29 april, 2016

Politiegeweld tegen NuitDebout


Evacuation des intermittents du spectacle au... door LeNouvelObservateur
Het Parijse Odeontheater is gisteravond door de oproerpolitie ontruimd. Er is zogenaamd een nieuwe regeling voor de werkloosheidsvoorziening afgesproken zijn voor de precaire werknemers. Daarover is evenwel niets officieel vastgelegd. Hier meer.
De gewelddadige ontruiming van de Place de la République door de noostoestandsstoottroepen van de sociaal-democratie:



In Parijs lijkt hiermee het leven wel uit de beweging geslagen. In Clermont-Ferrand werden tasers ingezet.
Maar het is afwachten of deze repressie het verzet echt tot zwijgen brengt.

28 april, 2016

Staking en droom in Frankrijk


28 april 2016, de vakbonden hebben opgeroepen tot algemene staking in Frankrijk. De cijfers van opkomst doorheen het land in beeld
Een stuk van de demonstratie in Parijs. Het ziet er naar uit dat de permanente noodtoestand die het regime heeft uitgeroepen niet afschrikwekkend werkt...

27 april, 2016

Onder het portret van een trotskist

We hadden elkaar ontmoet in de keuken van de studentenflat - er waren twee blonde meisjes met rood aangelopen wangen, en ik vond het leuk om hun aandacht te geven en die terug te krijgen. Waar je het over hebt - geen idee, als je de opmerkelijke bezigheid "flirten" in zinnen vat, de reëel gezegde zinnen dan krijg je ongetwijfeld een hoop onzin. Ik was waarschijnlijk niet eens officieel vrijgezel toen zij er waren. Hun eigenlijke gastheer was afwezig. Dat was ook bij de volgende ontmoeting, toen ik het gezelschap een slaapplaats bood. Wat een van de twee lief noemde; zij stond zich al uit te kleden terwijl zij mijn naam vroeg. Ik gaf die, maar was door de omstandigheden te verlegen om de hare te vragen. Ik vond dat ik weg moest zijn op dat ogenblik.

Bij de volgende ontmoeting was het al aan nog voordat ik haar naam wist. Het deed er niet toe voor de wederzijdse interesse, hoe belangrijk het ook is. Ik was niet geheel vrij voor mijn gevoel maar had wel het idee dat ik "iemand" moest vinden om niet verstrikt te raken in een uitzichtloze verliefdheid. Die iemand was er dan, voor bijna drie jaar. Na de eerste nacht en dag met elkaar moest ik naar huis en ging zij naar een feest waar naar ik begreep een vriend van vroeger was. Toen zij enkele weken later bezorgdheid toonde dat zij over tijd was liet zij per brief weten dat als het "mis" was het waarschijnlijk niet eens van mij was ("het toppunt", voegde zij er aan toe). Ik vond het niet erg, zo was onze relatie die pas relatie mocht heten toen zij er een eind aan maakte begonnen. En zeer ouroborisch had zij dezelfde zorgen niet lang voor het einde, en ik was niet meer van plan haar bezorgdheid te delen. Ook toen was het tenslotte loos alarm. En was het waarschijnlijk niet eens van mij - wat ik nu wel in een uitdrukkelijk gebrek aan medeleven vertaalde. Nu ik het opschrijf besef ik dat mijn liefde niet meer onvoorwaardelijk was.

De voormalige vriend hing boven haar bed als foto. Het stoorde mij evenmin als de overweging die haar "het toppunt" deed schrijven. Liefde noemen we het, ik zal het woord toch maar gewoon schrijven, met dezelfde aarzeling als omtrent de rest van deze alinea's. Ex-vriend was trotskist en ik kreeg te horen dat hij het gelaten opnam dat hij verloren had van een anarchist. Er was toch geen wedstrijd geweest? Zijn portret bleef er hangen. Blijkbaar zijn er toch nog wat meer trotskisten (geweest) in Nederland dan ik gedacht heb, ik ben niemand met zijn voornaam, die ongenoemd zal blijven hier, tegengekomen in de Grote Blom & Van der Steen, het boek van het Nederlands trotskisme. Niet het portret stoorde mij, maar haar voornemen bij hem te gaan logeren bijna twee jaar later, op een ogenblik dat het niet goed ging tussen ons. Ik heb nogal duidelijk laten blijken dat ik het niet op prijs stelde dat zij ging, een beetje tot mijn eigen verbazing want ik had mij nooit negatief uitgelaten over haar contacten. Zij ging - en bracht mij een bliksembezoek op de terugweg, waarbij zij mij een orchidee gaf en zei dat zij het zo op prijs stelde dat ik tenminste niet zo mannelijk was. Een wonderlijk compliment evengoed, maar ik mocht het als een compliment zien.

