20 augustus, 2017

De Groene Gestalte komt!

De automobiel als (massa)moordwapen - het is niets nieuws. Ik bedoel dan niet de dekmantel of het middel van zogeheten terroristen, van de Parijse Autobandieten die voor anarchist doorgaan tot en met degene die op wellicht de beroemdste promenade van Europa mensen doodrijdt of zwaargewond maakt.
De automobiel heeft benzine nodig. Benzine wordt gemaakt van aardolie. Aardolie wordt gewonnen in Arabië, Irak, Iran, Libië, Nigeria, Angola, Venezuela, de Verenigde Staten, Rusland - om de landen met de grootste productie even te noemen. De aanslag op "het milieu" ter plaatse, alle levende wezens inclusief mensen, moet die genoemd worden? De bijdrage aan het broeikaseffect? De verwoesting van steden die dit zo handige vervoermiddel met zich meebrengt?

Het opmerkelijkste wat ik in verband met auto's heb gelezen de laatste tijd is juist dat die dingen aanzienlijk minder massamoord plegen dan nog niet zo lang geleden. De insecten die tegen de voorruit of de bumpers tot moes worden zijn aan het opraken. Het is een bijzonder stompzinnige reactie daarover de schouders op te halen of zelfs blij te zijn, want met-insecten-heb-ik-niks (tenzij u hipster genoeg bent om ze als knabbel aan de bar te bestellen). Ik ga er geen dubieus de laatste jaren opgekomen citaat van Einstein - is hij nu echt de enige Geleerde die bij de niet-geleerden gezag inboezemt? - tegen aan gooien.
Maar ook zonder dat ze worden doodgereden is er verband tussen het autootje en het insectensterven, dat deel uitmaakt van het Grote Uitsterven dat aan de gang is.

*

Het zijn merkwaardige treffens, die bijeenkomsten van het Anarchist Studies Network, niet alleen maar zeker ook de aparte club Academics and Students Interested In Religious Anarchism. De blik op het anarchisme verruimt tot zeventiende-eeuwse geestelijke-pamflettenschrijvers, Portugese mystici en middeleeuwse begijnen in de Nederlanden.
In het voorbijgaan stel ik Paul Cudenec de vraag of hij het met mij eens is dat een rivier een ziel heeft. Hij zegt niet meteen "ja" maar lang nadenken voor het bevestigend antwoord is ook niet nodig.
Ik ben blij dit antwoord ook terug te zien in zijn nieuwste boek, The Green One.
Een gemeenschappelijke liefde tussen hem en mij is bijvoorbeeld ook Eugène Marais, die zich verdiept heeft in het maatschappelijk leven van termieten en bavianen, om de conclusie mogelijk te maken dat mens en dier niet zo ver van elkaar staan als de schoolse wetenschap het graag wil. En dat een samenleving een ziel heeft, wat verder niets te maken heeft met wat nationalisten of zogenaamde patriotten er mee bedoelen.

Marais, getraumatiseerd door de oorlog en het plagiaat van Maeterlinck.

Diep Rivier

*

Uit de diepten die de dieptepsychologie en de bijbehorende studie van geloven (ik wil nog net wel religies zeggen, maar niet "godsdiensten" die immers hiërarchisch georganiseerd zijn) heeft Paul de verschijningen van de Groene Gestalte naar boven gehaald. De Groene Gestalte die de verbondenheid van de mens met de aarde en al het leven en het niet-leven uitdrukt. De Groene Gestalte (The Green One kan ik niet zomaar als De Groene vertalen, want dat is nu eenmaal een weekblad). Zijn evocatie doet denken aan de mystieke ervaringen die Martin Buber beschrijft in Extatische getuigenissen. Een fragment eruit heb ik hier vertaald. Groene Gestalte en Groene Verschijning zijn voor mij gelijk.

Een Groene Verschijning is de man in dit filmpje over het riviereiland Majuli, waar hij het verhaal van Jean Giono tot levende werkelijkheid maakt.
Of de tijgers, neushoorns en olifanten nu echt terug zijn - het zou een wonder zijn. Maar wonderen moet je juist van de Groene Gestalte verwachten.



Paul zou geen spiritueel anarchist zijn (de term komt van onze makker Peter Marshall, schrijver van Demanding the impossible) als hij niet ook het anarchisme als deel van de Groene Gestalte zou aanmerken. Hij noemt Proudhon, Malatesta, Emile Henry (daar ben ik niet blij mee), Goldman, Woodcock, Read. Los tussendoor ook wel Kropotkin en Bakoenin.
Ik ga er geen andere/meer namen tegenaangooien. De Groene Gestalte zegt:

Ik ben zowel de anarchie als de voorwaarde voor harmonie in samenwerking waarin je bestemd bent te leven als de kracht van gerechtigheid die nodig is om deze harmonie te herstellen in een maatschappij gebroken door hebzucht, uitbuiting en geweld.

