22 juli, 2017

Een man met een half hart

Ooit was er een tijd dat ik niet beter wist dan dat Cast your fate to the wind van Sounds Orchestral was. Nog steeds de maatgevende versie voor mij, daar niet van. Maar er zijn andere, vroegere, latere versies, en vocale.


Mel Tormé, 1963. Ik moet concluderen dat deze versie alleen in Australië is uitgebracht.


We Five


Ne tremble pas mon pauvre coeur - Marianne MILLE door LesConcertaDomicile
Het lijkt er op dat deze eerste Franse versie over de orkestband van Sounds Orchestral wordt gezongen, althans grotendeels.


Quincy Jones maakt er jazzfunk van 1971. Voortreffelijk. Voor dit soort versies heeft Vince Guaraldi zijn belangrijkste bijdrage aan de muziekgeschiedenis geschreven.


Shelby Flint. Dit moet een hit zijn geweest op Radio London 266 in 1966, maar eerlijk gezegd is het mij ontgaan.

21 juli, 2017

De waanzinfase van het kapitaal

De maatschappij of maatschappelijke verschijnselen met levende organismen vergelijken is gevaarlijk. "Nederland is ziek" of zoiets, dat is een uitspraak die hoort bij ultrarechtse types die de geneesmiddelen bij de hand beloven te hebben. Het kapitalisme in een kankerfase, ik vind het een moeilijke uitdrukking.

Al is het kapitalisme onmiskenbaar een fase ingetreden die tot zelfvernietiging leidt. Niet op de manier waarop ruim een eeuw geleden sociaal-democraten het wilden zien: het socialisme zou ons als vanzelf in de schoot vallen, het was gewoon de onvermijdelijke volgende fase en de kapitalisten zouden die zelf bewerkstelligen. Vandaar naar Dijsselbloem is eigenlijk ook weer niet zo'n grote stap.
De huidige fase heet "financialisering". We moeten iedere gedachte dat kapitalisme iets met industrie te maken heeft opzij zetten.
Dat is even moeilijk, hoor.

Toen ik nog Nederlandse televisie zag en het onvermijdelijke STER-blok moest uitzitten kon ik op bepaalde tijdstippen iedere tweede reclamespot als komende van Unilever benoemen. Als lid van het Biafra Actie Comité (gek is dat, in die tijd was je geen "activist" voor de buitenwacht) had ik mij verdiept in deze zogeheten multinational, die Nigeria samen met de Britse koloniale macht heeft uitgevonden. Supermarkten, bier, het wegennet, het was van de United Africa Company, en die hoorde bij Unilever, het concern achter de oliepalmplantages. De palmolie speelde en speelt een vrijwel even grote rol bij de koloniale exploitatie van deze portie Afrika als de aardolie, die wel veel bekender is. De medeverantwoordelijke voor het uithongeren van Biafra zette ons bezorgde moeders voor die zich afvroegen of ze de kinderen wel genoeg gaf. Onzin! Die margarine (Brio, Zeeuws Meisje, Blue Band, Bona, Becel enz.) die was toch zo gezond, mensen! Het Plantaschandaal was allang weer vergeten, alleen antikapitalistische dwarskakkers kwamen nog met de leuze "de dood op je brood" aan, en Jan Arends, die er een toneelstuk over geschreven had, pleegde zelfmoord.
En Olvarit voor kindje tatata poetelepoetelepee (ja, die moeders en kindjes waren wit, wat dacht je dan - de zwarte kindertjes verhongerden op last van Unilever en Shell). Reclame voor de middelen voor het varken dat met zijn tijd meegaat en voor de kip die extra snel groeit en legt vernam je niet bij de STER. Maar die had Unilever ook (vogelvoer voor troeteltjes in kooitjes werd dan weer wel geadverteerd).

Maar ja, vraag niet hoe ze aan de plantages kwamen en aan de legermachten die deze moesten beschermen. Unilever was bij uitstek deel van het kapitaal, inclusief de koloniale achtergrond.
Net als in het profetische verhaal De bovenbazen van Toonder werden er ook onderdelen "geruild"- de Betuwejam verdween uit de Betuwe en uit de Unilever-"stal" en vervolgens verdween de naam helemaal. Daar kwam weer Knorr en Conimex voor in de plaats. Opletten hoor, als je zoals ik al bijna vijftig jaar probeert Unilever te mijden. Een totale boycot was zo goed als onmogelijk omdat het zicht op al die merken bij al die overnames wegraakt- welk wasmiddel is ook alweer niet van hun? alsof andere wasmiddelen wel koosjer waren - op Klok na dan.

Maar nu. In Nederland en Groot-Brittannië, waar Unilever vandaan komt, betekent het concern in de eerste plaats zeep, versgekarnde margarine en dood dier. Een heel korte bevattelijke samenvatting van waar de productie om draait
G->W->G'
van Marx. De kapitalist (met behulp van de krediet verlenende bank) steekt geld G in vast en vlottend kapitaal (gebouw, machines, loonslaven), dit leidt tot Waar W, waar het om lijkt te draaien in het kapitalisme, zeker in de consumptiemaatschappij. De verkoop van die waar levert extra geld G' op. Daar draait het om.
Maar de hedendaagse aandeelhouder zit niet te wachten op smeermiddelen voor hart en bloedvaten. De aandeelhouder wil geld zien. Unilever gooit de margarine "in de etalage" en stoot de worsten, gehaktballen en soepen af.
Proef dit losse zinnetje:
Toen werd bekendgemaakt dat het bedrijf meer zal doen wat de aandeelhouders willen: de margarinetak afstoten, eigen aandelen inkopen en de winstgevendheid verhogen.
Dus om de aandeelhouders terwille te zijn koopt Unilever aandelen in zichzelf in en dat levert toch een dividend op!
We zijn hier toch echt de fase ingetreden van het verhaal van een waanzin, verteld door een gek, vol herrie en razernij, zonder betekenis.
G->G'
in het maarxiaanse schema.

Voor een zeepbel moet je toch wel zeep hebben. Onzin, die maken de anderen wel.

20 juli, 2017

Valt er hier nog wat te kiezen? - Dossier Feminisme 3.0

- door Gabriëlle Jurriaans -


Ik zou deze week naar een theaterstuk gaan, eentje over 'moederschap en feminisme'. Nu vond ik dat op zich niet zo'n promopraatje; "feminisme en humor" blijft een lastige combinatie. Maar ik zou dit stuk voor u tikken en het theaterstuk leek me een aardige aanleiding.

Alleen: ik ging dus niet. Niet op tijd kaarten besteld. De andere dames die mee zouden gaan, hadden het ook druk met werk en hun kroost en hadden er ook niet aan gedacht vast te bestellen. U begrijpt waar ik naartoe wil. Wij vrouwen zijn meesters in het onmisbaar zijn. Wij cijferen ons wel tot tien keer achter de komma weg, als we maar het gevoel hebben van nut te zijn voor 'De Ander'.

Die 'Ander' is dan De Baas, of: Het Algemeen Belang, Het Kind, De Buurvrouw/ Moeder/ Partner en zo verder. Waar wij vrouwen – gesocialiseerd natuurlijk, ik geloof niet zo in al die 'aangeboren' kwaliteiten – niet zo goed mee om kunnen gaan, is iets voor onszelf kiezen. Voor de lol. Omdat het nu eenmaal leuk is met vriendinnen naar het theater en vervolgens ongenadig aan de boemel te gaan, zonder schuldgevoel.

Ergens diep in ons zit een stemmetje dat zegt dat wij ons altijd nuttig moeten maken. Het is de stem van onze moeder die zegt dat we nooit met lege handen naar de keuken moeten lopen. Het is de stem van de media die zegt dat vrouwen nu eenmaal zo goed zijn in multitasken. En al die roze babymeuk in onze jeugd heeft ons ervan doordrongen dat het moederschap ons ultieme doel is in het leven. Dat zit in ons bloed, is de gedachte.

Ja, ammehoela. Zo zijn we niet van de fabrieksband gevallen, maar zo zijn we gecreëerd. Als 21e eeuwse robotjes, met het logo van een of ander consumptiebedrijf op ons voorhoofd gestanst. Of het nu de media zijn die ons voorhouden dat wij hardwerkende moeders er vooral uit moeten blijven zien als strakke achttienjarigen, moeten blijven consumeren, onze eigen broek – pardon – onze eigen jarretellen van merk X moeten ophouden en dat we vooral in ons Chanelletje dwars door dat glazen plafond moeten knallen of niet, uiteindelijk doen we het gewoon onszelf aan.

Vooral doen, zou ik zeggen, als je uit dat hout bent gesneden. Ik ben dat niet. Zodra ik moeder werd, veranderde ik in een weekdier. Mijn hersenen gingen op vakantie, mijn lijf leek pudding en mijn ambitie daalde tot het nulpunt. Nou vooruit: ik zag wel wat in de uitdaging van zelfontplooiing. Zo kon ik nooit goed netwerken, maar heb ik me daar als moeder noodgedwongen flink in moeten oefenen. Dat is nog best een opgave, met alle andere ouders aan het werk en elk kind vanaf drie op school. In het wild kom je weinig collega-ouders tegen.

