11 december, 2017

De kokosnoot opent de poort naar God

Onze Lieve Heer heeft nu eenmaal rare kostgangers - ik verneem zojuist van August Engelhardt, Duits voorstander van "natuurlijk leven". Toen nudisme verboden werd in Duitsland vertrok hij naar de kolonie Duits Nieuw-Guinea, en wel naar het eiland Kabakon in de Bismarck Archipel. De kolonialen hadden hier een kokosplantage ingesteld. Engelhardt kwam op het eiland tot het inzicht dat de kokosnoot eenheid met God bracht. Als iedereen alleen kokosnoten ging eten (en naaktlopen, klaarblijkelijk) zou het helemaal goed komen met de wereld.
Het idee dat het eten van louter kokosnoten oergezond is heeft de naam kokovorisme gekregen.
Engelhardt is geen goede reclame voor zijn dieet geweest. Hij moest ernstig verzwakt opgenomen worden in het ziekenhuis, waar hij tijdens herstel uit wegliep om zich opnieuw aan het kokosnoteneten over te geven. Toen het Australische leger de kolonie bezette is hij even geïnterneerd geweest maar men heeft de waarschijnlijk niet ten onrechte voor gestoord aangeziene man weer laten gaan.
En hij stierf, bepaald niet oud. En met hem het kokovorisme?
Kleine levensschets.

04 december, 2017

Een beetje geloven, best wel sjiek eigenlijk

Het christendom is zozeer gecontextualiseerd (geïncultureerd is een andere term) dat het de professionele christen wellicht niet eens opvalt. Of als theoloog besteedt men er geen aandacht aan. Dat de geboorte van Jezus handig enkele dagen na de kortste dag op het noordelijk halfrond wordt gevierd is zo'n contextualisering. Niet precies op de dag van het winterpunt, dat zou te veel toegeven aan "heidens" geloof zijn geweest, maar enkele dagen later. Sint-Jan (de Doper) valt enkele dagen na het zomerpunt, Allerheiligen en Allerzielen in de tijd van het jaar waarin het donker overheerst. Bidden met gevouwen handen verwijst naar een gebaar van overgave van volkeren buiten het Romeinse Rijk - de gangbare manier, gebruikelijk bij moslims, joden en christenen uit de streken van uitgifte, is met de palm van de hand naar boven gericht. Daar hoort iets meer bij: men bidt niet alleen voor zichzelf, maar voor de gemeenschap. De Eeuwige is geen jukebox die verzoekplaatjes levert.
Dit zijn open deuren. Toch moeten ze opengedaan worden voor menigeen voor wie bijvoorbeeld gekweel van Mariah Carey, kerstbrood en een tot sterven veroordeelde boom het wezen van kerstmis en daarmee van het christendom uitmaken.

Hoe die gecontextualiseerde individualiteit uitpakt als Janneke Stegeman een bevrijdingstheologie voor "de witte Nederlander" aanbiedt zal ik dan nu aanvatten - ik heb er lang tegenaan gehikt (ha, "ik", daar ben "ik"...).

"Ik ben een witte vrouw."
Aangenaam. Ik niet.
"Een witte vrouw met een relatie met een man, ik ben extreem hoogopgeleid, met een gezond lichaam dat past bij hoe ik me voel."
Ik heb geen relatie met een man, maar daar zullen we dan congruentie in vaststellen. Ik heb geen gezond lichaam. Het past ook niet bij hoe ik me voel. Hier komt het hikken pas goed aan bod, want moet ik dit nader uitwerken? Daar heb ik per saldo geen zin in. Er is een deel van de zin die een overeenkomst tussen Stegeman en mij weergeeft: ik ben extreem hoogopgeleid. Maar dan: ik heb er geen baten van ondervonden. Slechts een deel van één jaar heb ik op academisch niveau betaald werk verricht en dat is moeizaam bevochten geweest. Zou het komen doordat mijn ouders elkaar op de fabriek hebben leren kennen? Het is maar een ideetje.
"Het is een flinke lijst van dingen die bij mij horen en die privileges met zich meebrengen. Het doet er allemaal toe. Het bepaalt wat ik zie, en zeker wat ik niet zie."
Dat je bijvoorbeeld niet ziet dat "wit" niet hetzelfde als "geprivilegieerd" betekent.