Twee maanden verder, ik kom op bezoek, gewapend met een retourbiljet want ik was van plan het uit te maken. Iets wat zij niet wenste toe te laten, "ik ben zo bang je te verliezen". Ik was zwak, al ben ik nooit meer daar geweest, zij kwam nog wel naar mij toe daarna, zolang het duurde. Maar het portret praatte ik boos en zinloos van de muur. Het was een andere foto van dezelfde trotskist. Zij vond het zo'n mooie foto maar als ik het er moeilijk mee had zou zij hem verwijderen. Ik zou niet weten of dit gebeurd is.

En hier eindigt een min of meer therapeutisch geladen verhaal over wisselwerking tussen anarchisten en trotskisten dat ik niet aan het komende nummer van De AS toevertrouw - dit is al gevaarlijke gok genoeg.
Het persoonlijke is politiek, moeten we altijd maar zeggen. Tamám.

26 april, 2016

Een pot haat: de fascist Erdoğan, de racist Umar, en de EU vluchtelingenjagers Samsom, Rutte, Dijkhoff e.v.a.

- door Joke Kaviaar -

De racistische vluchtelingenhaatster Umar en de fascist en massamoordenaar Erdoğan verdienen elkaar. En ook: De fascist Erdogan en de vluchtelingenhaters Rutte, Samsom, Dijkhoff en alle andere EU-leiders verdienen elkaar. Ik nodig hen allen uit aangifte te doen als ze zich door mij beledigd voelen, gewoon omdat het kan. Vrijheid van meningsuiting is in Neederland ook selectief, dus doe je best.

Terwijl miss Ebru Umar driftig 'Fuck Erdoğan' roepend (wow, wat een inhoudelijk statement overigens – NOT!) een rechts-populistische martelaarstatus ambieert en in één moeite door alle in Neederland wonende uit Turkije afkomstige burgers als Erdoğan-aanhang over één kam scheert, wordt in de Tweede Kamer vandaag gesproken over het opschorten van de gesprekken met Turkije over het toetreden tot de EU. Moedig hoor allemaal. Wat worden er toch weer een principiële standpunten ingenomen. Kuch.

Intussen heeft niemand, maar dan ook niemand, het in het publieke debat over de misdadige deal die de EU zelf op voorstel van Samsom heeft gesloten met de Koerden uitmoordende fascist Erdoğan om 'ons' tegen betaling van 6 miljard euro van het 'vluchtelingenprobleem' af te helpen. Sterker nog: miss Umar twitterde over diezelfde vluchtelingen die vanuit Turkije op zee naar Griekenland verdrinken nog recentelijk: "Nul medelijden". Volgens mij zijn Ebru en Erdoğan het stiekem eigenlijk wel eens over het EU beleid dat vluchtelingen met hulp van Turkije de dood in jaagt. Erdoğan, terrorist pur sang en bepaald niet beter dan de IS, jaagt vluchtelingen persoonlijk zelf over de kling door hen naar IS grondgebied in Syrië te deporteren of terug te laten schieten. Zo rapporteerde ook onlangs nog Amnesty International.
Turkse grenswachten schieten bij herhaling uit naam van de Turkse staat en de EU op vluchtelingen aan de grens met Syrie en vallen bootjes aan van vluchtelingen . Umar heeft dus eigenlijk een soort haat-liefde verhouding met Erdoğan maar ja, het is een blijft een 'Geitenneuker', synoniem voor: 'Turk'.

Intussen worden massaal vanuit de EU Afghanen gedeporteerd, want net als Turkije is Afghanistan een vrij en veilig land als het de EU zo uitkomt. Kan er met een dictator worden samengewerkt en in wapens gehandeld, dan graag. Maar laten we het er vooral niet over hebben als één van 'onze' mensen er in het nauw komt. Dan doen we aan symptoombestrijding uit eigenbelang.

