25 november, 2014

“Toen het zes uur was, we lagen te slapen, toen kwam de politie ons halen.”

- door Joke Kaviaar -


Onderstaande is mijn verslag van wat ik heb gezien en gehoord tijdens de actie op de muur van Kamp Zeist op zaterdag 22 november 2014. Het is wat vluchtelingen me vertelden en lieten zien. Twee gezinnen uit Afghanistan zaten er op dat moment. Van de actie zijn ook livestream beelden. Deze worden nog gemonteerd. Dit zijn de beelden:
Eerste deel /
Tweede deel


Zaterdagmorgen 22 november 2014: We zijn op de muur geklommen van Kamp Zeist, ook wel bekend als Detentiecentrum Soesterberg. Doel: contact met opgesloten vluchtelingen. Aanleiding: de ingebruikname van wat Fred Teeven noemt de ‘Gesloten Gezins Voorziening’.
Binnen de muur waarop we zitten, zien we de gezinsgevangenis meteen: hij bevindt zich naast ons aan de binnenkant van de muur, herkenbaar door de beelden van het ministerie zelf, waarin deze gezinsgevangenis wordt aangeprezen als ‘kindvriendelijk’ en ‘humaan’.

De gevangenis bevindt zich in de noordoosthoek van het ommuurde deel van Kamp Zeist. Wat we zien en horen is, zoals we verwacht hadden, allesbehalve humaan en kindvriendelijk. Zes houten gebouwtjes, een soort van huisjes met plat dak, en twee gele gebouwen. Het ene gele gebouw (het laagste op de beelden) blijkt het gebouw voor ex-AMA’s (Alleenstaande Minderjarige Asielzoekers, die zijn afgewezen en het land uit moeten) te zijn, het andere is het gebouw waar de bewaking in zit. In het midden: een klein kunststof grasveldje en twee speeltoestellen. De hele gevangenis is neergezet op betonnen platen en omheind met een penitentiair hekwerk. Zes meter hoog, met dwars daarbovenop stroomdraden. Gele bordjes waarschuwen voor die stroom. Camera’s op het hek registreren wat er op het overzichtelijke kale terrein gebeurt.

Terwijl we het terrein bekijken, zien we in een huisje een gordijn verschuiven. We zwaaien. Van bewaking nog geen reactie te zien. In de drie uren die hierop volgen, maken we contact met twee families uit Afghanistan. Beiden zijn Sikhs, zo menen we op te maken. Gevlucht vanwege de Taliban. Het ene gezin bestaat feitelijk uit twee broers, waarvan de een met vrouw en twee kinderen. Van het andere gezin zien we een man en een vrouw en ook twee kinderen. De man daarvan lijkt duidelijk in de war en gebaart dat hij heel veel pillen slikt. Die krijgt hij om rustig te blijven. Hij laat zich af en toe vertalen. Zijn vrouw zegt niets. Als we haar zien, huilt ze. Haar dochter van 12 vertelt dat ze vier jaar in Nederland is en op de middelbare school zat toen vorige week om 6 uur ’s morgens de politie kwam en ze meenam naar deze gevangenis. Zomaar ineens uit het leven gerukt en opgesloten.

“Toen het zes uur was, we lagen te slapen, toen kwam de politie ons halen.” De klasgenootjes weten van niets. Ze woonden in Gilze. Ze zat in Tilburg op de middelbare school, in de eerste klas.
Nu moet ze terug naar Afghanistan, een land dat ze in haar heel vroege jeugd nog wel gezien zal hebben. Nederlands spreekt ze accentloos. Haar broertje zat ook nog op school. Hij vertelt op een gegeven moment dat hij gedichten heeft van klasgenootjes. Die hebben ze hem gestuurd. Verlegen staat hij daar, durft niks te zeggen, maar tenslotte gaat hij de gedichten opzoeken. Hij komt terug met zeven blaadjes papier in zijn handen maar durft ze niet voor te lezen.