Vrouwen die kiezen voor een carrièreonderbreking zijn niet gek geworden, zij knagen zich meestal geen weg door het bankstel heen en raken zelden aan lagerwal. De meesten die ik ken die daar bewust voor kozen, hebben een boek of twee geschreven, gingen studeren, zijn een winkel begonnen, of hebben na een paar jaar hun oude carrière met nieuw elan opgepakt.

Wat is dus het probleem? Ik zal het verklappen: dat wij moeders zo ontzettend weinig te kiezen hebben. Of het nu gaat om werk en kind combineren of ons – tijdelijk – uit de ratrace onttrekken om thuis voor ons grut te zorgen, wij doen het zelden goed. Je zou denken dat feministen zich massaal achter het recht op vrije keuze zouden scharen, maar niets is minder waar.

De Elisabeth Badinters en de Heleen Meesen van deze wereld bemoeien zich continu met ons; we mogen geen borstvoeding geven, niet lang met verlof gaan, niet part-timen, geen webwinkeltjes beginnen. Wat we vooral wél moeten doen is ons blijven verslikken in die enorme berg eisen en blijven meedraaien in die mallemolen van meermeermeer.

En daarmee kom ik op een paar heikele punten. Enerzijds zijn vrouwelijke hoogleraren en dames in andere topfuncties met een lichtje te zoeken. Ja, dat is erg. Maar het kan nog erger wanneer andere vrouwen ons vertellen dat we apen moeten bestuderen zodat we in de mannenwereld mee kunnen draaien, zoals media-topvrouw Carolina Pruis doet in haar nieuwste boek.

Aan de heel andere kant van het debat is er dan weer weinig respect en begrip voor de vrouw die tijd met haar gezin prettiger vindt dan haar flitsende carrière. Als een vrouw uit werken gaat, had ze thuis moeten blijven. Blijft ze thuis, dan moet ze vooral niet zeuren en heeft ze nergens meer recht op. En wat te denken van al die vrouwen die helemaal niets te kiezen hebben omdat die broekriem nu eenmaal keihard aangetrokken moet worden? De vrouwen die het toilet van al die powerfeministes staan te poetsen of hun kroost op de crèche bezighouden? Welk glazen plafond moeten zij dan precies doorknallen?

Ondertussen heb ik Het Kind nog amper genoemd. Onze allerkleinste kinderen zijn volgens antropologe Sarah Blaffer Hrdy gemaakt om zo'n 60 à 70 procent van de tijd bij de moeder door te brengen. De rest van de tijd bestaat uit coöperatieve broedzorg. Zelfs dan zijn baby's nooit ver van hun moeder vandaan en staan familieleden en bekenden paraat om mee te zorgen.

En dat laatste kunt u gerust letterlijk nemen. Kinderen van jagers/verzamelaarsgroepen zitten de eerste jaren op het lijf van hun begeleider geplakt, met volledige borstvoeding – ook van allomoeders - tot hun beschikking. Hoewel Blaffer Hrdy de crèche als redelijk alternatief ziet voor het gebrek aan gezamenlijke broedzorg, heeft ze zelf haar kinderen uitbesteed aan een vriendin, die haar kinderen ook op verzoek voedde.


Zo'n crèche kan wringen met wat de allerjongsten nodig hebben. Hoe aardig crècheleidsters (m/v) ook zijn, het is geen liefde die zij geven, het is functionele aandacht. En vaak hebben de leidsters het beredruk. Zo'n crèche heeft namelijk vaak andere, economische belangen, die soms haaks staan op het belang van een baby. Terwijl die nu juist het beste gedijt op liefdevolle, responsieve zorg.

Je kunt op zijn minst zeggen dat werk en zorg nog steeds op gespannen voet staan met elkaar en dat het voor vrouwen amper een kwestie is van kiezen. Daarbij is er sprake van een vals dilemma: zowel ouders die (tijdelijk) thuisblijven voor de kinderen, als ouders die werk met crèche combineren: eigenlijk doen ze precies wat onze jagers/verzamelaars en onze voorouders ook deden: zij delen zorg en maken zichzelf nuttig.

Je kunt zeggen dat zowel werken als moederschap – nee eigenlijk juíst die combinatie – bij ons als mens horen. Die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en welke keuze een vrouw ook maakt – buitenshuis werken of fulltime zorg voor de kinderen – uiteindelijk gaat het om voldoening vinden in en houden van wat je doet.

In dat licht bezien is elke aanval op de vrije keuze van vrouwen per definitie een anti-feministisch statement. Waar we naartoe zouden moeten is eisen dat de maatschappij – wijzelf dus – die keuzes gaan faciliteren. Bijvoorbeeld door part-timen en langer zwangerschapsverlof (ook voor vaders!) of carrièreonderbreking makkelijker te maken. Maar denk ook aan ouderparticipatiecrèches, thuiswerken, kwalitatief goede kinderopvang of flexibele werktijden.

De crisis kan ons uitdagen om opnieuw te kijken naar waar wij nu eigenlijk voor gekozen hebben. Amerika – waar de tentenkampen als paddestoelen uit de grond rijzen, omdat men de huur of de hypotheek niet meer kan betalen - kent al zo'n beweging. Mensen moeten weer samen naar oplossingen zoeken om het hoofd boven water te kunnen houden.

Zo ver is het in België en Nederland nog niet. Maar we kunnen wel nu al nadenken. Over ons consumptiegedrag bijvoorbeeld, over wat onze kinderen nu eigenlijk echt nodig hebben. Of tot een herwaardering komen van onbetaald werk. Maar vooral ook hoe wij ons leven en dat van onze kinderen willen indelen en onze keuzevrijheid kunnen vergroten, zonder aan al die miljoenen eisen te moeten voldoen die anderen aan ons stellen.

De discussie zou niet moeten gaan over de vraag wie gelijk heeft: de carrièretijgerinnen of de thuisblijfmutsjes – het zou erom moeten gaan onze kansen en onze vrijheid op elk terrein te vergroten om tot de beste keus voor ons gezin te komen. Dat is een gezamenlijke strijd die nodig gestreden moet worden.

- Eerder verschenen bij De Wereld Morgen.

19 juli, 2017

Het kapitalisme gaat ten onder aan eigen succes

De maatschappelijke verhouding die met het woord kapitaal kan worden aangeduid lijkt sterker dan ooit te staan. De verhouding waarin men zijn of haar arbeidskracht moet verkopen aan wat in het ideologische spraakgebruik een werkgever heet. Dan heb je werk, een baan. Als het even meezit maak je carrière, een woord dat in feite ook baan betekent overigens. (Verbeeld ik het me, of hoor je daar weer minder over nu?)
"Een baan hebben" wordt dezer dagen als privilege gezien. En met de manifeste en latente werkloosheid in gedachten zou je het bijna zo kunnen zien. Werkloosheid is iets waarvoor men op den duur gestraft kan worden met verplicht onbetaald werk, de zogeheten tegenprestatie voor de overheidswege verstrekte bijstand. Een vrouw (of man *) die kiest voor werk in huis en de zorg voor kinderen "blijft aan de kant" en moet opgepookt worden tot "werk" - loonarbeid. Zodat de huishoudelijke arbeid uitbesteed kan worden aan een werkster en de zorg voor kinderen aan de crèche. Er is een goede kans dat u dit logisch vindt als u het leest: zo hoort het.

Het hoort zodanig, dat u raar opkijkt als iemand loonarbeid(st)er of loonslaaf plotseling gaat aanduiden als tot loonslaaf gemaakte. De maatschappijkritische lading die deze aanduiding heeft maakt haar vanzelf tot misdunk.
Kapitaal is de verhouding, de maatschappij die bepaald wordt door deze verhouding kunnen wij "kapitalisme" noemen. Het in bezit nemen van de samenleving door de kapitaalsverhouding is een steeds geslaagder wordend proces. De oude tegenwichten die in hun geheel als "arbeidersbeweging" kunnen worden aangeduid zijn ofwel geheel gelijkgeschakeld (denk aan de PvdA, de grote vakcentrales) of in toenemende mate machteloos (je kunt nauwelijks meer denken aan partijen links van de PvdA maar die dus, of kleine losse vakbonden). De tegenmacht die het kapitalisme juist hielp door het te temmen valt weg. Het resultaat is dat het kapitalisme aan zijn eigen succes ten onder gaat, implodeert.

Dit maatschappelijk proces ontrolt zich voor ons aller ogen. U leest het niet in de krant, voorzover die er nog toe doet. Of u kunt het wel lezen, maar dan als mededeling van het onvermijdelijke. De tegenprestatie. De flexibilisering van de arbeidsmarkt. De versoepeling van het ontslagrecht. Ooit was de arbeidersbeweging tegen zoiets als een collectieve arbeidsovereenkomst. Nu geldt de cao als, en is hij in feite ook, een verworvenheid, die op alle fronten onder vuur ligt. Hetzelfde geldt voor de werkloosheidsvoorziening die door de staat geregeld wordt. Zoals gezegd, het kapitaal slaagt, heeft zijn tegenmacht verslagen en is daarom gedoemd.
Wat hierna?