"Nog nooit werd ik geminacht om mijn seksuele identiteit. Nog nooit werd een dierbare van mij vermoord."
Halt! De eerste zin zegt mij niet zoveel. Nooit verdacht van eigenlijk lesbisch wezen? Ik wel van "eigenlijk homo" zijn. Praat niet over uzelf, dat doen wij wel als u weg bent.
Maar goed, de volgende zin. Waarom die in de opsomming staat ontgaat mij. Ben ik minder geprivilegieerd omdat er wel zeker één dierbare van mij vermoord is? Over haar ga ik het niet hebben, maar dan teken ik aan dat abt Paolo van Deir Mar Mousa mij ook heel dierbaar was. Of is. Er waren tijden waarin ik mij in gedachten terugtrok naar dat klooster aan de rand van de woestijn en dat in ieder geval voor mijn levensdagen als definitief geschonden zal blijven gelden. Paolo is onthoofd door die club die ze ISIS noemen. Ge kunt er van weten. Die andere dierbare, nogmaals, houd ik voor mijzelf nu, en voor de anderen voor wie zij ook dierbaar was/is. *)

"Nog nooit werd land van mij afgenomen."
Telt het door een knokploeg van de wooncorporatie, die er op uit was het appartement waarvoor ik braaf huur betaalde te verkopen, op straat gegooid worden als zodanig? Ik vraag het - voor mijzelf.
O maar de volgende zin past hier ook bij.
"Nog nooit voelde ik me bedreigd of zelfs maar onheus bejegend door een Nederlandse gezagsdrager."
Klikjes op de lijn. Mijn buurvrouwen op de telefoon kunnen volgen - beiden hebben contacten met vluchtelingen, zelf werk ik in een boekhandel die voor "subversief" zal doorgaan, zoveel betekenis heeft artikel 7 van de grondwet nooit gehad. En dan die keer dat er zeven auto's van de politie voor de deur stonden om mij om half vijf 's nachts in te rekenen.

"Er is maar een groep voor wie het doorgaans nog moeilijker is dan voor mij om de eigen positie te zien, en dat zijn witte mannen, witte mannen die op vrouwen vallen en zich prima op hun gemak voelen in hun witte lichaam."
Het leven in een klassenmaatschappij, het is een realiteit die ontsnapt aan wie een "bevrijdingstheologie voor witte Nederlanders" presenteert. Is het tegenwoordig sjiek om (een beetje) te geloven?
Ik ga vrezen van wel.

Goed, het bovenstaande is gedaan. Hierna in het vervolg het echte werk.

(Alle citaten van pag. 9 in Janneke Stegeman, Alles moet anders! - Bevrijdingstheologie voor witte Nederlanders. Utrecht: Boekencentrum/Kok, 2017.)

------
NAGEKOMEN NOOT

*) De valkuilen - om niet alleen stil te hoeven staan bij die ene ongenoemde dierbare kameraad heb ik vader Paolo ook ter sprake gebracht. Ik bedenk dat ik hem heb leren kennen ter plaatse - en ja, twintig jaar geleden kreeg je "gewoon" op straat te horen in Syrië dat je geprivilegieerd was door daar te zijn. Het omgekeerde was veel te duur. Is het, nu het om vluchten gaat, nog steeds. Meer hierover later.
Dit is een vervolg op eerder hier verschenen stukken.

02 december, 2017

Geen zakje bonen geef je om mij

Ray Clark weet in zijn boek over Radio Caroline te melden dat de buitengaatse radio in Engeland begon met non-stop Ray Charles: zowel op Caroline als op Atlanta. The genius met countrynummers (puristen hebben of hadden er wat tegen, geloof ik; ik niet).


Busted


Unchain my heart


Together again

01 december, 2017

Lopen naar school, idee!

Illustratie: Living Streets
Lopend naar school. Je kunt er een hele organisatie aan wijden, en die blijkt al lang te bestaan.
Een verdere tip: verklein de scholen, zorg er voor dat ze (weer) "in de buurt" zijn en verbied liefst het stilstaan laat staan het parkeren in de omgeving van scholen.
Het vanzelfsprekende spreekt blijkbaar allang niet meer vanzelf.