Voor miss Umar nog dit: niet alle Turken, al dan niet woonachtig in 'Neederland', zijn Erdoğan-aanhang en Grijze Wolven en verdienen het door haatzaaiend uitschot als jou te worden uitgemaakt voor 'geitenneukers' en wat al niet meer. De in Neederland wonende Turken hebben zelfs last van de terreur van Erdoğan, die het verzet tegen zijn regime ook hier wil smoren. Erdoğan wordt daarin zelfs bijgestaan door de Neederlandse staat: toen in oktober 2014 de gezinsgevangenis voor vluchtelingen op Kamp Zeist in gebruik werd genomen was de familie Karabulut als eerste slachtoffer van Teevens nieuwe deportatiebajes voor kinderen en hun gezin. De van oorsprong Turkse ouders van het gezin hadden de martelingen en de cellen van Erdoğans Turkije van wel heel dichtbij jarenlang meegemaakt maar kregen hier toch geen asiel. Turkije is een veilig land, weet u wel, en dit is dus wat Neederland doet met de oppositie van Erdoğan die hier asiel komt vragen. Maar goed, volgens Umar bestaat er niet zoiets als oppositie tegen Erdoğan, behalve jouw eigen heldhaftige kruistocht op internet, en zijn alle Turken 'Nederturken met NSB gedrag'. Ga je mond wassen, racist!

De grote bek die nu politiek wordt opgezet over Umars zelfverkozen 'lot' dat niets anders dan het haatzaaien weer eens dient, is hypocriet en nationalistisch, want slechts de 'eigen' persmuskieten genieten de bescherming van Neederland, niet de in Turkije of in Neederland in het nauw komende oppositie van onder andere academici, noch de Koerden, noch de vluchtelingen in Turkije. De burgers die oppositie voeren tegen al die haatzaaierij en fascistische terreur worden door vuilbekken als Umar op de grote hoop gegooid uit naam van de heilige vrijheid van meningsuiting. Tegen Ebru heb ik nog een laatste ding te zeggen: Ebru, veel succes met je status van racistische martelaar, want jij bent het middelpunt van het universum en jouw leven en veiligheid gaan boven dat van ieder ander, vluchtelingen incluis. Moge je huis instorten en dat van Erdoğan ook.

Oproep tegen de staat is opruiing

De dubbele standaarden van de Nederlandse justitie en de staatsmedia worden door dit bericht wel heel sterk geïllustreerd.

Indymedia meldt:
Afgelopen zondagavond is er in Den Haag iemand gearresteerd op verdenking van het plakken van de Anarchistische Muurkrant. Hem wordt nu opruiing tegen het gezag, het aanzetten tot geweld en het plakken van posters ten laste gelegd. Hij is in verzekering gesteld en het OM wil hem donderdag voorgeleiden bij de rechter commissaris om hem nog langer vast te kunnen houden.
Dit is de tekst waarom men in Nederland langer dan vijf dagen wordt vastgehouden:

Weg met de politie en de staat. Leve de opstand!

Over de opstand in de Schilderswijk

In de zomer van 2015 woedde er een opstand in de Haagse Schilderswijk. Een opstand tegen de dagelijkse onderdrukking en het racisme van de politie. Tegen de verstikkende realiteit van uitbuiting of werkloosheid. Een opstand van mensen die braken met de normaliteit van staatsrepressie: de rollen werden omgedraaid en de politie werd de straten uitgejaagd. De moord op Mitch Henriquez, de zoveelste racistische politiemoord, was de vonk die de opstand deed oplaaien. Laten wij niet vergeten, laten wij niet vergeven!

Door politici, de media, moskeeën en allerlei buurtclubjes werd de opstand weggezet als een ordinaire rel. Als een criminele daad waarvan de daders hard gestraft moesten worden. Maar geloof niet hen, de organisaties die van subsidie van de staat overleven, zij die hun eigen agenda willen voeren over de ruggen van de onderdrukten, zij die de onderdrukten uitverkopen om met de machthebbers om de tafel te kunnen zitten. Dat mensen in wijken als de Schilderswijk worden onderdrukt is wel duidelijk. Niet aangenomen vanwege je naam of uitgebuit voor een hongerloontje terwijl de bazen, grote bedrijven, politici en banken zich verrijken.

Het is de in de staat geïntegreerde racistische zondebokpolitiek die mensen van kleur de schuld geeft van armoede, huisvestingsproblemen en bezuinigingen, enkel om mensen tegen elkaar uit te spelen. Maar vluchtelingen, Marokkanen en Surinamers zijn niet de oorzaak van deze problemen. Het probleem zijn de politici en de staat die alleen de belangen behartigen van de bazen en grote bedrijven, en het is de moordende politie die dat alles, kosten wat het kost, beschermt.