- Paul Cudenec, The Green One. Sussex: Winter Oak Press, 2017. 197p. Bestel het hier.

17 augustus, 2017

Beelden van de "Charlottesville"-demonstratie, Amsterdam 17 augustus 2017

Demonstratie, tamelijk inderhaast beroepen, op het plein bij het Lieverdje. De opkomst kan in "vele honderden" uitgedrukt worden.
De aanleiding
Achteraf moeten er allerlei mensen zijn geweest die ik had moeten (her)kennen, het bleef er bij een, en dat was misschien genoeg. Het wuiven van een bestuurder van lijn 5 moet ook even vermeld zijn.
Het schandelijke reclamebord, een Lieverdje anno 2017, benam het zicht op de sprekers en spreekster. Waarom mensen in de demonstratie bij voorkeur  "a tergo" zijn vastgelegd behoort u te begrijpen
Beetje apart spandoek, achterin de demonstratie. En dan bedenk ik dat ik een t-shirt met tekst van Dorothy Day aanheb: The only solution is Love...
Op het punt bij het Koningsplein waar ik afgehaakt heb stond de bereden politie klaar

15 augustus, 2017

Waarom is er wel socialisme in de Verenigde Staten?

Misschien is het de dialectiek van de vooruitgang: de remmende voorsprong of de stimulerende achterstand. In de Verenigde Staten heb je zowaar socialisten. Heather Heyer was er een, en Cornel West hoort er bij: Democratic Socialists of America. Ook Bernie Sanders, blijkbaar.
Zij delen het symbool met de PvdA, maar daar blijft het dan bij.
En ik kan wel lekker steil gaan mopperen: stelletje reformisten, maar een andere, nu luidere stem in mij zegt: hadden we ze hier maar.
In het machtigste land ter wereld, waar de macht verdeeld wordt door twee in feite op sterven na dode partijen, is ruimte voor de stem van het socialisme, zich al dan niet democratisch noemend (voor mijn gevoel is het een pleonasme, maar misschien moet het toch, het "reële" socialisme indachtig).

"Hadden we ze hier maar". Als "we ze" hier hadden, dan zou het niet "ze" zijn, maar dan zou de zin anders worden misschien: "Hier zijn we!"
Een organisatie die de linksheid van de PSP, de groenheid van de Partij voor de Dieren en de strijdbaarheid van de SP of de CPN in betere dagen combineert... Ik lever mijn anarchistische partijkaart er wel voor in.
Kan dat alleen als er een fascistoïde warhoofd, die eigenlijk de hele politiek tot reality-tv maakt, staatshoofd is, met alle mogelijke verschrikkelijke gevolgen daaraan verbonden?
Een structureel racistisch politieapparaat dat dagelijks mensen "met een kleur" doodschiet?
Het grootste aantal gevangenen ter wereld, in absolute en in relatieve zin, gevangenen die bovendien op grond van het dertiende amendement op de grondwet officieel slaaf zijn?
Maar laat ik er geen requisitoir van maken, al zou het wel in een groter verband nodig zijn.

Waarom is er geen socialisme in de Verenigde Staten? vroeg de Duitse socioloog/econoom Werner Sombart zich in 1906 af. Mijn leermeester Ger Harmsen vond het een retorische vraag: we hebben het over de meest kapitalistische maatschappij ter wereld. Maar eigenlijk zag die vraag voorbij aan wat er wel aan beweging was. En is. De vraag is vooral: waarom is er geen tegenmachtsvorming van belang, zoals die in de meeste Europese landen wel kon? Maar de vraag blijft waarom er juist nu wel een levende beweging is, die de macht op straat uit kan dagen?
En dan kijk ik nog eens met vollopende ogen naar de beelden van het omvergehaalde beeld hier - niet van treurnis, maar van verwonderde blijdschap.

Er is geen garantie op het morgenrood. Maar het afgelopen weekeinde heeft het (weer eens) laten zien: het is socialisme of barbarendom.

