31 oktober, 2014

Poste Restante Ouagadougou


April 1981 had "zij" het telefonisch uitgemaakt - ik werd op cold turkey gezet wat ontmoetingen betreft en de liefde meet elkaar bedrijven was er helemaal niet meer bij - oftewel "we hebben geen relatie meer", dat waren de woorden.
Niet heel lang daarna ging zij met het middelmatige mannetje dat haar beste vriendin verlaten had terwille van haar naar West-Afrika en van daar kreeg ik dan post. Als de mannelijke hoofdfiguur uit Eenzaam avontuur deed ik maar net of die Peps er niet toe deed en mij werd te verstaan gegeven dat mijn antwoordbrief naar Poste Restante Ouagadougou gezonden kon worden. Ik vond het ongelooflijk, onwaarschijnlijk of avontuurlijk. En ik kreeg antwoord. PR Ouagadougou werkte.

Opper-Volta viel haar vergeleken met Ghana tegen, het was veel minder "Afrikaans". Croissantjes met koffie op een terras. Dat was 1981. Het militaire socialisme van Sankara (niet uniek, het is ook bekend van Portugal en Venezuela) en het afschudden van de schandelijke koloniale naam die leek alsof het om een Frans departement ging moesten nog komen. Of Poste Restante Ouagadouogou nog werkt zou ik niet weten. Ik heb geen reden het adres nog te beproeven.

*

Het nieuws uit Burkina Faso van vandaag geeft een onoverzichtelijke situatie weer. Compaoré is definitief afgetreden en naar verluidt wel degelijk op de vlucht, maar wie er in zijn plaats is gekomen als staatshoofd is onduidelijk. En hoe "de straat" op deze onoverzichtelijke situatie zal reageren is ook een vraag. Een terugkeer naar Sankara-socialisme in een hoekje West-Afrika dat wel als strategisch gezien zal worden in de imperialistische metropolen en waar veel goud te vinden is lijkt alleen een mogelijkheid als de omwenteling niet tot Burkina Faso beperkt blijft.

30 oktober, 2014

Burkina Faso, de revolutie die voorlopig toch niet doorging

Zelden heb ik zo profetisch kunnen schrijven als gisteravond laat over Burkina Faso. Zelfs de Nederlandse media konden het nieuws niet ontlopen.

De grote aangekondigde blokkade van het parlement in Ouagadougou eindigde ermee dat het gebouw in brand werd gestoken, alsmede allerlei andere gebouwen. De stemming over de verlenging van het mandaat van "gekozen" dictator Compaoré werd hiermee afgelast.
Vervolgens op straat dezelfde verwarring als die we als toeschouwers kennen van Egypte: "het leger is aan onze zijde". Een generaal buiten dienst, Kouamé Lougué, zou als nieuwe president naar voren geschoven worden. Hij overlegde met de stafchef van de strijdkrachten en met de koning van de Mossi, traditioneel leider. Geruchten gingen rond voer de vlucht van Compaoré. Radio- en televisiestations werden door de demonstranten overgenomen. Het einde van het verhaal van de dag is dat het leger de macht heeft overgenomen, parlemenet en regering naar huis heeft gestuurd en een uitgaansverbod voor de nachtelijke uren heeft afgekondigd. Of dit rust zal brengen is de vraag. "Revolutie" was het parool op het nerveuze medium twitter, terugkeer naar de tijden van Sankara, beëindigd in de staatsgreep van het leger onder leiding van Compaoré in 1987. Maar wat is te verwachten van het huidige leger, met Frankrijk en de EU op de loer?
Opperbevelhebber Honoré Traoré heeft een overgangsbewind van ten hoogste twaalf maanden aangekondigd dat de constitutionele orde zou moeten herstellen.

Niet geheel onbelangrijk detail: Compaoré is nog steeds president.

29 oktober, 2014

Opstand tegen Compaoré, de Pinochet van West-Afrika

Een miljoen demonstranten afgelopen maandag in Ouagadougou tegen de man die zich om de zoveel jaar laat herverkiezen, Blaise Compaoré, die met de zegen van Parijs (en Washington op de achtergrond ongetwijfeld) de socialist Thomas Sankara afzette en vermoordde, 15 oktober 1987. Het was het einde van wat dan weer een experiment genoemd wordt, de opbouw van socialisme buiten de koudeoorlogssferen, dan wel gemilitariseerd zoals vaker.
Zevenentwintig jaar is voor de Burkinezen meer dan te veel, het blijft de vraag of de massamobilisatie helpt.
Hier en hier meer en zowaar een behoorlijk stuk in het Nederlands (Belgisch natuurlijk, want voor de Nederlandse mainstream media bestaat er bijna geen buitenland meer).
Morgen, donderdag 30 oktober 2014, wordt het parlementsgebouw geblokkeerd. Mogelijk het uur der waarheid...

28 oktober, 2014

De onontkoombare verlenging van de bezetting van Chagos

Chagos uitgelegd voor lezers van Truth-out, een goed exposé en een verontrustende vooruitblik.
Een citaat:
One of the agreement terms was for an uninhabited island, therefore the United Kingdom deployed all the natives and farmers.
Het werkwoord to deploy moest ik opzoeken en alleen online woordenboeken maakten mij wijzer op dit punt. Het betekent wat wij al weten: deporteren. Alleen klinkt dit meer naar de schrijftafel dan het gangbare woord, een administratieve beslissing, wat het natuurlijk ook is geweest.

In december moeten de regimes van Groot-Brittannië en de Verenigde Staten besluiten of de verhuur van Chagos voor martelkamp en bommenlanceerplaats voor twintig extra jaren wordt verlengd.
Hoe graag ik het ook anders zag, ik denk niet dat deze regimes de Chagossianen terug zullen laten keren. Niets minder dan een omwenteling in de imperialistische metropolen zelf kan dit onrecht ongedaan maken in die komende twintig jaar.

27 oktober, 2014

Herfstbeeld 2014 - 5

Dit is de "pad" in paddestoel...
De archetypische paddestoel van de afgelopen eeuwen, aangevreten en al verkleurend
Ik geef het ruiterlijk toe: slechts een van de afgebeelde paddestoelen kan ik op naam brengen. Maar die kent u zelf ook wel.

26 oktober, 2014

Zie, Ik heb u in de beide handpalmen gegraveerd - 2 november 2014

Op zondag 2 november, Allerzielen, herdenken wij met ontzetting en schaamte al die mensen die verdronken zijn in de Middellandse Zee, op weg naar Europa gestorven aan de hoop.

Op deze dag vindt om 18 uur op de steiger voor voormalig bejaardenhuis Amstelhof in Amsterdam een herdenking plaats voor de overledenen aan de Europese buitengrenzen. Bij de herdenking nemen verhalen van omgekomenen een belangrijke plaats in. De herdenking wordt georganiseerd door de Catholic Worker Amsterdam en het Wereldhuis van de Protestantse Diaconie.

Aan de buitengrenzen van Europa spelen zich dagelijks drama’s af. Mensen die op zoek zijn naar een beter en veiliger leven, verdrinken in zee of komen op andere manieren onderweg om. Naamloos, in stilte. Volgens cijfers die zijn verzameld door ‘United Against Racism’ gaat het sinds eind jaren ’90 om ruim duizend doden per jaar, in sommige jaren zelfs dubbel zoveel. Een belangrijke oorzaak is het strenge migratiebeleid van de EU dat vluchtelingen dwingt risicovolle routes te nemen.

Middagprogramma met documentairemaakster Jacqueline van Vught:

Voorafgaand aan de herdenking wordt op de zolder van de Protestantse Diaconie (enkele minuten lopen van de Amstelhof) de indringende documentaire ‘Borders’ getoond. Documentairemaakster Jacqueline van Vugt reisde langs alle grenzen die Afrikaanse asielzoekers passeren tijdens hun lange tocht naar Europa. Ze laat de ontberingen onderweg zien – en de ijskoude ontvangst in Europa. Jacqueline van Vugt zal na afloop in gesprek gaan met het publiek over de documentaire.

Programma:
15.30 uur: inloop in de zolder van de Protestantse Diakonie, Nieuwe Keizersgracht 1a.
15.45 uur: vertoning van de documentaire ‘Borders’
17.15 uur: nagesprek met Jacqueline van Vugt, maakster van de documentaire
18.00 uur: start herdenking op steiger voor de Amstelhof o.l.v. Jan Stuyt SJ, voormalig coördinator van het vluchtelingenwerk van de jezuïeten in Europa m.m.v. het koor van de Evangelische Broederschap.

Voor meer informatie:
- Protestantse Diaconie Amsterdam (Matthias de Vries), tel. (020) 535 30 34/ 06-13583823
- Jeannette Noëlhuis (Frits ter Kuile), tel. (020) 699 8 996 / 06 – 30295461

Circulatieproces van het kapitaal - vertaald

Het is een veelbezocht stuk op mijn site, een vertaling van het allerlaatste hoofdstuk van Het (niet voltooide) Kapitaal van Karl Marx. Het is dan ook het kortste hoofdstuk dat je in de drie pillen kunt aantreffen - petje af voor degene(n) die het geheel gaat vertalen of vertaald heeft.

Maar de vertaling van het gehele deel III komt er aan, en deel II staat online, de vertaling die nog nooit in boekvorm is uitgegeven (misschien gebeurt dat dan alsnog).

