24 november, 2014

Anarchisme en dekolonisering


Als we het over dekolonisatie en anarchisme hebben zijn er verschillende niveaus waarop dit besproken kan worden (met daarbij dan weer de tussenlagen).
Het eerste: welke rol hebben anarchisten gespeeld bij het bestrijden van kolonialisme? En bij deze vraag wordt als vanzelfsprekend "westers" anarchisme geïmpliceerd.
Ik vrees dat het dossier niet groot is. Van Nederland ken ik de sympathie die Kartini opriep maar was dit een uiting van antikolonialisme? Het enige dat ik verder kan zeggen is dat een christen-anarchist als Louis Bähler tegen zending was, omdat zending een begeleidend verschijnsel van het kolonialisme was. Voor een dominee zoals vaker een opmerkelijk standpunt.
Hans Paasche, de man achter Lukanga Mukara, blijft een eenzame gestalte. Moge ik nog even wijzen op mijn naspeuringen bij De Vrije over Nieuw-Guinea.

In de enige periode waarin anarchisten een politiek doorslaggevende rol konden spelen hebben zij het nogal laten afweten. Er was geen sprake van een eis tot onmiddellijke onafhankelijkheid van de Spaanse koloniën. De afwikkeling van het schamele restant van dit voormalig wereldrijk is trouwens nog steeds niet rond. Dat anarchisten zich nu inzetten voor de Westelijke Sahara is toch nogal mosterd na de maaltijd.

Waarmee we bij het tweede niveau zijn, waarvan ik niet weet of het een rol speelde bij de Spaanse veronachtzaming van de koloniën (ik vrees dat het toch om achteloosheid ging): is het niet onanarchistisch om zich te scharen achter antikoloniale strijd? Immers, onafhankelijkheidsstrijders streven een nieuwe staat na in het algemeen. Eerlijk gezegd heb ik (en niet alleen ik natuurlijk) die vraag zelfs maar niet gesteld als het ging om antikoloniale of anti-imperialistische inzet ging de afgelopen decennia. Wie antikolonialisme afwijst op grond van anti-etatisme keurt door afzijdigheid het kolonialisme goed. Zuiverheid van beginselen leidt tot gebrek aan inzet die vanzelf op instemming met het bestaande neerkomt. Dus actie ten gunste van de Unidad Popular in Chili, Oost-Timor, Anarchisten Tegen De Muur en ga maar door. Ik verklaar mijzelf zonder probleem (ook) schuldig.

Het derde niveau: wat voor rol spelen anarchisten in de gekoloniseerde wereld zelf in de strijd tegen het kolonialisme met de bijbehorende vraag naar wat te doen als er een staat uit deze strijd voortkomt? Ik ga even van de twee Grootste Namen uit de Indiase dekolonisatiegeschiedenis uit, Gandhi en Tagore, beiden anti-etatistisch en vallend binnen het paradigma van het anarchisme, zoals ook Maia Ramnath erkent. Men kan slechts streven, de uitkomst heeft men niet in de hand. (Jay Griffiths schrijft over haar bezoek aan de school die Tagore gesticht heeft: zware bewaking en hekken inmiddels, want de Nobelprijs van de meester is gestolen. Haar reactie: kan die dan een tweede keer gestolen worden? Dit niet geheel terzijde).
Wat Afrika betreft hebben we het boek van mede de onlangs overleden Sam Mbah, African anarchism, hier mijn bespreking.
Ik zie dat ik hier verder niet ben ingegaan op Benedict Anderson's Under three flags, wellicht omdat Willy Verhoysen mij voor was bij De AS - zie aldaar.

Even afgezien van de foute aanduiding "niet-westers" klinkt in deze kwalificatie het neerbuigende tweedehandskolonialisme al door. Dus mooi dat Maia Ramnath onder de titel Decolonizing anarchism strevers van anarchistische snit vanuit (hoofdzakelijk) India belicht. Vermakelijk en leerzaam, maar ook weer niet verrassend, hoe een vluchteling-activist twee witte individualistische totaalweigeraars van het kapitalisme mag mainteneren van een schamel baantje, in Californië. Ik kan nu wel zeggen dat en hoe ik het boek met genoegen heb gelezen, er voorbeelden uit noemen, maar u kunt het zelf en dan zonder dat er veel dode bomen aan te pas komen hier tot u nemen. Aanbevolen.
Neen, de schrijfster kan de bovenvermelde valkuilen en vragen niet oplossen. Het streven is alles, de horizon het doel.

23 november, 2014

Herfstbeeld 2014 - 8

Een van de meestbezochte posten op deze site is deze kleine notitie over de steeneik. Deze staat nu op de Nieuwe Oosterbegraafplaats in Amsterdam nog jong te zijn. Het grind op het pad noodt ook verder tot het zingen van Grândola vila morena

Paddestoelen tijdens de jaarlijkse verjaarsvisite bij mijn moeder. Haar afwezigheid bovengronds begint te wennen.

De viering van het honderdste verwoeste Sorbische dorp


Discriminatie en racistisch geweld zijn zeer ernstig, maar blijkbaar ook weer niet zo nieuw als de berichtgeving over neonazi's die het op Sorben voorzien hebben zou doen vermoeden.
Wat heet geweld?

Het Zweedse energiemonopolie Vattenfall is bezig Lausitz, de streek waar de Sorben wonen, weg te graven voor bruinkoolwinning. Ook dit is niet nieuw, in de ehemalige DDR werd er ook lustig aan openluchtmijnbouw op bruinkool gedaan. Op zeker ogenblik in de jaren negentig kon het "feest" van honderd weggegraven Sorbische dorpen gevierd worden. Sinds 1996 wordt jaarlijks een dag gewijd aan een weggegraven middeleeuwse vestiging.
Op bijgevoegd kaartje de plannen voor het verdere weggraven. Dit is dan de "werkgelegenheid" in de streek. De Grüne Liga heeft er een site aan gewijd.

In het kader van de bevordering van marktwerking en de bijbehorende verhoging van service voor de klant en de prijsverlaging uiteraard - efficiëntie is het Geheime Doel van de Markt - heeft Vattenfall ook het Nederlandse Nuon in handen. Het verschil met de DDR in Lausitz nu is dat de almachtige staat niet meer hapt en grijpt in Lausitz. Zoals ook gemeente of provincie geen bureaucratische greep meer hebben op de Nederlandse energievoorziening.
Vattenfall is immers een ZWEEDS staatsbedrijf.

22 november, 2014

Wie een roos plukt


Don't you miss me a little bit baby


He who picks a rose


Beauty is only skindeep. Het origineel (wist ik tot zojuist ook niet...)


Lucky lucky me - All for you maar dan vocaal. Marvin Gaye heeft ook wat versies gemaakt en het is mij niet helemaal duidelijk van wie het origineel dan is. Maar behalve met What becomes of the broken hearted is Jimmy Ruffin niet fortuinlijk geweest met zijn repertoire waarmee anderen nog wel eens de hitversie hadden.
Dat ene bekendste nummer is in de herfst van 1966 al doodgedraaid op Caroline en toen moest het nog eens terugkomen in 1974. Die laat ik maar na nu. In plaats daarvan dit nummer voor de mijnstakers in Groot-Brittannië, met onder anderen ook D.C. Lee en Paul Weller onder de naam Council Collective: Soul deep

Sinterklaas: racisme en deportatie van kinderen “diep diep triest”


- door Joke Kaviaar -

Bestaat Sinterklaas? We kunnen ook vragen: bestaat er redelijkheid? Of: bestaat er vrijheid van meningsuiting? Wat in elk geval wèl bestaat is racisme. En ook: hypocriete politici. Laat ik beginnen bij de gebeurtenissen van vorige week zaterdag en dan vertellen wat Sinterklaas van dit alles vindt.