* Een man die op die manier de loonarbeid ontvlucht mag nog tamelijk bijzonder heten, maar het blijft ongepast.

16 juli, 2017

Censuur? Anti-semitische complottheorie aanbevolen en ontkend!

- door Joke Kaviaar -

Afgelopen week kwam mij onder ogen dat website De Lange Mars, waarvoor ik een interview heb gegeven naar aanleiding van het uitkomen van mijn bundel VUILE WAPENS SCHONE HANDEN, niet een gewone linkse alternatieve website blijkt te zijn. De website laat namelijk ook de anti-semitische complotdenker Robin de Ruiter aan het woord.

Maar dat is nog niet alles. Rob Vellekoop, beheerder van de website, is zonder overleg mijn bundel op zijn website gaan verkopen na er 'voor vrienden' aan aantal te hebben afgenomen. Daar zou ik geen problemen mee hebben, ware het niet dat in de zijlijn het boek 'De 13 Satanische bloedlijnen' van diezelfde Robin de Ruiter wordt verkocht.
Om deze redenen stuurde ik een mail naar Rob Vellekoop waarin ik hem verzocht het interview, de boekverkoop en andere artikelen van en over mij te verwijderen en publiceerde deze mail op facebook met als doel duidelijkheid te verschaffen over mijn stellingname hierin en om andere activisten te waarschuwen. Ik wil pertinent niet op dezelfde website gevonden worden als deze Robin de Ruiter. Als je ruimte biedt aan dit soort figuren is dat net zo kwalijk als wanneer je ruimte biedt aan lieden als Constant Kusters van de NVU, Edwin Wagensveld van Pegida, of Wilders (PVV) of Baudet (FvD). Zo normaliseer en legitimeer je hun gedachtengoed en daarvan wil ik dus geen deelgenoot zijn. Het is allemaal niet zo ingewikkeld: je gaat toch ook niet samen demonstreren met fascisten?

Mijn verzoek om verwijdering werd botweg geweigerd. Het is “geen anti-semitisme” en dat verzoek is “censuur”, luidde kort samengevat het antwoord. Na even aandringen werd alsnog het interview verwijderd, maar bleven recensie en boekverkoop staan want dat ook nog weghalen, dat is toch echt censuur. Ik reageerde nogmaals en even dacht ik een soort van dialoog per e-mail op gang te hebben gebracht en dat de man met wie ik alweer maanden geleden in een Utrechtse kroeg een interview zat te doen onder het genot van een glas verse muntthee, vatbaar zou zijn voor mijn bezwaren. Intussen namen Doorbraak en Krapuul mijn gepubliceerde brief aan Rob Vellekoop over. Deze reageerde nog eenmaal, nu om mij te zeggen dat ik star zou zijn en mijn ideeën in twijfel zou moeten trekken. Dat zegt dus degene die weigert op zijn minst om vraagtekens te zetten bij de anti-semitische complotonzin van Robin de Ruiter.

In een ultieme poging het gelijk te halen verscheen vandaag een artikel op De Lange Mars, met een foto van een man met duct-tape op zijn mond, getiteld: “Kaviaar beschuldigt De Lange Mars van anti-semitisme”. Die kop is zo ongeveer het enige juiste aan het artikel. Prettig. Zo kan er in elk geval geen misverstand over bestaan. Het pathos van de foto zou daarbij lachwekkend zijn als het niet over zulke serieuze zaken ging want hiermee is geenzins de kous af. Dat Vellekoop zelf mijn verwijt aan hem publiceert is natuurlijk mooi maar nog jaren na vandaag zullen mensen wanneer zij op deze website de recensie van mijn bundel lezen, of deze daar willen bestellen, direct ernaast reclame zien voor een anti-semitisch boek en dat is ronduit smeerlapperij. Zo word ik gebruikt voor de verkoop van dit soort vuil en daar pas ik voor.

Censuur heet dat dus, dat ik daarvoor pas. Het merkwaardige is dat Rob Vellekoop eigenlijk best wel weet wat echte censuur is, getuige het artikel “Justitie legt steeds vaker activisten het zwijgen op”. Censuur, dat is de staat die mensen oppakt en vervolgt. Dat is de staat die in december 2011 mijn website volledig offline haalde. Dat is de staat die me nog steeds dreigt twee maanden vast te zetten wegens 'opruiing' en me ook liet veroordelen wegens smaad omdat ik bouwbedrijf De Vries en Verburg ervan beschuldig een gezinsgevangenis te hebben gebouwd voor het deporteren van vluchtelingengezinnen.
Vellekoop noemt nog meer voorbeelden van censuur in het artikel. Allemaal zaken die volgens Vellekoop dus op een lijn te stellen zijn met mijn verzoek om niet in verband te worden gebracht met de anti-semiet Robin de Ruiter.

Ik citeer uit het klaagartikel waarin hij schrijft dat ik De Lange Mars zou willen censureren:
“De Lange Mars geeft een podium aan andersdenkenden, maar verschaft dit niet aan antisemieten. Het is een podium dat de kritische geest wil stimuleren in de richting van een vredelievende samenleving met gelijkwaardigheid.
Indien De Lange Mars het idee zou hebben dat Robin de Ruiters boek (13 Bloedlijnen) antisemitisch is dan zouden we het direct van onze site verwijderen.”

Ik zou hier uitvoerig in kunnen gaan op de (met 'ja' te beantwoorden) vraag of Robin de Ruiter een anti-semiet is, maar dat is naar mijn idee al zeer terzakekundig gedaan door Doorbraak, lees hier maar: “Christenfundamentalist gelooft in complot van Satan en joden”.
Daaruit verklap ik vast dit citaat: “De Ruiter suggereert verder dat Hitler bij de Rothschilds zou hebben behoord, waardoor de joden dus uiteindelijk zelf medeverantwoordelijk zouden zijn aan de Tweede Wereldoorlog en de shoah. Voor zijn boeken raadpleegt De Ruiter ook het beruchte antisemitische verzinsel 'De protocollen van de wijzen van Zion'”.
Vellekoop heeft dit artikel intussen gelezen en broedt op een tegenartikel om dit alles nogmaals te ontkennen.

Vellekoop vervolgt zijn klaagzang met:
“Wij schrijven over allerlei mensen, niet alleen over Joke Kaviaar. Dat is ons recht, op die manier uiten wij onze vrije mening. Ook Joke kan ons niet beletten te schrijven over de onderwerpen die wij kiezen, ook niet als zij vindt dat dit conspiracy theorieën zouden zijn. Wij accepteren van niemand enige vorm van CENSUUR. Daarom hebben we ervoor gekozen het artikel over haar activisme op De Lange Mars te handhaven.”
Right. Dit komt dus neer op digitaal misbruik van mijn persoon, mijn gedachtengoed en mijn werk. Als je vindt dat dit je recht is, dan vind je het dus je recht de mening van een ander te bedoezelen. En zeer letterlijk: mijn poezie te misbruiken. Je kunt de tekst van 'Fascisten! Pas op!' in de recensie lezen en als je dan even naar de rechterkolom kijkt 'De 13 satanische bloedlijnen' “aanbevolen” zien.

Hoeveel absurder kan het? Het is mijn recht, op mijn beurt, om me daarvan met klem te kunnen distantieren. Alleen kan ik dat hier wel roepen, maar zolang Vellekoop niet voldoet aan mijn verzoek om op te houden met mij te misbruiken voor zulke propaganda, blijft dit tot in lengte der dagen zo staan. Het internet vergeet niets. En wie is de volgende die in de val trapt, misschien wel juist omdat er ook iets van mij op staat? Dat is nu precies het probleem met dit soort websites die je door de bomen het bos niet meer laten zien en daartussen geniepig dit soort propaganda verstoppen.

Het zou beter zijn indien De Lange Mars helemaal ophoudt met anti-semitisme te promoten, aangezien dit net als fascisme en racisme geen mening is maar een misdaad. Dat dient uitgevaagd, verwijderd en vernietigd te worden. Dat dient zeker niet met het excuus van vrijheid van meningsuiting te worden “aanbevolen” naast een recensie van mijn werk (voor de duidelijkheid, dit is wat hij noemt: 'artikel over haar activisme') of dat van een andere nietsvermoedende anti-fascist of anti-racist.
Vrijheid van meningsuiting? Zeg dat tegen groepen mensen die als zondebok worden aangewezen. Vellekoop weet toch ook hoe het met zes miljoen joden is afgelopen? Vrijheid van meningsuiting? Dat is dezelfde rotsmoes als die van eerder genoemde Kusters, Wagensveld, Wilders en Baudet.