De vertaling wordt ingeleid door Ernest Mandel, van wie op de bepaald niet sektarisch ingestelde site marxists.org een serie lezingen onder de titel Beginselen en toepassing van de marxistische economie te vinden is.

Beweging van bewegingen, Londen oktober 2014

Toespraken bij de #TarpaulinRevolution, de Pikbroekenrevolutie in Londen bij het parlementsgebouw, 17 oktober 2014.


Keith Hebden, jarenlang hoofdredacteur van de tweede editie van A pinch of salt, schrijver van Seeking justice en nog steeds medeblogger op de gelijknamige site.
Trap niet in de val van het anti-etatisme van het Regime, zegt hij terecht. (Hij overschat naar mijn gevoel nogal het belang van Gene Sharp, maar dit terzijde).


John Hilary van War on Want, schrijver van The poverty of capitalism


Ruth London van Fuel Poverty Action

Hoewel Russell Brand een opmerkelijke show weggaf op Newsnight op 23 oktober vraag ik mij af hoe serieus hij nog genomen kan worden. Ik houd het in beraad. Occupy Democracy heeft zijn toespraak niet geplaatst.

25 oktober, 2014

Iets over Salomon Leefmans, popularisator van de natuur

Bij naspeuringen voor een artikel vanwege het Heimansjaar kom ik de naam van S. Leefmans tegen, sociaal-democraat en als entomoloog werkzaam op Java. S. Leefmans - een voornaam had men nog niet in die dagen - schreef voor Het Volk stukjes over de natuur, als - dan nog - amateur-veldbioloog. Ze werden gebundeld in 1911 bij de Wereldbibliotheek onder de titel Kijkjes in het natuurleven. Ik herinner mij niet dat hij genoemd werd in de Volkskrant in een tijd waarin men zich nog niet hoefde te generen het blad te citeren in 1995 naar aanleiding van het negentigjarig bestaan van de Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten. De courant citeert hem zelfs in verband met de vraag of de interesse in de natuur niet een voorbijgaande mode is:

Dat kon ik hem volstrekt niet toegeven. De herlevende belangstelling van het publiek voor de Natuur, is een uiting van de gedachte “terug naar de natuur”, is een terugwerking op het opgesloten leven in steden, is het besef van den dreigenden lichamelijken achteruitgang van den van de natuur vervreemden mensch en de vrees voor ziekten en kwalen, uit het ongezonde leven binnenshuis voortvloeiend. Daarbij komt het gevaar voor zenuwziekten door het haasten en jagen van den modernen tijd en het dikwijls zeer intens en snel werken en leven. Als vrijwel eenig middel daartegen blijft ons over: beweging in de open lucht, turnen, wandelen, fietsen of zwemmen.

Leefmans ging na het verschijnen van de bundel studeren in Wageningen, werkte nog mee aan de fotobundel Op heeterdaad, mede bewerkt door J.J. Hof, hier en hier genoemd. [Nu de nummers van De AS en het Jaarboek Anarchisme op het net staan heeft het wellicht geen nut meer op mijn sites het notenapparaat achterwege te laten. Het alsnog aanbrengen vergt dan weer nogal wat werk dat eigenlijk overbodig is, voor de noten bij "Bij haar alléén..." kan ik verwijzen naar de site van De AS].

Hoe verging het Leefmans verder? Hij wordt lector in de entomologie, toegepast op de landbouwkunde, aan de Gemeente Universiteit Amsterdam in 1937. Zijn gegevens op de site van wat later de Universiteit van Amsterdam ging heten bevatten dan het zinnetje:
23-11-1940 uit functie ontheven en ontslagen
Op 7 mei 1945 wordt hij in zijn functie hersteld die hij bekleedt tot zijn dood in 1954.
Verklaring van het ontslag? Zijn volle voornaam Salomon (die ik tot pakweg een uur geleden nog niet wist) is een vingerwijzing. Bah...
Naast Heimans dan in ieder geval nog één Joodse "natuursporter" in Nederland. Hoezo zegt Finkielkraut dat Joden niets met de eeuwig zingende bossen hebben...?

Gebruik uw verbeeldingskracht...


De redeloze redelijkheid: It should have been me, Yvonne Fair. Het filmpje leert ons dat zij alweer twintig jaar geleden overleden is.


Yvonne Fair zong het alsof het voor haar bestemd was, maar ik meende dat het origineel van Gladys Knight was - maar neen, de oudste versie is van Kim Weston. Het klinkt niet naar 1963, Motown had toen al hoge standaarden...


Tony Blackburn zomaar toegelaten hier, nou vooruit. Young hearts run free, Candi Staton


I've got to use my imagination, Gladys Knight and the Pips. Ah, het choreografietje. En dit is dan van huis uit een "wit" nummer, zelfs geproduceerd door Bob Dylan, maar daar wil ik even niets van weten.