Ik was in Gouda, bij Kick Out Zwarte Piet. Voorzien van t-shirt “Zwarte Piet niet”. Om daar te komen moest je wel even doen alsof je gezellig naar de intocht van Sint en Piet kwam en je t-shirt verbergen. Onderweg naar de markt pakte ik een programmaboekje aan. De regels voor het feest waren erin op rijm gezet, zoals:
“Op dit feest respecteren we elkaar, daarom geen discriminatie, agressie of onaardig gebaar”.


Er waren al mensen opgepakt onderweg. Zou iedereen het halen? En dan? Hoe lang wacht je tot je laat zien waarom je daar bent? De politie hijgt in je nek. Er lopen neo-nazi's rond. Wat is er gebeurd met de vrijheid van meningsuiting?
Respect. De burgemeester van Gouda had het niet over voor het protest. Zijn dienders kozen zelfs als eerste zwarte mensen uit om te arresteren. 'Geen discriminatie'? Vooral als je zwart bent, staat de Nederlandse variant van de good old boys KKK geïnfiltreerde politie klaar om je de mond te snoeren, en desnoods met geweld af te voeren. Ja, dat rijmt, goede Sint.

Steeds massaler werden de arrestaties. Dit is Neederland. Land van tradities hooghouden ten koste van menselijkheid. Traditie is wel het grootste non-argument voor racisme dat je kunt bedenken. Dan zouden ze in Amerika nog steeds strange fruit aan de bomen hangen.

Gisterenavond stonden we allemaal weer buiten. Wij wel. Maar hoe gaat het intussen met het Turkse gezin Karabulut, opgesloten in Kamp Zeist? Heeft de advocaat nog de spoedprocedure tegen de deportatie naar Turkije gewonnen? Hoe is het met vader Ali die in dorststaking is? Kunnen we nog iets doen? Nee. De kinderen zijn met hun ouders gedeporteerd op een dag dat het voor 'alle' kinderen een feestdag zou zijn.
In het nieuws is intussen te lezen dat burgemeester Schoenmaker van Gouda “teleurgesteld” is, en dat 'onze' premier Rutte het “diep, diep triest” zegt te vinden wat er is gebeurd in Gouda, namelijk dat extreem-rechts tuig aggressief werd tegen een stil en vreedzaam protest, dat de politie het nodig vond mensen met veel machtsvertoon en geweld te arresteren, dat het feest voor kinderen door voornoemd verstoren van een vreedzaam protest vervolgens ook is verstoord.

O nee, dat was niet de reden voor de teleurstelling. De reden is het feit dat er een vreedzaam protest was. “Diep diep triest. Je gaat toch niet een kinderfeest zo verstoren.” aldus Rutte, die eerder al het racisme waardoor zwarte kinderen worden getroffen afdeed met de opmerking “Zwarte Piet is nu eenmaal zwart”.
Arme kinderen. Arme arme Neederlandse witte kinderen. Het is “diep diep triest” voor ze. Nee, niet “diep diep triest” voor de kinderen van de familie Karabulut die namens Rutte, ofwel het hele Neederlandse volk, vandaag gedeporteerd zijn naar Turkije waar hun ouders de martelkamers wacht. Nee, niet dát is triest, en niet dát is de moeite waard om voor de camera's iets over te zeggen.

Ik heb even gebeld met Sinterklaas om te vragen wat híj er nou van vindt. Hij verzekerde me dat voortaan alle Pieten wit zullen zijn, net als verreweg de meeste kinderen die verkleed als 'Piet' rondliepen in Gouda gisteren. Dat signaal wil hij graag afgeven. Dat het uit moet zijn met racistische beeldvorming en met het bevoordelen van witte mensen ten koste van zwarte mensen. In de regels van Gouda stond niet voor niets “Op dit feest respecteren we elkaar, daarom geen discriminatie, agressie of onaardig gebaar”.