Conspiracy theorieën. Er zijn er zoveel van. Ze zijn allemaal even grotesk en misleidend en die van Robin de Ruiter is ronduit schadelijk en gevaarlijk en het is bloedzonde dat mensen zich met fantasieën bezighouden in plaats van de werkelijke vernietiging door het kapitalisme onder ogen te zien. Niks geen joods complot, maar een stelsel van (neo-)koloniale fundamenteel racistische en nationalistische machtswellustelingen en geldwolven die er baat bij hebben om wereldwijd de bevolking te controleren en uit te buiten. Lieden die geld verdienen aan wapenhandel en grenscontrole, aan gevangenissen en milieuvernietiging en zo kan ik nog doorgaan. De broodnodige strijd hiertegen verdient al onze aandacht. Internationale solidariteit met oorspronkelijke bewoners van bezette grond en met vluchtelingen en migranten. Wie een website beheert die 'De Lange Mars' heet, zou zich moeten realiseren dat die mars vooral zo lang wordt doordat we voortdurend worden afgeleid van datgene waar we eigenlijk mee bezig willen zijn.

Rob Vellekoop, stop met die vuile propaganda en sluit je daadwerkelijk aan bij de (anti-fascistische) strijd in plaats van alleen maar valse lip-service te verlenen.

Ps. voor de liefhebbers van mijn werk: je kunt de bundel ook via bol.com bestellen rechtstreeks bij uitgeverij Troje. Dan ben je inclusief verzendkosten ook nog anderhalf euro goedkoper uit dan bij Rob Vellekoops De Lange Mars. Maar belangrijker nog: zo verleen je geen goedkeuring aan het eveneens verkopen van de anti-semitische uitwerpselen van Robin de Ruiter.

15 juli, 2017

Kleine verloren minnares uit 1922

Herb Alpert's Tijuana Brass. Zomaar. Misschien vanwege de zomer.


Casino Royale


Acapulco 1922 van veertig jaar later, mijn kennismaking met de band - wat was er eigenlijk aan de hand in 1922, Acapulco? Niets wat met het nummer te maken heeft, is het antwoord. Dit is het antwoord:


Little lost lover, Dore Alpert


South of the border Mijn moeder zei dat dit nummer haar in haar hoofd zat "toen de oorlog begon". Waarmee de Duitse aanval op Nederland bedoeld werd. Apetrots kwam ik als veertiger bij haar langs met een heus artikel over dat nummer in druk, van mijn hand. Het interesseerde haar niets. En zo kreeg het zijn eigen extra geschiedenis voor mij.

14 juli, 2017

Een wetenschap voor spiritische verschijnselen

Wetenschap van gene zijde is een titel die misschien kopers moet lokken, maar "gene zijde" komt niet aan bod. Parapsychologie is een ernstige wetenschap. Of niet, het is tenslotte een gemakkelijk doelwit bij de grote zuivering van de universiteiten. Zowel de buitengewone leerstoel als het ordinariaat zijn inmiddels verdwenen, en er is heel wat om te doen geweest die posten aan de universiteit (Utrecht, ook een tijdlang Leiden) te krijgen. Hoort het bij de psychologie? En waar houdt psychologie zich dan eigenlijk mee bezig? Naarmate zoiets (?) als "de ziel" uit beeld gewerkt werd en psychologie een kwestie van meten met betrekking tot gedrag werd verwijderde de parapsychologie zich verder van het vak waarmee het geacht werd verwant te zijn.

De naam die bij uitstek verbonden is geweest aan parapsychologie als academisch vak is Wilhelm Tenhaeff. De buitengewone leerstoel is steeds gedragen door de Society for Psychical Research, waarvan de Nederlandse afdeling onder anderen door Felix Ortt is opgericht (de reden waarom ik het boek gelezen heb). Helaas komt zijn rol niet aan de orde in het boek, hij wordt slechts terloops genoemd. Het is natuurlijk waar dat hij zich niet ophield met séances of dergelijke experimenten - hij schreef alleen over die van anderen en over de mogelijke interpretatie(s). Waarbij de kritische zin nog wel eens achter het donkere gordijn wilde wegschuilen.
Ook in de parapsychologie is een soort richtingenstrijd te constateren, tussen de kwalitatieve respectievelijk de kwantitatieve benadering. Dat het vak gemakkelijk onder vuur genomen kan of kon worden zou nog geen reden moeten zijn het te bestrijden of op te heffen. Dezer dagen heeft het een schuilplaatsje aan de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht. "Geschiedenis van de Nederlandse parapsychologie", de ondertitel van de handelseditie van deze dissertatie, dient gezien te worden als: "geschiedenis van de parapsychologie aan de universiteit in Nederland". Dan nog mis ik nadere toelichting op de activiteit van K.H.E. de Jong in Leiden, die in het vak gedoceerd heeft, ondanks dat hij - zoals terloops opgemerkt - "fout" was geweest. Toch niet geheel onbelangrijk, lijkt mij. Parapsychologie werd zeker in de jaren vijftig gezien als mogelijk inzetbaar geestelijk wapen tegen het Materialistisch Communistisch Gevaar (in de Sowjet-Unie werd het vak evenwel serieus genomen). Maar Tenhaeff wordt ook uitgemaakt voor communist.

Waar ik een fel rode viltstift zou hebben gehanteerd is bij het consequent gebruik van het woord "spiritistisch" waar het vaak "spiritisch" moet zijn Ja, dat krijgt een rood kringeltje, maar dat mag geen reden zijn de woorden door elkaar te halen, bijvoorbeeld bij het noemen van de titel Spiritische bladen. Spiritisch zijn de waargenomen verschijnselen, de spiritist roept ze eventueel op of "gelooft". Dat is sensu stricto iets geheel anders.

En verder ben ik nogal verbaasd over het regelmatig terugkomen op de maçonnieke achtergrond van Tenhaeff, die hij regelmatig gebruikt om erkenning te krijgen, vooral in "Den Haag". Ja, het draagt bij aan het beeld van esoterie. Ik ga niet in de bronnen duiken die blijkbaar deze rol onthullen, maar nadere toelichting zou wel gewenst zijn, liefst met citaten. Nu vind ik er een air van insinueren om hangen.

- Ingrid Kloosterman, Wetenschap van gene zijde - geschiedenis van de Nederlandse parapsychologie. Amsterdam: Boom, 2017. 326p., €24,90.

13 juli, 2017

Meer over wel heel weinig - De AS anno 2017 haalt de Volkskrant

Heeft De Volkskrant weer zoiets als een bladenrubriek? De dodebomenvariant van die courant is de deur uitgegaan toen men er fijnzinnig ging berichtgeven over demonstranten bij die demonstratieve "topconferenties" als afgelopen weekeinde weer in Hamburg. En dan bespreekt men plotseling De AS, en het lijkt wel of die mijnheer Onkenhout dit heeft gelezen, of dit via twitter (waar ik het een beetje publiciteit heb gegeven). Je weet het niet.

Maar het in dit stuk beschreven karakter van De AS komt meer overeen met waar mijn vertrek-maatje (ik hoop niet dat zij over deze kwalificatie valt) Anita de Waal meermalen op gewezen heeft: nu eens een tijd geen witte dode man met een baard graag. Een paar jaar. En toen kwam Octave Mirbeau.
Ik kon zelf op heel kleine schaal, teruggebracht tot twee pagina's, de polsslag van de tijd laten klinken in Ongedoofd vuur. Een interne notitie over het volkomen wegvallen van enig besef van dringende actualiteit op AS-redactievergaderingen kwam de meestschrijvende nog levende redacteur op een onbedaarlijke en ongetwijfeld alcoholisch geïnspireerde aanval van de met glans minstschrijvende redactrice te staan. En "de redactie" keek de andere kant op, en u weet: wie zwijgt is medeplichtig. En de verkondigde leugen heeft tenslotte dit stukje in de Volkskrant gehaald.
Bezwaren tegen geschiedenis van de arbeidersbeweging, meer speciaal de anarchistische richting, zult u van mij niet vernemen. En overigens was ik geen "medewerker" maar redacteur sinds 1998 die op deze wijze weggebonjourd is. Bij de CPN deden ze het niet anders in hun goede tijd.

12 juli, 2017

Kapitalisme als gezwelziekte

Lichamelijke of biologische vergelijkingen met betrekking tot maatschappelijke fenomenen dienen met argwaan bekeken te worden. Het afgebeelde boek heet een moderne klassieker te zijn, oorspronkelijk uit 1999, en het wordt door Wolfgang Streeck, die ik toch serieus mag nemen, meermalen genoemd.
In de eerste plaats in verband met de nieuwe kapitalistische fase, in de plaats van het klassieke marxiaanse G->W->G' treedt het G->G'. Iets wat moeilijk te bevatten is, maar karakteristiek is voor de financialiseringsfase van het kapitaal van dezer dagen. Wat dit inhoudt drong pas tamelijk overweldigend tot mij door toen ik las van de plannen van Unilever de worsten en de margarine de deur uit te doen en zich terwille van de aandeelhouders te concentreren op het inkopen van aandelen - in zichzelf. In zichzelf? Duizelingwekkend "verdienmodel". Inderdaad, de "W"-fase wordt maar helemaal overgeslagen.

