionaire woeling. Die toch ten einde liep, de vakantie stond voor de deur. Vreemd Frans fenomeen, met Nuit debout ging het ook zo vorig jaar. Er werden verkiezingen uitgeschreven die De Gaulle glansrijk won: wat hij op de straat verloor won hij via de stembus. Al trad hij een jaar later dan toch af en weer een jaar later stierf hij.

Hoe kon Frankrijk in een staat van revolutie verkeren? De vraag werd destijds al veel gesteld, en een kranteartikel "La France s'ennuie" moet dan een sleutel geven. Frankrijk was verveeld, Frankrijk was het zat. Wat? Als verveling en saaiheid een aansporing tot revolutie was zou Nederland zo'n beetje het revolutionairste land van Europa moeten zijn. Gebeurtenissen in drie metropolen spelen een rol in het totstandkomen van "mei 1968". Dan laat ik de betrokkenheid in Europa en de VS bij "het Zuiden" buiten beschouwing en dat kan eigenlijk niet.

Frankrijk als imperialistische mogendheid had de genocidale oorlog tegen de Algerijnen achter de rug. De aanvoerder van de Vrije Fransen tijdens de bezetting was er als president om er aan te herinneren: hij had een einde moeten maken aan die koloniale oorlog.
De VS voerden oorlog tegen Vietnam, een vorm van dienstplicht door loting moest zorgen voor het kanonnenvoer: op zeker ogenblik een half miljoen soldaten in Vietnam. Onophoudelijke bombardementen en toch konden de VS niet winnen - al duurde het nog tot 1975 dat de laatsten in totale paniek moesten vluchten.
De Duitse Bondsrepubliek kreeg de sjah van Perzië, zoals Iran in die dagen genoemd werd, op bezoek. Bij dit bezoek, waartegen in Berlijn geprotesteerd werd, viel een dode door kogels van de politie, Benno Ohnesorg, 2 juni 1967. Hier de stukken die ik er op Krapuul aan gewijd heb vanwege de vijftigste verjaardag.
Zelfs of juist ook de Nederlandse pers in de ruime zin van het woord besteedde aandacht aan ontwikkelingen elders op de wereld, en in journalistieke zin, niet propagandistisch. Het is bijna onvoorstelbaar; buitenland? journalistiek? Nee, de troebelen in West-Berlijn werden niet behoorlijk behandeld. Maar ze speelden zich af in de context van de burgerrechtenbeweging en het opkomend verzet tegen de oorlog tegen Vietnam in de VS. Kwam het niet via het nieuws dan kwam het wel via de muziek aan - in de VS zelf, en elders.

Het vooral door studenten gedragen verzet in West-Duitsland tegen een steeds repressiever bewind ("Notstandsgesetze" - de mogelijkheid tot permanente noodtoestand, uitgeroepen door "kleine" nazi's van ruim twintig jaar eerder) werd steeds sterker, evenals de reactie ertegen. Eerst was er de moord op Martin Luther King, 4 april 1968. U moet zich voor de geest halen dat de opstand die de moord in zwart Noord-Amerika losmaakte zeer plastisch in beeld kwam in journaal en actualiteitenrubrieken. De binnensteden stonden in brand. En dat zou nog een tijd zo blijven. De oorlog tegen en het fysieke neerslaan van de zwarte woede gaat in feite nog steeds door, in de vorm van de opsluitindustrie en de toegestane politiemoorden tegen zwarte burgers. De VS in brand? Ja, zo begon "mei 1968".

Rudi Dutschke
De aanslag op Martin Luther King bracht een Duitse neonazi op het idee dit ook eens uit te proberen. Hij schoot precies een week later de voorman van de Sozialistische Deutsche Studentenbund, Rudi Dutschke, door het hoofd. Dutschke overleefde de aanslag, al zou hij er elf jaar later alsnog aan bezwijken. Deze poging tot moord, na de moord op Ohnesorg, bracht de Duitse studenten volop op straat.
En hier komt het internationalisme in beeld. De demonstratie in Parijs tegen deze aanslag, een solidariteitsverklaring met de Duitse studenten, werd gewelddadig in elkaar geramd of desnoods geschoten door de oproerpolitie. En nee, Links Frankrijk laat zich niet gemakkelijk "doen" om het even op zijn Gents te zeggen. Van de knuppel- en schietpartij kwamen de vervolgdemonstraties met repressie, de bezettingen van universiteiten en culturele instellingen, en vervolgens sprong de vonk over naar "de arbeidersklasse". Bezettingen en stakingen, tenslotte van tien miljoen arbeiders (zo mocht men toen nog heten). Had het in Frankrijk een revolutie, in de zin van een breken van de macht van de regering kunnen worden? Als dat zo was zou het gebeurd zijn, lijkt de enige conclusie. Afgezien van de vraag of socialisme in één land dan plotseling wel zou hebben gekund.
De grote vakbonden sloten een akkoord (het verraad van Grenelle) dat voordelen voor de werkende klasse binnenhaalde zonder verder de machtsverhoudingen in gevaar te brengen. De Gaulle ging en kwam terug, vroeg een nieuw mandaat, kreeg het en het werd vakantietijd. Eind juni was de beweging tot stilstand gekomen.

"Mei 1968" is in Frankrijk, en voor wie meeleefde daarbuiten, een bijzondere ervaring geweest. Daar valt niet aan te twijfelen. Voor menigeen was het een breuk in de geschiedenis. De geest is weggeëbd op den duur, vervangen in het brede rechtse tegenoffensief, dat in Frankrijk geleid werd door communistische spijtoptanten die zich "nieuwe filosofen" noemden. Dat was de manier waarop de neoliberale contrarevolutie in Frankrijk vorm kreeg. Een nederfascistje als Thierry Baudet spiegelt zich aan een van die lui, Bernard-Henri Lévy, al is hij nou niet direct de intellectueel waarvoor BHL nog wel kan doorgaan.

In mei 1968 was er op de Franse barricaden niemand die gehoord had van of interesse had in de Frankfurter Schule. Toen zoals nu had Frankrijk zijn eigen denkers - en in die dagen was dat bovenal Sartre. Over die man hoor je nooit meer van de cultuurmarxisme-ideologen. Ze zijn het Frans niet machtig (Baudet wel, maar Sartre past niet in zijn agenda, die was niet joods).

Ik schrijf dit Bob Ross-portret van mei '68 zonder de illusie te hebben ook maar een van die fascistische of fascistoïde ideologen stil te krijgen.
Laat ze hier maar op kauwen.
O ja, en in Nederland gebeurde niets. Behalve dan de eindexamens.