De Sint wil benadrukken dat hij het “diep diep triest” vindt wat de Neederlandse regering doet, dat kinderen zoveel leed wordt berokkend en dat Rutte getuigt van enorme hypocrisie. “Deportatie naar martelkamers is een daad van agressie, is discriminatie van vluchtelingen, én dus op zijn zachtst gezegd een onaardig gebaar,” benadrukte de Sint, “als iemand de roe verdient, dan zijn het wel Mark Rutte en Fred Teeven”. Maar ja, wie luistert er nu naar Sinterklaas?

21 november, 2014

Moordland Mexico op de drempel van - wat precies?

Mexico Moordstad was mijn kennismaking met internationalistisch protest op en vanuit de universiteit - het was ook een vuurdoop - achteraf hoor ik dat huidig collega-redacteur van De AS Boudewijn Chorus actief was bij het organiseren van de acties rond de Olympische Spelen in de moordstad.
Kleine wereld, kleine verandering?

Misschien, hopelijk, laten degenen die nu de straat opgaan zich niet ontmoedigen of grote angst inboezemen. ROAR biedt een overzicht, daarbij mede gebruikmakend van een nieuwsbron die ik niet zomaar vertrouw maar het zij zo.
En wat heet betrouwbaar nieuws? Geweld en instorting van wet en orde in een land waar de afgelopen jaren HONDERDDUIZEND mensen zijn vermoord in Nacht-und-Nebelachtige optredens, maakt de Guardian zich dan druk om demonstraties?

20 november, 2014

Kven, een bijna-vergeten volk uit de Noorse poolstreek

Op zoek naar nadere op papier vastgelegde verhalen over de Sorben kwam ik nu juist een nog veel vergetener volk tegen, waar ik tot vlak voor het ogenblik van schrijven nog niet van gehoord had: de Kven. Een Oeralisch/Fins-sprekende groep van ongeveer vijf- tot vijftienduizend mensen wier bestaan als zodanig is erkend in 1996 en wier taal sinds 2005 wordt onderwezen in Noorwegen. Het feit dat er geen precieze aantallen gegeven kunnen worden verbaast mij, maar het is niet aan mij hier conclusies aan te verbinden.
Zij worden met anderen genoemd in deze documentatie van de Minority Rights Group.

Ethnologue vertelt dat de Kven "Laestadian" christenen zijn. Ook hier moet ik mijn onwetendheid bekennen: ook hiervan, een tak van de Lutherse Kerk, heb ik tot nu toe niet gehoord. De Evangelisch Lutherse Gemeente Stadskanaal is naar verluidt Laestadisch. Meer over een kerkrichting die zich Laestadisch noemt hier in het Engels.

Deze video staat in ieder geval niet nostalgisch buiten de tijd van nu, verder zal ik wel geloven dat de zangeressen in het Kven zingen aangezien mij alle onderscheidingsvermogen ten aanzien van de Fins-Oegrische talen ontbreekt,

19 november, 2014

Protest tegen massamoord heet vandalisme

Kweekschool, zo zou de school geheten hebben toen Nederland nog geen Kwaliteitsonderwijs had waar onderwijzers (pardon, leraren) niet meer hoefden te weten dan hun leerlingen. De Escuela Normal Rural Raúl Isidro Burgos in Ayotzinapa, Guerrero, México, dient uitdrukkelijk als onderwijsinstelling voor de armen, de bouw is gedaan uit een fonds hiervoor bestemd.

Drieënveertig studenten aan deze school zijn ontvoerd en vermoord in september jongstleden, door een drugsbende, naar nu verluidt in opdracht van de burgemeester. Het bericht van de ontvoering en moord is op zich al zo ongelooflijk. Waarschijnlijk zijn de lijken inmiddels gevonden. Maar de opinie-industrie vertelt ons al dat de onderhavige school sociale protesten aanmoedigt. Waarom schrijft zo'n krant die alle nieuws dat gedrukt kan worden biedt dit? Simpelweg omdat de moord er waarschijnlijk plotseling wat minder erg door wordt. De president van de ineenstortende narcostaat weet inmiddels al zeker dat de woede op straat over de moorden eigenlijk tegen hem gericht is. Alsof de woede dan minder gerechtvaardigd zou zijn.

En het vertoog in De Media gaat al snel over vandalisme in plaats van moordpartij op last van de overheid. Brandende barricaden in de federale hoofdstad, blokkades van toeristencentra in Acapulco en Cancún, Zapatistas die troost bieden aan de ouders van de vermoorde studenten. Op zich heel opmerkelijk dat in de voortuin van de VS, die zich werkelijk met de heel wereld bemoeien behalve misschien inmiddels met die voortuin, de staat ineenstort en het oproer kraait. Volkomen terecht, dat laatste. Waar het naar toe gaat?

Twee maanden later - Het mocht wat meer zijn - Zeldzame vogel komt langs - Portfolio 23

Zeldzame vogel komt langs

In de Amsterdamse Javastraat, waar ik ben opgegroeid, heb ik mij nooit bewust domweg gelukkig gevoeld. Mooi is de tijd der jeugd, zij komt niet meer, wordt al zeker een eeuw gezongen, maar dan in het Duits, maar het valt altijd tegen. Of kun je dat zeggen over je jeugd, meet je die af aan iets wat je je hebt voorgesteld?

Lopen of fietsen naar de rand van de stad, de slootjes bij Jodenmanussie, de verboden plaats met zijn grafstenen - de bootsmannetjes en al het andere watergedierte dat je in een aquarium stopte.
Nou ja, die ene keer thuis, het moet een stille zondagmiddag geweest zijn. Er vloog een kwak over.

Een kwakje. En hiermee verbind ik tissue met mosterd.

Het mocht wat meer zijn

Er was een tijd waarin ik - georganiseerd in een groep - mensen bezocht die gevangen worden gehouden omdat zij vreemdelingen zijn. Het was op woensdagavond, ik moest rechtstreeks van mijn werk naar het opsluitcentrum, fijntjes "grenshospitium" genoemd. Ironischerwijze had ik vaak snoep bij mij voor bij de koffie voor de opgeslotenen.

Het was dus meestal laat als ik dan zelf aan eten toekwam, te halen bij de snackbar, inmiddels gedreven door Kopten, zoals veel snackbars in Amsterdam. Het viel mij op dat de frietenbakker in het volle zakje met een knipoog altijd wat extra's deed. "Zou hij weten waar ik vandaan kom nu?" dacht ik wel eens.

Vreemd, laakbaar, idee. Waar ik het wel aan te danken had weet ik niet.

Twee maanden later

Nieuwe computer, nieuw gehannes met alle inlogcodes die ik niet zomaar meer uit mijn hoofd ken en die comfortabel voorgeprogrammeerd waren in de bak die nu terzijde gesteld is omdat hij zo traaaaaaag werd met het Net.
Ik log in bij 120W, die Lezing in het Land in Heesch was toch op een mooie lentedag? Ja, maar ook alweer twee maanden geleden. Ik zie dat ik weer een triootje kan plukken voor het Portfolio op mijn eigen weblog. En dat mijn laatste stukje hier Het huwelijk van mijn zuster heette.

Het wordt een dezer dagen ontbonden, en daar had ik begin maart geen vermoeden van. De euthanasieverklaring is opgesteld en we wikken nu over het laatste bezoek. Surrealistisch het leven.

18 november, 2014

Militairen lijken terug te treden in Burkina Faso

Het voorlopige eindpunt van de omwenteling in Burkina Faso is de aanstelling van voormalig minister van buitenlandse zaken en ambassadeur bij de VN, Michel Kafando, tot overgangspresident. Hieruit kunnen wij afleiden dat de militairen niet de bedoeling hebben gehad de macht te behouden, de grondwet is weer hersteld. Omdat deze interim-president niet ver af staat van het regime van Compaoré wordt hij met argwaan bekeken.
Binnen een jaar moeten er verkiezingen gehouden worden.