22 april, 2017

Een persoonlijk verhaal over trouw voor de goede verstaander/-ster

Het is 36 jaar geleden. Zesendertig. Dat is veel.
Maar de kermis op de Dam roept het weer wakker. En nog iets, vandaag, in de tijdlijn waar ik in de eerste plaats mijn nieuws oppik.

Bedriegen kan ik het niet noemen. Ontrouw was het wel. Of vreemdgaan. Maar plotseling waren haar feministische redeneringen afgelast. "We zij niet getrouwd, dus ik ga niet vreemd". En de "beste vriendin" met wie zij een scriptie over Moederschap als Ideologie ging schrijven sloeg met de vuist op tafel: zij er uit of ik er uit. Dat werd dus: ik.
Ik deed vervolgens hetzelfde, geen projecten verder in het vooruitzicht, behalve misschien - ooit? - trouwen en verder samen door het leven. Zij accepteerde het "hij er uit of ik er uit" niet. Zei mij niet kwijt te willen. Maar hij "was er ook".

Ik bleef trouw tot het punt dat het brak, vrouwen leken door te hebben dat ik op de rand van vrij was. Ik werd versierd door een studiegenote, door een collega van kantoor. Ik vertelde het eerlijk. "Houd je dan echt van die vrouwen?" vroeg zij ontdaan. "Nee, jij telt alleen". Ik meende het ook helemaal. Wat een ongerustheid, die leek mogelijk herstel te beloven.
En toen belandde ik in bed met haar voorgangster. Wat ik weer trouwhartig meldde in een brief. Toen belde zij op om te zeggen dat het uit was, een beslissing die mij ontzegd was geweest.

De tijd van het jaar, kille voorjaarsdagen, de kermis die mij aan een surrealistisch uitgaan-met-vervolg herinnert, en alle gedachten over wat trouw en solidariteit met elkaar (want dat houdt een relatie ook in) met zich meebrengen, en de dingen die ik lees op twitter.

Trouw en solidariteit zijn ondeelbaar. "Vreemdgaan" en trouw zijn sluiten elkaar nog niet uit, het is menselijk, al te menselijk. Maar er zijn grenzen.


Enfin, ik heb meer dan eens naar ik meen laten weten dat dit lied een autobiografische snaar raakt. Dit was dan eens de context. Ik had hem ook wel voor mij kunnen houden, maar het lucht ook wel op het eens op te schrijven voor de Schare.

21 april, 2017

Verering op/van bergen

Ter sprake in een uitzending van Springwatch, eigenlijk geheel gewijd aan bloeiende Japanse kers, in Japan: Shugendô - verering van bergen of een specifieke berg (in het kader van de uitzending: een berg met veel kersebomen.
Ik had er nooit van gehoord, altijd mooi om te vernemen van zich op de natuur oriënterende geloven of godsdiensten.

Documentatie.

Trailers van twee documentaires over Shugendô:



17 april, 2017

GroenLinks als kwartiermaker voor de fascisten – J’accuse

Het is Pasen, internationaal genoeg te melden, op het binnenlandse front is het rustig. Afgezien van acties her en der en de inmiddels gebruikelijke fascistische oprispingen op straat, maar zoals steeds, vooral in de media.

Die rust, wat belooft die? Over de formatie, die volgens de formules waarmee ik in Nederland ben opgegroeid nog een informatie moet heten, horen we niets. Dat voorspelt weinig goeds. Het imagobouwen van de Jessias gaat nog wel op een laag pitje door. En dat past in het beeld.
Hoor eens even, GroenLinksers met name. Ik heb nooit veel opgehad met jullie politieke richting, al was het maar omdat het geheel volgens mij een marketingtrucje is – voorkomen dat een echt linkse formatie en een echt groene opkomt, alleen al door de merknaam. Toch is de SP er doorgekomen, en de Partij voor de Dieren. Op de linkerflank is nog steeds een gapend gat, tenzij de PvdD ook daarin kan voorzien. Daar werkt deze muisstille “informatie” wel aan mee.

Het is ruim een maand na de verkiezingen, die 22 zetels hebben opgeleverd voor fascisten, die De Media (en jullie?!) zo graag populisten of godbetert nationalisten noemen. Welnu, ga vooral door met een formatie die duidelijk maakt dat jullie voor Het Eerlijke Verhaal gaan tekenen de komende jaren. Zodat men ter uiterste rechterzijde fijn kan zeggen dat de ultralinkse regering met Halsema en wie weet nog wie in het kabinet uitverkoop houdt van “ons land”. Want zo zal het gaan, als deze formatie doorzet.

Kan het jullie schelen? Ik vraag het me af. Kap ermee of geef toe dat ik gelijk heb: het geval dat nu in de maak lijkt is pure reclame voor rattenvangers als Wilders en Baudet.
Hier houd ik het nu bij.