De twee mannen van het andere gezin vertellen over de reden van hun vlucht naar Nederland. Ze hadden geen werk meer, de kinderen konden niet naar school, ze hadden geen huis meer. Ze zijn geen Moslims dus er werd gezegd dat het hun land niet was. Ze worden gediscrimineerd. Ze vertellen over mishandelingen door de Taliban. Niet in één keer. De heftigste dingen vertellen ze als ze van ons horen dat de politie op het punt staat om ons weg te halen. Ze vertellen dat hun haren en baard werden uitgerukt, dat ze met messen werden bewerkt op hun armen en hun gezicht. De ene man toont vanachter het hek het litteken van een messteek in zijn maag. Ze zijn overgoten met kokende olie. Omdat ze Sikhs zijn. Ze zijn twee jaar in Nederland geweest. Ze dachten hier ‘humanity’ te vinden.
“Wat zegt de IND?” vragen we. De IND zegt dat als ze zich bekeren tot het christendom, ze wel kans maken om asiel te krijgen. Een gezin dat eerder deze week van de gezinsgevangenis naar een AZC is gebracht bewees dat dit waar is. ”Zij waren christenen” vertelt de man, “Ze zitten hier niet meer. Maar wij zijn Sikhs en we moeten terug naar Afghanistan.” De IND geeft niet echt een duidelijke reden. “Maar we zoeken een veilig heenkomen” herhalen ze. En: “we zijn toch geen criminelen, waarom worden we opgesloten? Laat mensen zoeken op internet naar de geschiedenis van Sikhs in Afghanistan, dan kunnen ze het zelf zien”.

Ik vraag de man wat hij verwacht dat er gebeurt als ze aankomen in Kabul, als ze gedeporteerd worden.
“Dan worden we vermoord”, vertelt hij zonder omhalen.

De DT&V heeft al twee keer geprobeerd de twee broers en het gezin te deporteren. De eerste keer was vorige week maandag. Een van de broers, de vader in het gezin, kreeg een hartaanval en de deportatie ging niet door. Ze brachten hem naar het ziekenhuis. Daar werd besloten dat het wel weer ging met hem. Woensdag zijn ze naar de gezinsgevangenis gebracht.
Een tweede deportatiepoging was vrijdag, de dag voordat wij op de muur klommen. “Gisteren,” vertelt hij, “maar onze advocaat heeft het kunnen voorkomen met een spoedprocedure”. Anders waren ze met vlucht 871 van KLM al naar Kabul gedeporteerd. Familie hebben ze niet meer in Afghanistan. Wat moeten ze daar? Waar moeten ze heen? Er is tegen hen gezegd dat als de vader van het gezin nogmaals een hartaanval krijgt tijdens een deportatie, dat zij dan wel alvast het gezin zullen deporteren. Hem deporteren ze dan later nog wel…

Zijn broer vertelt op gegeven moment dat ze beiden nu vier dagen in hongerstaking zijn. Eerst dronken ze ook niet, maar ze zijn toch maar weer wat gaan drinken. Ik heb hem gevraagd of de bewaking het weet.” Ja” zei hij, “maar ze zeggen dat het hun probleem niet is”. De advocaat is ook op de hoogte. Maar zal het wat uithalen, vraag ik me af. Bah werd vorig jaar na een hongerstaking van meer dan een maand zelfs nog ‘fit to fly’ verklaard en gedeporteerd.

In dit gezin is ook een klein jongetje van 5 jaar. De vader vertelt dat hij elke dag huilt en zegt dat hij naar school wil. Elke dag weer. We zitten daar op die muur en voelen ons machteloos. We filmen, luisteren, vragen, vertellen waarom we daar zijn. Ze hebben hulp nodig, vertellen ze. Maar wat kunnen we doen behalve dit aan de wereld te tonen door het live te streamen op internet. We vragen de mensen het telefoonnummer op het spandoek te noteren en te bellen. Ze vertellen dat hun telefoons van hen zijn afgenomen. Bellen is moeilijk. Het blijkt dat ze om te bellen in het gebouw van de bewaking moeten zijn. Een man vertelt dat dit gebouw in het weekend gesloten is. Het is dus niet mogelijk om terwijl wij daar op de muur zitten te bellen.

Ze zijn ons dankbaar dat we er zijn, dat we dit doen. Wij zouden liever door de muur en door het hek breken en hen eruit halen, in staat zijn om hen te bevrijden. Jeroen, die met mij op de muur zit, bedenkt dat hij chocolade in zijn tas heeft. Dat besluit hij over het hek te gooien, voor het huilende jongetje dat naar school wil. Daar gaat dan de eerste reep, en de tweede. De man raapt het op. Maar zo snel als wij het kunnen werpen, zo snel komt bewaking aansnellen. Om het af te pakken.” Dat mag niet” horen we zeggen. Een van de bewakers roept ons toe “Spullen bij je houden!” De bewaker heeft, zoals Fred Teeven aankondigde, geen uniform aan. Maar hij gedraagt zich als elke andere bewaker. Hij pakt snoep van het kind af. Hoeveel meer bewijs wil je hebben?: het is een gevangenis en er mag net als in andere gevangenissen niks van buiten naar binnen komen.

Aan het meisje van het andere gezin hebben we gevraagd wat ze zou willen zeggen tegen Fred Teeven als hij naar de beelden kijkt die we live uitzenden. Ze zegt: “Haal ons hieruit”. En als Fred Teeven dat niet doet? “Dat vind ik raar.” Hoe is het mogelijk dat Malala prijzen krijgt omdat ze door de Taliban door het hoofd is geschoten omdat ze streed voor het recht op onderwijs voor meisjes in Afghanistan, maar dat tegelijk een meisje dat een groot deel van haar jeugd in Nederland heeft doorgebracht en hier naar school ging, zonder blikken of blozen naar dat land wordt teruggestuurd? Leg dat maar eens uit.

Terwijl we zo uren op die muur zitten, gaat veel tijd voorbij waarbij we de vluchtelingen wel zien, en zij ons ook, maar we geen van allen nog iets weten te zeggen. Vrouwen met kinderen gaan naar binnen omdat het koud is. Een paar mannen blijven zwijgend zitten. Wat kunnen we nog zeggen? Opbeurende woorden hebben we niet. We vertellen dat vluchtelingen afgelopen week een mars hebben gehouden. We vertellen hoe je kunt proberen in het vliegtuig je deportatie te verhinderen door hulp van passagiers te vragen. Intussen zien we bij gebouw 52, het deel van het detentiecentrum dat gezien vanaf waar wij op de muur zitten achter de gezinsgevangenis ligt, IBT rondloopt, het Intern Bijstands Team, de ME van de gevangenis, met witte helmen op. Er lijkt daar iets aan de hand te zijn. Is er een opstand? Rumoer? We kunnen het niet waarnemen.

Als kort na tien uur de Bratra komt om ons van de muur te halen en we nog eens vragen aan de vluchtelingen of er nog laatste dingen zijn die ze kwijt willen, herhaalt de man met wie we het meest gesproken hebben dat ze hulp nodig hebben. “We need help. Help us”. Een laatste keer zwaaien met mijn arm boven de muur bij de arrestatie. Ik weet dat ik snel weer vrij zal zijn. Maar deze mensen, deze vluchtelingen? Wat moet er van ze worden?


24 november, 2014

Anarchisme en dekolonisering


Als we het over dekolonisatie en anarchisme hebben zijn er verschillende niveaus waarop dit besproken kan worden (met daarbij dan weer de tussenlagen).
Het eerste: welke rol hebben anarchisten gespeeld bij het bestrijden van kolonialisme? En bij deze vraag wordt als vanzelfsprekend "westers" anarchisme geïmpliceerd.
Ik vrees dat het dossier niet groot is. Van Nederland ken ik de sympathie die Kartini opriep maar was dit een uiting van antikolonialisme? Het enige dat ik verder kan zeggen is dat een christen-anarchist als Louis Bähler tegen zending was, omdat zending een begeleidend verschijnsel van het kolonialisme was. Voor een dominee zoals vaker een opmerkelijk standpunt.
Hans Paasche, de man achter Lukanga Mukara, blijft een eenzame gestalte. Moge ik nog even wijzen op mijn naspeuringen bij De Vrije over Nieuw-Guinea.

In de enige periode waarin anarchisten een politiek doorslaggevende rol konden spelen hebben zij het nogal laten afweten. Er was geen sprake van een eis tot onmiddellijke onafhankelijkheid van de Spaanse koloniën. De afwikkeling van het schamele restant van dit voormalig wereldrijk is trouwens nog steeds niet rond. Dat anarchisten zich nu inzetten voor de Westelijke Sahara is toch nogal mosterd na de maaltijd.

Waarmee we bij het tweede niveau zijn, waarvan ik niet weet of het een rol speelde bij de Spaanse veronachtzaming van de koloniën (ik vrees dat het toch om achteloosheid ging): is het niet onanarchistisch om zich te scharen achter antikoloniale strijd? Immers, onafhankelijkheidsstrijders streven een nieuwe staat na in het algemeen. Eerlijk gezegd heb ik (en niet alleen ik natuurlijk) die vraag zelfs maar niet gesteld als het ging om antikoloniale of anti-imperialistische inzet ging de afgelopen decennia. Wie antikolonialisme afwijst op grond van anti-etatisme keurt door afzijdigheid het kolonialisme goed. Zuiverheid van beginselen leidt tot gebrek aan inzet die vanzelf op instemming met het bestaande neerkomt. Dus actie ten gunste van de Unidad Popular in Chili, Oost-Timor, Anarchisten Tegen De Muur en ga maar door. Ik verklaar mijzelf zonder probleem (ook) schuldig.

Het derde niveau: wat voor rol spelen anarchisten in de gekoloniseerde wereld zelf in de strijd tegen het kolonialisme met de bijbehorende vraag naar wat te doen als er een staat uit deze strijd voortkomt? Ik ga even van de twee Grootste Namen uit de Indiase dekolonisatiegeschiedenis uit, Gandhi en Tagore, beiden anti-etatistisch en vallend binnen het paradigma van het anarchisme, zoals ook Maia Ramnath erkent. Men kan slechts streven, de uitkomst heeft men niet in de hand. (Jay Griffiths schrijft over haar bezoek aan de school die Tagore gesticht heeft: zware bewaking en hekken inmiddels, want de Nobelprijs van de meester is gestolen. Haar reactie: kan die dan een tweede keer gestolen worden? Dit niet geheel terzijde).
Wat Afrika betreft hebben we het boek van mede de onlangs overleden Sam Mbah, African anarchism, hier mijn bespreking.
Ik zie dat ik hier verder niet ben ingegaan op Benedict Anderson's Under three flags, wellicht omdat Willy Verhoysen mij voor was bij De AS - zie aldaar.

Even afgezien van de foute aanduiding "niet-westers" klinkt in deze kwalificatie het neerbuigende tweedehandskolonialisme al door. Dus mooi dat Maia Ramnath onder de titel Decolonizing anarchism strevers van anarchistische snit vanuit (hoofdzakelijk) India belicht. Vermakelijk en leerzaam, maar ook weer niet verrassend, hoe een vluchteling-activist twee witte individualistische totaalweigeraars van het kapitalisme mag mainteneren van een schamel baantje, in Californië. Ik kan nu wel zeggen dat en hoe ik het boek met genoegen heb gelezen, er voorbeelden uit noemen, maar u kunt het zelf en dan zonder dat er veel dode bomen aan te pas komen hier tot u nemen. Aanbevolen.
Neen, de schrijfster kan de bovenvermelde valkuilen en vragen niet oplossen. Het streven is alles, de horizon het doel.

23 november, 2014

Herfstbeeld 2014 - 8

Een van de meestbezochte posten op deze site is deze kleine notitie over de steeneik. Deze staat nu op de Nieuwe Oosterbegraafplaats in Amsterdam nog jong te zijn. Het grind op het pad noodt ook verder tot het zingen van Grândola vila morena

Paddestoelen tijdens de jaarlijkse verjaarsvisite bij mijn moeder. Haar afwezigheid bovengronds begint te wennen.

De viering van het honderdste verwoeste Sorbische dorp


Discriminatie en racistisch geweld zijn zeer ernstig, maar blijkbaar ook weer niet zo nieuw als de berichtgeving over neonazi's die het op Sorben voorzien hebben zou doen vermoeden.
Wat heet geweld?

Het Zweedse energiemonopolie Vattenfall is bezig Lausitz, de streek waar de Sorben wonen, weg te graven voor bruinkoolwinning. Ook dit is niet nieuw, in de ehemalige DDR werd er ook lustig aan openluchtmijnbouw op bruinkool gedaan. Op zeker ogenblik in de jaren negentig kon het "feest" van honderd weggegraven Sorbische dorpen gevierd worden. Sinds 1996 wordt jaarlijks een dag gewijd aan een weggegraven middeleeuwse vestiging.
Op bijgevoegd kaartje de plannen voor het verdere weggraven. Dit is dan de "werkgelegenheid" in de streek. De Grüne Liga heeft er een site aan gewijd.

In het kader van de bevordering van marktwerking en de bijbehorende verhoging van service voor de klant en de prijsverlaging uiteraard - efficiëntie is het Geheime Doel van de Markt - heeft Vattenfall ook het Nederlandse Nuon in handen. Het verschil met de DDR in Lausitz nu is dat de almachtige staat niet meer hapt en grijpt in Lausitz. Zoals ook gemeente of provincie geen bureaucratische greep meer hebben op de Nederlandse energievoorziening.
Vattenfall is immers een ZWEEDS staatsbedrijf.

22 november, 2014

Wie een roos plukt


Don't you miss me a little bit baby


He who picks a rose


Beauty is only skindeep. Het origineel (wist ik tot zojuist ook niet...)


Lucky lucky me - All for you maar dan vocaal. Marvin Gaye heeft ook wat versies gemaakt en het is mij niet helemaal duidelijk van wie het origineel dan is. Maar behalve met What becomes of the broken hearted is Jimmy Ruffin niet fortuinlijk geweest met zijn repertoire waarmee anderen nog wel eens de hitversie hadden.
Dat ene bekendste nummer is in de herfst van 1966 al doodgedraaid op Caroline en toen moest het nog eens terugkomen in 1974. Die laat ik maar na nu. In plaats daarvan dit nummer voor de mijnstakers in Groot-Brittannië, met onder anderen ook D.C. Lee en Paul Weller onder de naam Council Collective: Soul deep

Sinterklaas: racisme en deportatie van kinderen “diep diep triest”


- door Joke Kaviaar -

Bestaat Sinterklaas? We kunnen ook vragen: bestaat er redelijkheid? Of: bestaat er vrijheid van meningsuiting? Wat in elk geval wèl bestaat is racisme. En ook: hypocriete politici. Laat ik beginnen bij de gebeurtenissen van vorige week zaterdag en dan vertellen wat Sinterklaas van dit alles vindt.

Ik was in Gouda, bij Kick Out Zwarte Piet. Voorzien van t-shirt “Zwarte Piet niet”. Om daar te komen moest je wel even doen alsof je gezellig naar de intocht van Sint en Piet kwam en je t-shirt verbergen. Onderweg naar de markt pakte ik een programmaboekje aan. De regels voor het feest waren erin op rijm gezet, zoals:
“Op dit feest respecteren we elkaar, daarom geen discriminatie, agressie of onaardig gebaar”.


Er waren al mensen opgepakt onderweg. Zou iedereen het halen? En dan? Hoe lang wacht je tot je laat zien waarom je daar bent? De politie hijgt in je nek. Er lopen neo-nazi's rond. Wat is er gebeurd met de vrijheid van meningsuiting?
Respect. De burgemeester van Gouda had het niet over voor het protest. Zijn dienders kozen zelfs als eerste zwarte mensen uit om te arresteren. 'Geen discriminatie'? Vooral als je zwart bent, staat de Nederlandse variant van de good old boys KKK geïnfiltreerde politie klaar om je de mond te snoeren, en desnoods met geweld af te voeren. Ja, dat rijmt, goede Sint.

Steeds massaler werden de arrestaties. Dit is Neederland. Land van tradities hooghouden ten koste van menselijkheid. Traditie is wel het grootste non-argument voor racisme dat je kunt bedenken. Dan zouden ze in Amerika nog steeds strange fruit aan de bomen hangen.

Gisterenavond stonden we allemaal weer buiten. Wij wel. Maar hoe gaat het intussen met het Turkse gezin Karabulut, opgesloten in Kamp Zeist? Heeft de advocaat nog de spoedprocedure tegen de deportatie naar Turkije gewonnen? Hoe is het met vader Ali die in dorststaking is? Kunnen we nog iets doen? Nee. De kinderen zijn met hun ouders gedeporteerd op een dag dat het voor 'alle' kinderen een feestdag zou zijn.
In het nieuws is intussen te lezen dat burgemeester Schoenmaker van Gouda “teleurgesteld” is, en dat 'onze' premier Rutte het “diep, diep triest” zegt te vinden wat er is gebeurd in Gouda, namelijk dat extreem-rechts tuig aggressief werd tegen een stil en vreedzaam protest, dat de politie het nodig vond mensen met veel machtsvertoon en geweld te arresteren, dat het feest voor kinderen door voornoemd verstoren van een vreedzaam protest vervolgens ook is verstoord.

O nee, dat was niet de reden voor de teleurstelling. De reden is het feit dat er een vreedzaam protest was. “Diep diep triest. Je gaat toch niet een kinderfeest zo verstoren.” aldus Rutte, die eerder al het racisme waardoor zwarte kinderen worden getroffen afdeed met de opmerking “Zwarte Piet is nu eenmaal zwart”.
Arme kinderen. Arme arme Neederlandse witte kinderen. Het is “diep diep triest” voor ze. Nee, niet “diep diep triest” voor de kinderen van de familie Karabulut die namens Rutte, ofwel het hele Neederlandse volk, vandaag gedeporteerd zijn naar Turkije waar hun ouders de martelkamers wacht. Nee, niet dát is triest, en niet dát is de moeite waard om voor de camera's iets over te zeggen.

Ik heb even gebeld met Sinterklaas om te vragen wat híj er nou van vindt. Hij verzekerde me dat voortaan alle Pieten wit zullen zijn, net als verreweg de meeste kinderen die verkleed als 'Piet' rondliepen in Gouda gisteren. Dat signaal wil hij graag afgeven. Dat het uit moet zijn met racistische beeldvorming en met het bevoordelen van witte mensen ten koste van zwarte mensen. In de regels van Gouda stond niet voor niets “Op dit feest respecteren we elkaar, daarom geen discriminatie, agressie of onaardig gebaar”.

De Sint wil benadrukken dat hij het “diep diep triest” vindt wat de Neederlandse regering doet, dat kinderen zoveel leed wordt berokkend en dat Rutte getuigt van enorme hypocrisie. “Deportatie naar martelkamers is een daad van agressie, is discriminatie van vluchtelingen, én dus op zijn zachtst gezegd een onaardig gebaar,” benadrukte de Sint, “als iemand de roe verdient, dan zijn het wel Mark Rutte en Fred Teeven”. Maar ja, wie luistert er nu naar Sinterklaas?

21 november, 2014

Moordland Mexico op de drempel van - wat precies?

Mexico Moordstad was mijn kennismaking met internationalistisch protest op en vanuit de universiteit - het was ook een vuurdoop - achteraf hoor ik dat huidig collega-redacteur van De AS Boudewijn Chorus actief was bij het organiseren van de acties rond de Olympische Spelen in de moordstad.
Kleine wereld, kleine verandering?

Misschien, hopelijk, laten degenen die nu de straat opgaan zich niet ontmoedigen of grote angst inboezemen. ROAR biedt een overzicht, daarbij mede gebruikmakend van een nieuwsbron die ik niet zomaar vertrouw maar het zij zo.
En wat heet betrouwbaar nieuws? Geweld en instorting van wet en orde in een land waar de afgelopen jaren HONDERDDUIZEND mensen zijn vermoord in Nacht-und-Nebelachtige optredens, maakt de Guardian zich dan druk om demonstraties?

20 november, 2014

Kven, een bijna-vergeten volk uit de Noorse poolstreek

Op zoek naar nadere op papier vastgelegde verhalen over de Sorben kwam ik nu juist een nog veel vergetener volk tegen, waar ik tot vlak voor het ogenblik van schrijven nog niet van gehoord had: de Kven. Een Oeralisch/Fins-sprekende groep van ongeveer vijf- tot vijftienduizend mensen wier bestaan als zodanig is erkend in 1996 en wier taal sinds 2005 wordt onderwezen in Noorwegen. Het feit dat er geen precieze aantallen gegeven kunnen worden verbaast mij, maar het is niet aan mij hier conclusies aan te verbinden.
Zij worden met anderen genoemd in deze documentatie van de Minority Rights Group.

Ethnologue vertelt dat de Kven "Laestadian" christenen zijn. Ook hier moet ik mijn onwetendheid bekennen: ook hiervan, een tak van de Lutherse Kerk, heb ik tot nu toe niet gehoord. De Evangelisch Lutherse Gemeente Stadskanaal is naar verluidt Laestadisch. Meer over een kerkrichting die zich Laestadisch noemt hier in het Engels.

Deze video staat in ieder geval niet nostalgisch buiten de tijd van nu, verder zal ik wel geloven dat de zangeressen in het Kven zingen aangezien mij alle onderscheidingsvermogen ten aanzien van de Fins-Oegrische talen ontbreekt,

19 november, 2014

Protest tegen massamoord heet vandalisme

Kweekschool, zo zou de school geheten hebben toen Nederland nog geen Kwaliteitsonderwijs had waar onderwijzers (pardon, leraren) niet meer hoefden te weten dan hun leerlingen. De Escuela Normal Rural Raúl Isidro Burgos in Ayotzinapa, Guerrero, México, dient uitdrukkelijk als onderwijsinstelling voor de armen, de bouw is gedaan uit een fonds hiervoor bestemd.

Drieënveertig studenten aan deze school zijn ontvoerd en vermoord in september jongstleden, door een drugsbende, naar nu verluidt in opdracht van de burgemeester. Het bericht van de ontvoering en moord is op zich al zo ongelooflijk. Waarschijnlijk zijn de lijken inmiddels gevonden. Maar de opinie-industrie vertelt ons al dat de onderhavige school sociale protesten aanmoedigt. Waarom schrijft zo'n krant die alle nieuws dat gedrukt kan worden biedt dit? Simpelweg omdat de moord er waarschijnlijk plotseling wat minder erg door wordt. De president van de ineenstortende narcostaat weet inmiddels al zeker dat de woede op straat over de moorden eigenlijk tegen hem gericht is. Alsof de woede dan minder gerechtvaardigd zou zijn.

En het vertoog in De Media gaat al snel over vandalisme in plaats van moordpartij op last van de overheid. Brandende barricaden in de federale hoofdstad, blokkades van toeristencentra in Acapulco en Cancún, Zapatistas die troost bieden aan de ouders van de vermoorde studenten. Op zich heel opmerkelijk dat in de voortuin van de VS, die zich werkelijk met de heel wereld bemoeien behalve misschien inmiddels met die voortuin, de staat ineenstort en het oproer kraait. Volkomen terecht, dat laatste. Waar het naar toe gaat?

Twee maanden later - Het mocht wat meer zijn - Zeldzame vogel komt langs - Portfolio 23

Zeldzame vogel komt langs

In de Amsterdamse Javastraat, waar ik ben opgegroeid, heb ik mij nooit bewust domweg gelukkig gevoeld. Mooi is de tijd der jeugd, zij komt niet meer, wordt al zeker een eeuw gezongen, maar dan in het Duits, maar het valt altijd tegen. Of kun je dat zeggen over je jeugd, meet je die af aan iets wat je je hebt voorgesteld?

Lopen of fietsen naar de rand van de stad, de slootjes bij Jodenmanussie, de verboden plaats met zijn grafstenen - de bootsmannetjes en al het andere watergedierte dat je in een aquarium stopte.
Nou ja, die ene keer thuis, het moet een stille zondagmiddag geweest zijn. Er vloog een kwak over.

Een kwakje. En hiermee verbind ik tissue met mosterd.

Het mocht wat meer zijn

Er was een tijd waarin ik - georganiseerd in een groep - mensen bezocht die gevangen worden gehouden omdat zij vreemdelingen zijn. Het was op woensdagavond, ik moest rechtstreeks van mijn werk naar het opsluitcentrum, fijntjes "grenshospitium" genoemd. Ironischerwijze had ik vaak snoep bij mij voor bij de koffie voor de opgeslotenen.

Het was dus meestal laat als ik dan zelf aan eten toekwam, te halen bij de snackbar, inmiddels gedreven door Kopten, zoals veel snackbars in Amsterdam. Het viel mij op dat de frietenbakker in het volle zakje met een knipoog altijd wat extra's deed. "Zou hij weten waar ik vandaan kom nu?" dacht ik wel eens.

Vreemd, laakbaar, idee. Waar ik het wel aan te danken had weet ik niet.

Twee maanden later

Nieuwe computer, nieuw gehannes met alle inlogcodes die ik niet zomaar meer uit mijn hoofd ken en die comfortabel voorgeprogrammeerd waren in de bak die nu terzijde gesteld is omdat hij zo traaaaaaag werd met het Net.
Ik log in bij 120W, die Lezing in het Land in Heesch was toch op een mooie lentedag? Ja, maar ook alweer twee maanden geleden. Ik zie dat ik weer een triootje kan plukken voor het Portfolio op mijn eigen weblog. En dat mijn laatste stukje hier Het huwelijk van mijn zuster heette.

Het wordt een dezer dagen ontbonden, en daar had ik begin maart geen vermoeden van. De euthanasieverklaring is opgesteld en we wikken nu over het laatste bezoek. Surrealistisch het leven.