De opstand in de zomer van 2015 was geen ordinaire rel. Het was een legitieme opstand tegen alles wat ons onderdrukt. Het was een opstand tegen de politie die ons op straat terroriseert. Tegen de controlewaanzin van cameratoezicht, ID controles en het zogenaamde 'zero-tolerance beleid' die we alleen in arme wijken zien. Het was een opstand van een gemeenschap die zich niet langer door politieke spelletjes laat verdelen. Jaren lang is er gepraat en gevraagd om verandering maar niemand wilde luisteren. Dan is de enige optie om keihard in opstand te komen. Voor onze waardigheid, voor ons bestaan.

Zij die in opstand kwamen en weigerden te buigen voor onderdrukking en repressie zijn de mensen die hun waardigheid niet zijn verloren. Het zijn juist die mensen die hoop bieden op een andere, een betere toekomst! Laat deze zomer een hete zomer worden!

Weg met de politie en de staat! Leve de opstand! Leve de anarchie!

25 april, 2016

Beelden van Portugal vóór 25 april

Portugal voor 25 april 1974 in, naar de aankondiging zegt, honderd foto's. De eerste serie beelden uit Alentejo komen nog overeenn wat ik heb kunnen zien na "25 april" ter plaatse. Gestrekte armen van het Legião Portuguesa, en dan later toch demonstraties, universiteitsbezettingen, verzet. Waar moed voor nodig was en, zoals het heet, klasseverraad. Alsnog mijn bewondering.



Een tijdlijn van de jaren zestig, ook aan de hand van foto's



Portugal vóór 25 april - beeld en geluid...

24 april, 2016

Odeontheater Parijs bezet

Een bezetting met grote symbolische waarde: het Odeontheater vanavond bezet door wegwerppersoneel en studenten in actie tegen de "hervorming" van het arbeidsrecht - de aanleiding tot de onrust culminerend in Nuit Debout. De oproerpolitie heeft het gebouw omsingeld.
Le Monde over de bezetting.

23 april, 2016

De nieuwe wereld op het plein


Voor de Nieuwe Wereld< Symfonie nr. 9 van Antonín Dvořák, vierde deel, gespeeld door losse sympathiserende muzikanten op de Place de la République woensdag 20 april 2016, Orchestre Debout, bijeengebracht via "sociale media".
Symphonie fantastique van Hector Berlioz door het Symfonieorkest van de Deense Radio
dir. Rafael Frühbeck de Burgos


Nou vooruit, de hele Symfonie nr. 9 door hetzelfde Deense omroeporkest, onder leiding van Joshua Weilerstein

21 april, 2016

Wanneer de Klassenstrijd begon

Wat mij verrast bij het lezen van wat best eens, in ieder geval voor lange tijd, de enige geschiedenis van het Nederlands trotskisme zal zijn is de observatie dat Ernest Mandel nogal wat revolutionair optimisme uitdroeg. Of het aan hem lag dat deze verwachting dat de grote kladderadatsj om de hoek lag ook door de afdeling van de Vierde in Nederland werd gekoesterd. Men nam toenemende strijdbaarheid van de arbeiders waar en die vroeg om een voorhoedepartij? Een voorhoedepartij, wat zeg ik? DE voorhoedepartij, potjandorie, en die werd gevormd door ongeveer de lui die ik had leren kennen in het onzinnige rondedansje van het Iers Solidariteits Komitee, 1972. Een handjevol studenten en een oude voorman.

Een van de vele kleine fouten die het boek ontsieren is bijvoorbeeld de datering van het blad Klassenstrijd. Dit zou pas in 1976 zoniet 1977 uitgegeven worden. Het was 1975. Ik kan dat uitstekend onthouden, omdat bij een demonstratie in verband met de Nieuwmarktontruiming dit blad gecolporteerd werd, op het Rokin in ieder geval. Onvergetelijk hoe Louis van het Steuncomité niets anders hoefde te doen dan de uitspraak "Klassenstrijd" van die roepende colporteur in mijn oor na te doen. Ik moet nog steeds schateren bij de gedachte. Dat wordt nooit iets met die lui, kon je toen concluderen, laat staan nu.
Ach, Louis is al decennia lang niet meer. Bij die gedachte bevriest mijn lach weer. Enfin, in 1975 begon de verschijning van (zuinig bekakt mondje) Klassenstrijd, niet later.

20 april, 2016

Kinderen in Australische concentratiekampen psychisch kapotgemaakt

"Cohorten" - enfin, de helft van uit de vluchtelingenconcentratiekampen op Manus of Nauru naar Australië overgebrachte kinderen van vluchtelingen lijdt aan geestelijke ziekte(n). Een niet onverwacht resultaat waar het regime in Canberra dan wel weer trots op zal zijn: afschrikking.
The Guardian meldt het met meer.