16 april, 2017

De wet van de heiligheid


Christus Resurgens, Anúna

"Niemand kan twee heren dienen,
God en de Mammon."
"Wees volmaakt
zoals uw Hemelse Vader
volmaakt is".
"Als u volmaakt wilt zijn
verkoop dan alles wt u heeft
geef het aan de armen
en volg Mij."
- Het Nieuwe Testament.
"Dit zijn harde woorden",
zegt Robert Louis Stevenson.
"Maar de harde woorden
van een boek
zijn de enige reden
waarom het boek geschreven is."

In zijn encycliek over
Franciscus van Sales
zegt de Heilige Vader:
"We kunnen het geloof
niet aanvaarden dat dit gebod
van Christus alleen
een selecte en bevoorrechte groep betreft,
en dat alle anderen
kunnen denken dat zij Hem behagen
als zij een lagere graad van
heiligheid hebben bereikt.
Juist het tegendeel is waar,
zoals uit de algemene strekking
van Zijn woorden blijkt.
De wet van de heiligheid
omvat alle mensen
en laat geen
uitzondering toe."

Er is wrijving
tussen de rijken
die graag rijker
willen worden
en de armen
die niet armer willen worden.
De rijken,
die rijker willen worden
wenden zich tot de Kerk
om hen te behoeden
voor de armen die
niet armer willen worden.

Maar de Kerk
kan de rijken alleen zeggen
als zij rijker willen worden:
"Wee u rijken,
die rijker willen worden
als u niet de armen helpt
die niet armer willen worden."

- Peter Maurin

15 april, 2017

Is sterven het mysterie?


Had ik kunnen weten aan de hand van het volgende filmpje, maar het is mij toch enigszins ontgaan: het origineel van Hit'em up style!, Blu Cantrell


Carolina Chocolate Drops. De zangeres van de groep heet Rhiannon Giddens, en op haar enkele naam staat dit betoverende nummer:


Spanish Mary, tekst: Bob Dylan

Mazzeltov zou het worden - herinneringen aan mijn drieëntwintigste levensjaar

En laat ik het vantevoren even zeggen: als je in je drieëntwintigste levensjaar bent, ben je 22. Voor velen is dat moeilijk te begrijpen.
Van het geld dat ik traditioneel van mijn oma kreeg voor mijn verjaardag kocht ik de fotografische herdruk van Anton Pannekoek, De arbeidersraden. De karakteristieke geur van dit nieuwe oude boek.
En de inhoud, die ik geheel geabsorbeerd heb, tot mijn eigen denken heb gemaakt voorzover mogelijk. Een ander boek dat ik dat jaar van zijn hand gelezen heb, Anthropogenese, heeft heel lang mijn idee over de Wording van de Mens bepaald, en ik ben nog steeds niet van plan er afstand van te nemen. Andere omwoelende teksten, op voorspraak van Jan Romein, wiens geest nog rondwaarde in de subfaculteit: Ursprungsgeschichte des Bewusstseins van Erich Neumann en The source of civilization van Gerald Heard. Romein was er zelf niet meer om uit te leggen waarom deze boeken belangrijk waren voor het ontstaan van historische interesse. De docent die geacht werd mijn kandidaatsscriptie te begeleiden zag het ook niet helemaal. En hoe belangrijk de boeken ook voor mij waren, die vraag kan ik nog steeds niet beantwoorden.

Via scholingsavonden kwam ik terecht bij het anarchistische genootschap in Amsterdam van die dagen. Het bracht allerlei actie met zich mee, veel op het vlak van internationale solidariteit. We namen het initiatief tot actie rond het koper van Chili, dat niet gelost kon worden in Europese havens omdat de kopermijnen genationaliseerd waren onder de Volksfrontregering van Allende (die nationalisatie viel nogal mee, ze is zelfs nog gehandhaafd onder neoliberale putschist en dictator Pinochet).
En als vertegenwoordiger namens "de anarchisten" in de Ierse solidariteitsactie maakte ik kennis met het fenomeen "trotskisten". Ik heb daar elders over geschreven en ga er hier dus maar niet op in verder. Wel apart vermeldenswaardig was het typoscript van het Sunday Times Insight Team over Bloody Sunday, dat mij werd opgestuurd. De envelop was zichtbaar opengemaakt aan een kant: een signaal van De Dienst dat ze het opgemerkt hadden (er zijn subtielere manieren om je post te lezen dus ik neem aan dat er een bedoeling achter zat).
Het artikel was geweigerd door de Sunday Times, ik heb het vertaald, zo goed en zo kwaad als ik kon, en we hebben het uitgegeven. Iemand van het Nederlands Instituut voor Vredesvraagstukken wilde het origineel zien, hij was ontevreden over mijn vertaling.
Geloof het of niet, in die dagen lag het maken van een kopie nog niet voor de hand als bewaarhandeling.
Ik heb het opgestuurd en het is nooit aangekomen. Rara, hoe kon dit...
En het allerraarste was natuurlijk dat de tekst vertaald en al in de speciale boekhandel lag, en werd gecolporteerd. Dus wat de betekenis van de verdwijntruc was mag u bedenken. Ik denk dat dit dan ook mijn Persoonlijke Bijdrage aan mijn Beroemdheid bij de Staat geweest is - ook al waren de redactionele bijdragen aan het Ierland Bulletin anoniem.
Dit blad werd nog in ditzelfde mijner levensjaren omgezet in Repressie Revue - bulletin van onderdrukking en revolutionair verzet in Europa. Daar heb ik het nog wel eens over. Of niet.