14 augustus, 2017

Drie uur 14 augustus voor altijd

Een paar weken voor het einde was Tommy Vance nog overgestapt van Radio Caroline naar Radio London. In een gesprek met Paul Kaye, de veteraan onder de deejays van London, legde hij het verschil uit. "Het enige doel van dat andere station is geld verdienen."
Paul Kaye was zo verstandig om te zeggen dat het streven van Radio London niet anders was. Wat kon er op teruggezegd worden? Wie naar beide stations luisterde in die dagen kon het zonder problemen uitleggen: op Caroline werd de grootst mogelijke bagger geplugd omdat het op een label uit was dat door de directeur van het station gedistribueerd werd. De enige grote naam die dat geplug heeft opgeleverd is die van de Dubliners.


Seven drunken nights. Er zijn maar vijf avonden in het lied, de aankondiging is om het olala-gehalte aan te dikken.

Op Radio London moest men dit nummer wel draaien toen het een hit werd, maar Tony Blackburn, nota bene ex-Caroline, kondigde het voor de eerste keer aan met de woorden: "Er zijn mensen die zeggen dat de kwaliteit van de platen minder wordt tegenwoordig. En afgaande op dit nummer kan ik ze geen ongelijk geven."
Caroline had op zeker moment het goede format waarin veel ruimte was voor R&B/soul ingeruild voor de payola die het station in de periode tot het eind in maart 1968 kleurde. Het maakte het station niet prettig beluisterbaar en Vance en Kay(e), zie boven, moeten uitstekend geweten hebben wat er bedoeld werd. Radio London, Big L, was de vrijplaats voor psychedelica en soul. De nieuwe deejay John Peel moet - dat kan achteraf beter gezien worden - voor de keuze van zeker de eerste categorie een aardige rol gespeeld hebben.

Op 15 augustus 1967 zou het voor Britse burgers verboden worden te werken voor buitengaatse radiostations. Ze sloten, voorzover al niet eerder opgehouden, de dag ervoor, in het geval van Radio Scotland en Radio 270 (Yorkshire) net voor middernacht.
Caroline ging door. Helaas ging de payola ook door (dat had verboden moeten zijn, maar het viel niet te controleren). Maar er was niets anders meer. En na die derde maart 1968 moest je van ellende Veronica wel aanzetten - tot de komst van Radio Nordsee, twee jaar later.

Voor het fatale tijdstip 15 uur Britse zomertijd werd op Radio London het laatste nummer gedraaid, een nummer waarvan het station de primeur had gehad en dat als LP-track een week op nr. 1 in de eigen hitlijst had gestaan. De BBC had het in de ban gedaan, want het zou wel weer over drugs gaan. Het zijn eigenlijk die begintonen van het nummer, en daarmee geheel A day in the life, die de herinnering aan dat ogenblik levend houden voor wie het aan heeft moeten horen op die regenachtige maandag 14 augustus 1967.



Dit was wat er na het wegijlen van A day in the life kwam. Paul Kay (de eerste in beeld) geeft de tijd en kondigt de sluiting aan.
En dan stilte.


Het gevoel van leegte, van beroofd zijn van de muziek, blijft. Ook na vijftig jaar.

13 augustus, 2017

Een martelares van het nieuwe oude nazisme in de VS


Een dode in het land dat zijn bestaan dankt aan massamoord, een moordpartij die dagelijks doorgaat - op de landmassa die wij "Amerika" moeten noemen, en op zoveel andere plaatsen ter wereld.
Heather Heyer, lid van de Democratic Socialists of America en organisator bij de Industrial Workers of the World, verbonden aan een advocatenbureau. Ik aarzel om het portret te plaatsen, waartoe wij juist worden opgeroepen het te doen, met het vriendelijke gezicht - ontwaar ik een kruisje om haar hals? Nu ja, ik doe het wel.
Het lot belooft geen morgenrood
Doodgereden door een nazi in Charlottesville, Virginia, gisteren. Niet te classificeren als Marianne, want zij is dood. Van wat zij ter plaatse deed voor zij vermoord werd zijn wij tot nu toe niet op de hoogte gesteld. Haar dood heeft de feitelijke zegen van het Trump-regime, van eenendertig leden van de Nederlandse Staten-Generaal, en de stilzwijgende instemming van media die nazi's en demonstranten tegen nazi's gelijkstellen.

12 augustus, 2017

Het recept krijg je nooit meer


Turn around, look at me, eerste (kleine) hit van Glen Campbell, tevens origineel


Live-televisieuitvoering van Up, up and away


Het hoort niet bij Glen Campbell, maar omdat het van Jimmy Webb is ook weer wel. Kippevel bij MacArthur Park met het South Dakota Symphony [Orchestra]


En nog een wat onkarakteristiek nummer, beter verstaanbaar dan het origineel: Catch the wind

11 augustus, 2017

Wanneer komen de groene velden terug?

Wanneer komen de velden en het gras terug voor mijn kinderen? *

Telkens als iemand probeert te voorkomen dat een struweel wordt weggehakt of een weiland wordt geasfalteerd, zijn zij mij.
Wanneer mensen samenkomen om een rivier te beschermen en de wezens die er in en om leven, tegen de gevoelloze wreedheid van een dam. zijn zij mij.
Elkeen die "nee" zegt tegen schaliegasboringen, oliepijpleidingen, koolmijnen, afvalstortplaatsen, tegen GM gewassen of wapenfabrieken zegt "ja" tegen mij en mijn aanwezigheid in hen.

Als iets diep in je roert en je uitstuurt om te vechten tegen een nieuwe weg, een nieuw winkelcentrum, een nieuwe luchthaven of een nieuwe energiecentrale, dan is dat iets mij.
Als je ooit het gevoel hebt dat de wereld die je kent krankzinnig is en het waagt alles wat je hoogschat te verwoesten, dan moet je weten dat ik dit gevoel ben.
En als dat gevoel een mening wordt, een argument, een theorie of een filosofie, dan ben ik dat in weer een andere gedaante.
Soms komt dat gevoel in een bijkomstige vorm. Het zou een theoretisch vermoeden kunnen zijn, een ideologische gevoeligheid voor de manier waarop verzetsgedachten overgenomen kunnen worden door waar zij tegen zijn.
Maar die energie ben ik ook nog steeds, alleen moet ik nu de ondankbare taak verrichten alle filosofische verknopingen en puin die je pad blokkeren op te ruimen.

Ik bloei in het menselijk hart maar het menselijk hart moet mij wel toelaten. Ik moet het openstaan worden voordat ik het invullen en het naar buiten treden word.
Iets kostbaars verliezen is erg genoeg, maar wat als je vergeten bent dat het kostbaar was? Of dat je het ooit maar gehad hebt? Waarom zou je zoeken naar iets wat je niet waardeert? Hoe vind je iets waarvan je niet gelooft dat het er ooit geweest is?
Je velden en je groene gras zullen niet terugkomen tot je liefde ze weer te voorschijn roept.

* Lord Dunsany, “Nature and Time", Fifty-One Tales

- Fragment uit Paul Cudenec, The Green One, Winter Oak Press, Sussex, England, 2017.
De "ik" is de Groene Verschijning, waarover afzonderlijk meer binnenkort.

10 augustus, 2017

Zomerbeeld 2017: het lantaarntje op mijn schouder

Met de camera kon het diertje niet dichter benaderd worden...
Toen het op het pad zat meende ik zeker met een kleine sprinkhaan van doen te hebben Op de foto zou het ook een grote bladluis kunnen zijn
De geschubde inktzwam is juist een zomerbloeier

07 augustus, 2017

Een dode rups is een vlinder minder

De leuze van de Insectensekte gaat nog steeds, en meer dan ooit, op. Dit groot weekeinde heeft de Vlinderstichting een tuinvlinder telling georganiseerd in Nederland en de resultaten vielen tegen. Vrijdag waaide het te hard wat mij betreft en zondag, gisteren - geen idee. Als je twee tuinen ter beschikking hebt, een bij een boerderij in de bollenstreek, de andere tussen de stenen aan een gracht, kun je geen resultaten doorgeven. Het klinkt luxueus, en misschien kan ik het als een zegening zien, ja.
Het moet aan de wind gelegen hebben dat ik in een kwartier in eerstgenoemde drie bonte zandoogjes heb gezien en een groot koolwitje. De zandoogjes leken met elkaar te spelen.
De andere, in Amsterdam, leverde geen resultaat binnen ruim een kwartier. In de omgeving nam ik een atalanta waar en (vermoedelijk) ook weer twee bruine zandoogjes. Misschien een witje, maar men vloog te snel en te onverwacht. Schamele oogst.
Bevindingen die met de algemene overeen lijken te komen.
Op de afbeelding een Portugese borboleta, iets scherper gekleurd dan de algemene Nederlandse.

06 augustus, 2017

Het steeds toenemende onbetaalde werk


Voordat we ons in de luren laten leggen door het angstbeeld dat we straks geen werk meer hebben, moeten we ons daarom richten op de manier waarop we werk zijn gaan verrichten ‘buiten werktijd’, de manier waarop een steeds groter deel van ons leven in het teken van werk is komen te staan, al is het dan vaak onbetaald werk.

Het angstbeeld dat er geen werk meer is, heeft daarom een heel specifieke ideologische werking: het doet ons vergeten dat we alleen maar meer werken – en dus dat er alleen maar meer gekapitaliseerd wordt op ons leven. Met andere woorden, en goed marxistisch gezegd: het dreigement en de angst dat er geen werk meer is, maakt ons ultiem uitbuitbaar. De mobilisatie van toekomst in de urgente bezorgdheid over werk is zo bezien eerder een dreigement: accepteer uitbuiting, omdat in de toekomst werk wel eens helemaal zou kunnen verdwijnen.

Willem Schinkel in De Groene, lezing van een symposium De toekomst van werk.

05 augustus, 2017

Wat is een man zonder zijn fluit?

En als we dan toch Focus gehad hebben, waarom dan niet ook Thijs van Leer "solo"?

Rondo, de intro van de radioprogramma's van ds. Toornvliet, een dissident van Radio Bloemendaal, die - acterende dat hij niet wist hoe hij op die radio kwam, de Mi Amigo mede drijvend heeft gehouden toen de wetgeving in Nederland dit allang verboden had.


Introspection. Evenals bij de vorige met Letty de Jong.


Indianenmars, de Utrechtse straatfluiter Cochius, gelied doelwiot van de prinsemarij die hem zijn fluit ontnam - aan zijn reactie hierop is de titel van deze post ontleend.

04 augustus, 2017

Zomerbeeld 2017: voordat het schieten begon

Prikneus met naar ik meen zandoogje (bont?)
Eigen zonnehoed eerst
Eindelijk de witte waterlelie, "geschoten" voordat er echt geschoten werd.

De aardappeloogst in de tuin is niet de moeite waard, de aardappelbovist daarentegen doet het goed.

03 augustus, 2017

Er is een man met een geweer, hij maait u met genoegen neer


Twee onverlaten met hond

Windkracht 6 vanuit het westen, de geur van de egelantieren achter ons omkleedt ons. Boerenzwaluwen zwieren boven het water, een klein groepje spreeuwen waagt zich boven het veld. Wagen is het juiste woord. De groep is te snel, te ver weg om de kijker bij de hand te hebben en te klein om de ganzen op naam te kunnen brengen. Het moeten welhaast kolganzen zijn. Plotseling begeven zich twee menselijke gestalten met een foedraal over hun schouder in beeld, in gezelschap van honden. Zij gaan naar de bosjes die her en der de eentonigheid van de weilanden breken. Men zou denken dat die landschappelijke elementen er zijn om de koeien (die er niet zijn) beschutting te bieden, of als schuilplaatsen voor dieren die pas in nacht of schemering op pad gaan. De gestalten gaan er kennelijk doelbewust op af. De ganzen zullen er zich verscholen hebben.

De opgeschrokken ganzen

De honden verstoren hun rust, ze vliegen op. De mannetjes (vermoed ik) zetten het op een rennen. Paf paf. De honden zijn blij. Een komt er met een gans, groter dan de hond zelf, in zijn bek naar het baasje. Die schiet nog maar eens, een kruitwolk stuift op. Achteloos wordt het intussen ongetwijfeld levenloze dier in de richting van het grijsharige andere mannetje gegooid. Door de kijker kan ik niet zien wat de types er verder mee doen. Ik roep maar even "klootzak" over het water, door de kijker lijken de onverlaten veel dichter bij dan ze zijn. Ze zullen het niet horen. En dan nog.
In totaal blijken er vier mannetjes met evenveel honden op het veld te zijn. De werkloosheid blijft toch een probleem, nietwaar.

Als wij ons maar van het uitzicht losmaken klinkt de roep van een wulp. Kan die ook een schot verwachten?

02 augustus, 2017

De eerste Chinese militaire basis in Afrika

Natuurlijk, er zijn oude handelscontacten tussen Oost-Afrika en China, maar een militaire basis? Djibouti heeft de primeur, de voormalige Franse kolonie waarvandaan een door nazi's gehuurd schip naar de Middellandse Zee vertrokken is dat vluchtelingenboten wil tegenhouden of doen zinken. Het Vreemdelingenlegioen is er in 2011 vertrokken (geen nood, het is naar de Verenigde Arabische Emiraten verhuisd). Er is nog wel een basis van het reguliere Franse leger, met 1750 militairen. De basis van het Vreemdelingenlegioen is overgenomen door de Verenigde Staten. Daar vlakbij komt nu de Chinese basis, die volgens de berichtgevers gezien moet worden als mogelijke bescherming van Chinese investeringen in Afrika en "dus niet als koloniaal". Een trouvaille.