McMurtry's boek is in de eerste druk online te lezen, ik signaleer het, ik heb het uiteraard zelf (nog) niet gelezen.

11 juli, 2017

Huisvredebreuk? Wiens vrede?

- door Joke Kaviaar -

Huisvredebreuk? Weet u wat dat is? Dat is als 's morgens om 6 uur de politie je woning binnendringt en zegt: “Je hebt vijf minuten om je spullen te pakken”. Huisvredebreuk, dat is als je op stel en sprong je bed uit moet en wordt opgepakt en afgevoerd naar de gezinsgevangenis op Kamp Zeist, zoals vele gezinnen met kinderen overkomt in de zeven gezinslocaties in dit land. En het is nog erger dan dat. Het is nog veel meer dan alleen maar huisvredebreuk. Het is de diefstal van het belangrijkste dat een mens kan bezitten: vrijheid. En nog meer: een toekomst. Een bestaan. Veiligheid. Het leven zelf.

Huisvredebreuk? Interesseert me niet. De zogenaamde huisvrede van congrescentum de RAI in Amsterdam bestaat slechts bij de gratie van het trekken van profijt uit het uitzuigen van een groot deel van de wereld en haar bevolking. Er is geen profiteur van oorlog, klimaatvernietiging en vluchtelingenellende die niet welkom is in de RAI. Of het nu een wapenbeurs is of een bouwbeurs: de keurige bevoorrechte zakenlui met hun verkooppraatjes kunnen er hun gang gaan.
Maar nu waren wij er. Om een tipje van de sluier te lichten in het hol van deze leeuw. Om een kleine speler op de markt van op winst beluste detentieprofiteurs te kijk te zetten.

Niets was er te zien van die gezinnen en kinderen met hun angst en hun wanhoop bij de stand van bouwbedrijf De Vries en Verburg die dag in de RAI. Niets was er te zien van de waarheid. Zelfs de leugen dat de gezinsgevangenis op Kamp Zeist er zou zijn om de kinderen te beschermen, dat die kindvriendelijk zou zijn en humaan, zelfs die leugen probeerde bouwbedrijf De Vries en Verburg die dag niet eens te verkopen. Van meet af aan heeft bouwbedrijf De Vries en Verburg vooral geprobeerd hun betrokkenheid bij de bouw te verhullen. Zij verschuilen zich liever achter de verkooppraatjes van het ministerie van onveiligheid en klassejustitie. De gezinsgevangenis is in hun taal een 'Gesloten Gezins Voorziening', of zelfs 'opvang'.

Maar ik heb daar op de muur gezeten en gesproken met mensen die bang waren om gedeporteerd te worden. Ik zeg: gedeporteerd. Want dat is het doel van deze gezinsgevangenis op Kamp Zeist.
Het kan Bas Stuij, hoofdverantwoordelijk projectontwikkelaar van De Vries en Verburg, niks schelen met welk doel hij hekken, stroomdraad en camera's om een stel huisjes op het terrein van een detentiecentrum neerzet. Als de klant, de overheid dus, maar tevreden is. Wat hem wel kan schelen is wat andere mensen daarvan denken. Niet voor niets publiceerden zij daarover niks op hun website en reageerden ze niet op vragen die hen gesteld werden. Nu moest Bas Stuij wel reageren, toen hij oog in oog stond met de harde waarheid, omdat wij deze lieten zien aan hem, en aan een ieder die langsliep. Pijnlijk voor hem. Maar lang niet zo pijnlijk als de dagelijkse praktijk die dagelijks leven is voor die gezinnen met kinderen die dankzij hem kunnen worden opgesloten en gedeporteerd.

Huisvredebreuk? Laten we het eens hebben over de vrede die al die mensen en hun kinderen hun leven lang nog nooit gekend hebben. Niet in een huis. Niet in hun woonplaats. Niet in het land waarvandaan zij kwamen. Niet tijdens hun vlucht hierheen en niet hier. Vraag hen wat huisvrede is en ze zullen zeggen dat ze nog nooit enige vrede, enige rust gekend hebben.

Het is te simpel om te zeggen dat daarvoor alleen overheden verantwoordelijk zijn. Sterker nog, het is de nationale en internationale lobby van bedrijven, van multinationals die er alles aan doen om met prestigieuze projecten geld te verdienen over de ruggen van mensen die niets in te brengen hebben. Geld verdienen aan grenscontrole, aan beveiligingssystemen, aan wapenhandel, aan de bouw van muren en hekken aan de grenzen, aan de bouw van gevangenissen. Zij bieden hun diensten aan, ontwikkelen hun 'producten' en dingen om opdrachten. Zonder deze parasieten zouden de overheden geen enkel beleid kunnen uitvoeren.

Waar zou Fort Europa zijn zonder hen? En die lobby, die voortdurende promotie en reclamehandel, die laat zich ook wel eens zien aan het publiek dat zich dan mag vergapen aan de ten toon gestelde fris en schoon ogende uitstallingen waar nog geen spatje bloed aan zit. En ja, daar lijkt vrede te heersen. De vrede van mensen die op grote afstand van hun eigen bed oorlog voeren. En de bouw van een gevangenis voor vluchtelingen: dat is oorlog tegen die vluchtelingen. En wie oorlog voert, hoeft wat mij betreft niet op vrede te rekenen.

Wie oorlog voert en mensen kapotmaakt, kan de boemerang van dat op afstand bestuurde geweld terugkrijgen. Laat er geen misverstand over bestaan dat de grootste oorlogsmisdadigers diegenen zijn die vanuit hun kantoren en vergaderzalen beslissingen nemen, bouwtekeningen maken en orders uitsturen. Lopen wij daar binnen, of voorzien wij hun verkooppraatjes van illustratiemateriaal in de RAI, dan breken wij geen huisvrede, dan verstoren wij iets van die oorlog. De stille oorlog. De stiekeme oorlog. En die oorlog maakt dagelijks slachtoffers.

* Afgelopen jaar werden, zo bleek uit beantwoording van kamervragen, in totaal tachtig kinderen opgesloten in de gezinsgevangenis. Tachtig kinderen die als door een dief in de nacht werden weggerukt en afgevoerd in razzia's. Tachtig onzichtbare kinderen. Het liefst had ik die dag in de RAI die tachtig kinderen laten zien, maar zij zijn niet meer hier. Inmiddels, ruim acht maanden na de eerste zitting in deze zaak waarin ik de rechter heb gewraakt omdat zij me niet liet uitspreken, nemen berichten over razzia's en deportaties naar vooral het onveilige – maar volgens de EU wel veilige - Afghanistan in rap tempo toe.

* In Burgum verzetten afgelopen week solidaire vluchtelingen zich tegen het afvoeren van een Afghaans gezin, opnieuw naar de gezinsgevangenis op Kamp Zeist. Maar voor ons Neederlanders wordt een negatief reisadvies voor Afghanistan gegeven. Afghanistan kleurt rood op de kaart, zoals het rood kleurt van bloed op de straten. Niet heengaan, luidt het. Maar het is wel goed genoeg voor gezinnen met kinderen om hen naartoe te deporteren!

Het liefst verzamelde ik alle tranen, die van angst, wanhoop, woede en onmacht, en stortte deze uit over het glanzende promotiemateriaal van het bedrijf dat hun ellende mee helpt veroorzaken. Het liefst had ik die oorlog geïllustreerd door de stand van De Vries en Verburg in een klap weg te vagen. Het liefst liet ik u hier de oorlog zien, het geweld tegen vluchtelingen.

Deze zaak gaat niet over huisvredebreuk. Het gaat over het aanwijzen van verantwoordelijken. Het gaat over het ontmaskeren van de façade van stropdassen, lachende gezichten en elkaar de hand schuddende misdadigers. Het gaat over het blootleggen van die oorlog. Het gaat over het opeisen van de vrijheid van elk individu, waarvandaan die ook komt en waarheen die ook wil, om te leven waar het mogelijk is. Als die vrijheid van vluchtelingen wordt afgenomen, dan zegt dat iets over de vrijheid van hen die daarvoor tekenen. Dat zegt dat die vrijheid niets waard is. Dat is de vrijheid van overheersing en onderdrukking. Dat is de vrijheid van intimidatie, dreiging, opsluiting en moord. Dat is vrijheid die ten koste gaat van de vrijheid van anderen. Dat is kapitalisme, kolonialisme, imperialisme.

Huisvredebreuk? Waar is de vrede? Ik zie geen vrede. Ik zie alleen maar onderdrukking. Wie daar vrede mee heeft, gaat in de RAI de schone schijn ophouden. Wie daar vrede mee heeft, zegt dat hij maar een radertje is in de machine en nergens voor verantwoordelijk is. Maar zonder radertjes geen machine en geen machine zonder radertjes.
Huisvredebreuk? Menig vluchteling zou willen dat een dak boven het hoofd vanzelfsprekend was. Menig kind zou in een bed willen slapen en niet op straat. Vrede? Wat is dat?