Wat het jaar zeer gekleurd heeft voor mij was het programma Cloud Nine op Radio North Sea International, zondagavond negen uur. Drie uur lang - later helaas maar twee - opgaan in "soul and R&B presented in a way you never heard before" - al was het aan het verwateren toen de hoofdpresentator Paul May verdwenen was. Met de Four Tops schallend in mijn geestesoor door het Vondelpark fietsen en verwijlen bij ongrijpbare liefde. Van dat front viel verder niets te melden, dank u.
Van het fenomeen "Northern Soul" waar het programma mee samenhing zou ik pas veel later horen.



I was so much older then, I am younger than that now. Mijn betrokkenheid bij de studie smolt weg vanwege het voorbereiden van de Grote Kladderadatsj waar ik aan werkte. Verdomd, ik geloofde er in. Hoe ik het mij moest voorstellen was niet geheel duidelijk, maar het eindresultaat werd gepresenteerd door Piet Reckman: iedere traan zal gedroogd worden, mazzeltov zal het wezen.
En zo is het maar net. Ik weet ook niet wat dit stukje er aan bijdraagt verder, al weet ik wel waarom ik het geschreven heb. Ik dank u voor uw aandacht.

14 april, 2017

Sporen van Doggerland

illustratie: Max Naylor
Zo vaak staat er niet iets interessants in/op Nederlandse kranten, dit is dan een uitzondering: over vondsten uit het door de Noordzee verzwolgen land. Het brengt mij weer het handje in herinnering dat ik ruim een halve eeuw geleden op het strand gevonden heb.

Halfverkoolde takken of boomstronken, ze spoelen aan en wie staat er bij stil dat ze van een bosbrand in Doggerland getuigen.

13 april, 2017

En wie is de vader van de Moeder Aller Bommen?

En op Witte Donderdag, de kameraden als vanouds naderen hun bestemming in Nevada, besloot het regime van de VS de zwaarste niet-nucleaire bom die ooit beschikbaar is geweest te gooien op een "doel" in Afghanistan. Massive Ordnance Air Blast, wat het acroniem MOAB oplevert, dat dan weer wordt gelezen als Mother of All Bombs. Want het vernietigen van levens moet altijd in verband gebracht worden met baren of verwekken. Meer valt er wat mij betreft nu niet te zeggen.

12 april, 2017

De gewenste asfaltering van Achlum

Kijk op de site gewijd aan Achlum en je weet meteen: hier moet een parkeerplaats komen! (Ik ken de naam van de plaats eigenlijk ook alleen maar doordat Lief korte tijd een huisgenote uit dit dorp gehad heeft). Hier een blik op de plaats waar geparkeerd moet gaan worden, waarvoor een middeleeuws gebouw moet worden gesloopt. Eenvoudigweg omdat het kan in Nederland.

De gelegenheid om kennis te maken met de Actuele Moderne Devotie, die er een ingezonden stuk over stuurt.
De Actuele Moderne Devotie heet online Postmoderne Devotie en besteedt niet al te actuele aandacht aan de sporen van de Moderne Devotie in het gebied dat ik nauwelijks ken, ook al liggen er om het eens lekker belegen uit te drukken roots van mij.
In Overijssel regent het nooit zo te zien...

11 april, 2017

Twee jaar geleden: het Maagdenhuis opgegeven


De Maagdenhuisbezetting van 2015 had sterke trekken van prefiguratieve politiek. De bezetting - die meer het karakter had van een open huis - was in de eerste plaats een demonstratie: tegen het zogeheten rendementsdenken, een term die in deze vorm de internationale pers haalde. De ideologische tegeninzet van lui die zich ooit voor progressief uitgaven, zoals Jean Tillie en Stephan Sanders, sprak op dat punt boekdelen.

Later dat jaar is de studiebeurs afgeschaft en de verplichting tot schuld wettelijk vastgelegd (voor wie geen rijke of goedgeefse ouders heeft). Studie is hiermee officieel "investeren in jezelf als toekomstig loontrekker" geworden - het gehele idee van de academie opgegeven. Een keerpunt.
De tijd van bevrijding blijft, 25 februari - 11 april 2015, en hoe die periode bij degenen die het hebben doorleefd doorwerkt.



Het lied van die avond nog maar eens: