21 mei, 2017

10 juni: Herdenk de doden van Fort Europa

Twee dagen voordat de jaarlijkse ‘European Day 4 Border Guards’ plaatsvindt in Warschau, herdenken wij de doden van Fort Europa. We houden een sober protest op De Dam in Amsterdam, op zaterdag 10 juni van 13 tot 14 uur. Neem zelf een wit laken mee voor deze ‘doodlig’-actie.
In de eerste maanden van dit jaar kwamen ruim 1000 vluchtelingen om op de Middellandse Zee. Vorig jaar stierven ruim 5000 personen op dezelfde route, een triest record. Dit is een rechtstreeks gevolg van het beleid van de Europese Unie: Fort Europa met zijn hekken, patrouilles, schepen, vliegtuigen en militairen. Het Europese grensbewakingsagentschap Frontex speelt hierbij een leidende rol.
Op zaterdag 10 juni herdenken we de slachtoffers van Fort Europa, de vluchtelingen die zijn omgekomen tijdens hun vlucht, in Europa of na deportatie. Twee dagen later vieren de Europese grenswachten hun jaarlijkse feestje, georganiseerd door Frontex. Ook wordt daar de industrie verwelkomd om nieuwe producten en technologie om vluchtelingen tegen te houden te showen. Het is natuurlijk uitermate cynisch dat dit dodelijke werk en de winsten die daarmee gemaakt worden gevierd en onthaald worden.


Frontex wordt sinds vorig najaar uitgebouwd tot een Europese Grens- en Kustwacht. In enkele jaren zal het personeel verdubbelen en zal het budget stijgen tot ruim 320 miljoen euro, vijftig keer zoveel als bij de oprichting in 2005. Frontex krijgt bovendien meer bevoegdheden, zoals het zonder toestemming van een lidstaat kunnen ingrijpen in de grensbewaking van deze staat, en mag eigen materieel gaan aanschaffen.
Van dat laatste profiteert vooral de Europese wapenindustrie. Deze industrie heeft met langdurige, intensieve lobby aangestuurd op een militarisering van de Europese grenzen. Met EU-financiering bouwen staten security-hekken aan hun grenzen en zetten steeds vaker militairen en militaire middelen in om vluchtelingen tegen te houden.
Dit beleid leidt jaarlijks tot duizenden doden op de Middellandse Zee en elders, onder meer omdat vluchtelingen gedwongen worden steeds gevaarlijkere routes te kiezen voor hun overtocht.
Frontex gaat ook steeds meer samen werken met landen buiten Europa, bijvoorbeeld in Afrika. Deze landen worden zwaar onder druk gezet om vluchtelingen al op hun weg naar Europa tegen te houden. De EU hoeft zich dan niet druk te maken om hun rechten en houdt het ‘probleem’ ver buiten de deur. Hiervoor wordt ook samenwerking met dictaturen, zoals die in Soedan en Eritrea, niet geschuwd.
Frontex houdt zich naast het tegenhouden van vluchtelingen ook bezig met hen deporteren. Het coördineert gezamenlijke deportatievluchten, waarbij mensen uit diverse EU-landen in één keer naar het land van herkomst worden uitgezet. Eind maart vond zo’n eerste Frontex-chartervlucht naar Afghanistan plaats. Een door oorlog, onderdrukking en armoede volledig onveilig land, dat door de EU niettemin als geschikt om vluchtelingen naar te deporteren wordt beschouwd.
4Freedom of Movement is een nieuw initiatief van mensen die vinden dat er een radicale omslag in het vluchtelingenbeleid moet komen. Geen uitsluiting, opsluiting en uitzetting, maar opvang en hulp, en niet in de laatste plaats het wegnemen van de oorzaken die mensen dwingen te vluchten. Het is tenslotte de Westerse economische en militaire internationale politiek, vroeger en nu, die mensen ertoe noopt hun huis en familie te verlaten.

- Overgenomen van No Border.


20 mei, 2017

Traditioneel de oorlog niet meer beoefenen

In Nederland is dixieland bezoedeld door de nog niet zo lang geleden overboord gegooide voorkeur van zich wanende lebrale partijen voor het genre op hun congressen. Wat moet men bij VVD66 in 's hemelsnaam met Gonna lay down my sword and shield... ain't gonna study war no more? In Louisiana, New Orleans natuurlijk bovenal, is het straatmuziek, en niet te vergeten begrafenismuziek (hoorde op de Nieuwe Oosterbegraafplaats in februari een dixielandorkest spelen, voor een stoet uit; daar, maar niet alleen daar natuurlijk, is de muziek op haar plaats).
Billy Bragg wijst op de continuïteit van Britse trad jazz via skiffle naar de beat. Met de nadagen van de trad jazz werden we nog geconfronteerd op Caroline in de begintijd.


Ice cream / Down by the riverside, Chris Barber & Band



Bad penny blues, Humphrey Lyttelton and his band. Inderdaad, Lady Madonna echoot dit behoorlijk na.


Rondo, Kenny Ball & his Jazzmen, uit de film Live it up. Mozart goes Dixieland.


Eigenlijk past hij niet goed na dit rijtje, maar deze crossover kon ik niet laten liggen, had hem nog nooit geplaatst hier. Stranger on the shore, Mr. Acker Bilk

19 mei, 2017

De zich steeds uitbreidende oorlog van de VS in Afrika

In 2006 was net een procent van alle buiten de VS ingezette commando's in Afrika. In 2010 was het drie percent. In 2016 was dit aantal opgelopen tot zestien procent. Om precies te zijn, volgens gegevens die door het Speciale Operaties Commando van de VS verstrekt worden, zijn er nu meer "speciale operaties"-manschappen actief in Afrika dan overal elders behalve het Midden-Oosten - 1700 mensen verdeeld over twintig landen, die ingezet worden om de Afrikaanse partners van de VS bij te staan in hun strijd tegen terrorisme en extremisme.

96 acties in twintig landen, tegelijkertijd, volgens de generaal die de "speciale operaties" in Afrika leidt. VICE publiceert het desbetreffende rapport.
Hongersnood mag aan de orde zijn in menig "partner"-land, de VS trakteren op blauwe bonen.

18 mei, 2017

Kom je naaien?

Midden in het centrum van Den Haag openen we een heuse Bengaalse pop-up sweatshop.
Onafgebroken werken vrijwilligers gedurende de hele week in deze tot naaiatelier omgebouwde zeecontainer waar we de omstandigheden van een Bengaalse fabriek nabootsen: hitte, geen drinkwater en een streng management. Om de actie kracht bij te zetten zullen ook bekende Nederlanders en politici plaatsnemen achter de naaimachines.
Ook voorbijgangers kunnen ervaren wat het is om achter de naaimachine te zitten of buiten op de knoppen drukken en de arbeidsomstandigheden in de sweatshop bepalen.
Je kunt je nog aanmelden als vrijwilliger: Er zijn nog een paar plekjes op zaterdag!

Waar: Grotemarktstraat 32, Den Haag
Wanneer: 16 t/m 21 mei 2017

17 mei, 2017

De vieze treinen van de jaren zeventig moeten terug!

Verstikt van woede mag hij het zeggen: Labour wil terug naar de jaren zeventig, met vieze treinen die niet op tijd rijden. Meent zo iemand dat nu, of krijgt hij een leuk bedragje in handen voor zijn “vraag” in Question Time op de BBC? Een van de zogenaamde actualiteitenprogramma’s die vooral besteed worden aan het bezwadderen en belasteren van de aanvoerder van Labour. Nog wonderlijker is dat er geen daverend hoongelach opsteekt in de zaal in dit geval, wat bij andere onderwerpen nog wel gebeurt, want niet iedereen is gelijkgeschakeld genoeg om de ideologisch juiste lijn zomaar te slikken. Men hoeft maar weinig ervaring te hebben met de peperdure Britse treinen van nu, zelden rijdend en nooit op tijd, om alleen al op dat punt terug te verlangen naar de jaren zeventig.

De fetisjering van decennia is al een tijd aan de gang. Een of ander televisie- (of is het radio? alsof het mij iets kan schelen) programma stelt de vraag: Wat weet jij van de hippies? Provo komt langs (wat nou, hippies), Christiania, Woodstock – wat weet jij van geschiedenis? Ik ben natuurlijk een oud fossiel dat per ongeluk nog herinnering heeft aan die tijden – die zijn schouders optrok (en nog trekt) over “Woodstock” of de “Human Be-In”, Damslapen en nog zo het een en ander. “Hippies” verwijst blijkbaar naar een generatie. Of zelfs geen generatie. Want die wordt in kwarteeuwen geteld.
Op een dag in 1980, vlak voordat de “Metro Oostlijn” op zijn hele traject ging rijden in Amsterdam, werd er een demonstratie aangekondigd. Wat de hippies niet gelukt was zouden deze demonstranten voor elkaar krijgen. Er voor zorgen dat de metro niet doorging.

“De hippies”, dat waren de Nieuwmarktactievoerders van pakweg 1970 tot 1975. Die “de metro” niet hebben tegengehouden nee, ten koste voor sommigen van een gekliefde schedel, een hartaanval en (wat mij betreft) een mooie zomer lang rugpijn. De jonge vrouw met wie ik in de aanloop tot die demonstratie van 1980 in een leuke flirtsituatie was toonde zich teleurgesteld dat ik niet samen met haar aan die demonstratie mee ging doen. Maar ik zou het verraad aan mijzelf gevonden hebben en mijn maten van 1975 om onder het motto “wij gaan doen wat de hippies niet gedaan hebben” te gaan lopen.
Die demonstratie viel helemaal in handen van stillen, die de regie al snel overnamen met de opgevolgde kreet “Naar het hoofdbureau!” – en de schaapjes liepen mee en werden vervolgens allemaal de cel in geleid. Zo dom waren “de hippies” nou toch niet geweest. En ik kan nu nog hopen voor E. dat zij de dans is ontsprongen of dat zij in ieder geval niet slecht behandeld is. Ik heb haar niet meer teruggezien.

Maar binnen vijf jaar waren geharde actievoerders m/v gereduceerd tot “hippies”, ook al betrof het mensen die toch ook nog in de kraakscene meeliepen, die wat ervaring te melden hadden. Dat gepraat over hippies moet ontleend zijn aan de kletsverhalen van Malcolm McLaren die “zijn” Sex Pistols liet verkondigen dat zij hippies haatten. Gratis en voor niks kregen de rechtse hegemonisten een ideologisch sausje aangereikt dat nog voor links zoniet anarchistisch kon doorgaan ook. De Moren konden spoedig gaan, tot op het punt waarop de Moren het mikpunt werden. Maar dit dreigt nu al te lang te worden, dus – vrees en sidder – er komt meer dan een vervolg.

14 mei, 2017

Op meer plaatsen boomkikkers in Nederland

De boomkikker heeft naar mijn weten een zeer versnipperd woongebied in Nederland. Maar het gaat voor de afwisseling eens niet slecht met deze soort momenteel:

Op 9 mei werd door vrijwilliger Johan Leurs, bezig met een broedvogelinventarisatie, voor het eerst een boomkikker in het natuurgebied Siëndonk in het Kempen~Broek gehoord. Dit gebied is pas enkele jaren geleden door ARK natuurontwikkeling ingericht als natuurgebied en de aanwezigheid van deze zeldzame kikker is een kroon op het werk.

In het GrensPark Kempen~Broek laat de boomkikker weer van zich horen. Het gebied op de grens van Nederland en Vlaanderen bij Weert was van oorsprong rijk aan moerassen en de boomkikker kwam er tot in de twintigste eeuw voor. In de jaren vijftig en zestig werd het stil rond dit bijzondere kikkertje met zijn exotische uiterlijk. Niet alleen in het Kempen~Broek, maar ook op veel andere plekken in Zuid-Nederland en België verdween het nagenoeg. Belangrijke oorzaken waren het droogleggen van moerassen en het opruimen van ruigten, struwelen en poelen.

Verder lezen.

13 mei, 2017

Als je geluk hebt ben je vrij

Drie artiesten van wie ik tot gisteren niet gehoord had en ik ben blij dat ik dat inmiddels wel heb


I could be free, Efa Supertramp


Black man in a white world, Michael Kiwanuka


River, Leon Bridges. Is wel opgetreden in Later, dus dan heb ik niet goed opgelet...

12 mei, 2017

De insecten van weleer

Intuïtie is al een te groot woord, al kan men zich ook daarop beroepen aangaande de grote insectenverdwijning. Het is een kwestie van goed kijken. Waar zijn de insecten van toch echt nog niet lang geleden? Aan de "Dode lente" wordt nog steeds gewerkt. Inleiding van een artikel erover.

Entomologen noemen het 't voorruitverschijnsel: autovoorruiten waren in de lente- en zomermaanden bedekt met de resten van insecten. Dezer dagen blijven de auto´s schoon. Waarnemingen over geplette insecten gelden natuurlijk niet als wetenschappelijk, maar er bestaan opmerkelijk weinig betrouwbare gegevens over het lot van deze belangrijke soorten. Wetenschapslieden hebben verontrustende afname van aantallen gekweekte honingbijen vastgesteld, van monarchvlinders en vuurvliegjes. Maar weinigen hebben aandacht besteed aan de motten, zweefvliegen, kevers en talloze andere insecten die zoemen en fladderen doorheen de warme maanden. Van de weinige gegevens die er zijn komen vele van veldbiologen, hetzij vlinderverzamelaars hetzij vogelkijkers.

Nu komt er een nieuwe verzameling gegevens aan het licht, nu van een toegewijde groep voornamelijk amateur-entomologen die dertig jaar lang insectenaantallen hebben vastgesteld in honderden natuurgebieden in West-Europa. Gedurende die tijd heeft de groep, de Entomologische Vereniging Krefeld, de verwachte schommelingen in de vangsten van insecten gezien. Maar in 2013 namen ze iets verontrustends waar. Toen zij naar een van hun oudste vangstpunten gingen, uit 1989, ontdekten zij dat de totale massa van hun vangst bijna tachtig procent was achteruitgegaan. Misschien was het een bijzonder slecht jaar, meenden zij, dus stelden zij de vallen opnieuw op in 2014. De aantallen waren even laag. De groep, die duizenden steekproeven zorgvuldig bewaard heeft gedurende drie decennia, heeft meer vergelijkingen gemaakt. Ze namen enorme afname waar op meer dan een dozijn andere plaatsen. Hun waarnemingen roepen vragen op over hoe veelvoorkomend deze verliezen zijn en wat de oorzaak zou kunnen zijn.

Het artikel in zijn geheel (Engels).

11 mei, 2017

Elecktrickery aan het werk

Dertig jaar geleden op deze dag op dit tijdstip werd RVZ uit de lucht gehaald. Het leven gaat door en toch ook weer niet. Zelfs Catweazle blijkt niet onsterfelijk.

Het kon wel gebeuren

Het is zo'n tachtig jaar later en Berzelius Windrip is niet Donald J. Trump. Trump komt naar voren in een wereld waarin fascistische of fascistoïde stromingen zich roeren en de overhand zouden kunnen krijgen, maar de wereld is anders. Maar de fasciseringstendens is steeds aanwezig geweest in de VS: de slavernij in de gevangenissen, overmatig gevuld door wat men ter plaatse graag noemt niet-Kaukasiërs.
Er is veel in Sinclair Lewis' It can't happen here dat lijkt te verwijzen naar het trumpisme van nu. De goedkope retoriek gericht op de zogenaamde hardwerkende legitieme bewoners, de al even lawaaiige toon die aangeslagen wordt tegen de zuiderburen. Zelfs het officiële antisemitisme van Windrips Corpostaat komt naar voren in de campagne tegen Soros, de opvolger van de Rothschilds dezer dagen.
Wat Lewis in romanvorm verhaalt: een stabiele totalitaire dictatuur in de VS is evenwel niet mogelijk. Misschien wel nergens, maar het gaat nu om de wereldmacht "waar het niet kan gebeuren" en waar het niettemin gebeurd is, de feitelijke verkiezingsuitslag ten spijt. De materiële basis van het Trumpregime zou stabiel kunnen zijn, maar de aaneenrijging van affaires in de eerste ruim drie maanden is duizelingwekkend. Bestaat Steve Bannon nog? Het inreisverbod voor willekeurig geselecteerde moslims (althans mensen uit landen met een islamitische meerderheid), de zogenaamde gezondheidszorgwet en nu dan de al dan niet vermeende inmenging van "de Russen" in de verkiezingen - het blijft wankelen van de ene zaak naar de andere.

It can't happen here loopt wel en niet goed af. Er zal wel een beschrijving van de inhoud online te vinden zijn, maar ik ga niet het verhaal bederven. Hoezeer het ook speelt in de fictieve tweede helft van de jaren dertig - waarbij de echte Göring, Hitler en Stalin wel op de achtergrond meespelen - het is ook een boek voor nu. Bekijk en bestel het hier (nee, ik heb geen enkel financieel belang bij deze vermaning).

Die fundamentele instabiliteit is enerzijds geruststellend: de dictatuur is moeilijk te vestigen of te handhaven. Anderzijds is zij beangstigend: geen onrust draagt vooralsnog bij aan de destabilisering van de fascistoïde VS, al zal zij wel een rol spelen. We leven in interessante tijden.