Als een bedrijf zoals De Vries en Verburg rustig met een standje op een bouwbeurs wil staan, zien ze beter af van dit soort praktijken, van het bouwen van een gevangenis voor vluchtelingen en hun kinderen. Ik lig er niet wakker van om beschuldigd te worden van zoiets triviaals als huisvredebreuk of iets anders. Laten zij daarentegen vooral maar wakker liggen van datgene waarvoor zij zichzelf verantwoordelijk hebben gemaakt. Huilende kinderen. Ouders die zelfmoord proberen te plegen of in hongerstaking gaan. Gewelddadige deportaties. Een leven in angst, zonder toekomst. En als ze daar niet van wakker liggen, laat ze dan maar wakker liggen van mensen als ik die hen hun smerige praktijken onder de neus wrijven.

Zonder vrede en vrijheid geen leven. Zonder vrede en vrijheid geen ongestoorde handel in de dood.

Laatste woord voor d emeervoudige kamer van de rechtbank in Amsterdam, 11 juli 2017

10 juli, 2017

Cowspiracy

Blijkbaar heb ik deze film hier niet eerder geplaatst. Tijd om deze omissie goed te maken.


Cowspiracy: The Sustainability Secret door docs4all

09 juli, 2017

Zomerbeeld 2017 - vaste attractie: de vlinderstruik

U kunt u wel proberen te verstoppen, maar u bent gezien. Men is vroeg dit jaar, de mieren hebben hun bruidsvlucht al grotendeels gehad
Enigszins bleke atalanta
En dagpauwoog. Verder op bezoek: kleine vos, hooibeestje, klein geaderd witje (op de loer voor ons eeuwig moes) en citroenvlinder

08 juli, 2017

God alleen weet...

Voor de zaterdagsessie deze week verplaats ik mij even in de jongeman die naar de kliniek fietst - er wordt besloten dat behandeling pas over twee jaar, na het eindexamen zal plaatsvinden. Voor mijn gevoel heb ik die fietstocht tamelijk vaak gemaakt, maar misschien klopt dat niet. Hij was lang, omdat ik braaf de route van lijn 3 volgde, wat vanuit fietsstandpunt niet zo handig was. Schaamteloze hits, dat kon, in 1966, het hoogtepuntjaar van de "popmuziek". De muziek in mijn hoofd, onderweg.


God only knows, The Beachboys. En wat is het toch godvergeten mooi.


Got to get you into my life, Cliff Bennett and the Rebel Rousers. Van dit Beatlesnummer wordt gezegd dat het eigenlijk over heroïne gaat. Dat doet danig afbreuk aan de tekst zoals ik die beleef, en die hoort bij de ontmoeting met mijn Droomgeliefde destijds. Dus ik wil hier niets van weten (geloof het ook niet).


How sweet it is (to be loved by you), Jr. Walker and the All Stars

07 juli, 2017

Marianne in Hamburg

Waarschijnlijk volgen er nog wel meer bij het eerste grote protest in jaren tegen het vaste vertoon van de Machtigen der Aarde, nu in Hamburg. Maar de vrouw die op een politietank klom en er wordt afgespoten met peperspray is voorlopig DE Marianne van de dag.

06 juli, 2017

Razzia's en deportaties: het fascisme is al hier

- door Joke Kaviaar -

Terecht dat we in actie komen tegen de opmars van Thierry Baudets Forum voor Democratie, omdat hij streeft naar een “dominant blank” Europa. Terecht dat we ons boos maken over Wilders' haatzaaierij, nu weer vormgegeven door samen met Pegida vluchtelingenjager Edwin Wagensveld en neo-nazi Ben van der Kooi in Arnhem te 'demonstreren' tegen Marcouch' installatie als burgemeester omdat ze zo'n hekel aan Marokkanen en Moslims hebben. Maar...

Grenzen dicht en alle zondebokken eruit is al lang praktijk. Institutioneel racisme is allang praktijk. Dat heeft het door Baudet gehate 'partijkartel' allang op Europees niveau bekokstoofd. Daarvoor is Fort Europa opgebouwd, compleet met een Turkijedeal om mensen tegen te houden. Met grenshekken die onder stroom staan en detentiecentra waar de omstandigheden als concentratiekampen zijn. Compleet met verbod om mensen op de Middellandse Zee te redden, met inreisverboden, razzia's en deportaties. Compleet met armoedige en mensonterende vluchtelingenkampen, zeg maar gerust krottenwijken, waarin vluchtelingen hopen op een kans om verder te kunnen gaan met hun leven. Compleet met...

Misschien kan ik beter zeggen: wat is er nog niet?

Vraag het Klaas Dijkhoff en hij kan vast nog wel wat plannen noemen die hij graag zou doorvoeren of verder uitwerken. Nog meer bevoegdheden voor de Dienst Terreur en Verrek en racistische politie bijvoorbeeld. Zijn deportatiemachine wordt dezer dagen optimaal benut voor mensen die gevlucht zijn uit het onveilige Afghanistan. Een land waar voor mensen als wij, die een paspoort van dit Neederland hebben, een negatief reisadvies geldt: veel te gevaarlijk, niet heen gaan! Dat is in een woord: ons privilege. De keuze om geen risico te nemen. Ook met dat onveilige Afghanistan is een deal gemaakt, namelijk om gedeporteerden terug te nemen. En het maakt Neederland of enig andere Europese terreurstaat geen ene moer uit of daarbij jonge kinderen zijn, peuters, kleuters, baby's. Als het op een vliegtuig gezet kan worden, gebeurt het.

In de 'gezinslocatie' in Burgum verzetten afgelopen week vluchtelingen zich hevig toen een gezin daar tijdens een razzia in de vroege morgen van hun bed werd gelicht om hen in een gereedstaande bus naar gezinsgevangenis Kamp Zeist te laden. Doel: deportatie. Zo geniepig werkt de Neederlandse staat: zonder aankondiging komen ze mensen halen uit centra die zo afgelegen zijn dat we daar nooit op tijd bij kunnen zijn. Die vluchtelingen staan er alleen voor. Elke keer weer.
De wanhoopskreten die te horen zijn in video's die van deze gebeurtenis zijn verspreid gaan me door merg en been en voor de zoveelste keer vraag ik me af: wat kunnen we hieraan doen? Waar kunnen we effectief toeslaan om deze smerige praktijken gepleegd door deze natiestaat - of beter gezegd: nazistaat - te voorkomen? We weten niet wanneer het gaat gebeuren. We weten ook niet waar, behalve: in een van de zeven 'gezinslocaties', de intimidatiekampen voor ongewenst verklaarde gezinnen met kinderen. Of bij mensen thuis en dat kan overal zijn. Dat betekent dat we steeds achter de feiten aanhollen. We kunnen protesteren na afloop. Maar dat verandert niets.

Het wordt tijd dat we onze pijlen meer en harder richten op dit 'beleid', verder te noemen: deze misdaad. Ja, fascisme is in opmars en daartegen moeten we in actie komen. Maar de fascistische praktijk is ook al dagelijks effectief in uitvoering door de gezamelijke Europese regeringen die spreken in termen van hekken en pantservoertuigen, schepen en vliegtuigen, wetten, wapens en 'illegaliteit'. Zij voeren een verborgen terreurcampagne tegen alle migranten, al jarenlang. Zij voeren al uit wat de fascisten Wilders en Baudet roepen maar dan zonder onverbloemd te zeggen dat zij een “dominant blank” Europa willen. Anders dan “eigen volk eerst” is het niet, maar dan met het masker van het fatsoen op. En de fascisten, die noemen zichzelf 'alt-right' of 'populisten'. Fascisme? Nee hoor. Niks aan het handje allemaal. Uiteindelijk zijn het allemaal keurige politici met een mening.

De leugens zitten in de taal verborgen. Een taal die haat en angst zaait en verhult wat er gebeurt en hoe. Met de leugens komt de onderdrukking. De onzichtbare onderdrukking. We moeten daarom de leugens en de onderdrukking en de leugenaars en de onderdrukkers zichtbaar maken en aanvallen. De tijd dat we hen met rust laten kan niet anders dan voorbij zijn als we een einde aan deze misdaad willen. Nee, we weten niet wanneer de politie komt. Maar we weten wel waar de politie zit. We weten ook wie de verantwoordelijken zijn, de politici en hun ambtenaren. Hun ministeries, hun kantoren, hun partijen, we weten ze te vinden. We weten ook wie er voor hen werken, wie er bouwen en bedenken, wie er beveiligen en bewaken. En we weten ook wie er handelen in wapens en technologie en wie er profiteren van oorlog om vervolgens de oorlogsslachtoffers als criminelen te behandelen.

Laten we enerzijds blijven strijden tegen fascisten als Wilders en Baudet omdat hun invloed gevaarlijk is. Maar laten we ons daarop niet blind staren. Laten we vooral ook strijden tegen de huidige machthebbers die hen in de uitvoering van hun plannen al ver vooruit zijn. Het gebeurt allemaal terwijl er coalitiebesprekingen gaande zijn voor een nieuwe regering. Het gebeurt terwijl de gevestigde partijen bedenken hoe zij de 'vluchtelingenstroom' kunnen indammen nog voor de moed der wanhoop de kusten van Europa kan bereiken. Het gebeurt terwijl zij het erover eens proberen te worden over met wie ze nu weer eens een deal zullen sluiten.