29 november, 2017

De vraag is niet of het kapitalisme "werkt"

De vraag was braafjes genoeg gesteld - het was Question Time, BBC1, Colchester in Essex nog wel.
"Werkt het kapitalisme wel?" Donderend applaus in de zaal. Iets wat je bij een gelijkgeschakelde omroep als de BBC niet verwacht. Makkelijk zat om een tegenapplaus uit te lokken. Men moest maar kijken naar Oost-Europa voor de val van de Muur, of naar Venezuela nu, om te zien dat socialisme niet werkt, was de reactie.
Ook namens Labour was er geen antikapitalistisch geluid te vernemen. Tenslotte is Corbyn een galbraithiaan of een keynesiaan, geen socialist. Ja, in het huidige politieke klimaat is het al heel wat en hij ontroert mij ook heel diep als hij de slotregels van The masque of anarchy van Shelley reciteert. En politiek gesproken is Labour onder Corbyn als partij in (weder)opkomst belangrijk voor de ruimte die er aan de linkerzijde gecreëerd wordt. "Het midden" schuift in Groot-Brittannië naar links, dat is al sinds een halve eeuw niet meer voorgekomen, integendeel.

Maar niet alleen het afkammen van "socialisme" moest vanachter de tafel met goeroes dienen om te stellen dat het kapitalisme WEL werkt. Het kapitalisme schept rijkdom en daar hebben we allemaal wat aan. Het trickle-downverhaal leeft nog steeds. Dit verhaal is vanuit strikt logisch standpunt al onhoudbaar. Wie rijkdom in economische-handboekenzin schept, creëert vanzelf de contraire armoede. Maar even afgezien hiervan: de vraag of kapitalisme "werkt" en ons allen de best mogelijke van alle werelden voorzet gaat voorbij aan de kern van de kapitaalsverhouding. Die berust toch echt nog steeds op uitbuiting. En nee, aan die vaststelling zit niets speciaal marxistisch of zelfs Marx zelf vast - er was een tijd waarin de apologeten van het kapitaal dit niet ontkenden. In grote lijnen kan men zeggen dat het ontkennen is opgekomen met de socialistische beweging en zeker na de Oktoberrevolutie van 1917: kritiek is onwenselijk, ongepast, onmogelijk. Er Is Geen Alternatief.

Er is uiteraard wel een alternatief (of een meervoud). Het is enerzijds opmerkelijk en hoopgevend dat de vraag of het kapitalisme nog wel kan omdat "het niet werkt" op daverend applaus mag rekenen in Essex. Het k-woord heeft decennialang niet gemogen. Je moest het over markteconomie hebben. En eigenlijk nog wel. Maar sinds 2008 wordt het k-woord weer volop gebruikt. Zelfs naar de eigen deerniswekkende normen "werkt" het niet. Maar de vraag stellen getuigt van redeneren in het ideologisch keurslijf van het kapitaal zelf.
Het komt er op aan de wereld te veranderen. Een van de manieren om dat te doen is toch echt ook haar anders te interpreteren.

27 november, 2017

Tom de Booij, vraagbaak op het gebied van geologie en politiek, anarchist #RIP

Als er iemand kon getuigen dat kabinet-Rutte III, beter: Bruin III, echt niet Shell I is, zou het Tom de Booij hebben moeten zijn. Als geoloog en door geboorte lid van de elite (en ook daarvan kon hij weten dat die heel wat anders is dan een zwetser als Baudet verkondigt) wist hij van de macht van Shell en de families erachter.
Ik heb hem leren kennen in het actiewezen rond Biafra. Nu ik door het nieuws gedwongen terugkijk stel ik vast dat "de actie" toch in hoofdzaak bestond uit informatievoorziening, speurwerk dat naar buiten werd gebracht.
De hoogleraar geologie aan de Universiteit van Amsterdam stelde met Pedro van Meurs, toen vermoedelijk student bij hem in welke fase dan ook, het Geopolbulletin samen, over de oliebelangen die een rol speelden bij de genocidale oorlog tegen Biafra. Het bulletin kon bijvoorbeeld melden dat Zijne Excellentie Luns de Tweede Kamer kletspraatjes verkocht had over de rol van Shell bij de oorlogvoering.

Geologie en politiek, nauw verweven - de belangen van de Zeven Zusters bijvoorbeeld, de grote oliemaatschappijen, en alles en iedereen die een rol speelt bij het leegroven van de (post-)koloniale wereld, waar de Gekleurden wonen. Niets belangrijker dan dit in kaart brengen en zeer ondermijnend. (Ik zie dat Van Meurs "goed" terecht is gekomen in het oliewereldje). Tom had als docent meegedaan aan de Maagdenhuisbezetting in 1969 en had zo ongeveer moeten afdwingen dat hij voor de rechter kwam. Het kwam hem op een maand zitten te staan want hij weigerde de veroordeling in geld te voldoen.
De gevangeniservaring radicaliseerde hem verder. Iemand van de echte elite hoort niet in de bajes te belanden in Nederland, toen net zo min als nu, en de confrontatie met de klasse die de cellen vult heeft er sterk ingehakt.
Tom was een van de oprichters en gangmakers achter de Bond van Wetsovertreders. Daarnaast raakte hij geëngageerd aangaande woonwagenbewoners, met wie hij ook kennis maakte achter de tralies en die dicht bij huis vertoefden.

De universiteit loosde hem, eervol - gemor van studenten was niet te horen. Wie geologie studeert studeert voor de Shell, dat was ook in de rode jaren zestig/zeventig niet anders. Hij identificeerde zich als anarchist inmiddels, was betrokken bij de libertaire Aktie Andere Koers waarvoor hij (voorzover ik kan overzien) de documentatie aangaande multinationals verzorgde. Bij de "officiële" anarchisten van de Federatie van Vrije Socialisten (waar ik zelf lid van ben geweest) heeft hij een keer een filosofische inleiding gehouden waarvan ik de diepte nog steeds niet geheel overzie. En ik kan er niet meer naar vragen.

Later in de jaren zeventig vormde hij met ex-Rode-Jeugdlid Joost van Steenis een agitatiegroep tegen "de elite" waar hij zelf bewust deel van uitmaakte. Van Steenis houdt zich hier nog steeds mee bezig.
Zijn verdere activiteiten onttrokken zich aan mijn blikveld: het populariseren van de golfsport lijkt mij niet geslaagd, maar als men het als activistisch doel kan aanmerken - zo gaat het nu eenmaal. Het of een verhaal van mijn hand over enkele van de actiegroepen waar Tom bij betrokken was zaten in de planning maar het is er (nog?) niet uitgekomen. Hopelijk komt dat nog in orde.

O en Tom, leven in de kapitalistische metropolen is voor iedereen "leven in geleende tijd", om dit anglicisme ook even te gebruiken.

De rust is elders...

Overlijdensbeschouwing in de Gooi- en Eemlander en NRC-Handelsblad.

25 november, 2017

Een gelofte op gebogen knie


Image, Alan Haven. Themetune van Bob Stewart op Caroline.


Happy organ, Dave 'Baby' Cortez. Themetune van Stevi Merike op Radio Scotland


Lady Jane, Tony Merrick - later deejay onder de naam Stevi Merike. Het was nogal verwarrend dat deze versie tegelijk uitkwam met die van David Garrick, die het goed deed bij "de meisjes". De eigenlijke naam van Merike is Michael Willis, hij was in 2010 kandidaat voor de LibDems in Loughborough. Wat de politie in zijn computer kwam doen blijft voor mij een vraag, maar ze vonden kinderporno. Hoe weerzinwekkend ook, ik blijf met de vraag over die politie zitten.

Een andere versie van Lady Jane

Trini Lopez.

24 november, 2017

Tom de Booij, geoloog, anarchist 1924-2017

Omineus - er waren mensen op deze site aan het kijken naar wat er over Tom de Booij te vinden was. Een bericht dat hij was overleden kon ik evenwel niet vinden. Eerder nog afgelopen week moest ik aan hem denken toen de Bond van Wetsovertreders, waar hij een van de aanjagers van was (geweest) aangifte deed tegen de wegpiraten die een demonstratie tegen zwarte piet onmogelijk hadden gemaakt.
Het overlijdensbericht moet even bezinken.
Tom de Booij is op 8 november jongstleden overleden, NRC-Handelsblad luidt hem hier uit.
De Gooi- en Eemlander luidt hem mooier uit.


DUBBELLEVEN from Adapter Film on Vimeo.

Call for papers Anarchist Studies Conference Loughborough, 12-14 September 2018

The fight against domination and destruction continues under heavy clouds. A global wave of resistance has once again been met with reaction, as elites turn to barefaced nationalism, racism and misogyny. For the world's majority, such oppression is neither surprising nor new, given the enduring legacy of colonialism and by-now-established forms of neo-colonial exploitation. Meanwhile, hegemonic discourses show a frustrating capacity to co-opt and neutralise: converting anti-capitalism into welfare-populism, ecological resistance into green consumption, and militant intersectionality into liberal identity politics. Anarchist literature and organising are not automatically immune to these problems; posing ideas and practices that are radically free from domination requires critical reflection on assumptions and truths, including one’s own. Despite challenges, anarchists have sustained and grown multiple sites of resistance as well as constructive projects, while boldly spearheading the confrontation with the far right. Confident that the tide will turn again, the flame remains kindled.

In these uncertain times, the elaboration of anarchist analysis bridging theory and practice, scholarly rigour and the insights of social movements, is as necessary as ever.

The 5th International Conference of the Anarchist Studies Network will be held at Loughborough University between 12-14 of September 2018. Proposals are welcome for individual papers, as well as for panels drawing together 3-4 papers around a common theme.

Please send abstracts of up to 250 words per paper to the address: asn.conference.5@mail.com

Deadline for abstracts: 28 February 2018
 
ASN conferences aim to breach new frontiers in anarchist scholarship, and encourage cross-pollination between disciplines. Contributions are invited from within and outside the official academic sphere, from any scholarly discipline(s), and on any topic relevant to the study and practice of anarchism as a vital approach to social transformation.

The central theme for this conference is DECOLONISATION, which we hope will inspire many of the presentations and panels. The purpose is twofold: to stimulate discussion of colonialism and racism as forms of oppression that anarchists oppose, but which continue to be felt in anarchist organising; and to welcome individuals, groups and communities who have not previously participated in ASN events. By recognising the legacy of non-western and anti-colonial thought and action in the anarchist tradition, we want to strengthen the ties between contemporary anarchists and decolonial theory and practice in the struggle against oppression, and to use the recognition of racist and Eurocentric practices and mind-frames to open up the event to marginalised groups.

We therefore particularly encourage submissions from the global south and from people of colour, as well as from women, trans and non-binary people, and people with disabilities. We strongly encourage panel organizers to overcome exclusion. For the central theme, we welcome presentations that are concerned with topics such as the following:

- Anarchist engagements with decolonial and race theory
- Anarchist geographies of decolonisation
- Anarchist movements in Africa, Asia, Latin America, the Pacific, etc.
- Anarchist resonances of non-western philosophies, religions and traditions
- Anti-nationalism and anti-fascism
- Decolonial critiques of anarchism
- Decolonial critiques of the state
- Histories of anarchist resistance to colonialism
- Intersections between race/colonisation and age, class, dis/ability, gender, sexuality, etc.
- Non-western anarcha-feminism, green anarchism, individualism, etc.
- Non-western and western modes of (anti-)representation and the movement between them

In addition, proposals are welcome on ANY TOPIC related to the study and practice of anarchism.

As well as submissions that bridge the gap between “academic” and other forms of knowledge, we also welcome proposals for workshops, art events/performances and experimental pieces, and are happy to discuss any ideas that you might have.

We welcome proposals for papers and panels in other languages, but please send an abstract in English as well. Translation will be self-organised during the conference on an ad-hoc, volunteer basis.

Loughborough University facilities are fully wheelchair accessible and induction loops are available. We are hoping to have some travel bursaries available for low- or unwaged participants, especially from the global south, as well as co-organised childcare arrangements. Although we cannot guarantee either of these at the present stage, please do get in touch with any specific access needs and we will do our best to meet them: asn.conference.5@mail.com
  

23 november, 2017

Herfstbeeld 2017 - en steeds ruist de autoweg

23 november, de verjaardag van mijn moeder, gelegenheid voor bezoek op de Nieuwe Oosterbegraafplaats. Dit beeld is ter herdenking van allen wier resten elders opgeslagen zijn (mijn vader bijvoorbeeld). Merkwaardig beeld.
Een blik meer en face
De schemering valt in. Een blauwe reiger zit aan de kant van het water bij de urnen. Naar mijn indruk is alle mogelijke leven juist bij voorbaat uit dit water geweerd met middelen waarvan ik de naam ook niet eens wil weten.
Maar in november bloeit deze struik met lederachtige bladeren volop. Ik zag er geen insecten op. Vermoedelijk een soort sneeuwbal.
Geluiden die herinneren aan de vroegere entree van Artis. Halsbandparkieten op een boom.
De blauwe lucht, de pijnboom - en dan de halsbandparkiet die op het punt staat het gat van de holte in de boom in te gaan. Of niet?