Fort Europa is een feit. Verkiezingen veranderen daar niets aan en het heeft geen zin met de bouwers en verdedigers van het Fort daarover te discussiëren. Telkens wanneer racistisch en fascistisch gedachtengoed als bakken stront over ons worden uitgestort, wordt dat gedaan met verwijzing naar de 'vrijheid van meningsuiting' die vervolgens vol verve wordt verdedigd. Maar de vrijheid van meningsuiting is er voor de onderdrukten, niet voor de onderdrukkers die zich systematisch aan misdaden schuldig maken. Misdaden waarvoor betaald wordt met levens. We kunnen dan ook niet anders dan in strijd met de wetten van de nazistaten van Fort Europa de uitvoering van hun misdaden zoveel mogelijk saboteren. Alles beter dan toezien hoe razzia's, deportaties en fascistisch geweld in aantallen en intensiteit toenemen.

05 juli, 2017

Zomerbeeld 2017 - Amsterdam on Fight River

De begraafplaats zou een verstilde omgeving kunnen zijn, met de vogelzang waant men zich in een bos. De weg van Weesp naar Muiden ruist of raast echter onophoudelijk aan de rand
Tamelijk rijke rietkraag aan de Vecht. De haagwinden gaan al slapen, misschien juist tegen de felle zon
De torenspits van de Laurentiuskerk, afgebrand, wordt hersteld. De kerk zal niet meer als zodanig dienst doen. Er komt de Wispe-brouwerij/distilleerderij in.
Laat de Sluisbrug op en maak nog eens reclame voor het stadje ten zuiden van Emsterdem Kèèsel

04 juli, 2017

Wuwei - niet zomaar nietsdoen

Inleiding taoïstische filosofie - leven vanuit niet-doen is een bundel artikelen van vier verschillende auteurs, waaronder een beschouwing over de nieuwst mogelijke tekstkritische benadering van de Daodejing.
Wuwei, niet(s) doen, is natuurlijk niet zomaar niet(s) doen. Het is hier aardig samengevat in een aankondiging van een lezing die niet is doorgegaan:

Vaak wordt er ten onrechte gedacht dat [wuwei] slaat op passiviteit, onverschilligheid of fatalisme, terwijl het juist is verbonden met levensvreugde, openheid en spontaniteit. In deze lezing gaan we op zoek naar de diepere betekenis van wuwei, en wat het eventueel zou kunnen betekenen voor het alledaagse leven in de moderne tijd, ofwel: wat kan het betekenen voor jouw leven?

Voor wuwei is ook wuxin, leegheid van hart of geest, vereist. Dit klinkt dan wel naar vroege christelijke mystiek. In ieder geval biedt Eckhart een raakpunt.

- Michel Dijkstra (red.), Inleiding taoïstische filosofie - leven vanuit niet-doen. Leusden: IVSW, 20163. 184p., €14.95

03 juli, 2017

De mannen van Zwan komen er an

"De bonden zijn ingelicht", "de werknemers zijn ongerust". Laat ik nu gedacht hebben dat Zwanenburg al jaren overgenomen was door Unilever, en nu blijkt het omgekeerde te gebeuren: Unoxworsten uit Oss wordt overgenomen door Zwanenburg uit Raalte. De Twentenaren zullen moeten verhuizen naar de stad van de messentrekkers. Over de mensen uit Raalte bericht het Brabants Dagblad dan weer niet.

Maar dit verhaal is het verhaal van het kapitalisme anno 2017. Eerst nog wat gemor:

Ook vakbond De Unie is ongerust: "Deze transactie gaat niet over mensen maar over geld", vindt Erwin Rog, de coördinator arbeidsvoorwaarden bij de vakbond. Volgens hem is het besluit van Unilever vooral ingegeven uit angst voor een nieuw overnamebod, na het mislukte bod van Kraft-Heinz eerder dit jaar.

De vakbond wijst op de margarinetak, die in de etalage staat. Unilever beloofde na het bod van de Amerikaanse concurrent aan beter op de kosten te gaan letten en meer dividend uit te keren aan beleggers. "Als Unilever deze strategie voortzet, zal Unilever straks niet meer zijn dan een merkenfabriek", aldus Rog.

Bron.

De Volkskrant, die bijna hetzelfde verhaal heeft als RTLZ heeft er wel een kleine extra toelichting bij:

Toen werd bekendgemaakt dat het bedrijf meer zal doen wat de aandeelhouders willen: de margarinetak afstoten, eigen aandelen inkopen en de winstgevendheid verhogen.

Winstgevendheid gebaseerd op het inkopen van eigen aandelen?

Unilever heeft het "sociale" karakter al lang geleden afgeschud, het conglomeraat dat Port Sunlight en Agnetapark in handen heeft gekregen - en Brits West-Afrika.
De bonden maken zich zorgen. Ik verbaas mij over een "multinational" die geld gaat maken door aandelen in zichzelf op te kopen. En zal geen traan laten om Unilever.

02 juli, 2017

De tweede juli - een mislukte talking blues



Aan de rand van de Purmer
begon het te regenen
we moesten er beslist een kijkje nemen
voor hij volgebouwd werd
voor de "overloop"
van "te saneren" buurten
maar staken de ringvaart niet over

Van tussen dat ogenblik
en het moment in het café 's avonds laat
herinner ik mij niets meer
"F. leeft zijn kreukels op mij uit,"
zei je. Wekenlang had je zitten
speculeren over hoe F. worstelde
met zijn homoseksualiteit.
Nu kreeg ik de kreukels op mijn bord.

Grommend stapte ik op de fiets
Zei niets meer, maar je volgde mij
tot het punt waar ik vooruitgesneld was
en jij de weg niet meer wist
eenzaam licht langs het kanaal
Ik keerde om en haalde in
"Als je zo doorrijdt kom je in Purmerend".
Je bedankte mij.

Je ging met mij mee naar huis
Alsof er nog iets te redden was
Maar dat was er niet
Gek, nu ik dit zo schrijf denk ik
dat het misschien wel kon
maar dat is de wijsheid achteraf
die met de jaren komt
Tweede juli nr.1

*********************************

Het had niets uitgemaakt
of ik al dan niet was gegaan
"Revolutionaire solidariteit" werd van mij
gevraagd om een ontruiming
Vogel Struys
Op de hoek van een gracht
liep ik tegen een muur van traangas aan
het bloed spoot uit mijn neus
ik maakte rechtsomkeert.

Bijkomend op bed
jij vlijde je tegen mij aan
vertrouwd en vertrouwelijk
En toen het bulletin over de twee weken
voorbijgegaan in wederzijdse afwezigheid
"Ik heb met F. geslapen, dat was heel leuk".
(Haar lesbische vriendin, wij haatten elkaar
op het eerste gezicht.)
"En ik heb met P. geslapen, dat was ook heel leuk."
(De man van haar beste vriendin.)

De vorige keer dat we elkaar gezien hadden
was op een house-warming party van die P. en zijn vrouw
die met een ander sliep die nacht, hij in een tent.
Wat had je toen al een meelij met hem
dat is dus goedgemaakt.
Negen maanden van "je merkt er niets van",
"het kan toch niet zomaar uit zijn" en
"P. is er ook"
Alsof er nog iets te redden was
en eigenlijk dacht ik dat steeds wel
De wijsheid die met de jaren komt
leert mij dat het reddeloos was.
Tweede juli nr.2

---------------------------------------------

Vrijdagavond gleed hij in een coma
Dinsdag werd iedere behandeling gestaakt
Woensdagmiddag kwam het bericht
Schoonpa overleden
Het maken van een gedenkdag
Tweede juli nr.3

Er is iets niet goed met die dag
en leer dit van mij:
het weer van die dag houd je
de hele zomer
(dan valt het dit jaar nog mee).

01 juli, 2017

Niet-participatieverklaring

Bij deze verklaar ik, kennisgenomen hebbende van de aan mij van staatswege toegekende participatieverklaring “Eigen volk eerst!”, welke ik geacht word te ondertekenen en welke luidt;

“U woont al uw leven lang in Neederland. Wij willen u graag informeren over de wijze waarop wij uw privilege bij wet vastleggen. Participatie vinden we in Neederland heel belangrijk. Dit is voor u echter niet verplicht. U moet zich weliswaar aan de wet houden, maar ook wanneer u dit niet doet mag u altijd uw Neederlanderschap behouden. Waarden als vrijheid, gelijkwaardigheid en solidariteit gelden ten allen tijde voor u, maar zijn voor nieuwkomers in dit land een gunst en moeten verworven worden. Met deze waarden hangen voor u rechten samen waarop u een beroep kunt doen wanneer u uw nieuwe medeburgers deze rechten ontneemt. De wet voorziet er bovendien in om dit namens u te doen. Handvaten hierbij zijn de volgende kernwaarden:

Onvrijheid:
In Neederland mag iedereen die hier wit geboren is denken, doen en zeggen wat hij wil. Dit betekent dat:
- U als Neederlander uw eigen mening mag uiten, ook indien deze haatdragend is.
- U als Neederlander een eigen geloof of leefstijl mag hebben, waaraan vluchtelingen en migranten zich dienen aan te passen.
- U als Neederlander vrij bent om wel of niet te geloven zonder dat dit tot de consequentie kan leiden dat u dient 'op te pleuren'.
- U als Neederlander recht heeft op eigen keuzen en zelfstandigheid (zelfbeschikkingsrecht) waaronder het recht om uw keuzen en zelfstandigheid op te leggen aan nieuwkomers en hen hun eigen keuzen en zelfstandigheid af te nemen.
Hieraan zitten geen grenzen. Wat u doet of zegt mag in strijd zijn met de wet en wordt vrijwel nooit bestraft. U mag dus met opzet vluchtelingen, migranten, zwarte mensen en mensen met kleur beledigen, discrimineren en aanzetten tot haat en geweld tegen hen. Het verdient aanbeveling dit massaal te doen of daartoe een politieke partij op te richten.

Ongelijkwaardigheid:
In Neederland worden alle burgers met een paspoort gelijk behandeld, behalve als ze een niet-witte huidskleur hebben. Officieel hebben alle burgers dezelfde rechten en plichten: mannen, vrouwen, homoseksuelen, hetero’s, gelovigen, niet gelovigen etc. Evenwel wordt institutioneel racisme door de wet bevorderd, in stand gehouden en ten uitvoer gelegd. De politie heeft de bevoegdheid om mensen op grond van een door hen te bepalen Niet-Neederlands uiterlijk staande te houden, aan te houden, met geweld te bejegenen, op te sluiten en/of standrechtelijk te executeren indien daaraan naar hun inzicht niet voldoende wordt meegewerkt.

Apartheid:
In Neederland vragen we dat gedocumenteerde Neederlanders elkaar helpen en bijstaan als dat nodig is. Zij zijn samen verantwoordelijk voor de samenleving. Zij hebben recht op een veilige leefomgeving, fatsoenlijke huisvesting, eerlijke arbeidsvoorwaarden en minimumloon bij werk, goed onderwijs en goede medische zorg. De overheid heeft het recht mensen dit alles af te nemen en hen uit te buiten en ongelijk te behandelen, indien zij niet beschikken over verblijfsdocumenten of weigeren een speciaal voor hen in het leven geroepen 'participatieverklaring' te ondertekenen. Voor deze mensen geldt geen solidariteit maar apartheid. Zij zijn dan ook geen Neederlanders. Als zij niet op eigen kracht in hun levensonderhoud kunnen voorzien doordat dit niet wordt toegestaan, biedt de overheid de keus tussen vrijwillige of onvrijwillige detentie en deportatie.
Wij vragen van u uw onvoorwaardelijke medewerking aan dit beleid.

Privilege:
In Neederland vragen we alle hier geboren witte burgers bij te dragen aan het in stand houden van hun witte en gedocumenteerde privilege zodat zij kunnen beschikken over een prettige en veilige samenleving gespeend van vreemde invloeden, bijvoorbeeld door te discrimineren op de arbeidsmarkt, kinderen met een migratie-achtergrond een lager schooladvies te geven, of door buren, collega's of schoolgaande kinderen aan te geven als zij deze van 'illegaal verblijf' verdenken. Overige op afkomst of huidskleur gebaseerde verdenkingen vragen wij u eveneens te melden. De aangifte kan bij de buurtcoach, wijkagent of het politiebureau bij u in de buurt worden gedaan of anoniem online bij de kliklijn. Het spreken van de taal van onderdrukking en kolonialisme is hierbij heel belangrijk.

Ik verklaar dat ik kennis heb genomen van bovengenoemde waarden van de Neederlandse samenleving, en dat ik ze graag zal helpen uitdragen. Ik verklaar dat ik actief een bijdrage wil leveren aan de Neederlandse samenleving en reken erop dat ik daarvoor ook de ruimte en medewerking krijg van mijn medeburgers.”

- hieraan geen medewerking te verlenen. Integendeel!

Bij deze verklaar ik me niet te houden aan de Normen en Waarden van dit 'gaaf' Neederland, aangezien deze fundamenteel racistisch zijn. Zij sluiten uit en degraderen vluchtelingen en migranten en al hun nazaten tot in lengte der dagen tot tweederangsburgers. Niet in mijn naam!
Bij deze verklaar ik de Normen en Waarden van Neederland te bestrijden, aangezien ze zijn ingebed in onze geschiedenis van imperialisme, overheersing en slavenhandel, een geschiedenis waaruit nog altijd geen lessen worden getrokken en waarvoor reparaties al lang over tijd zijn.
Bij deze verklaar ik de Spelregels van de Normen en Waarden van Neederland te zullen blijven breken, zo zal ik bijvoorbeeld het spel van Zwarte Piet niet meespelen, noch het spel van verdeel en heers, noch het spel van het aanwijzen van zondebokken.
Bij deze verklaar ik actief bij te zullen dragen aan een maatschappij waarin gestreefd wordt naar gelijkwaardigheid van iedereen, een maatschappij waar 'onze' regering en staat uitdrukkelijk niet naar streeft.
Bij deze verklaar ik dat dit tot consequentie heeft dat ik van deze staat, die zich in samenwerking met multinationals systematisch met winstoogmerk voorts schuldig maakt aan oorlogsvoering, exploitatie en vernietiging, actief de ondergang zal nastreven.

Voor de vernietiging van ons witte en papierenprivilege!
In strijd tegen het oprukkend fascisme van staat en straatbendes!
Voor het neerhalen van de hekken en muren van Fort Europa!
In strijd tegen het kapitalisme, in solidariteit met alle onderdrukten!

Dekoloniseer! Ageer! Saboteer!

Participatieverklaring? Niet in mijn naam!

Niet-participatieverklaring,
Getekend: Joke Kaviaar, 1 juli 2017

BIJLAGE

De te tekenen verklaring:

Grondtekst Participatieverklaring

Welkom in Nederland!

U bent net komen wonen in Nederland of u woont hier al een tijdje. Wij willen u graag informeren over het samenleven in Nederland en de dingen die hier belangrijk zijn.

Participatie vinden we in Nederland heel belangrijk. Evenals de waarden vrijheid, gelijkwaardigheid en solidariteit. Met deze waarden hangen rechten samen waarop u een beroep kunt doen.

Vrijheid: In Nederland mag iedereen denken, doen en zeggen wat hij wil. Dit betekent dat: - Iedereen zijn eigen mening mag uiten. - Iedereen een eigen geloof of leefstijl mag hebben. - Iedereen vrij is wel of niet te geloven. - Iedereen recht heeft op eigen keuzen en zelfstandigheid (zelfbeschikkingsrecht)

Hieraan zitten wel grenzen. Wat iemand doet of zegt mag nooit in strijd zijn met de wet. Je mag bijvoorbeeld niet iemand met opzet beledigen, discrimineren of aanzetten tot haat.

Gelijkwaardigheid: In Nederland worden alle burgers gelijk behandeld. Alle burgers hebben dezelfde rechten en plichten: mannen, vrouwen, homoseksuelen, hetero’s, gelovigen, niet gelovigen etc. Discriminatie wordt niet geaccepteerd.

Solidariteit: In Nederland vragen we burgers elkaar te helpen en bij te staan als dat nodig is. Burgers zijn samen verantwoordelijk voor de samenleving. Burgers hebben recht op een veilige leefomgeving, fatsoenlijke huisvesting, eerlijke arbeidsvoorwaarden en minimumloon bij werk, goed onderwijs en goede medische zorg. De overheid heeft de plicht mensen te beschermen tegen uitbuiting en ongelijke behandeling. Burgers moeten in principe in hun eigen levensonderhoud voorzien. Als dat niet op eigen kracht lukt, en er is niemand die kan helpen, dan biedt de overheid hulp.

Participatie: In Nederland vragen we alle burgers bij te dragen aan een prettige en veilige samenleving, bijvoorbeeld door te werken, naar school te gaan of door vrijwilligerswerk te doen. Dat kan in de wijk, op school of in een vereniging. Het spreken van de Nederlandse taal is hierbij heel belangrijk.

*********

Ik verklaar dat ik kennis heb genomen van bovengenoemde waarden van de Nederlandse samenleving, en dat ik ze graag zal helpen uitdragen. Ik verklaar dat ik actief een bijdrage wil leveren aan de Nederlandse samenleving en reken erop dat ik daarvoor ook de ruimte en medewerking krijg van mijn medeburgers.



[__-__-____], te [____________],

Naam: Geboortedatum: Handtekenin

Ware liefde gaat niet van een leien dakje


There's no living without your loving, Manfred Mann


If I didn't have a dime, Gloria Smyth


True love never runs smooth, Petula Clark.
Wie bedenkt zo'n choreografie....?